แต่ในเมื่อเพื่อนๆบดินทร์ได้นัดกันเสียดิบดีมาก่อน-นานหลายเดือน ก็เป็นเรื่องยากเหลือเกินที่จะปฏิเสธการเที่ยวอันหอมหวาน อิอิอิ

มีปลาตัวหนึ่ง อยู่ในสระที่กว้างใหญ่ อุดมสมบูรณ์ และมีสังคมของปลาอันซับซ้อน อะไรๆก็ดีทุกอย่าง แต่มันเสือกคิดว่า ตัวเองเป็นนก

“ไอ้เม่น กูบอกมึงแล้ว..
มึงมีความสุขดีอยู่แล้ว…”

เขาก็ตระหนักว่า เขาได้เรียนรู้ส่วนสำคัญที่สุดของภาษาที่ผู้คนทั้งโลกใช้ร่วมกัน เป็นภาษาที่ทุกคนเข้าใจได้ด้วยหัวใจ นั่นคือความรัก

เนื้อเรื่องกล่าวถึงคนที่พบกับความฝันตัวเอง และ พยายามจะเดินไปตามความฝันนั้น แม้ตอนจบจะงดงามเกินชีวิตจริงไปซักหน่อย แต่อุปสรรค และเรื่องราวระหว่างทาง ที่เดินไปหาความฝัน ผมว่ามันสมจริง

เมื่อวานเพิ่งไปดู IL MARE มา.. หนังเกาหลีที่ตอนแรกดูไตเติลแล้วก็รู้สึกว่า น้ำเน่าแบบเอเชีย ชัวร์ แต่เพื่อนๆหลายคนได้ไปดูแล้วก็บอกว่า จงไปดูเสียเถอะ ดีมากๆๆๆๆ เดี๋ยวมันจะออกจากโรงเสียก่อน

ย้อนกลับไปอ่านที่เขียน 2-3 วันนี้ รู้สึกมันถ่อยๆพิกล อย่ากระนั้นเลย ก่อนที่จะเขียนอะไรจรรโลงใจ ของคั่นด้วยภาพงานเก่าๆที่กระผม (และไอ้หยี) เคยทำสมัยมหาวิทยาลัย ละกันนะ

ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน ทำงาน

” If a picture paints a thousand words,
then why I can’t paint you?
The words will never show the you I’ve some to know …”

ราวกับคลื่นลมอันสงบนิ่ง ก่อนที่พายุใหญ่กำลังจะพัดมา
และไอ้เม่นดันเอาเวลานั้น มานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อ เขียนไดอารี่อ้อนหลาย