iMenn (เม่น)

2-3 วันมานี้ เล่นเน็ทอย่างบ้าคลั่ง (คือประมาณวันละ 10-15 ชั่วโมง ถ้าทำงานคอมอย่างบ้าคลั่ง จะประมาณวันละ 20-25 ชั่วโมง) แต่กลับไม่ได้เขียนบันทึกบนเน็ท คิดไปคิดมา ชักสงสัยว่า บางที มันอาจเป็นอาการอย่างหนึ่งของความเหงา ?

วันก่อนปั่นงาน Present ยันเช้า เข้านอนแปดโมงครึ่ง ตื่นเก้าโมงกว่าๆ เพราะนัดพี่กล้า (ที่จะไปพรีเซ้นท์ด้วยกัน) เอาไว้ คิดๆไปแล้วก็กลับนึกถึงสมัยเรียน… นี่ถ้าเป็นการสอบนะ
“คงช่างแม่งไปแล้ว ..”

ข้อดีของการเขียนบันทึกคือ มันได้ทำหน้าที่จดจำบางสิ่งบางอย่าง ..
ที่ลำพังความทรงจำ ไม่อาจเก็บไว้ได้ทั้งหมด

ตื่นมาด้วยความกระปรี้กระเปร่า วันนี้ต้องเริ่มคิดโครงเรื่องสำหรับการพรีเซ้นต์ลูกค้า (รายแรก) ในวันศุกร์นี้แล้วเหวย แล้วทันใดไอ้อัคก็โทรมาว่า

“ไอ้เม่น กูลาออกแล้ว มาทำงานกับมึงละกัน … มาทำธุรกิจเจ๊งกันอีกรอบเถอะ…”

มันเป็นเวลาสายตะวันโด่ง เมื่อชายร่างอ้วนได้บิดไขมันและแหกขี้ตาตื่น ก่อนที่จะลุกไปเปิดคอมฯ ล้างหน้า และมาชั่งน้ำหนัก

เมื่อวาน(20 ก.พ.) ได้ฤกษ์เอามือถือไปซ่อมที่มาบุญครองเสียที ช่างบอกว่า 2 ชั่วโมง เราเลยไปดูหนังรอ ไปๆมาๆ ซ่อมเท่าไรก็ไม่หาย (คือพอลองใช้ได้พักนึงก็เจ๊งอีก) จนไอ้เม่นชักเหนื่อย แต่เนื่องจากช่วงนี้ว่างอยู่ เลยไม่เดือดร้อน ไปหาหนังสือ+การ์ตูนมาอ่าน รอช่างซ่อมไปเรื่อยๆ จนอ่านจบ 2 เล่มไม่รู้ตัว

คงคล้ายๆกับสาววัยแรกแย้ม ที่ผิดหวังจากความรัก แต่ยังใจไม่แข็งพอจะฆ่าตัวตาย เลยต้องตัดผมของเจ้าหล่อนเพื่อแปลงโฉมตนเอง … สังเวยให้แก่ความเศร้ารันทด

จำได้ว่าเป็นวาบความคิดแรกที่เกิดขึ้นหลายเดือนก่อน เมื่อมีคนติดต่อมาว่า สนใจจะทำเพลง หรือ ออกเทปไหม? ในขณะที่ตอนนั้น กำลังเริ่มโปรเจ็คทำอนิเมชัน และ เพลงประกอบ

ความจริงมันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย สำหรับการจะผ่านพ้นวันวาเลนไทน์ไปได้โดยสติยังสมประกอบอยู่ …

ชาดกเรื่องสุดท้ายก่อนจะเกิดเรื่องราวของเจ้าชายสิทธัตถะนั้น แม้นักสิทธิมนุษยชนจะกังขาต่อแนวคิดการบริจาคลูกเมียของพระเวสสันดร แต่อย่างไร เรื่องราวของชูชก ผู้ตกอยู่ในวังวนแห่งบริโภคนิยม ก็เป็นที่สอนใจแก่ลูกหลานทุกสมัย