“หากคุณใช้เวิร์ดเพรสแล้วชอบ ลองบอกต่อคนอื่นๆ หรือนำมันไปติดตั้งให้คนอื่นๆ ที่มีความรู้น้อยกว่าคุณ”

กลับมา เจอกัน อีกครั้งหนึ่ง มิอาจรู้ ว่าคิดถึง แค่ไหน
ชีวิต วกวน วุ่นวาย แต่ยินดี ที่ได้ เจอกัน

คุณศุ บุญเลี้ยง เคยเขียนเพลงไว้อย่างน่าฟังว่า “ที่บนภูเขา หรือ ทะเลไกล ชอบที่ไหน ชอบที่มีเธอ” นัยว่า ชอบไปหมด ทั้งเที่ยวภูเขา และ เที่ยวทะเล เพราะสาเหตุสำคัญไม่ได้อยู่ที่สถานที่ ทว่าอยู่ที่คน

หลังจากเขียนเตือนตัวเองว่า “อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ” ก็กลับบังเอิญได้มีโอกาสไปซื้อหนังสือพอดีเมื่อสัปดาห์ก่อน หลังจากไม่มีโอกาสช้อปปิ้งมาเป็นเดือน

รถพัชโดนชนแล้วหนี ตอนกลางคืนที่พัชไปหาหมอ แถวๆ R.C.A.

ขึ้นต้นบันทึก ด้วยคำสอนจากพระวัดป่าที่เคยบันทึกไว้หลายปีก่อน คงจะเป็นเพราะช่วงนี้อ่าน Feed เยอะมากไปหน่อย มีข่าวสารมากมายที่กำลังปรากฏขึ้นในโลก แล้วเราก็ดันมัวแต่วิ่งตามมัน

…แล้ววันหนึ่ง จู่ๆ ต้นกล้าก็กลับโตออกมาทะลุกระป๋อง มันไม่แข็งแกร่งเหมือนตอนเป็นเมล็ดอีกแล้ว แต่โลกใบเดิมนี้ ก็กลับสวยงามขึ้นอย่างประหลาด…

เห็น Blog-Tag เข้ามาเมืองไทยตั้งแต่ช่วงแรกๆแล้ว อ่าน Blog ของคนอื่นมาก็มาก แม้จะไม่ได้นึกอยากร่วมสนุกอะไร แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ที่ไม่มีคนส่งต่อมาให้กระผม คงเพราะ …

รุ่นผมคงเป็นรอยต่อระหว่างอดีต ที่เต็มไปด้วยคุณค่าเก่าๆอันหนักอึ้งที่ล้าสมัย และปัจจุบัน ที่จำนวนมาก มหาวิทยาลัยเป็นความเบาหวิวของเน็ทเวิร์คผู้บริโภค และเป็นสวรรค์ไร้แก่นสาร …

ความคิดในเรื่อง “จงทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องพิเศษ อย่าทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องปกติ” นั้นค่อยๆเกิดขึ้น และฝังอยู่จนกลายเป็นตัวตนแบบนึงของผม