จำได้ว่าเป็นวาบความคิดแรกที่เกิดขึ้นหลายเดือนก่อน เมื่อมีคนติดต่อมาว่า สนใจจะทำเพลง หรือ ออกเทปไหม? ในขณะที่ตอนนั้น กำลังเริ่มโปรเจ็คทำอนิเมชัน และ เพลงประกอบ

ความจริงมันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย สำหรับการจะผ่านพ้นวันวาเลนไทน์ไปได้โดยสติยังสมประกอบอยู่ …

ชาดกเรื่องสุดท้ายก่อนจะเกิดเรื่องราวของเจ้าชายสิทธัตถะนั้น แม้นักสิทธิมนุษยชนจะกังขาต่อแนวคิดการบริจาคลูกเมียของพระเวสสันดร แต่อย่างไร เรื่องราวของชูชก ผู้ตกอยู่ในวังวนแห่งบริโภคนิยม ก็เป็นที่สอนใจแก่ลูกหลานทุกสมัย

“ไอ้เม่น เดี๋ยวนี้มึงกลายเป็นเครื่องบำบัดความเหงาให้เพื่อนๆไปแล้วหรือวะ?”
คำอุทานจากไอ้อัค เมื่อรับทราบว่าไอ้เม่นตอนนี้ คิวเยอะอย่างกับดาราฮอลิวูด ต้องไปสลอนในที่ต่างๆ แล้วแต่ใครกำลังว่าง จนแทบไม่ค่อยได้กลับบ้าน

ยื้อแย่งตัวอักษร มาจากอากาศว่างเปล่า
เขียนเล่าเรื่องราว แห่งความคิดฝัน
โลกคงหมุนเร็วขึ้น เร็วขึ้นทุกวัน
จะมีบางเวลาไหม ? ที่หยุดมัน … และบันทึก

ว่าจะเล่าเรื่องราวของความรัก(ที่เคย)หวานๆ มาประชันกับ เว็บพี่กุ้ง มั่ง แต่ดูท่าคนดีจะมิยอม ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร กระผมเองก็เขิลเหมือนกัน เพราะย้อนกลับไปอ่านอีเมลที่กู้มาได้นั้น … ก็คิดว่า ไม่เอามาลงดีกว่า

มันเป็นคำอุทานแรก และคำอุทานเดียว ที่ชำแรกมาในก้นบึ้งแห่งสัมปชัญญะ เมื่อไอ้เม่นได้กระทำชำเราแก่ข้อมูลใน HARDDISK 30 GB อันบรรจุข้อมูลส่วนตัว-ทั้งหมดของชีวิต-อยู่ 20 GB

จู่ๆ คำเชื้อเชิญที่ไม่ได้คาดคิด ก็ผ่านมาทางโทรศัพท์ของผม ในช่วงที่ทั้งงานยุ่ง และ ความคิดยุ่งๆ

กดตีนไปบนคันเร่ง
สองมือมั่น ประคองพวงมาลัย

ห่างหายไปเสียนาน ข้าพเจ้ามิได้หมดเรื่องที่จะเขียนหรอกขอรับ แต่มีบางเรื่องที่ยังเขียนไม่ได้ต่างหาก
บางเรื่องที่ต้องใช้เวลาคิด ตัดสินใจ รวมถึงความโอหังที่ยังไม่อยากได้ยินคำปรึกษา หรือ ปลอบประโลมตามมารยาท