ความจริงมันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย สำหรับการจะผ่านพ้นวันวาเลนไทน์ไปได้โดยสติยังสมประกอบอยู่ …

ชาดกเรื่องสุดท้ายก่อนจะเกิดเรื่องราวของเจ้าชายสิทธัตถะนั้น แม้นักสิทธิมนุษยชนจะกังขาต่อแนวคิดการบริจาคลูกเมียของพระเวสสันดร แต่อย่างไร เรื่องราวของชูชก ผู้ตกอยู่ในวังวนแห่งบริโภคนิยม ก็เป็นที่สอนใจแก่ลูกหลานทุกสมัย

ยื้อแย่งตัวอักษร มาจากอากาศว่างเปล่า
เขียนเล่าเรื่องราว แห่งความคิดฝัน
โลกคงหมุนเร็วขึ้น เร็วขึ้นทุกวัน
จะมีบางเวลาไหม ? ที่หยุดมัน … และบันทึก

แต่ที่รู้สึกดีๆ และ ครึ้มใจในเช้านี้นั้น ก็เพราะเพิ่งได้รับจดหมายจากไอ้เหี้ยแมน ที่มาไกลถึงน็อททิงแฮม ประเทศอังกฤษ เพื่อกล่าวถ้อยคำของความคิดถึง และขอบคุณเว็บไอ้เม่นด๊อทคอม

ปีใหม่คราวนี้ไปเที่ยวแพกัน เพราะดูจากตัวเลือกแล้ว การไปภูเขานั้นจะเหนื่อย ส่วนการไปทะเลนั้นหนาวไป เพื่อนๆวิศวะที่คิดแค่ว่าจะเปลี่ยนที่กินเหล้า ก็เลยตกลงไปกาญจนบุรีกัน

หลังจากเป็นโรคกระเพาะติดต่อกันมาแสนนาน ไอ้วิทย์ เพื่อนผู้เป็นหมอ ก็เริ่มซักอาการ และพบว่าไอ้เม่นควรจะเปลี่ยนพฤติกรรมซะบ้าง

งานคราวนี้ จัดที่ร้าน รถเสบียง ถ.พระราม 6 วันที่ 22 ธ.ค. 2544 18.00 น. นะครับ มีเพื่อนยืนยันว่าไป ประมาณ 30 กว่าคนแล้วนะครับ (ข้อมูลจากไอ้วิทย์)

”… มิตรภาพนั้นเหมือนเครื่องปั้นดินเผา แตกแล้วต่อใหม่ได้
แต่ความรักนั้นเหมือนดั่งกระจก แตกแล้ว สิ้นสุดกัน …”

แต่ในเมื่อเพื่อนๆบดินทร์ได้นัดกันเสียดิบดีมาก่อน-นานหลายเดือน ก็เป็นเรื่องยากเหลือเกินที่จะปฏิเสธการเที่ยวอันหอมหวาน อิอิอิ

มีปลาตัวหนึ่ง อยู่ในสระที่กว้างใหญ่ อุดมสมบูรณ์ และมีสังคมของปลาอันซับซ้อน อะไรๆก็ดีทุกอย่าง แต่มันเสือกคิดว่า ตัวเองเป็นนก