เดือนเมษาปีนี้ค่อนข้างยุ่งจริงๆ เลยเกรงใจน้องๆ ซึ่งงานล้นมือกันทุกคน ช่วงสงกรานต์เลยตัดสินใจทำเว็บเองก็ได้ (ฟระ) ก็ยำๆโปรแกรมที่น่าสนใจ เอามาทดไว้เผื่อวันหลังจะหาอีก

นั่งแบ็คอัพข้อมูล แล้วก็พลันพานพบบทเพลงเก่าๆ ชวนให้ระลึกถึง ดั่งผู้เฒ่าผู้ระลึกถึงวัยหนุ่ม..อันมิอาจหวนคืน

อ่านหนังสือ 2 เล่มนี้จบในเวลาใกล้ๆกัน ผ่านพบไม่ผูกพัน โดยคุณเสกสรรค์ ประเสริฐกุล และ โลกนี้มันช่างยีสต์ โดยคุณแทนไท ประเสริฐกุล

เหมือนที่ รงค์ วงสวรรค์ บันทึกว่า “แม้แต่การมองออกไปนอกหน้าต่างของนักเขียน ก็เป็นการทำงานของนักเขียน”

ตามอ่านเว็บของคุณ Guy Kawasaki มาพอควร ชอบไอเดียหลายอย่าง พอดีช่วงนี้มีการรับคนอยู่บ้าง เลยเอามาแบ่งปันให้น้องๆฟังกัน

อ้างถึง บทความของคุณปกป้อง จันวิทย์ ผู้เคยเป็นเด็กชายแห่งจิ๋วแจ๋วเจาะโลก ผันตัวมาเป็นอาจารย์หนุ่ม นักเศรษฐศาสตร์กระแสรอง บทความว่าน่าสนใจแล้ว ยังส่งท้ายได้น่ารักและน่าสนใจยิ่งขึ้นอีก (สำหรับกระผมที่ชอบอะไรเบาสมอง)

จากกระทู้ เงินเดือนเท่าไหร่ที่คุณคิดว่าโอเค…พอแล้ว ทำให้รู้สึกนึกย้อนประสบการณ์การทำงานที่ผ่านมา ขอทดไว้ในบล็อกเช่นเคย

อยากจะเขียน Blog สั้นๆ ก็ไม่เคยเขียนได้ซักที คงเป็นเพราะเป็นพวกนิยมแก่น (Theme) มากไปหน่อย รับอะไรร่วมสมัย หรือหลังสมัยใหม่ไม่ได้ ฮ๋าฮ่า

ขอเลียนแบบคุณปู๊ด ในการถ่ายทอดประสบการณ์ชีิวิตธุรกิจในระยะที่ผ่านมา แม้ค่อนข้างจะคนละแนว เพราะกระผมไม่สันทัดในการทำงานกับคนงาน หรือธุรกิจที่โหดร้ายอย่างการรับเหมาก่อสร้าง

เพลงตุ๊บป่อง เป็นเพลงที่พี่กอล์ฟรุ่น 78 แต่งไว้นานมา ที่ค่ายอาสาฯ คณะวิศวะ กระผมเลยขอมาโค่ฟเวอร์ซักหน่อย