เห็น Blog-Tag เข้ามาเมืองไทยตั้งแต่ช่วงแรกๆแล้ว อ่าน Blog ของคนอื่นมาก็มาก แม้จะไม่ได้นึกอยากร่วมสนุกอะไร แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ที่ไม่มีคนส่งต่อมาให้กระผม คงเพราะ …

บทเพลงของวงตาวันเมื่อสิบกว่าปีก่อน อยู่ในอัลบัมที่กล่าวถึงราศีทั้ง 12 และเพลงนี้คือตัวแทนของคนในช่วงเดือนธันวา – ราศีธนู

รุ่นผมคงเป็นรอยต่อระหว่างอดีต ที่เต็มไปด้วยคุณค่าเก่าๆอันหนักอึ้งที่ล้าสมัย และปัจจุบัน ที่จำนวนมาก มหาวิทยาลัยเป็นความเบาหวิวของเน็ทเวิร์คผู้บริโภค และเป็นสวรรค์ไร้แก่นสาร …

ความคิดในเรื่อง “จงทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องพิเศษ อย่าทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องปกติ” นั้นค่อยๆเกิดขึ้น และฝังอยู่จนกลายเป็นตัวตนแบบนึงของผม

ชีวิตนั้นเต็มไปด้วยเรื่องสั้นจบในตอน บางเรื่องที่ผ่านมานั้น เราอาจจะลืมมันไปเสียนาน จนกระทั่งมีเหตุการณ์ให้หวนระลึก เรื่องที่เคยจบในตอน ก็กลับกลายเป็นแค่ปฐมบท สำหรับเรื่องขนาดยาวต่อมา

บทเพลงของคุณโชค บูลกุล อัลบัมในวัยแสวงหา ที่คงจะรู้สึกขี้เกียจกลับมารับช่วงธุรกิจใหญ่โต พวกเราสมัยทำค่ายอาสาฯ หยิบไปเล่นตั้งแต่ยังไม่ออกอัลบัม เพราะเค้าเป็นเพื่อนของรุ่นพี่คณะคนหนึ่ง

มิได้ต้องการสวัสดีปีใหม่ (เนิ่นนานไปแค่ 1 เดือนเอง) อาจจะอยากทักทายผู้ฟัง (ที่ไม่น่ามีเหลือ) อยู่บ้าง แต่จริงๆแล้วมาเขียนเพราะคิดว่า ปีใหม่นี้ น่าจะเริ่มวางแผนทำอะไรซะหน่อย

แม้ตัวตนของตัวละคร อาจไม่ลึกซึ้งเหมือนนิยายของกิมย้ง แม้คำรำพันในเรื่อง อาจไม่คมคายเหมือนนิยายของโกวเล้ง แต่รายละเอียดอื่นๆนั้น มันยิ่งใหญ่กว่านิยายกำลังภายในเรื่องใดๆที่เคยมีมา

ชีวิตกำลังเติบโตขึ้นอีกขั้น เลยนำ how-to บางประการสำหรับผู้นำ, เจ้าของกิจการ, หัวหน้า, เจ้านาย, ลูกพี่ ฯลฯ มาฝาก

ขณะนี้กระผมน้ำหนัก 0.1 ตันแล้ว บางครั้งไปสูงสุดที่ 103.5 โล บางทีก็ลงมาที่ 100.5 โล … โอ้ว ณ เวลานี้คงไม่มีอะไรจะกล่าว