iMenn (เม่น) » เพื่อน

บันทึก Happy D. Dogs: บทเพลงในอัลบัมง่ายๆ

iMenn — Sat, 16 May 2009 08:31:58 +0000

เคยบันทึกเรื่องแฮปปี้ ดี ด็อกส์ ไว้บ้างในตอนเพิ่งทำมิวสิึควีดีโอเมื่อราว 4 ปีก่อน ที่ ตุ๊บป่อง และ มิวสิค ซึ่งกล่าวสั้นๆ เพราะรายละเอียดอยู่ในเว็บ HappyDDogs.com

ตอนนี้เว็บล่มไปนานแล้ว และอัลบัมนี้ก็คงไม่มีขายแล้ว (หรือไม่มีคนซื้อแล้ว ) ดังนั้นมาเก็บไว้เป็นความหลังหน่อยก็ดี (ขอขอบคุณ Archive.org ที่ทำให้ผมขุดข้อมูลเก่าๆ มาได้ อินเตอร์เน็ทเป็นที่ที่ Write Only, Can’t Delete จริงๆ )

Happy D. Dogs เป็นวงดนตรีที่ผม กับ พัช ร่วมกันตั้งขึ้นมา จริงๆ แล้วผมเองก็แต่งเพลงกับพัชมาตั้งแต่สมัยเรียนที่จุฬาฯ เคยคิดอยากออกอัลบัมกันหลายครั้ง ร่วมกับหลายคน แต่ก็ไม่เป็นรูปเป็นร่างนัก (มีออกสื่อหน่อยก็ Identity ซึ่งเป็นรวมงานหลายศิลปิน โต้โผคือ คุณแพม ลลิตา) จนกระทั่งเมื่อปี 2542 ทำ บริษัทไทเกอร์ ไอเดีย มาปีกว่า คุณเอกแห่ง Beauty Gem ก็มาซื้อหุ้นบริษัทผม และเสนอพร้อมเพิ่มทุนทำ TiGER MUSiC ด้วย เพราะเป็นช่วงที่ค่ายใหญ่กำลังจะตาย Bakery เพิ่งปิดไป ค่ายเล็กจิ๋วน่าจะมีโอกาส ตอนนั้นเป็นยุคเริ่มต้นของวงการอินดี้และ Fat Radio พอดี

เราเลยได้มีโอกาสออกอัลบัมในฝันกัน ก่อนที่จะออกศิลปินอีกคนหนึ่ง (น้องณัฐ) และก็พบว่าเจ๊งทุกโปรเจ็ค ในเวลาต่อมา

ปกซีดี แฮปปี้ ดี ด็อกส์ อัลบัม ง่ายๆ

Happy D. Dogs นั้นตั้งชื่อเลียนแบบ Happy Tree Friends การ์ตูนยอดนิยมของครีเอทีฟในออฟฟิศ ใช้ “การ์ตูนหมา” เป็นสัญลักษณ์เพราะรู้สึกว่ามันเข้ากับภาพลักษณ์และบทเพลงของเรา คือ กวนๆ ขำๆ อารมณ์ดี เข้าถึงง่าย ไม่เท่เหมือนศิลปินทั่วไป เลยวาดการ์ตูนเป็นหมาผอมและหมาอ้วน

อัลบัมนี้เป็นเหมือนอัลบัมเริ่มต้นของบริษัท ซึ่งยังไม่แน่ใจในโมเดลธุรกิจ เลยพยายามทำให้เร็ว (2-3 เดือน) ลงทุนให้น้อย (2-3 แสน ทั้งดนตรี และการผลิต CD) ส่วนใหญ่ก็อัดเสียงและทำดนตรีกันเองที่ออฟฟิศ ใช้ GarageBand เกือบทุกเพลง แต่พอจะ Mix เพลงก็ส่งต่อให้ท่านยอดแห่ง Patid.com เป็นคนเก็บรายละเอียดให้

มาฟังเพลงของเราดีกว่า …

01 ฉันมีความสุขดีอย่แล้ว

เนื้อร้อง/ทำนอง เม่น เรียบเรียง พัช

ฉันนั้นมีความสุขดีอยู่แล้ว ทั้งที่มีความสุขดีอยู่แล้ว แต่ทำไมยังไปอะไรให้วุ่นวายหัวใจอีก ทั้งที่มีความสุขดี
เผลอ รักเข้าอีกแล้ว คิดว่าคงไม่แห้วล่ะคราวนี้ แต่ดูเหมือนสวรรค์ที่ฉันได้ฝันไม่หันมายินดี เธอ จึงไม่สนใจ

กลับมาร้องไห้้ เช็ดหัวเข่า กลับมานั่งเศร้า เคล้าน้ำตา โอ้วชีวิตก่อนนี้ก็ดีอยู่แล้วนี่นา โว้ว ลัลลา โว้ว ลัลลา (ก็ดีอยู่แล้ว ..)

ทั้งที่มีความสุขดีอยู่แล้ว ฉันก็มีความสุขดีอยู่แล้ว แต่ทำไมยังไปอะไรให้วุ่นวายหัวใจอีก ทั้งที่มีความสุขดี

Download ฉันมีความสุขดีอยู่แล้ว 3.07 MB
แต่งขึ้นหลังจากผ่านกระบวนการแห้วหลายต่อหลายครั้ง จริงๆ แล้ว เราก็มีความสุขดีอยู่แล้วนี่นา

02 ตุ๊บป่อง

เนื้อร้อง/ทำนอง เม่นและพี่กอล์ฟ เรียบเรียง พัช

ฟ้า ดูสดใสสวยงาม เมฆสีขาวนั้นลอยตุ๊บป่อง ฉันนั้นได้แต่มอง ฉันนั้นได้แต่มอง ฉันนั้นได้แต่มอง คิดถึงเธอ
ผีเสื้อโบกโบยชื่นบาน เธอจะคิดถึงฉันหรือเปล่า ฉันได้แต่มอง ฉันได้แต่มอง ฉันได้แต่มอง คิดถึงเธอ

อยากจะเก็บท้องฟ้า ใส่ขวดไว้ เก็บมาแทนหัวใจให้เธอ อยากจะเก็บรอยยิ้ม ทุกครั้งที่เจอ เอามาทำให้เธอแก้มป่อง

ฉันว่าเธอก็น่ารักดี แม้บางทีจะงอนตุ๊บป่อง ฉันก็ได้แต่มอง ฉันก็ได้แต่มอง ฉันก็ได้แต่มอง คิดถึงเธอ

ตุ๊บป่อง … ตุ๊บป่อง แก้มป่อง ปิ๊งป่อง พุงป่อง …

Download ตุ๊บป่อง 3.04 MB
พี่กอล์ฟเริ่มแต่งเพลงนี้ไว้เป็นเพลงค่าย แต่เนื่องจากมีศัพท์เทคนิคเยอะ เราเลยดัดแปลงกันนิดหน่อย แต่ก็พยายามคงความตุ๊บป่องไว้นะคร้าบ

03 หมาเหงา

เนื้อร้อง/ทำนอง เม่น เรียบเรียง พัช

เหงา เมื่อมายืนที่เก่า ที่ที่เรานั้นเคย เจอกัน ทุกสิ่งยังเหมือนเดิม ไม่ต่างจากเมื่อวาน แต่วันนี้ฉัน ไม่มีเธอ
แม้ จะมีคนมากมาย ผ่านมาให้ใจได้เจอ แต่ไม่เคยรักใคร เมื่อใจยังรักเธอ และแม้จะเพียงแต่เพ้อ คนเดียว

จากวันที่เคยหวานๆ กลับเป็นวันเหงาๆ ไม่มีแล้ว ที่เราจะอยู่คู่กัน จากวันที่เคยซึ้งๆ แค่คิดถึงก็ทรมาน
เราไม่ควรจะรักกันเลย

แต่งให้หญิงสาวคนหนึ่ง ทั้งๆ ที่เลิกกันไปนานแล้ว แต่บางที ในบางสถานที่ ก็กลับรู้สึกคิดถึงขึ้นมาอย่างประหลาด

Download หมาเหงา 3.56 MB

04 ง่ายๆ

เนื้อร้อง/ทำนอง เม่น เรียบเรียง พัช

เธออยากฟังเพลงง่ายๆ ฉันเลยแต่งเพลงง่ายๆ ก๊อบปี้ก็ไม่สนใจ ขอให้มันง่ายไว้ก่อน
(ก็แต่งว่า) ฉันรักเธอ เธอรักฉัน เรารักกัน ฉันและเธอ คิดถึงเธอ คิดถึงฉัน คิดถึงกันทุกวันนะเธอ

เธออยากฟังเพลงง่ายๆ ฉันเลยแต่งเพลงง่ายๆ จะซ้ำก็ไม่สนใจ ขอให้มันง่ายไว้ก่อน
(ก็มีแค่) ซีเมเจอร์ เอไมเนอร์ ดีไมเนอร์ จีเซเว่น ซีเมเจอร์ เอไมเนอร์ ดีไมเนอร์ และก็ จีเซเว่น (พอแล้ว)

อุทิศแต่เพลงตัวเอง กฎหมายลิขสิทธิ์บอกว่า หากเพลงซ้ำกันไม่เกิน 7 ตัวโน้ต ไม่ถือว่าลอก เอ้า ไม่ลอกก็ไม่ลอก (แต่เพลงนี้เหมือนกับเพลง Night Birds เลยนะ!)

Download ง่ายๆ 2.65 MB

05 ก็เลยรักเธอ

เนื้อร้อง เม่น ทำนอง/เรียบเรียง พัช

ทั้งที่รู้ก็ยังแปลกใจ ทำไมเรามาพบกัน ทั้งที่รู้ว่าใครต่อใคร ก็คิดว่าเราคงคบไม่นาน
แต่สิ่งดีๆที่ให้กัน วันคืนดีๆก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไป

ก็เลยรักเธอ เรื่อยมา และเธอก็คงรู้ว่า ฉันมีเธอเต็มหัวใจ จะรักเธอ เสมอไป ไม่ขออะไรให้เลิศเลอ แค่อยู่ใกล้เธอก็สุขหัวใจ

ถึงพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ใจไม่เคยไหวหวั่น ขอแค่ฉันมีเพียงแต่เธอเท่านั้น ที่เดินร่วมทาง

หากมีวันใดที่ท้อ ขอให้รู้ว่าเธออยู่เคียงข้างฉัน อาจไม่ได้เป็นเหมือนฝัน แต่จะมีฉันและเธออยู่เหมือนเดิม

วันนึงในสมัยหัดทำเพลงกันใหม่ๆ พัชมาเล่นเปียโนที่บ้าน แล้วก็เขียนทำนองทิ้งไว้ อีกหลายปีหลังจากนั้นตอนที่อยู่อเมริกา ผมจึงนึกอยากเขียนเพลงขึ้นมา จินตนาการว่า ถ้าเพื่อนหลายๆ คู่จะแต่งงานกัน มันจะต้องร้องเพลงนี้แหละ

Download ก็เลยรักเธอ 3.59 MB

06 รักและแค้น

เนื้อร้อง/ทำนอง เม่น เรียบเรียง พัช

วันเวลาที่เราเคยมีกัน มันไม่เคยจะมีอะไรดี อยากจะเก็บวันเวลาที่มี เอาไปทิ้ง และเหยียบซ้ำ
เธอคือคนที่ในใจฉันฝัน ว่าชาตินี้อย่าได้พบกันเลย เธอคือคนที่ในใจคุ้นเคย ว่าปลาร้า อัปลักษณ์

รักฉันรักหมดใจของฉันที่ให้เธอ แต่ว่าแค้นก็แค้นหมดใจ กับคนไม่ได้ความ ทั้งชีวิตจิตใจของฉันมอบให้เธอ ไม่มีหรอก อย่ามาฝัน

นึกถึงละครเพลงที่นักแสดงแต่งตัวและแสดงเป็นสองคน มันคงตลกดี ถ้าหากจะมีเพลงคู่ที่ไม่ได้ร้องจีบกัน

Download รักและแค้น 2.53 MB

07 วันนี้มีเธอ

เนื้อร้อง โอ๊ส ทำนอง/เรียบเรียง พัช

ถนน รถรา ก็ติด ฟ้าฝน ก็ดู หม่นๆ มองผู้คน วุ่นวาย แต่ฉัน ก็ยังมีเธอ ยังไง ก็ยังสดใส สุขหัวใจ ไปกับเสียงเพลง

(ก็ใน)วันนี้ ฉันนั้นมีเธออยู่ บนท้องฟ้าช่างดูสดใส (ต่อให้)วันและ คืน เปลี่ยนหมุน ผ่านไป คิดถึง ทีไร สุขใจทุกที

คิดถึง แล้วใจสั่นๆ เจอกันแล้วมันหวั่นๆ เธอทำให้ใจพองโต อาการ ที่ดูแปลกๆ ทำไง ก็คงไม่หาย สุขหัวใจ เพราะว่า มีเธอ

เธอทำให้โลกมัน ดูสดใส เธอทำให้ฉันอบอุ่นหัวใจ มีเธอ แล้ว โลกช่างดูสดใส มีเธอ แล้ว ฉันอบอุ่นหัวใจ

บทเพลงใสๆ ในวันฝนตก รถติด

Download วันนี้มีเธอ 2.81 MB

08 ก็อยากจะลด

เนื้อร้อง/ทำนอง เม่น เรียบเรียง พัช

เธอ มาบอกว่าฉันหนักเกิน ควรจะต้องไปเข้าคอร์สลดหุ่น เธอ ไม่รู้หรอกว่ามันฉุน ทำไมมองกันเพียงแค่ผิวเผิน

ก็อยากจะลด แต่มันไม่ลงซักที เลยหนักอย่างนี้ ก็ไม่รู้ทำไง ไปวิ่งก็แล้ว อดข้าวก็แล้ว มันก็ยังไม่หาย
ก็อยากจะลด แต่มันไม่ลงซักที ได้โปรดคนดี ขอให้เธอเห็นใจ ให้กินขอบชีส ไอติมอีกควอทซ์ แล้วพรุ่งนี้จะค่อยลดต่อไป

อยากจะกินสเต็ก พาสต้า และพิซซ่า มักกะโรนี ลาซานย่า เกี๋ยวซ่าก็น่ากิน
ขาหมูเยอรมัน ข้าวหมูแดง ข้าวมันไก่ พะโล้เป็ดจานใหญ่ แล้วต่อท้ายด้วยไอศกรีม
วาฟเฟิล ช็อกโกแลต และซาลาเปา ขนมชั้น ขนมเรา ใส่เชอร์รี่และวิปครีม
โถ โถ ไม่ได้กินทุกวันนะ ขอกินหน่อยน่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยอดกิน

ความในใจของคนอ้วน โธ่ เห็นใจกันหน่อยเถิดคร้าบ มันก็อยากจะลดอยู่ แต่มันไม่ลงซักทีอ้ะ

Download ก็อยากจะลด 2.97 MB

09 พักก่อน

เนื้อร้อง เม่น ทำนอง/เรียบเรียง พัช

พักก่อน หยุดร้อนใจวางกับทางแสนไกล พ้นผ่าน จบแล้ววันวาน ที่เคยท้อ หมดใจ สิ่งที่เลวร้าย
หากว่าชีวิตจะต้องผิดหวัง หากว่าชีวิตจะต้องพลั้งหรือพลาดไป อย่ามัวท้ออยู่ วันที่ผ่าน ก็จะต้องผ่านไป

ยิ้มเถิด ชีวิตยังรอให้เราเริ่มใหม่ ก้าวต่อ กับฝันที่รอให้เราคว้า ต่อไป โปรดอย่าหวั่นไหว
หากว่าชีวิตจะต้องผิดหวัง หากว่าชีวิตจะต้องพลั้งหรือพลาดไป อย่ามัวท้ออยู่ วันที่ผ่าน ก็จะต้องผ่านไป
ปล่อยให้ชีวิตได้มีผิดหวัง ปล่อยให้ชีวิตได้เรียนรู้และเข้าใจ เก็บมันไว้เถิด วันร้ายๆ ขอให้เธอหยุดพัก

ครั้งหนึ่ง ขอบฟ้าแสนงามได้เอ่ยถามว่า ใยฝนจึงพา ลมพายุให้พัดกระหน่ำ ซ้ำให้ฟ้าหมองไป ใยแผ่นฟ้าถึงต้องร้องไห้ แต่ก็กลับเข้าใจ เมื่อมองพื้นดิน ดอกไม้รวยริน ผลิกิ่งบานเพื่อรับวันใหม่ หยาดน้ำค้างยังคงพร่างพราย ให้ชีวิตได้งอกงาม แล้ว มันไม่ควรจะเกิดขึ้นหรือ กับเรื่องราว ที่เศร้าใจ

เพลงนี้แต่งไว้ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย รู้สึกว่า ชีวิตคนเราไม่ได้ควรแค่อดทนรอในวันที่มีพายุฝนเท่านั้น แต่ควรจะเข้าใจด้วยว่า พายุฝนนั้น ก็เป็นสิ่งสำคัญสำหรับชีวิตเช่นกัน

Download พักก่อน 4.09 MB

10 แด่โฮ่ง

เรียบเรียง พัช ร้องนำโดยน้องหมาลีโอและโซดา

(เพลงบรรเลง)

บทเพลงจากหมา โดยหมา และเพื่อหมา ถ้าจะให้ดีควรเปิดกับเครื่องที่ให้ความถี่นอกย่าน 20-20,000 Hz ได้ และไม่ควรเป็น mp3 อย่างยิ่ง! (เพลงนี้ถ้าเปิดด้วย CD กับเปิดด้วย MP3 จะทำให้หมามีปฏิกิริยาต่างกัน เพราะมีความถี่ที่ซ่อนไว้ในเพลงหลายจุด ส่วนใหญ่หมาที่ได้ยินเวอร์ชั่น CD จะเห่ารับนะ)

Download แต่โฮ่ง 1.94 MB

11 ขอบคุณ

เนื้อร้อง เม่น ทำนอง/เรียบเรียง พัช

ไม่เคยคิดสักครั้ง ไม่เคยหวังสักหน ว่าในชีวิต จะมีใครบางคน สนใจ
ไม่เคยมองเห็นขอบฟ้า ไม่เคยเสาะหาอะไรให้วุ่นวาย แต่ชีวิตกลับเปลี่ยน เมื่อเธอเข้ามาในหัวใจ

ขอบคุณที่ยิ้มให้กัน และทำให้ฉันรักเธอ ขอบคุณไว้ใจกันเสมอ ไม่ว่าวันคืนจะนานเพียงไหน
ขอบคุณที่ฝันตรงกัน และทำให้ฉันได้มั่นใจ ว่ารักดีๆ จะมีให้กันตลอดไป

แม้วันที่ผิดหวัง แม้วันที่สับสน แค่เพียงชีวิตยังมี ใครอีกคน สนใจ
เดินไปให้ถึงขอบฟ้า ร่วมกันเสาะหา อะไรก็ง่ายดาย แค่ชีวิตมีเธอ ก็พร้อมจะเจอ อีกมากมาย

ขอบคุณสำหรับทุกๆ สิ่ง ที่ทำให้ชีวิตได้มาถึงทุกวันนี้ ขอบคุณความฝันที่ยังคงมีอยู่เสมอ และขอบคุณความรัก ที่ทำให้โลกนี้รื่นรมย์ และน่าอยู่

Download ขอบคุณ 3.95 MB

12 ตุ๊บป่อง Remix

เรียบเรียง พัช

(เพลงบรรเลง)

Download ตุ๊บป่อง Remix 4.15 MB

Happy D. Dogs

เหตุการณ์ในช่วงออกอัลบัมเป็นเหตุการณ์ที่ประทับใจสำหรับผม เป็นช่วงเดียวในชีวิตที่ได้มีโอกาสทำเพลงกับพัชอย่างจริงจัง เพราะหลังจากนั้น พัชก็เติบโตไปเป็นมือ Backup ทำงานเบื้องหลัง เล่นคอนเสิร์ตให้กับพี่บอย โกสิยพงศ์ และศิลปินหลายคน ส่วนผมยังเป็นมือกีต้าร์วงเหล้า เล่นกีต้าร์งูๆ ปลาๆ ในฐานะมือสมัครเล่นต่อไป

และพอใจที่จะเป็นผู้ฟัง ในบทบรรเลงของพัชมากกว่า

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

SSS> ข่าวด่วน ! คุณซาบซึ้ง บุกพัทยา (2/2)

iMenn — Sat, 09 May 2009 19:09:36 +0000

หญิงสาวโนเนะเค้าบ้าตุ๊กตาตาบอด (blind เอ๊ย blythe) กัน คุณพัชรตอนนี้ก็กำลังเห่อไอคอนตาใสปิ๊งอยู่ ถึงกับสร้างแคมเปญ “ซาบซึ้งทุกแห่งหน หรือ Spread Saab Sueng > SSS” เลยทีเดียว (ดูชื่อแคมเปญก็รู้ว่าลอกไฟร์ฟอร์กซ์มา) เอ้า เมื่อเค้าอยากให้ผมมีส่วนร่วมด้วย (เช่น ติดคุก ด้วยข้อหาเผยแพร่ตุ๊กตา) กระผมก็บ้าจี้ด้วยละกัน

โปรดอ่านตอนแรกก่อน SSS> ข่าวด่วน ! คุณซาบซึ้ง บุกพัทยา (1/2) แล้วมาดูรูปต่อไปกัน

คุณซาบซึ้งกับตู้กระจก (บรรจุไอศกรีม)

ซาบซึ้งกับเค้กสุดนุ่ม

ซาบซึ้งอยู่ในกำมือ

ซาบซึ้งกับมติชนสุดสัปดาห์

ซาบซึ้งโดนหมาคาบไป ...

ซาบซึ้งกับเต็นท์ 1 เสาร์

ซาบซึ้งกับเส้นสาย

ซาบซึ้งกับแมงดา

ซาบซึ้งกับส้มตำ

ซาบซึ้งกับไก่ย่าง

ซาบซึ้งกับกรรเชียงปู

ซาบซึ้งกับป้ายขายทุเรียน

ซาบซึ้งกับไอศกรีมเซเว่น

ซาบซึ้งกับความชัดตื้น (ตื้นมากๆ)

ซาบซึ้งกับความชัดตื้น (ตื้นน้อยหน่อย)

อำลาหาดทรายด้วยความซาบซึ้ง

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

พรีเซนต์แต่งงานบอลและพัช

iMenn — Mon, 09 Mar 2009 06:33:01 +0000

บอลและพัช เพื่อนรัก แต่งงานเมื่อวาน ในช่วงที่ผมมีเวลาทำให้น้อยเหลือเกิน แบ่งแมนเดย์ไว้ให้ได้ประมาณ 2-3 วัน ใช้ไปกับการอู้, การลองเล่น iWork/iLife ’09 (ซึ่งผลสุดท้ายก็ไม่ได้ใช้) ทำ storyboard และรอคอยไฟล์รูปและเสียง เลยทำให้ได้เริ่มทำกราฟฟิควันเสาร์ ส่ง Draft แรกให้พัชและบอลดูตอนกลางคืน ตื่นเช้ามาวันอาทิตย์ทำเพิ่มอีกหน่อย ก็ต้องรีบไปงานแต่งตอนบ่าย งานนี้จึงไม่ได้ใส่เทคนิคอะไรเลย

จะเห็นว่า ยิ่งทำ ยิ่งไม่มีเทคนิคภาพ แค่เอารูปมาวางเฟดๆ จนจะกลายเป็นสไลด์โชว์จริงๆ ซะแล้ว

แต่กระนั้น ด้วยเสียงที่พัชทำมาอย่างดี และเรื่องราวที่ซึ้งโรแมนติค ดราม่า น้ำตาร่วง ก็เลยทำให้พรีเซนต์แต่งงานนี้หวานซะเหลือเกิน

เชิญชมพรีเซนต์แต่งงาน

[See post to watch Flash video]

เบื้องหลังพรีเซนต์

[See post to watch Flash video]

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

พรีเซนต์แต่งงาน

iMenn — Wed, 31 Dec 2008 11:22:33 +0000

มีเหตุให้ต้องทำ Present แต่งงาน ให้คนนู้นคนนี้อยู่เรื่อย ล่าสุดทำให้ท่านโน้ตเพื่อนรัก ก่อนทำโน้ตเอาพรีเซ้นท์ทั้งหลายไปดู แล้วก็บอกว่า “กูว่าที่มึงทำอันแรกดีสุดนะ หรือว่าหลายปีนี้ฝีมือมึงไม่พัฒนาขึ้นเลยงั้นรึ?”

คัดมาให้ดูบางอันที่ชอบ จากทั้งหมด ราวๆ 20 พรีเซนท์

งานแต่งงาน จอย-เป้ ปี 2546

[See post to watch Flash video]
อันแรกทำให้เป้ เพื่อนรักคนแรกที่แต่งงาน ตอนนั้นยังไม่มี DVD กันเลย แล้วก็ยังไม่ได้ใช้ Mac ทำให้ Solution การทำวิดีโอไม่ลงตัว ทำได้แค่รูปเฟดๆ กับคลิปวิดีโอนิดหน่อย แอบแทรกเพลง “ก็เลยรักเธอ” ไว้ตอนจบ บอกแล้วไงว่า ถ้าเพื่อนแต่งงาน อยากให้ใช้เพลงนี้แหละ ทำเองคนเดียว ใช้เวลา 10 วันได้ ทำไป เรียนรู้โปรแกรมไป เพิ่งรู้ตอนทำจะเสร็จว่า ไฟล์ png มันเจาะหลังโปร่งได้เว้ย เลย ทำเงาใต้รูปได้เนียนขึ้นช่วงท้าย

งานแต่งคุณบอมบ์-หมี ปี 2547

[See post to watch Flash video]
อันนี้จำไม่ได้แล้วว่าช่วยอะไรพี่ตองบ้าง เค้าทำให้ทางต้นรัก สตูดิโอ พอดีกระผมไปช่วยงานเค้าเล็กๆ น้อยๆ หลายๆ งาน แต่ชอบงานนี้ที่สุด ชอบมุกที่พี่ตองคิดทุกมุก เสียดายที่ตัดเพลงไม่เนียน ทำหลายคน ใช้เวลามากเหมือนกัน

งานแต่งเจ๊หมู-พี่กบ ปี 2549

[See post to watch Flash video]
เนื่องจากพี่เขยกระผมระบุมาว่า อยากได้เพลงของคาราบาวมาใส่พรีเซ้นต์ จึงทำให้กระผมและน้องๆ ในออฟฟิศช่วยกันทำอนิเมชั่น และให้พัชช่วยเล่นเพลงซึ้งๆ ให้ตอนจบ เริ่มใช้ Mac และ Template บนแม็คมาช่วย งานเลยไม่ยากนัก รวมๆ แล้วใช้เวลาซัก 2-3 วัน กับน้องอีก 2 คน

งานแต่งกิฟท์-อัค ปี 2549

[See post to watch Flash video]
กิฟท์และอัคเพื่อนรักดันมาแต่งงานปลายปี ช่วงที่งานของออฟฟิศยุ่งมากๆ อัคเองก็ต้องไปดูงาน Event ที่อื่น กิฟท์ติดเรียนที่อังกฤษ ทำให้ทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาว เห็นงาน Present ครั้งแรกพร้อมกับแขกที่มาร่วมงาน

ชอบงานนี้ที่กระผมได้แต่งเพลงทับเพลงโดเรมอน (ซึ่งอัคเอาโดเรมอนมาเป็น Theme งาน) และก็ร้องเองทั้งเสียงผู้หญิงและผู้ชาย (แน่นอนว่าใช้ GarageBand สุดคูล) พัชทำเพลงให้ โดยเอาเสียงน้องๆ ในออฟฟิศมาเป็นเครื่องประกอบจังหวะ อนิเมทโดยน้องปลา และน้องกาญ – เหล่าเทพ AfterEffect, ถ่ายรูปโดยน้องเอฟ – เทพจิปาถะ (คือให้ทำอะไรมันก็ทำได้หมด แต่ทำมากๆ มันจะเบื่อ) วางรูปกราฟฟิคโดยพี่ต่อ – ซึ่งต่อมาไปทำงานที่โอกิลวี สรุปว่า เกณฑ์กันมาทั้งออฟฟิศมาทำงาน ใช้เวลาประมาณ 1 วัน 1 คืนก่อนงานแต่ง

งานแต่งน้องนก-ไอ้โน้ต ปี 2551

[See post to watch Flash video]
งานนี้ทำในจังหวะที่ไม่เหลือน้องๆ ในออฟฟิศเลย กระผมเลยกวนแค่ไอ้พัชมาเล่นเปียโนให้ และขอน้องกาญมาอัด vdo แบบบ้านๆ ให้ ที่เหลือทำเองคนเดียว ลอกไอเดียมาจาก พรีเซนต์งานแต่งของคุณแอน ซึ่งกระผมชอบมาก ส่วนกระผมทำแฟลชไม่เป็น เลยได้แต่เอารูปมาเฟดๆ แล้วเอามาต่อกันใน Final Cut (ซึ่งจริงๆ ในช่วงแรก ใช้แค่ Windows Movie Maker หรือ Apple iMovie ทำก็ได้ ) ใช้เวลาทำงานประมาณ 2 วัน ถ่ายเจ้าบ่าวเจ้าสาวไป 3-4 รอบ (จริงๆ แล้วน้องนกร้องเพลงได้ดีมาก ไม่มีหลุด แต่ไอ้โน้ตนี่ ออกกล้องแล้วไม่ได้เรื่อง เลยต้องถ่ายซ้ำเยอะหน่อย)

ชีวิตช่วงนี้ เปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง (ไปเป็นที่ปรึกษาบริษัทญาติ: All Interactive 2-3 วันต่อสัปดาห์ ทำงาน TiGER iDEA 1 วัน ที่เหลือไปดูร้านอาหารของแม่ที่พัทยา: June’s House และถอนตัวจาก iSchool เพราะหาเวลาในชีวิตได้ไม่พอ) เลยคิดว่า คงไม่ได้ทำ Wedding Presentation หรือพรีเซนต์แต่งงานให้กับใครอีก นอกจากเพื่อนสนิทเท่านั้น ถ้ามีคนสนใจอยากทำพรีเซนต์ ผมยินดีให้คำแนะนำ แต่คงไม่ว่างทำให้จริงๆ ส่วนเพื่อนสนิทที่จะให้กระผมทำให้ กรุณาติดต่อเนิ่นๆ และเตรียมใจว่าจะได้เห็นพร้อมแขกด้วยละกันนะ (ฮ่าฮ่า) นะไอ้พัช และคุณตั้มหล่อ

เพิ่มเติม 13 มี.ค. 2552

มีของคุณพัชแล้วนะครับ เชิญที่ พรีเซนต์แต่งงานบอลและพัช

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

ชีวิตผ่านไปทีละวัน (3) ช่วงมหาวิทยาลัย

iMenn — Tue, 20 Feb 2007 03:01:13 +0000

ชีวิตนั้นเต็มไปด้วยเรื่องสั้นจบในตอน ทั้งดีและร้าย สนุกสนาน ไร้แก่นสาร หรือมุ่งมั่นค้นหาสาระ บางเรื่องที่ผ่านมานั้น เราอาจจะลืมมันไปเสียนาน จนกระทั่งมีเหตุการณ์ให้หวนระลึก เรื่องที่เคยจบในตอน ก็กลับกลายเป็นแค่ปฐมบท สำหรับเรื่องขนาดยาวต่อมา

ผมเอ็นทรานส์ติดคณะวิศวะ จุฬาฯ ในตอนม.5 ซึ่งทำให้พ่อดีใจมาก นี่เป็นกรณีนึงของการ “ทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องพิเศษ” นึกย้อนกลับไปแล้วผมก็รู้สึกผิด
ผมไม่เคยบอกพ่อเลยว่า ผมทำคะแนนวิชาเลขในข้อสอบเอ็นทรานส์เก่าย้อนหลัง 10 ปี ไม่เคยได้ต่ำกว่า 95/100 และผมบวกลบคะแนนดูแล้ว อย่างเลวร้ายคะแนนของผมก็จะสูงกว่าคะแนนขั้นต่ำของอันดับ 1 ที่เลือกไว้

ผมเริ่มเหนื่อยจากความโดดเด่นและสมบูรณ์แบบ ช่วงมหาวิทยาลัยจึงเป็นวัยที่ผมวิ่งหนีออกจาก How-to ทั้งหลาย และได้พบกับเรื่องของเพื่อน คณะ ความฝัน ศรัทธา
รุ่นผมคงเป็นรอยต่อระหว่างอดีต ที่เต็มไปด้วยคุณค่าเก่าๆอันหนักอึ้งที่ล้าสมัย และปัจจุบัน ที่จำนวนมาก มหาวิทยาลัยเป็นความเบาหวิวของเน็ทเวิร์คผู้บริโภค และเป็นสวรรค์ไร้แก่นสารระหว่างนรกแห่งการสอบเข้า และนรกแห่งการทำงาน

เป็นช่วงชีวิตแสวงหา ที่ล่องลอย แม้จะทำกิจกรรมต่างๆมากมาย

ได้พบคนอย่างไอ้ชาร์ด มุสลิมเสเพลที่สนใจในปรัชญาพุทธ และสุราเมรัย

ได้พบคนอย่างไอ้เก๋ คนรักเพื่อนรักเหล้าที่ตรงไปตรงมา คิดซับซ้อนไม่เป็น แต่จริงใจ

ได้พบคนอย่างไอ้โน้ต ผู้ประสานสิบทิศ ไหว้วานคนได้ทั้งแผ่นดิน

ได้พบคนอย่างไอ้เอก ผู้อ่านสามก๊กมานับร้อยจบ (ไม่ใช่สำนวนนะ เรื่องจริง) ผ่านการต่อสู้ทางจิตใจมาสาหัสนัก แม้เราจะลงเอยคนละแนวทาง แต่ผมก็นับถือมัน มันเป็นคนแรกที่วิเคราะห์ผมแล้วบอกว่า “มึงจงเป็นขุนพล อย่าเป็นแม่ทัพ” ไอ้เอกเป็นคนทำให้ว้ากเกอร์อย่างเรา ตัดสินใจล้มระบบว้ากเกอร์ของคณะวิศวะ จุฬาฯ และทำให้กรรมการนิสิตตัดสินใจยกเลิกการโปรยใบจามจุรี เพราะไม่อยากให้มีการตัดต้นไม้กับผลิตขยะจำนวนมหาศาลในแต่ละปี (แน่นอนว่าเกิดสงครามครั้งใหญ่ภายในคณะ ซึ่งต่อมา สิ่งที่ยกเลิกไปก็กลับคืนมาอยู่ดี)

ได้พบคนอย่างไอ้ป่าน ผู้บอกว่า “กูจะเป็นศาสดา” และ “ทุกอำนาจ ต้องใช้เงินโว้ยเม่น” และเลือกทำกิจกรรมในตำแหน่งที่เกี่ยวพันกับเงิน

ได้พบคนอย่างไอ้บ๊อบ ผู้สามารถเปลี่ยนอายุตัวเองในบัตรประชาชนได้ ทั้งเพื่อเข้าเตรียมทหาร และเพื่อเข้าโครงการจุฬาฯชนบท มันยอมทิ้งลูกเมียไว้เบื้องหลังและมาคลุกคลีกับไอ้พวกเด็กเหลือขออย่างเรา

ไอ้บ๊อบสามารถกินเหล้าแสงทิพย์ 1 กลมติดต่อกันได้หมดรวดเดียว มันทำให้ผม ไอ้ชาร์ด และไอ้ตาม ต้องเดินรอยตาม

ได้พบคนอย่างไอ้กอล์ฟ คนกล้าบ้าบิ่นจนถึงบ้าบอ ด้วยสปิริตบางอย่าง มันเคยยกหินขนาด 10 คนโอบจากก้นเลนเพื่อเคลียร์ทางสร้างสะพาน แต่หินกลับตกมาทับมือมัน กระนั้น เสี้ยววินาทีก่อนที่มือมันจะหัก เพื่อนๆรักบี้ก็ตั้งสกรัมและดันหลังมันไว้ได้ หลังจากนั้น มันเลยได้ฉายาว่า ผู้พัน!

ได้พบคนอย่างไอ้นัท ผู้แนะนำหนังสือสารพันให้ผม โดยเฉพาะท่านพุทธทาส แต่แล้วมันก็กลับมีทรรศนคติที่โหดร้ายกว่านิทเช่ว่า “ไม่ใช่เพียงพระเจ้าตายแล้วหรอก แม้แต่พระอรหันต์กูก็ไม่นับถือ” มันศึกษาตำราจิตวิทยาหลายเล่ม เพื่อไปปั่นหัวจิตแพทย์ในตอนที่พ่อมันส่งมันเข้าโรงพยาบาลบ้า หลังจากนั้นมันตัดสินใจไม่ไปสอบ และ รีไทร์ เพื่อมาเยาะเย้ยพวกเราภายหลังว่า ไอ้พวกไต่กระไดแข่งกันในระบอบทุน

ได้พบคนอย่างไอ้ต่อ ผู้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกมืด ช่ำชองในสุรา นารี ยาเสพติด แต่ไม่เล่นการพนัน (มันบอกผมว่า คนเราถ้ารักจะเหี้ย ต้องเหี้ยไม่กี่เรื่อง ถ้าเหี้ยทุกเรื่อง ชีวิตจะไม่ยืนยาว) ไอ้ต่อมีผู้หญิงไม่ขาดมือ ทุกประเภท – ซึ่งหมายถึงทั้งอาชีพ และ หน้าตา ผมเพิ่งมาเข้าใจรสนิยมมันก็ตอนที่ได้อ่านชีวิตของ โทมัส ในเรื่องความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต เพราะตัวละครนี้ก็ค้นหา “ภาวะอันเร้นลับ” ซึ่งมิได้มีอยู่เฉพาะในผู้หญิงหน้าตาดีหรือขี้ริ้ว เหมือนกันกับมัน

ได้พบคนอย่างไอัพัน ผู้มีอุดมการณ์แรงๆ ที่หวังดีกับสังคม กระนั้น มันก็พบกับความผิดหวังเสียมาก ทั้งกับเพื่อน และ วิชาชีพ (วิศวกรรมโยธา) ภายหลังมันตัดสินใจเลิกเป็นวิศวกร หันมาทำธุรกิจขายตรงจริงจัง สร้างรายได้หลักสิบล้านต่อเดือน เพื่อจะได้มีเงินเก็บมาสร้างโรงเรียนอย่างที่เคยฝัน

ได้พบคนอย่างไอ้ป๊ะ ผู้รักชีวิตในค่ายอาสาฯ และไม่กลับมาเรียน จนมหาวิทยาลัยให้ออกตอนปี 2 จำได้ว่า เพื่อนๆลงเงินกัน เพื่อให้ผมและไอ้ปุ้ยขึ้นเครื่องบินไปตามมันกลับมาเดินเรื่อง และด้วยความช่วยเหลือของหลายฝ่าย คณะก็ช่วยเปลี่ยนเกรดให้ และแก้ใบรีไทร์ จนมันก็สามารถเรียนจบในปี 5 ในที่สุด

ได้พบคนอย่างไอ้ปุ้ย ไอ้ฮั่น ไอ้อัค ชีวิตมันเรียบง่าย แต่หัวใจสำหรับเพื่อนนั้นยิ่งใหญ่

ได้พบคนอย่างไอ้เหลา มุขตลกของมันนั้น เกินกว่าที่หนังสือเดอร์ตี้โจ๊กในโลก จะบันทึกไว้ได้หมด

ได้พบคนอย่างไอ้เกริก สุดยอดปรมาจารย์ด้านคอมพิวเตอร์ มันทำให้ผมเลือกเรียนคณะคอมพิวเตอร์ (เพราะแน่ใจได้ว่า เมื่อเสเพลจริงๆ มันทำให้ผมพร้อมเตรียมสอบในเวลา 1 วันได้) เพื่อนหลายคนแซวว่า ผมจบมาได้เพราะไปซีร้อกซ์ใบปริญญาไอ้เกริกมา

ได้พบคนอย่างไอ้จ๋ง ยอดฝีมืองำประกาย ฉายา “ไร้คลื่น” เพราะมันสามารถมา “สังเกตการณ์” ในทุกวงประชุมได้เป็นเวลานาน กว่าจะมีใครรู้ตัวว่า มีมันอยู่ด้วย
ในฐานะที่ผมก็เป็น “ผู้สังเกตการณ์” คนหนึ่ง จึงอยากยกย่องมันว่า หากจะมีผู้สังเกตการณ์ที่เร้นตัวออกจากโลกอยู่จริงๆแล้ว ไอ้จ๋งก็จะเป็น ผู้สังเกตการณ์ที่ซุ่มดูผู้สังเกตการณ์คนนั้นอีกที

ได้พบคนอย่างไอ้แมน ผู้ศรัทธาในกิจกรรมและคณะ ชักชวนผมเข้ามาในโลกของคนทำกิจกรรม แต่มันกลับรู้จักตัวเองดีพอที่กล้าลาออกในตอนปี 2 เพื่อไปเรียนคณะอื่นที่มันต้องการ

ได้พบคนอย่างไอ้วิทย์ เพื่อนบดินทร์ที่ไปเรียนต่อแพทย์จุฬาฯ และเลือกชีวิตที่ยากลำบาก เพราะ “กูจะไม่รวยโว้ยเม่น และกูจะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์”

ได้พบคนอย่างไอ้พัช และได้แต่งเพลงร่วมกัน เวลาที่ได้ทำเพลงกับพัช เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก ตอนนั้น ผมถึงกับฝันว่า วันนึง ผมจะเป็นนักแต่งเพลง

และเพื่อนอีกจำนวนมากที่ไม่อาจกล่าวถึงได้ทุกคน ซึ่งทำให้เวลาผมอ่านหนังสืออย่าง พันธุ์หมาบ้า แล้วไม่ได้นึกถึงผู้คนในหนังสือ แต่นึกถึงเพื่อนของผม

เพราะช่วงเวลานั้น มีทั้งการทำกิจกรรมเพื่อสังคม การออกชนบท การเดินทางเพื่อแสวงหาตนเอง การเที่ยวเตร่ เปิดหมวก โบกรถไปกับเพื่อน การข้องแวะกับโลกทั้งด้านที่สดใจและมืดมิด ดีที่ผมชอบการเมาอย่างเดียวคือเมาเหล้า ถ้าต้องเลือกเมาเนื้อ ผมกลับชอบนั่งสมาธิมากกว่า – ซึ่งทำให้ผมผ่านช่วงนั้นมาได้อย่างปกติสุข

ปี 3 ผมได้บวชที่วัดป่า พบว่าสงบสุขและมองโลกในแง่ดีขึ้นมาก

แต่หลังจากนั้นไม่นาน พ่อผมก็เสียที่บ้าน ท่านหลับไปและไม่ตื่นขึ้นมาอีก แม้จะรู้มาก่อนหน้าบ้าง เพราะท่านอาการแย่ลงเรื่อยๆ ต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ และไม่ค่อยทำตามหมอสั่งในเรื่องการควบคุมอาหารและเรื่องอื่นๆ พี่สาวผมที่เรียนหมออยู่ก็ไม่ค่อยมีเวลามาคอยควบคุมพฤติกรรมของพ่อ ส่วนผมที่อยู่บ้านเดียวกับท่าน ก็กลับไม่ควบคุม กลับเห็นด้วยกับท่านที่ว่า ไม่เห็นจะต้องมีอายุยืนแล้วไม่มีความสุขเลย ท่านมีความสุขกับสิ่งที่จะทำให้อายุสั้นลง ก็ให้ท่านมีความสุขดีกว่า (แม้ความสุขจะมีหลายมิติก็ตาม)

แต่แน่นอนว่า เมื่อท่านเสียไปจริงๆ หัวใจของผมย่อมปวดร้าวเสียใจ กระนั้นสมองผู้คิดตามเหตุผลก็กลับบอกผมว่า ทุกสิ่งนั้นสมควรเกิดขึ้นอยู่แล้ว และที่จริง “ผมมีเวลาต้องเนิ่นนานแล้ว ที่จะเอ่ยคำร่ำลา”

ในงานศพของพ่อนั้นผมไม่ได้เสียน้ำตาซักหยด จำได้แต่เพียงถ้อยคำที่กล่าวกับตัวเองซ้ำๆ ว่า สุดท้ายคนเราก็ต้องจากกัน และเราก็มีเวลาอันเนิ่นนาน สำหรับเอ่ยคำลาจาก
กับคำถามที่คอยถามตัวเองว่า “เรายังไม่พร้อมที่จะจากกันอีกหรือ?” ซึ่งมันก็ฝังลึกลงไป จนทำให้ชีวิตหลังจากนั้นของผม กลายเป็นเหมือนถ้อยคำของ “อัลมุสตาฟา” (ปรัชญาชีวิต, คาริล ยิบราน) ที่ว่า จงอยู่บนยอดเขา เพราะที่ยอดเขา จะมองเห็นเมืองได้งดงามกว่า

ผมไม่กล้าเอาหัวใจไปผูกกับอะไรไว้อีกเลย แม้ไอ้ชาร์ดจะแซวว่า อยู่บนยอดเขานั้น หนาวกว่าในเมือง แต่ผมก็กลัวที่จะอยู่ในเมือง อยู่ท่ามกลางผู้คนจริงๆจังๆ อยู่ดี

มันทำให้ผมชินกับความเหงา และชินกับถ้อยคำปลอบประโลมตนเองว่า “เม่น มึงมีความสุขดีอยู่แล้ว”

หลังจบการศึกษาผมใช้เวลาทำค่ายอาสาอีก 3 เดือน แน่ใจว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของความฝัน และเป็นการพักผ่อนของจิตวิญญาณ แต่ผมกลับไม่แน่ใจว่า ผมกำลัง “พัฒนา” ชนบท หรือทำประโยชน์เพื่อสังคมอยู่หรือเปล่า เพราะจริงอยู่ ที่ผมนำ “ความเจริญ” ไปให้พวกเค้า แต่ใครจะรู้ว่า “ความเจริญ” จะนำพวกเค้าไปสู่อะไร

การทำความรู้จักกับชาวบ้าน ทำให้เข้าใจระดับนึงว่า คนจนไม่ใช่คนโง่ แต่คนจนก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคนดี ทุกหย่อมหญ้าก็ย่อมมีเรื่องดีและร้ายทั้งนั้น และสิ่งที่น่ากลัวกว่าความจริงก็คือ ภาพลักษณ์ของความจริง และการโฆษณาชวนเชื่อ (พูดตรงๆก็คือ ชาวบ้านที่รอความช่วยเหลือนั้น บางคนก็เหี้ยจนไม่ควรไปช่วยเหลือ และอีกนัยหนึ่ง การที่เราไปช่วยเหลือ ทำให้ชาวบ้านบางคนเปลี่ยนจากคนดีกลายเป็นคนเหี้ย ก็เพราะผลประโยชน์ ที่เรายื่นไปนั่นแหละ)

บางครั้งผมถึงกับสิ้นหวังว่า เมื่อมีสติปัญญาและรับรู้ข้อมูลถึงระดับนึงแล้ว โลกนี้ยังจะมีเรื่องที่น่ารื่นรมย์อยู่จริงๆหรือ? และระบบที่ีมนุษย์ใช้ชีวิตอยู่นี้ มันน่าอยู่จริงๆหรือ?

เหมือนที่หลานของเสรีไทยท่านหนึ่งกล่าวว่า คนที่พูดได้ 7 ภาษานั้นย่อมเหงากว่าคนปกติ เพราะเค้าอาจจะเข้าใจคนอื่นได้ แต่ยากที่คนอื่นจะเข้าใจเค้า ในวัยนั้นผมเริ่มพูดกับใครไม่รู้เรื่อง แม้กระทั่งองค์กร “เพื่อสังคม” ทั้งหลาย โดยเฉพาะผมเป็นเพียงแค่เด็กจบใหม่คนหนึ่ง ไม่มีงานทำ และยังเลี้ยงตัวเองไม่รอด

ยังดีที่ไอ้ปุ้ยพาผมไปสัมภาษณ์งาน และได้งานคอนเซ้าท์ที่ต้องเดินทางไปทั่วสารทิศ ความคิดอันฟุ้งซ่านทั้งหลายของผมจึงทุเลาลง เหลือแค่สิ่งจำเป็นเฉพาะหน้า คือการเรียนรู้และพัฒนาตนเอง เพื่อทำงานให้ดีและหาทางมีชีวิตอยู่ในอนาคตได้อย่างปกติสุข

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

ชีวิตผ่านไปทีละวัน (2) ช่วงมัธยม

iMenn — Mon, 19 Feb 2007 18:44:39 +0000

ชีวิตนั้นเต็มไปด้วยเรื่องสั้นจบในตอน ทั้งดีและร้าย สนุกสนาน ไร้แก่นสาร หรือมุ่งมั่นค้นหาสาระ บางเรื่องที่ผ่านมานั้น เราอาจจะลืมมันไปเสียนาน จนกระทั่งมีเหตุการณ์ให้หวนระลึก เรื่องที่เคยจบในตอน ก็กลับกลายเป็นแค่ปฐมบท สำหรับเรื่องขนาดยาวต่อมา

ผมย้ายเข้ามากรุงเทพ และสอบเข้าโรงเรียนบดินทร์ ได้ที่ 1 ของรุ่น (ที่ทราบก็เพราะอาสะใภ้ เป็นอาจารย์ที่นั่น) นั่นทำให้ความคาดหวังจากคนรอบข้างเริ่มกดทับ และก็เป็นครั้งแรกที่ได้รู้ว่า ในโลกนี้มีคนที่อยากแข่งขันกันอยู่ด้วย

ผมไม่อยากแข่งกับใคร ผมไม่อยากเป็นที่ 1 แล้วมีเพื่อนชม แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกไม่เป็นมิตร ผมรู้สึกว่าพ่อก็เริ่มชินกับผลการเรียนดีของผม ทำให้ท่านคาดหวังว่า ผมควรจะได้ 4.00 เป็นปกติไปตลอด ทำให้ผมบอกกับตัวเองในวัยนั้นว่า “จงทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องพิเศษ อย่าทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องปกติ” และหาทางลดความคาดหวังของคนอื่นๆ จนเริ่มทำได้ตอนที่เลื่อนขึ้นม.3 ผมได้อยู่ห้อง Queen แทนที่จะอยู่ห้อง King เหมือนที่ผ่านมา และเริ่มได้เกรด 3

ด้วยเหตุนี้ เมื่อผมทำดี หรือได้คะแนนดี มันจึงเป็นเรื่องพิเศษ เมื่อผมทำไม่ดี ได้คะแนนธรรมดา มันจึงเป็นเรื่องธรรมดา

ความคิดในเรื่อง “จงทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องพิเศษ อย่าทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องปกติ” นั้นค่อยๆเกิดขึ้น และฝังอยู่จนกลายเป็นตัวตนแบบนึงของผม มันทำให้ผมมีระยะห่างกับเกือบทุกคนตลอดเวลา เมื่อไหร่ที่ผมรู้สึกว่ากำลังจะกลายเป็น “คนดีสมบูรณ์แบบ” สำหรับใครแล้ว ผมกลับกลัวว่า เค้าจะมาคาดหวังอยากให้ผมเป็นอย่างที่หวัง ผมก็จะรีบชิงสร้างระยะห่างออกมา ไม่ให้ “ความดีสมบูรณ์แบบ” นั้น เป็นภาพลักษณ์ของผมต่อเค้า

ใช่ เพราะในช่วงมัธยมนั้น ผมเป็นทั้งตัวแทนโรงเรียนเข้าแข่งขันหลายต่อหลายเรื่อง, เป็นประธานสีที่ได้รับเลือกเอกฉันท์, อยู่ในคณะกรรมการนักเรียน, คณะกรรมการอินเตอร์แรค, เป็นประธานเชียร์ของโรงเรียนในงานกีฬา 5 พระเกี้ยว, ได้รับรางวัลแต่งเพลง (แต่ง+ร้อง+เล่นกีต้าร์) จากการไฟฟ้าฝ่ายผลิต และได้แสดงหน้าโรงเรียน, เป็นตัวแทนโรงเรียนแข่งขันตอบปัญหาคณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ ธรรมะ ประกวดสิ่งประดิษฐ์ ฯลฯ เป็นคนพูดนำในงานรับน้องระดับมัธยมปลาย, นำร้องเพลงชาติ ไหว้พระ สวดมนต์ (ทำไปได้งัยเนี่ย) ฯลฯ

ภาพลักษณ์คนดีสมบูรณ์แบบนั้น ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะผมศึกษาจิตวิทยาเชิง How-to มากเหลือเกินในช่วงนั้น อ่านหนังสือเกี่ยวกับการพัฒนาตัวเองไม่น่าต่ำกว่าร้อยเล่ม, ฝึกวินัย การตอบสัมภาษณ์ ฝึกกังฟู สมาธิ เทควันโด และอื่นๆหลายแบบ จนมันก็ฝังเข้าไปในกระบวนความคิดและการแสดงออก

แต่ตอนจะจีบผู้หญิง ผมกลับรู้สึกว่า ควรจะเปลื้อง How-to ทั้งหลายออกไป แล้วทำตามสิ่งที่คิดจริงๆ ไม่ให้ซ้ำ How-to ผลก็เลยกลายเป็นว่า มันเร่ิมต้น และจบลง เละไม่เป็นท่า เหมือนคนที่อยากจะแต่งเพลงเพราะๆซักเพลง แต่ตั้งใจว่าจะต้องไม่มีส่วนใดคล้ายเพลงอื่นที่มีมาในโลก แน่นอนว่า มันย่อมให้ผลลัพธ์ออกมาแต่โน้ตห่วยๆ ประหลาดๆ และไม่โรแมนติกเอาซะเลย

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

ชีวิตผ่านไปทีละวัน (1) ช่วงอนุบาล-ประถม

iMenn — Mon, 19 Feb 2007 04:36:36 +0000

ชีวิตนั้นเต็มไปด้วยเรื่องสั้นจบในตอน ทั้งดีและร้าย สนุกสนาน ไร้แก่นสาร หรือมุ่งมั่นค้นหาสาระ บางเรื่องที่ผ่านมานั้น เราอาจจะลืมมันไปเสียนาน จนกระทั่งมีเหตุการณ์ให้หวนระลึก เรื่องที่เคยจบในตอน ก็กลับกลายเป็นแค่ปฐมบท สำหรับเรื่องขนาดยาวต่อมา

ช่วงอนุบาล-ประถม

เป็นช่วงวัยเด็กที่เลี้ยงยาก ยิ่งเป็นเด็กที่รู้สึกว่าพ่อแม่เลิกกันไม่เห็นจะเป็นอะไร ยิ่งน่าจะทำให้พ่อแม่เลี้ยงยาก พ่อเป็นลูกคนจีนที่ต้องสร้างและเป็นเสาหลักของครอบครัว แต่แม่หัวสมัยใหม่ อยากจะมีอิสระ และทำงานนอกบ้าน ตอนแรกๆที่ทะเลาะกัน แม่จะหนีเข้ามากรุงเทพ และให้ผมหยุดเรียนขึ้นรถไฟ (ชั้น 3, ตู้นอน) มาด้วย พอพ่อมาง้อ แม่ถึงจะกลับ เกิดขึ้นหลายครั้งจนแม่ไปถึงอเมริกา และแต่งงานใหม่ ซึ่งท่านก็จะส่งเงินมาให้ลูกๆ ในขณะที่พ่อเอง ก็รู้สึกว่าต้องเลี้ยงดูลูกๆให้พอ ทั้งเรื่องเงิน เรื่องการศึกษา ที่บ้านที่พิษณุโลก จะมีห้องหนังสือขนาดใหญ่ มีหนังสือภาษาไทยจำนวนมากเท่าที่บ้านต่างจังหวัดจะมีได้

เห็นแรงจูงใจแบบนี้ ก็น่าจะเข้าใจได้ส่วนหนึ่งว่า ผมย่อมรู้สึกยินดีเมื่อได้โดดเรียน (เมื่อพ่อแม่ทะลาะกัน) และยินดีเมื่อได้ค่าขนมมากกว่าเด็กต่างจังหวัดปกติ (เมื่อพ่อแม่ทะลาะกัน) และก็ยินดีที่เมื่อเข้าร้านหนังสือ ผมจะซื้อหนังสือได้ทุกเล่มที่ต้องการ (เมื่อพ่อแม่ทะลาะกัน)

นอกจากนั้น ด้วยความทุ่มเทของพ่อและแม่ ผมก็ได้ร่วมกิจกรรมจำนวนมาก ทั้งเรียนดนตรี (เปียโน, กีต้าร์, กลอง, แซกโซโฟน) เล่นกีฬา (เคยแข่งว่ายน้ำกีฬาเขต, แข่งเทนนิสเยาวชน, ฟุตบอลระดับประถม) เรียนบัลเล่ (เคยแสดงที่ศูนย์วัฒนธรรมฯ) เรียนวาดภาพ (เคยวาดสีน้ำได้สวยจนครูคอมเม้นแซวว่า “ก็ดีถ้าวาดเอง” และก็ทำให้แม่ถึงกับไปหาครูที่โรงเรียนเพื่อบอกว่า “ลูกดิฉันวาดเองค่ะ”, แข่งวาดรูประดับจังหวัด) เย็บปักถักร้อย (ถักนิตติ้ง, ถักโครเช, ปักครอสติช, ปักลายบนผ้า-ตามหนังสือภาษาญี่ปุ่นที่แม่สะสมไว้) แต่งบทกวี (ได้รับรางวัลระดับประเทศ จากพระเทพฯ) ไฟฟ้า-อิเล็กทรอนิกส์ (ประกอบชุดคิตต่างๆ, งานประดิษฐ์, งานช่าง, เขียนวงจรไฟฟ้าได้ตอนป.4 – ตอนนั้นคลั่งไคล้เอดิสันมากๆ เลยพาลชอบรถไฟไปด้วย เพราะชีวิตวัยเด็กของเอดิสันเกี่ยวพันกับรถไฟ) โมเดล (ตัวต่อจำลองพลาสติก, รถบังคับ, เครื่องบินบังคับใช้น้ำมัน) ฯลฯ

ผมมีเวลาทำสิ่งต่างๆในวัยเด็กมากมาย เพราะผมไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัว เหมือนคนทั่วไป แน่นอนว่า มันทำให้ต่อมาในวัยหนุ่มผมไม่เคยสงสัยใน “เจตจำนงเสรี” ของมนุษย์ และเมื่อมองย้อนกลับไป ผมถึงกับเคยคิดว่า ผมควรจะต้องเลิกกับภรรยาในภายภาคหน้าหรือไม่ (ถ้ามี) เพื่อให้ลูกของผม (ถ้ามี) ได้รับอิสรภาพที่งดงามเหมือนกับวัยเด็กของผม

ในตอนนั้นผมไม่ได้เดือดร้อนอะไรที่พ่อแม่แยกทางกัน กลับรู้สึกดีที่ท่านตัดสินใจเสียที (จริงๆท่านคงรอให้ผมโตหน่อย) ผมเข้าใจพ่อว่า “คนเรานั้นควรเดินตามครรลองแห่งหน้าที่” และเข้าใจแม่ว่า “คนเรานั้นควรเดินตามความฝันของตัวเอง” แต่พอความคิดมันเริ่มขัดแย้งในหัวผม ผมก็จะหาทางออกโดยคุยกับตัวเองว่า “ไอ้เม่น มึงยังเด็กอยู่โว้ย วัยเด็ก ไม่มีใครเค้าเครียดกัน” นั่นแหละ ไม่ว่าจะสอบ หรือแข่งประกวดอะไร ถ้าจะกังวล ผมก็จะคอยบอกกับตัวเองว่า “มึงยังไม่เป็นผู้ใหญ่ซักหน่อย วัยเด็กเป็นวัยแห่งความสุขนะโว้ย ถ้าจะเครียด จงมีความสุข”

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

อัลบัมอ้อล้อ .. แด่วัยหนุ่ม วัยกำดัด

iMenn — Sun, 20 Apr 2003 20:01:00 +0000

ภาพนี้ไปถ่ายกันที่ร้านแถวสยาม เนื่องในโอกาสอำลาเพื่อนๆเมืองไทย

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

เมื่อโรคกระเพาะมาเคาะประตู & สั่นกระดิ่ง กุ๊งกิ๊ง

iMenn — Fri, 28 Jun 2002 19:30:00 +0000

ชื่อ จักรกฤษณ์ ของกระผมนั้น เห็นว่าหมอดูสมัยเด็กเคยทำนายไว้ว่า “จ.จาน เป็นศรี ณ.เณร เป็นศรี แต่ ก.ไก่ นั้นเป็นกาลกิณี”
แปลความได้ว่า ผมจะมีสติปัญญาดี (จ.จานอยู่หน้า) , มีเท้าดี (ณ.เณรอยู่หลัง – สงสัยตีนเบา และวิ่งเร็ว) แต่ ก.ไก่ตัวหลัง จะทำให้กระผมเป็นโรคเกี่ยวกับกระเพาะและลำไส้

แล้วช่วงนี้โรคกระเพาะก็มากำเริบอีก ชะเอิงเอย

เมื่อคืนไอ้คุณหมอวิทย์มาหา และมานอนที่บ้าน พร้อมกับเอาเครื่องปาล์มมาให้กระผมจิ้มๆ จึงประสบโอกาสอันดีที่ทำให้วันต่อมาที่กระผมตื่นสาย เลยโทรไปที่ทำงานว่า “เอ่อ วันนี้ผมเข้าช้าหน่อยนะครับ ปวดท้อง เดี๋ยวไปหาหมอก่อน”

เช้านั้นไอ้วิทย์จึงพากระผมไปร้านขายยา พูดศัพท์แสงที่แม้แต่เภสัชกรยังไม่ค่อยเข้าใจ (เอากับมันสิ! อย่าให้ผมพาไปซื้อคอมมั่งนะมึง เดี๋ยวเอ่ยชื่อเมนบอร์ดแก้แค้น) เพื่อรักษาอาการประหลาดของท้องกระผม ที่จะปวดเวลาท้องว่าง (แผลในกระเพาะอาหาร) และพอกินอะไรเข้าไป ก็จะหายดีพักนึง แล้วก็จะไม่ย่อย (ท้องอืด) แล้วพอกินยาลดกรดเข้าไป ก็จะกลายไปท้องว่าง ก็จะปวดใหม่ วนไปเรื่อยๆ

ตอนนี้จึงกินยาเข้าไป 1 กอง พร้อมกับปฏิญาณว่า “โอเค แม้กระผมจะไม่ชื่นชอบในบรรยากาศแห่งการดื่มน้ำส้ม แต่ขอผมสั่งน้ำส้มแทนเถิดโว้ย”

เดี๋ยวไอ้หมูจะมารับไปรับประทานอาหารกลางคืน ขอผู้อ่านโปรดเป็นพยาน …

กระผมสั่งน้ำส้มจริงๆนะ!!

นินทากาเลเหมือนเทสุราฯ

บทสัมภาษณ์ ตอนที่ 1

สวัสดีครับคุณเม่น

[] สวัสดี!!

คิดว่า คุณเม่นแก่เกินไปสำหรับการเขียนๆอะไรที่เค้าเรียกๆกันว่า ไดอารี่ออนไลน์ หรือยังครับ ?

[] แก่แต่ร่างกาย ใจยังหนุ่ม!!

ทำไมหายไปนานครับ ต้องการให้คนเลิกอ่านเพราะสูญเสียความเป็นส่วนตัว หรือว่า ความคิดยังไม่ตกผลึก หรือว่า อ้วนจนขยับนิ้วไม่ได้ หรือว่า กำลังมีความรัก หรือว่า …

[] ขี้เกียจ เป็นคำตอบสุดท้าย!!

คุณคิดอย่างไรกับคำว่า รักแท้ ครับ

[] เหมือนอึรสหวาน!!

หา…. มีอึที่มีรสหวานด้วยหรือครับ

[] นั่นสิ มันมีที่ไหนกันเล่า!!

อ๊ะ อย่างนั้นคุณเม่นจะบอกว่า รักแท้ไม่มีจริงใช่ไหมครับ

[] เปล่า … ที่ผมจะบอกก็คือ คุณไม่กล้าชิมมันต่างหาก!!

…

( “ฮูยยยยย…..” – เสียงตะโกนด่ามาจากผู้ชมรอบด้าน – ” …ลาวสาตตตตตต”)

_ ’ เอ่อ หมดเวลาแล้วดีกว่า … ขอเชิญผู้ชมกลับไปทำงานทำการก่อนละกันนะครับ

คำคมวันนี้ “อย่าอู้งานสิ ไอ้ห่า … เจ้านายอยู่ข้างหลังมึง” ขอความสวัสดีจงมีแก่ทุกท่าน แล้วกระผมจะเชิญคุณเม่นมาให้สัมภาษณ์อีกนะขอร้าบบบบบ

จาก: Golf
โฮมเพจ: http://geocities.com/golfnet007

อู้ๆ ท่านพี่เปลี่ยนwebตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

30 มิ.ย. 2545 , 00:13 น.

จาก: พีวาย

อือม…
อีกหนึ่ง
คนอุดมสมบูรณ์…เป็นโรคกระเพาะ(คราก)
ระวังเมาน้ำส้มนะน้อง

30 มิ.ย. 2545 , 07:41 น.

จาก: น้องเทพ

ฮ่อๆ…..เป็นเช่นนี้นี่เอง

ว่าแต่ผมยังไม่เคนเห็นคนอ้วนที่ไหนเป็นโรคกระเพาะเลยนะเนี่ย

30 มิ.ย. 2545 , 11:47 น.

จาก: yok

brave to change, brave to fight.
close your eyes then do and do, after open your eyes , you are in front of you and everybody

1 ก.ค. 2545 , 07:53 น.

จาก: น้ิองคิม

มาเยี่ยมมาเยือนครับ

1 ก.ค. 2545 , 11:32 น.

จาก: น้องเทพ
โฮมเพจ: http://thep2.thaidiarist.com

เวบเปิดแล้วครับ….มีคนโทรมาบอก

1 ก.ค. 2545 , 23:04 น.

จาก: Terng

รักแท้ ของกูมันเหมือน น้ำตาลรสอึมากกว่าว่ะ

4 ก.ค. 2545 , 11:09 น.

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

วาบความคิด (เรื่องของชาร์ด)

iMenn — Thu, 09 May 2002 19:05:00 +0000

มีเรื่องจะเล่า มีรูปจะลง แต่รู้สึกว่ามันนานจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
เลยนึกถึงคำ “วาบความคิด” ของคุณอาจินต์ ปัญจพรรค์
ขอถ่ายทอดเป็นบางความคิด ที่ไม่ประติดประต่อกันละกันนะครับ
(อย่าเพิ่งแซวว่า เหตุการณ์มันเก่ากรุ กระผมจะค่อยๆทยอยลงนะขอรับ)

24 เม.ย. เดินทางด้วยรถไฟ ไปเชียงใหม่ เม่น+ปุ้ย+อัค
25 เม.ย. สมทบกับ เก๋+โน้ต+อ๊อบ ไปงานหมั้นไอ้ชาร์ด เริ่มเช้า ตอนเย็นขึ้นรถไฟกลับ
26 เม.ย. ถึงกรุงเทพเวลาเช้าตรู่

ไอ้ชาร์ดมันหมั้นแล้วโว้ย คู่หมั้นอายุ 17 พี่สาวของเค้าเป็นภรรยาของพี่ไอ้ชาร์ด ทั้งหมดนั้น เพราะคำสอนในชุมชนอิสลาม กล่าวผ่านปากของคุรุ (คือ ครู คล้ายๆนักบวชทางพุทธ) ให้พวกเราฟังในงานหมั้นว่า

“จงเลือกผู้ชายที่ดี ให้กับผู้หญิงที่ดี และเลือกผู้หญิงที่ดี ให้กับผู้ชายที่ดี”

“งานหมั้นนี้ เป็นเพียงการบอกให้คนทั่วไปทราบว่า ได้มีการจองเกิดขึ้นแล้ว ไม่ได้หมายความว่า ทั้งคู่จะมีสิทธิต่อกัน ไปมากกว่านั้น”

“ไชตอน (คล้ายๆกับ มาร ในทางพุทธ) จะรอโอกาสที่จะมาหาเธออยู่ทุกเวลา ไม่ว่าเวลาที่กำลังผ่อนคลาย หรือ ตั้งสมาธิแน่วแน่ ไม่ว่าเวลาที่กำลังรับประทานอาหาร หรือ แม้แต่เวลาที่กล่าวถ้อยคำสรรเสริญพระอัลเลาะห์”

“ดังนั้นเพื่อไม่ให้เกิดความเสื่อมเสีย หรือการนำไปพูดในทางเสียๆหาย ชายหญิงที่ได้ทำการหมั้น จึงไม่ได้รับอนุญาตให้ไปไหนด้วยกัน 2 คน หากมีความจำเป็น ให้นำผู้อื่นไปด้วย”

“และทั้งคู่ ควรจะจัดพิธีแต่งงาน ในเวลาไม่เกิน 1 ปี นับจากวันที่หมั้น”

ศาสนาที่มีพระเจ้า มักจะมีพิธีกรรมที่อบอุ่น มีชุมชนเล็กๆที่เข้มแข็ง
บางครั้ง ในยามที่ประหลาดใจว่า ทำไมหนอ คนที่มีทั้งรูปทรัพย์ ฐานะ การศึกษา ฯลฯ หลายคนที่เห็นในงาน ไม่ได้พยายามจะออกจากกรอบประเพณีไป ก็อดตั้งคำถามต่อไปไม่ได้ว่า นั่นสิ … แล้วพวกเค้าต้องการอะไรในชีวิตเล่า

ในคอมมูน (ชุมชนอิสลาม) มีระบบเศรษฐกิจพอเพียงที่หล่อเลี้ยงชุมชนอยู่ มีด้านปศุสัตว์ มีด้านกสิกรรม
มีปัจจัย 4 สำหรับดำรงชีวิต และมีหนทางสำหรับนักแสวงหาเสียด้วย

ไอ้ตั้ม(โลหะ) บอกกับป้าเพ็ญว่า “ไอ้ชาร์ดหรอป้า ชีวิตมันสบายแล้วล่ะ ไม่ต้องมานั่งทำธุรกิจแบบพวกผมหรอก…”

ยังนึกถึงตอนที่คุยกับไอ้ชาร์ดที่ค่ายเมื่อปี 4 ตอนที่มันยังแสดงอาการคาบลูกคาบดอกกับ “ความรัก”

” ไอ้เม่น มึงก็รู้ว่า เรื่องความรัก กูไม่ยุ่งอยู่แล้ว บางครั้ง มันอาจจะมีบ้าง ที่เราจะเผลอคิดไป
แต่กูก็วางแผนไว้แล้ว ว่ากูจะต้องกลับบ้านกู และไปดำเนินชีวิตในวิถีทางของชุมชนกู..”

“ไอ้ชาร์ด มึงจำตอนปี 2 ได้มั้ย ที่เราไปทริปกันกลุ่มใหญ่ ตอนนั้นมึงเมา แล้วร้องเพลง “อย่ารักฉันเลยคนดี” ย้ำคิดย้ำทำอยู่
กูกำลังคิดถึงเรื่องนั้น …. มึงทำอย่างนั้น เพราะมึงรู้สึกว่า มีใครชอบมึงอยู่ใช่มั้ย และมึงเองก็คิดว่า มึงจะต้องไม่มีแฟนในช่วงมหา’ลัยใช่มั้ย”

“ไอ้เหี้ยเม่น มึงจำได้ …”

“จำได้โว้ย ไอ้เหี้ย และถึงใครจะมองว่ามึงเป็นไอ้พวกขี้เมาไร้สาระ กูรู้ว่า มึงวางแผนชีวิตไว้ทุกอย่าง และคิดกับมันแทบทุกเรื่อง”

จะมีซักกี่คนที่เมื่อรู้ประวัติไอ้ชาร์ดแล้วจะคิดว่า มันจะเอ็นท์ติดวิศวะจุฬาฯ
ม.ปลาย มันโดนไล่ออกจากโรงเรียน เพราะไปทำระยำไว้สารพัด
มันต่อยครูอาจารย์ มันยกพวกตีและทำร้ายร่างกาย มีคดีเรื่องชู้สาว เรื่องยาเสพติด การพนัน
ฯลฯ
มันเหี้ยเกินกว่า จะกล่าวถึงความเหี้ยในเว็บไอ้เม่นด๊อทคอมได้ (ฮ่า ฮ่า)

แต่มาถึงตอนนี้ มันเลิกในอบายมุขแทบทุกอย่าง และกลับไปเดินในวิถีที่ต้องปูด้วยความศรัทธา

(ในประมาณ 2 ปีก่อน ที่เราเจอกัน หลังจากมันเลิกเหล้า และ กลับไป”แสวงหา” ในหนทางของศาสนาอิสลาม-ซึ่งไม่มีนักบวช)

“คิดแล้วก็ตลกดีว่ะ .. ตอนนั้นกูไปบ้า คาริล , บ้าสิทธารถะ หรือบ้าเถึยงปรัชญาพุทธกับมึง..”
”.. ทั้งๆที่ความจริง สิ่งที่บ้านได้เตรียมไว้ให้กู มันก็รวมถึงการ”แสวงหา”นี่เสียด้วย…”

ใช่ ทุกศาสนามีการแสวงหา และมีข้อจำกัดบางอย่างที่ไม่ควรลบหลู่
“ไอ้เหี้ยชาร์ด ถ้ามึงบอกว่า จริงๆแล้วต้องรังเกียจคนกินหมูด้วยนี่… ทำไมมึงถึงยังหายใจร่วมกับไอ้คนกินหมูวะ.. ทางแก้ก็คือมึงต้องฆ่าตัวตายไปใช่ไหมวะ”
“ไอ้เหี้ยเม่น มึงอย่าลากตรรกะมา กูไม่อยากเถียงกับมึง มึงมีความเชื่อของมีง กูก็มีความเชื่อของกู ”
”…”
เนิ่นนานในความเงียบงัน ผมรู้สึกว่า มันจริงจังเกินกว่าปากหมาของผม..
“ไอ้เหี้ย กูขอโทษ…”

ครั้งหนึ่งในช่วงเดือนพฤษภาคม ที่พวกเราได้เรียนจบกันทั้งหมด หลายคนได้งานทำ ได้รับเงินเดือนมาหลายเดือนแล้ว แต่ก็มีคนบางกลุ่มที่ยังทำสะพานอยู่ ทำค่ายอาสาฯ ในฐานะของผู้ที่เคยได้รับเรื่องราวบางอย่าง และกำลังถ่ายทอดมันต่อไป

“ไอ้ป๊ะ ไอ้พัน ไอ้ฟ้า และพวกมึงทุกคน .. กูขอโทษที่กูเพิ่งได้ขึ้นค่ายเอาป่านนี้…”
ผมยังจำได้ มันเป็นคืนที่เราได้กินเหล้ากันถึงเช้า เพื่อต้อนรับไอ้ชาร์ด และ ไอ้บ๊อบ ที่เพิ่งเคลียร์ซีเนียร์โปรเจ็คเสร็จ

“ทั้งที่มันเป็นค่ายของเรา แต่กูเสือกได้ขึ้นน้อยที่สุด..”
“ทั้งๆที่มันเป็นช่วงเวลาสุดท้าย ที่กูจะได้อยู่กับพวกมึง..”

“และทั้งๆที่ กูก็รู้ว่า ต่อไปนี้ มันจะไม่มีอีกแล้ว..”

จนวันที่ได้เจอมันในงานหมั้น ประโยคสุดท้ายนั้น จึงได้กลับมาอยู่ในความคิดของผมอีกครั้ง

ใช่ มันไม่มีอีกแล้ว หลังจากค่ายเสร็จ ไอ้ชาร์ดก็เลิกเหล้า และเปลี่ยนวิถีชีวิต
กลับไปสู่อ้อมกอดของชุมชนของมัน

เพื่อที่จะเดินทางไปไกลแสนไกล … แล้วกลับมาทักทายในยามเจอกันแต่ละครั้ง ว่า..

”.. ไอ้เหี้ย คิดถึงมึงว่ะ ..”

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

ก็อย่างที่รู้กันอยู่ว่า เค้าว่า แขกขาวนั้นหน้าตาสะสวย หุ่นงามนัก
และก็อย่างที่รู้กันอยู่อีกว่า ไอ้เหี้ยโน้ตผู้ถือคติ “อกหักเรื่องเล็ก อกเล็กเรื่องใหญ่” นั้น จะปรากฏสายตาหื่นกระหายอย่างยิ่ง เมื่อเจอสาวสวยหุ่นอึ๋ม

คราวนี้ เราจึงโชคดี (ที่ได้เจอสาวสวยเต็มไปหมด) และซวย (ที่เสือกไปกับไอ้โน้ต) พร้อมๆกัน (เพราะจะมองใคร ไอ้โน้ตก็จ้องก่อนแล้ว)
หลังจากผ่านช่วงพิธีการ การรับประทานอาหารกลางวัน จนมาถึงช่วงบ่ายที่เราลากลับ
คุณอาของไอ้ชาร์ด ก็มากระเซ้าเย้าแหย่กับพวกเรา

“เป็นไงมั่งล่ะหลาน ที่ดูๆในงานนี้ สนใจอยากจะให้อาทาบทามใครให้มั้ย…”
“เอ่อ… ไม่เป็นไรหรอกครับ” พวกเรารู้สึกขวยเขินเล็กน้อย ยิ่งถ้าคิดว่า หากเปลี่ยนศาสนา จะต้องมีเมียถึง 4 คน พวกเรายิ่งทำใจไม่ถูก
“เฮ่ย ไม่ต้องเกรงใจ สนใจใครก็บอกมาได้ …”

”…”

แล้วคุณอาก็หยุดไปครู่หนึ่ง
ก่อนที่จะหันมาทางไอ้โน้ต

“เอ้อ … ว่าแต่คนเมื่อเช้าน่ะ … เค้ามีลูก 4 แล้วนะ!”

(ไอ้อัครได้กรุณาแถมความรู้เพิ่มเติมให้ว่า ประโยคนี้นั้นแปลว่า
“ไอ้เหี้ย คนที่มึงจ้องเมื่อเช้าน่ะ เมียกูโว้ยยยย”)

หมายเหตุ : สำหรับเพื่อนๆที่ถามไถ่และก่นด่ามาเรื่องเว็บบอร์ดและเว็บรุ่น ขอเชิญแวะชมเว็บรุ่นได้แล้วนะขอรับ

วิศวะ 79
บดินทร์ ห้อง 15 ลบส.1

จาก: น้อง1

ยินดีด้วยนะค๊าาาาาาา : )

10 พ.ค. 2545 , 17:32 น.

จาก: เทพ
โฮมเพจ: http://thep2.thaidiarist.com

อ่านแล้วซึ้งอ่ะครับ

10 พ.ค. 2545 , 21:00 น.

จาก: ฟ้าใหม่…(ใจนิ่ง)

อืม….ไอ้ชาร์ด

ดีใจหวะ ที่ได้แก้ผ้าเล่นน้ำด้วยกันกับมึง ที่ค่ายเรา : )

เออ….

10 พ.ค. 2545 , 21:11 น.

จาก: Supergolf
โฮมเพจ: http://www.up2gu.com/supergolf

อ้าว ไม่ดีใจหรอกเหรอค่ะ ที่จะได้มีเมีย4คนน่ะ

10 พ.ค. 2545 , 22:39 น.

จาก: 1

very grateful to have you guys as my friends..

11 พ.ค. 2545 , 00:56 น.

จาก: สะบรุ๋ย

อ่านของพี่เม่นแล้ว
นึกถึงเพื่อน

ข้อดีของการเรียนจบ คือจบซักที ( อิอิ )
ข้อเสียคือ เพือนมันกระจายไปหมดแล้น

ยืนไว้อาลัยสองวินาที
วินาทีแรก – ให้ความรู้สึกคืดถึงเพื่อน
วินาทีที่สอง – ให้ความอู้ของพี่เม่น

เหวย ๆ อิอิ

11 พ.ค. 2545 , 03:03 น.

จาก: bob

congratulation..I here chart. ^–

11 พ.ค. 2545 , 14:20 น.

จาก: Nooch

จะเลิกเหล้าไปทำม๊ายยย
นุชมีศีลข้อ 5 มาแปลให้ฟัง เพื่อพี่ชาร์ดจะรู้สึกดีขึ้น

ศีลข้อ 5 แปลว่า………………………………………..

สุราเมระยะ คือ อันสุราเมรัยทั้งหลาย

มัชชะ คือ มัชฌิมา หรือทางสายกลาง

ปะมาทัฏฐานา คือ ประมาณตามฐานะ

เวระ คือ เวลาไปเข้าเวร หรือ อยู่เวร

มะณี คือ แก้วที่เป็นใบๆ ใสๆ นี่แหละ

สิกขาปะทัง คือ สี่ขาประทังนั่นเอง

สมาธิ คือ การมีสมาธิ

ยามิ คือ ยาไม่ต้อง หรือไม่ต้องใช้ยานั่นเอง

*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*.*

แปลโดยรวมคือ………………………..

อันสุราเมรัยทั้งหลาย ท่านให้ดื่มแต่พอดีหรือยึดทางสายกลางเข้าไว้

นั่นก็คือให้ดูฐานะตนเองด้วยมีเงินหน่อยก็ดื่มเหล้าราคาสูงหน่อย

ถ้าฐานะไม่ค่อยดี ก็ดื่มเหล้าในราคาที่ต่ำลงมา

โดยเฉพาะตอนที่ต้องไปเข้าเวรหรือไปอยู่เวรก็ควรจะมีแก้วติดมือไป

สักใบนึง เอาไว้รินเหล้าดื่มได้

และถ้าดื่มจนได้ที่แล้วไม่สามารถใช้สองขาประทังไปได้

ก็ให้ใช้สี่ขาประทังไป (หมายถึงมือหรือขาหน้าอีก 2 ข้างนั่นเอง)

การดื่มสุราเมรัยทำให้มีสมาธิ จิตใจมั่นคง ร่างกายแข็งแรง

ไม่ต้องพึงพายาใดๆ ทั้งนั้น

โดยเฉพาะกับตับซึ่งจะแข็งก่อนที่อื่น……………….สาธุ !!!

5555555555555555555555555

11 พ.ค. 2545 , 17:12 น.

จาก: Golf
โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.com

กลับมาแล้วรึ ป๋าเรา

12 พ.ค. 2545 , 00:14 น.

จาก: LittleHen
โฮมเพจ: http://littlehen.evilgodzilla.com

เรื่องของศาสนา เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อน
ต่างคนต่างเชื่อ ต่างคนต่างศรัทธา
ไม่ลบหลู่ซึ่งกันและกัน ดีที่สุด

12 พ.ค. 2545 , 21:12 น.

จาก: บักบุ๋ยน้อย

ฮึ . .

12 พ.ค. 2545 , 23:49 น.

จาก: j-dai

มันก็คงเหมือนกับที่เขาว่า มีสุขก็ต้องมีทุกข์ มีพบก็ต้องมีจากมั้งครับ แม้ว่าเราจะห่างกัน แต่ว่าก็ยังมีเทโลโฟนเอาไว้โทรคุยกัน คอยถามสาระทุกข์สุขดิบกันได้ครับ เพราะว่า เพื่อนไม่เคย ไม่เคยทิ้งกันครับ

13 พ.ค. 2545 , 07:58 น.

จาก: พี่กุ้ง

ชุมชน อืมม์ จริงนะ
อบอุ่น

16 พ.ค. 2545 , 11:54 น.

จาก: เต้ย

ยินดีด้วยไอ้ชาร์ต

4 มิ.ย. 2545 , 11:35 น.

จาก: น้องแอล

ดีใจด้วยค่ะพี่ชาร์ต
แต่เอ..ไอ้ข้อความที่อยู่ในกรอบข้างล่างนี่มันแปลกๆเนอะพี่โน้ต..55

6 มิ.ย. 2545 , 20:46 น.

จาก: oak

shinjiranai wa`
i-chard
omedetou wa` honto ni
(congratulation……really from my heart)

14 มิ.ย. 2545 , 19:07 น.