Results

Happy D. Dogs เป็นวงดนตรีที่ผม กับ พัช ร่วมกันตั้งขึ้นมา จริงๆ แล้วผมเองก็แต่งเพลงกับพัชมาตั้งแต่สมัยเรียนที่จุฬาฯ เคยคิดอยากออกอัลบัมกันหลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นรูปเป็นร่างนัก

หญิงสาวโนเนะเค้าบ้าตุ๊กตาตาบอด (blind เอ๊ย blythe) กัน คุณพัชรตอนนี้ก็กำลังเห่อไอคอนตาใสปิ๊งอยู่ ถึงกับสร้างแคมเปญ “ซาบซึ้งทุกแห่งหน หรือ Spread Saab Sueng > SSS” เลยทีเดียว

จะเห็นว่า ยิ่งทำ ยิ่งไม่มีเทคนิคภาพ แค่เอารูปมาวางเฟดๆ จนจะกลายเป็นสไลด์โชว์จริงๆ ซะแล้ว แต่กระนั้น ด้วยเสียงที่พัชทำมาอย่างดี และเรื่องราวที่ซึ่งโรแมนติค ดราม่า น้ำตาร่วง ก็เลยทำให้พรีเซนต์แต่งงานนี้ซึ่งซะเหลือเกิน

มีเหตุให้ต้องทำ Present แต่งงาน ให้คนนู้นคนนี้อยู่เรื่อย ล่าสุดทำให้ท่านโน้ตเพื่อนรัก ก่อนทำโน้ตเอาพรีเซ้นท์ทั้งหลายไปดู แล้วก็บอกว่า “กูว่าที่มึงทำอันแรกดีสุดนะ หรือว่าหลายปีนี้ฝีมือมึงไม่พัฒนาขึ้นเลยงั้นรึ?”

รุ่นผมคงเป็นรอยต่อระหว่างอดีต ที่เต็มไปด้วยคุณค่าเก่าๆอันหนักอึ้งที่ล้าสมัย และปัจจุบัน ที่จำนวนมาก มหาวิทยาลัยเป็นความเบาหวิวของเน็ทเวิร์คผู้บริโภค และเป็นสวรรค์ไร้แก่นสาร …

ความคิดในเรื่อง “จงทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องพิเศษ อย่าทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องปกติ” นั้นค่อยๆเกิดขึ้น และฝังอยู่จนกลายเป็นตัวตนแบบนึงของผม

ชีวิตนั้นเต็มไปด้วยเรื่องสั้นจบในตอน บางเรื่องที่ผ่านมานั้น เราอาจจะลืมมันไปเสียนาน จนกระทั่งมีเหตุการณ์ให้หวนระลึก เรื่องที่เคยจบในตอน ก็กลับกลายเป็นแค่ปฐมบท สำหรับเรื่องขนาดยาวต่อมา

ภาพนี้ไปถ่ายกันที่ร้านแถวสยาม เนื่องในโอกาสอำลาเพื่อนๆเมืองไทย

ชื่อ จักรกฤษณ์ ของกระผมนั้น เห็นว่าหมอดูสมัยเด็กเคยทำนายไว้ว่า “จ.จาน เป็นศรี ณ.เณร เป็นศรี แต่ ก.ไก่ นั้นเป็นกาลกิณี”

มีเรื่องจะเล่า มีรูปจะลง แต่รู้สึกว่ามันนานจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
เลยนึกถึงคำ “วาบความคิด” ของคุณอาจินต์ ปัญจพรรค์
ขอถ่ายทอดเป็นบางความคิด ที่ไม่ประติดประต่อกันละกันนะครับ