Software บน Mac ที่ซื้อไว้เพราะเห็นว่าคุ้มค่า

Adobe Photoshop CS4
ทำงานเว็บ กราฟฟิค ฟุ่มเฟือยเลเยอร์ (100+) ใช้โปรแกรมทดแทนอื่นๆ ก็ไม่สามารถใช้ได้จริงซักที ก็ต้องยอมซื้อในที่สุด

BBEdit
เป็น Text Editor ที่ชอบที่สุด เปิดปิดกลุ่มคำสั่ง/แท็กต่างๆ ได้ ใช้กับภาษาไทยได้ดี ปรับรหัสภาษาเป็น Unicode – no BOM ได้ง่าย (ซึ่งต้องเข้ารหัสแบบนี้สำหรับไฟล์ภาษาไทยบนเว็บ)

CSSEdit
เป็น CSS Editor ที่น่าจะดีที่สุด ฉลาด ไม่เทอะทะ มีทั้งส่วนตัวช่วยใส่โค้ด และตัวโค้ดให้ดู มีระบบ Preview ที่แก้โค้ดสดๆ ก็แสดงการเปลี่ยนแปลงของเว็บสดๆ (คล้ายๆ FireBug แต่ดีกว่า)
สรุปคือ ใช้ร่วมกับ BBEdit แล้วดีกว่า DreamWeaver มากมาย

Final Cut Studio 2
ซื้อมาสมัยทำงานโปรดักชั่นเฮ้าส์ ที่ต้องการเครื่องมือในการตัดต่อระดับสูง (ดีกว่า Adobe Premier)

Flip4Mac
ทำงานตัดต่อร่วมกับงานเว็บ ก็ต้องการโปรแกรมมืออาชีพที่จัดการ wmv สำหรับลูกค้าที่ใช้ Windows

FotoMagico, PhotoPresenter
เอาไปไว้ทำ Presentation แบบง่ายๆ เฟดรูป ใส่เพลง

iShowU
เอาไว้จับวีดีโอหน้าจอ บันทึก Screencast

iWork, iLife
ชุดออฟฟิศและชุดโปรแกรมไลฟสไตล์ประจำเครื่อง ได้รับความอนุเคราะห์จาก Apple Thailand เสมอมาทุกครั้งที่เปลี่ยนเวอร์ชั่น (เพราะทำ iSchool และช่วย Apple Thailand ในงานต่างๆ เช่น เมื่อราว 2 ปีก่อนที่กระผมไปพรีเซนท์ขาย GarageBand)

Snow Leopard
Mac OS รุ่นใหม่ ซื้อแบบ Family Pack เพราะใช้กับเพื่อนหลายคน (ถือว่าอยู่บ้านเดียวกันละกันนะ )

Squirrel
โปรแกรมบันทึกค่าใช้จ่ายและวางแผนการเงินส่วนบุคคล ก่อนหน้านี้ซื้อ iBank ไว้แท้ๆ แต่เจออันนี้แล้วพบว่าสวย ง่าย เลยชอบ

Things
ระบบ Todo จัดการสิ่งที่ต้องทำแบบง่าย ใช้แล้วสนุก

Transmit
โปรแกรม FTP ที่ผมว่าดีที่สุดบนแมค แม้จะมีตัวฟรี แต่ถ้าต้องการทำงานเว็บจริงจัง ตัวนี้สเถียรกว่า ทำงานผ่าน Port ต่างๆ ได้ดีกว่า

VisualHub
โปรแกรมสารพัดประโยชน์ในการแปลง vdo format ปัจจุบันเค้าเลิกทำไปแล้วแต่ก็ยังใช้อยู่ ยังไม่เจอตัวที่ดีกว่าเลย (ใครเจอแนะนำได้นะคร้าบ)

my mac app

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• เวิร์ดเพรส – โค้ดดั่งบทกวี
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• เว็บของน้องณัฐ

บรรยายต่อหน้าผู้บริหารระดับสูง เฉลี่ย C8-C10 แต่ก็พบว่าหลายท่านที่มาในงานนี้ทันสมัยมากๆ คุณพรพรหมพยายามช่วยกระผมขายของโดยการโฆษณาบริษัทและพาไปรู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ กระผมพยายามบอกอ้อมๆ ว่าผมเน้นทำงานฟรี กับดูเทคนิค ไม่คุยกับลูกค้า ถ้าจะติดต่อธุรกิจให้คุยกับคุณพัชดีกว่า

ถ้าเป็นไปได้ ผมจะเลือกไม่ทำงานกับราชการ เพราะผมคิดว่าพลังชีวิตของผมน่าจะทำประโยชน์ได้มากกว่านั้น

แต่ถ้าคุณพัชขอร้อง ก็อีกเรื่องหนึ่ง

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• บรรยายโปรแกรมโอเพนซอร์สสำหรับงานออกแบบ
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• บรรยาย WordPress ที่ BU
• ธีมข้าพเจ้าอ้วน (Wide Blog Happens)
• ประชันเหล่า CMS ณ บาร์แคมป์

ซึ่งในโลกไอทีนั้นมีคำศัพท์สวยๆ อยู่มากทีเดียว

Breadcrumb

เบรดครัม โดยคำศัพท์นั้นแปลว่า เศษขนมปัง ซึ่งในการออกแบบ User Interface เอามาใช้เป็น Navigation หรือข้อความแสดงลำดับขั้นของ “หน้า” ต่างๆ ดังรูป (รูปจาก คุณ Veerle) ซึ่งเปรียบเปรยกับ การโปรยขนมปังยามเดินทางเข้าป่า ของเด็กน้อยในนิทานกริม 

Breadcrumb

Avatar

อาวาทาร์ หรือ อวตาร คือ การแบ่งภาคมาเกิดในโลกของเทพต่างๆ ในโลกไอทีเอามาเปรียบเปรยกับการมีตัวตนมาเกิดใหม่ในอินเตอร์เน็ท ซึ่งก็คือ หน้า icon ต่างๆ ที่เราใส่รูปแทนตัวลงไปนั่นเอง (รูปจาก เว็บทำอวตารน่ารักๆ)

Avatar

Karma

กรรม คือ การกระทำ ซึ่งทางพุทธหมายถึง action ต่างๆ ไม่ว่าจะทางกาย วาจา หรือใจ ซึ่งมีทั้งดีและไม่ดี ในทางระบบฟอรัมสมัยใหม่ของโลกไอที นำแนวคิดนี้มาเพื่อให้สมาชิกทุกคนสามารถให้คะแนน “กรรม” เพื่อนสมาชิกคนอื่นๆ จากข้อความในกระทู้ต่างๆ ได้, คะแนน “กรรม” นี้ อาจเรียกว่าการโหวตความเห็น หรือ Feedback ต่างๆ เพื่อให้สมาชิกได้เห็นว่า การกระทำของตน (การตอบกระทู้) ได้ส่งผลกรรมดีหรือไม่ดีอย่างไรบ้าง และคะแนนกรรมนี้อาจนำไปตั้งค่าบางอย่างได้ เช่น ข้อความที่มีค่า “กรรม” ติดลบ ให้ไม่แสดงโดยอัตโนมัติ หรือคนที่ได้คะแนน “กรรม” ถึงระดับนึง สามารถมีสิทธิบางอย่างได้

Virus/Trojan Horse

คำว่า ไวรัสคอมพิวเตอร์ (Computer Virus) ได้เกิดก่อน เพื่อเปรียบเปรยการทำงานของโปรแกรมไวรัส ที่คอยป่วนคอมพิวเตอร์ และทำการแพร่ตัว (ก๊อบปี้ตัวเอง) ผ่านสื่อต่างๆ ได้ ซึ่งเหมือนกับไวรัสในชีวิตจริง

ต่อมากลับมีโปรแกรมที่ไม่ได้ทำตัว “ป่วน” หรือ “ทำลายข้อมูล” หากแต่ ฝังตัวเข้ามาในระบบเพื่อคอยเก็บข้อมูลต่างๆ เช่น การกดรหัสผ่าน, ข้อมูลบัตรเครดิตในเครื่อง ฯลฯ แล้วส่งกลับไปให้แฮกเกอร์ใช้งาน ซึ่งการทำตัวแบบนี้ เรียกว่า Trojan Horse หรือม้าโทรจัน ซึ่งจะมีลักษณะเดียวกับตอนที่ทัพกรีกใช้ม้าไม้ที่ชื่อ ม้าโทรจัน บรรจุทหารเข้าไป ไปวางหน้าเมืองทรอยที่ตีมา 10 ปีไม่แตกซักที แล้วทำท่าถอยทัพ เมื่อเมืองทรอยเก็บม้าเข้าไปในเมือง ตอนดึกทหารออกมาจากม้า แล้วเปิดประตูให้ทัพกรีกไปตี ก็ทำให้เมืองทรอยย่อยยับไป (สงครามนี้เรียกว่า Trojan War)

Divide and conquer

ดีไวด์ แอนด์ คองเคอร์ หรือ แบ่งแยกและปกครอง นั้น เป็นยุทธวิธีตั้งแต่โบราณของการสงครามและการเมืองทั้งตะวันออกและตะวันตก (Wikipedia ละเอียดยิบ) หลักๆ ก็คือ แบ่งกลุ่มคนให้เป็นหน่วยย่อย จะให้ทะเลาะกัน หรือไม่วางใจกันอย่างไรก็แล้วแต่ แล้วค่อยๆ ครอบครองและปกครองทั้งหมด

ในการเขียนโปรแกรม Divide and conquer algorithm คือกระบวนการแบ่งปัญหาใหญ่ ให้เป็นปัญหาย่อยๆ แล้วเขียนโปรแกรมวนลูป แก้หน่วยย่อยทีละรูปแบบ เมื่อมาบรรจบกันก็จะแก้ปัญหาใหญ่ได้

ผมเรียนเรื่องนี้ครั้งแรกตอนปี 2 จำได้ว่า ผมรู้สึกว่ามันเป็นการเปรียบเปรยที่ยอดเยี่ยมมาก และทำให้ผมเริ่มสร้างสมการอธิบายกระบวนการคิดตัวเอง เพื่ออธิบายคนอื่นว่า ทำไม ผมจึงเป็นพวกทำอะไรตามใจชอบ, ไม่ถือสาอะไร, ไม่มีหัวใจ, และไม่เห็นว่าอะไรเป็นปัญหา

นั่นคือ ผมแบ่งเริ่มราวที่ชีวิตต้องเผชิญและแก้ไขทั้งหลายออกเป็น 2 แบบคือ เป็นปัญหา กับเป็น กฎ

สิ่งที่มีทางแก้ไขได้ในเร็ววัน เรียกว่า “ปัญหา” สิ่งที่ยังแก้ไขไม่ได้ในเร็ววัน เรียกว่า “กฎ”

หากเราคิดว่ากฎต่างๆ นั้นไม่ถูกต้อง เราก็หาทางแก้ไข หากมีทางแก้ไข มันจึงเรียกว่า “ปัญหา” หากไม่มีทางแก้ไข มันก็กลับไปเรียกว่า “กฏ”

เช่น หากเราขับรถแล้วเจอตำรวจเรียก เราต้องจ่ายเงิน 100 บาท สำหรับประเทศไทย อันนี้เป็นกฏ หากผมรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง ผมก็ควรหาทางแก้ซะ เมื่อผมยังแก้ไม่ได้ ผมก็ควรยอมรับกฎนี้ แล้วจ่ายเงินไปด้วยความเบิกบาน

หรือหากเราเห็นว่า ผู้หญิงบางคนนั้นเอาแต่ใจและไม่มีเหตุผล ถ้าเรารู้สึกว่าเป็น “ปัญหา” เราก็ควรหาทางแก้ซะ หากเราเห็นว่าแก้ไม่ได้ เราก็ควรยอมรับว่านี่เป็น “กฎ” นั่นคือ เค้าจะต้องเอาแต่ใจและไม่มีเหตุผล หากยอมรับกฎนี้ไม่ได้ ก็วนลูปกลับไป (ซึ่งสุดท้าย เราก็จะยอมรับว่ามันเป็นกฎ และรับมือด้วยความเบิกบาน)

และทุกปัญหาในชีวิตของผม ก็ถูก divide (แบ่ง) ออกเป็น ปัญหา และ กฎ เมื่อตัดสินว่าเป็น ปัญหา ผมก็หาทางแก้ (conquer) หากแก้ไม่ได้ มันก็จะถูกปรับสถานะเป็น กฎ และผมก็ยอมรับมันซะ (ก็คือ conquer อยู่ดี) จนวันนึง อาจจะอีก 10 ปีถัดไป เมื่อเห็นว่ามีทางแก้ ผมจึงเรียกมันว่า “ปัญหา” และก็แก้มัน

divide and conquer จึงเป็นคำศัพท์ประทับใจอันยืนยาวของผม และพลอยทำให้สำหรับผม มันคือการแบ่งเรื่องราวที่ต้องเผชิญ ออกเป็น ปัญหา และ กฎ

ยืดยาวมาพอควร ขอพักแค่นี้ดีกว่า หากท่านมีศัพท์อื่นๆ อีก ขอเชิญชี้แนะนะขอรับ

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า
• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• เวิร์ดเพรส – โค้ดดั่งบทกวี

ซึ่งในโลกแห่งซอฟแวร์เสรี (Opensource) ผู้ที่เชื่อในการแบ่งปันความรู้ ก็ได้เขียนโปรแกรมและแจกจ่ายให้ใช้งานฟรีจำนวนมาก (บางส่วนที่ OpensourceCMS.com) และทำให้เกิดเหล่าสาวกของแต่ละโปรแกรม ที่มาคัดง้างกันว่า โปรแกรมใครดีกว่าใคร
(เด่นๆ ก็มี Joomla, Drupal รายละเอียดการเปรียบเทียบบางส่วน ดูที่ Blognone)

กระผมเป็นสาวก Wordpress ก็ขอกล่าวสรรเสริญ Wordpress ดังนี้,

ในขณะที่ทีมงาน Joomla กล่าวถึงความเป็นมืออาชีพ เป็นตลาดกลางแห่งธุรกิจโมดูล เป็นความน่าเชื่อถือสำหรับองค์กร, ในขณะที่ทีมงานของ Drupal กล่าวถึงความทันสมัย ความสลับซับซ้อนเชิงลึก ความ Geek สำหรับเหล่า Computer GURU,

ทีมงานของ Wordpress กลับกล่าวว่า โค้ดนั้นเป็นดั่งบทกวี และเราสร้างโปรแกรมนี้ด้วยความใส่ใจใน “สุนทรียภาพ”

ฟังแล้ว จะห้ามกระผม – ผู้หลงใหลในวาทกรรม – ไม่ให้หลงรักเวิร์ดเพรสได้อย่างไร?

ใครหลายคนกล่าวว่า Wordpress นั้นเป็นแค่ Software สำหรับการทำ Blog มากกว่าจะเรียกว่า CMS ซึ่งหมายถึงความสามารถในการแก้ไขเนื้อหาทั้งเว็บ กระนั้น จากประสบการณ์การนำ Wordpress ไปใช้ในเว็บต่างๆ ก็พบว่ามันมีความสามารถมหาศาล และมีความสามารถรองรับจำนวนคนเข้ามากๆ (เช่น เกิน 10,000 คนต่อวัน) โดยไม่รบกวนประสิทธิภาพของ Server, มีการออกแบบส่วนกลางที่ดีมาก และรองรับการเขียน Plugins เพิ่มเติมได้สารพัด, มีความงดงามตลอดกระบวนการ ทั้งในโค้ด การเชื่อมต่อกับโค้ดอื่น การแสดงผลดีไซน์ และ การแสดงออกใน URL

เปรียบเทียบกับ Drupal ที่เหล่าโปรแกรมเมอร์ชื่นชอบ, ดีไซเนอร์อย่างผมกลับชอบ Wordpress เพราะ

1. ตั้ง URL ที่มีความหมายได้ง่าย

แน่นอนว่า Drupal ก็ทำได้ (มันทำได้ทุกอย่างแหละ) แต่เรามักจะเห็นว่าเว็บที่ใช้ Drupal ส่วนมาก มักจะใช้ URL ประเภท /node/123/ ซึ่งกล่าวถึง id แบบคอมฯ แต่ Wordpress มักจะใช้ URL ที่มีความหมายแบบคน เช่น /about/our-team/ ซึ่งนอกจากทำให้ Google ชอบ (เพราะมันรู้ว่า หน้านี้ควรจะหมายความว่าอะไร) ยังทำให้ผู้รักความงามและความเรื่องมากอย่างกระผมคารวะ

หัวข้อนี้ ผมเห็นว่าเวิร์ดเพรสใส่ใจมากกว่า CMS อื่นๆ (ยิ่งทำให้ผมเชื่อในคำพูดเค้ามากขึ้นว่า โค้ดเป็นดั่งบทกวี เพราะมีแต่กวีเท่านั้นแหละ ที่มัวเสียเวลาตั้งชื่อ) เพราะมันอยู่ในกระบวนการตั้งชื่อต่างๆ ตั้งแต่เนื้อหา-ต่อเนื่องถึงระบบ Template, สามารถแก้ไข URL ได้ง่าย, รบเร้าให้เราตั้งชื่อให้ดีตั้งแต่ตอนที่ร่างบทความ

2. เข้าใจใน design อย่างปรุโปร่ง (รู้จักการจัดเนื้อหา หรือ CSS ทุกชิ้น)

เท่าที่เคยใช้มา Wordpress นั้นสามารถออกแบบ และนำมาประกอบเป็นเว็บได้ง่ายที่สุด สึ่งที่ยิ่งใหญ่และเรียบง่ายประการหนึ่งก็คือ เพราะ Default Theme (หน้าปกติเวลาติดตั้งเสร็จ) ที่ให้มา มันเข้าใจง่าย เลย์เอาท์เรียบโคตร จะแก้อะไรก็หาได้หมด ลองดูบรรทัดที่กล่าวถึงไฟล์ที่ใช้จัดหน้า (CSS) ดูก็ได้

Wordpress:

<link rel="stylesheet" href="<?php bloginfo('stylesheet_url'); ?>" />

Drupal:

<style type="text/css">@import "/themes/garland/style.css";</style>
<style type="text/css">@import "/files/color/garland/style.css";</style>
<style type="text/css">@import "/modules/forum/forum.css";</style>
<style type="text/css">@import "/modules/node/node.css";</style>
<style type="text/css">@import "/modules/poll/poll.css";</style>
<style type="text/css">@import "/modules/system/defaults.css";</style>
<style type="text/css">@import "/modules/system/system.css";</style>
<style type="text/css">@import "/modules/user/user.css";</style>
<style type="text/css">@import "/themes/mytheme/style.css";</style>

ซึ่งหมายความว่า แค่ต้องการอยากรู้ว่า หน้านี้ จัดหน้าอย่างไร หากใช้ Drupal ก็ต้องดู CSS อย่างต่ำ 7 ไฟล์ โอ้ววววว

โปรแกรมเมอร์ อยากจะเข้าใจโค้ดทุกบรรทัด (เลยชอบ Drupal) ดีไซเนอร์อย่างกระผม ก็อยากจะเข้าใจการจัดหน้า (CSS) ทุกชิ้นเหมือนกันโว้ยยยยยย

3. เวิร์ดเพรสมีคู่มืออันนึง ที่อธิบายกระบวนการทำงานและตัดสินใจของโปรแกรมอย่างดีเยี่ยม นั่นคือ Template Hierarchy

Template Hierarchy

อธิบายคร่าวๆ ก็คือ เวลาออกแบบเว็บแต่ละหน้าหรือแต่ละชุด ให้ตั้งชื่อไฟล์ให้เหมาะสม เวิร์ดเพรสจะวิ่งไปหาไฟล์แต่ละไฟล์ตามรูปนี้ หากหาไม่เจอ มันก็จะแสดงหน้าตาแบบบ้านๆ (index.php) มาให้

ดังนั้น หากเราอยากแต่งหน้าเว็บเป็นอย่างไร เราก็ทำได้อิสระ หากอยากให้ข้อมูลแต่ละชิ้นปรากฏตรงไหน ก็ดูรายละเอียดเพิ่มใน คู่มือการโชว์ข้อมูลของเวิร์ดเพรส

4. เสน่ห์อีกอย่างของคนสร้าง คือการที่ไฟล์ชี้แจงภาพรวมของโปรแกรม (readme.html) ในช่วงท้าย

ปกตินักพัฒนาโปรแกรมทั้งโลก จะเขียนว่า “หากคุณชอบโปรแกรมนี้ ก็บริจาคเงินอุดหนุนให้กระผมได้ที่ xxx” แต่ผู้สร้างเวิร์ดเพรสกลับไม่เขียนอย่างนั้น เค้าบอกว่า

เวิร์ดเพรสนั้น ไม่มีเงินทำการตลาดเป็นล้่านๆ หรือผู้สนับสนุนดังๆ แต่เรามีบางสิ่งที่เยี่ยมยอดกว่านั้น นั่นคือ “คุณ”

หากคุณใช้เวิร์ดเพรสแล้วชอบ ลองบอกต่อคนอื่นๆ หรือนำมันไปติดตั้งให้คนอื่นๆ ที่มีความรู้น้อยกว่าคุณ หรือบอกกล่าวต่อสื่อมวลชนที่มองข้ามเราไป

ไม่ขอเงินซักบาท! มีแต่กวีไส้แห้งเท่านั้นแหละ ที่กล้ากล่าวเช่นนี้

5. ติดตั้งง่าย คนเกือบทั้งหมดในโลกนี้ ใช้เวลาตัดสินใจว่าจะใช้เวิร์ดเพรสดีหรือเปล่า นานกว่าเวลาที่ใช้ติดตั้งเวิร์ดเพรสเสียอีก

(คือติดตั้งประมาณ 5 นาที ได้เว็บที่ใช้งานได้จริง)

6. การแบ่งเนื้อหาเป็น Post (พวกบันทึกจิปาถะ/บล็อก) กับ Page (หน้าตายตัว มีลำดับชั้นได้)

ซึ่งเรียบง่าย เข้าใจง่าย ทำไห้ประกอบเป็นเว็บง่าย และตอบสนองเว็บที่แสดงเนื้อหาส่วนใหญ่

7. การแปลงข้อความที่พิมพ์มาแสดงผลเป็น XHTML อย่างชาญฉลาด

(โดยระบบ Texturize และ Intelligent text formatting)

เวลาเขียนบล็อกหรือเนื้อหาในเว็บ หากเราต้องการตัวอักษรหลากหลาย ย่อหน้าหลากหลาย หรือแทรกรูปภาพ ฯลฯ เราจะมีวิธีคือ

7.1 เขียนโค้ด XHTML เองทั้งหมด วิธีนี้เหนื่อย ลำบาก โดยหากต้องคอยแยกแยะ BR และ P ยึ่งเหนื่อย

7.2 ไม่ต้องเขียนโค้ดเอง จะมีโปรแกรมสายนึงเรียกว่า What you see is what you get (WYSIWYG) ซึ่งให้อารมณ์ประมาณ Microsoft Word – นั่นคือ ดูดี ดูมี Toolbar เยอะ ทำอะไรได้เยอะ แต่หลายครั้งมันจะใส่โค้ดมามั่วซั่ว โง่ อวดฉลาด แม้คนหลายกลุ่มจะดูไม่ออก (เช่น มันใส่ให้ font ติดกัน ขนาดต่างกัน 1 ระดับ) แต่คนเรื่องมากอย่างผมรับไม่ได้

7.3 เขียนโค้ดเองบางส่วน ตามไวยากรณ์ง่ายๆ เช่น Textile, Markdown ซึ่งดูจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด คือทั้งเรียบง่าย และ ใส่อะไรได้เยอะ

แต่แล้ว ทั้งสองแบบนั้น กลับไม่ฉลาดเหมือนระบบของ Wordpress ที่แทรกโค้ด XHTML ตรงๆ ก็ได้ หรือเว้นย่อหน้าก็ได้ หรือใส่ div อย่างไรก็ได้ หรือจะทำตัวเป็น WYSIWYG ก็ได้ ไม่อวดฉลาดเหมือนระบบอื่นๆ

แน่นอนว่าระบบแปลงข้อความของเวิร์ดเพรส ยังมีข้อที่ควรปรับปรุงอยู่บ้าง (เช่น แทรก div ซับซ้อน) แต่มันฉลาดที่สุดเท่าที่กระผมเคยลองมา

8. เวิร์ดเพรสมาพร้อมกับระบบของเว็บสมัยใหม่ ที่หลายอย่างมานั่งเขียนเองก็เหนื่อยโคตร

เช่น RSS Feed, Trackback, Pingback, Blogrolls (ที่ระบุความสัมพันธ์ด้วย ไม่ใช่แค่ link เฉยๆ), Spam Protection, User Management, XML-RPC Interface (ทำให้อัพบล็อกผ่านโปรแกรม หรือมือถือได้) ฯลฯ

9. เวิร์ดเพรสมีชุมชนขนาดใหญ่รองรับ ให้ความรู้ และให้ความช่วยเหลือ รวมถึงแบ่งปันการออกแบบที่เรียกว่า Wordpress Theme

คำถามหลายๆ อย่างเกี่ยวกับ Wordpress หาใน Google แป๊บเดียวได้เลย แต่หากอยากลงลึก ก็ถามใน Support Forum ได้

…

แต่หากจะกล่าวถึงสิ่งที่ด้อยกว่า เมื่อนำ Wordpress เทียบกับ Drupal ก็ต้องยอมรับว่า Wordpress ออกแบบมาสำหรับเว็บที่แยก “ผู้อ่าน” ออกจาก “ผู้เขียน” ชัดระดับหนึ่ง หรือกล่าวว่าเป็นเว็บที่ให้ข้อมูลเป็นหลัก ในขณะที่ Drupal นั้น โดดเด่นในแง่ การมีส่วนร่วมของสมาชิก ซึ่งหมายความว่า เราค่อนข้างอยากให้ “ผู้อ่าน” ของ Drupal มีส่วนเป็น “ผู้เขียน” ด้วย

ดังนั้น หน้าตาของ Wordpress และ Drupal ก็ย่อมแตกต่างกัน

Wordpress มีหน้าตาแยกกันชัดเจนระหว่างด้านหน้าเว็บ-ไว้ดูกับคอมเม้นท์นิดหน่อย- กับด้านหลังเว็บ ไว้จัดการข้อมูลต่างๆ

Drupal รวมหน้าตาไว้ด้วยกัน เพราะผู้ใช้แต่ละคนมีสิทธิืหลากหลาย ทั้งอ่าน ทั้งเขียน ฯลฯ (เลยทำให้ออกแบบยากกว่า แต่ทำให้ผู้ใช้ทำอะไรได้เยอะกว่า)

กระนั้น เมื่อสาวกท่าน ไอฟ์ เชื่อเช่นเดียวกับที่ท่านไอฟ์ว่าไว้ว่า “สิ่งสำคัญไม่ใช่การเพิ่ม Feature แต่คือการตัดออก” กระผมจึงเห็นว่า แม้ Drupal จะ Feature เยอะ แต่เมื่อกระผมตามไม่ทัน กระผมก็ขอตัดออก และเลือก Wordpress แทนละกันเฟร้ย

ทิ้งท้ายด้วยการขอเชิญชวนทุกท่านให้ลิ้มลอง Wordpress แล้วท่านจะรักเวิร์ดเพรสเหมือนกับกระผม

เหมือนที่เคยกล่าวว่า…

กระผมรักเวิร์ดเพรส เพราะเวิร์ดเพรสสอนให้กระผมรักโค้ดดั่งบทกวี

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ

RSS & ATOM FEED

น้องเอฟ ขอให้เขียนถึงเทคโนโลยีนี้หลายครั้ง เพราะขี้เกียจอธิบายเพื่อน (อ้าว .. ไอ้เอฟ งั้นเมิงน่าจะเขียนเองนะ) จริงอยู่ ที่สาระนุกรมเสรีก็มี บทความเรื่อง RSS กระนั้นก็อ่านไม่่ง่ายนัก แต่แล้วท่องเน็ทไปเรื่อย ก็พบว่า Google Reader Tour อธิบายได้เรียบง่ายดี

โดยปกติ ในยุคเว็บ 1.0 เว็บนั้นเปรียบเสมือนห้องสมุดขนาดใหญ่ เราอยากรู้เรื่องอะไร ก็ไปเปิดหนังสือหรือเว็บแต่ละเว็บเอา

แต่เนื่องจากเว็บมีการเพิ่มเติมข้อมูลตลอดเวลา เหมือนกับนิตยสารที่ออกใหม่ได้ทุกวินาที การที่เราจะเข้าไปที่เว็บแต่ละเว็บแล้วไล่อ่านที่อัพเดท อาจจะไม่เหมาะนัก โดยเฉพาะถ้าเรามีเว็บที่ติดตามอ่านอยู่ซัก 100 เว็บ 1,000 เว็บ

ในยุคเว็บ 2.0 จึงได้มีเทคโนโลยีที่เรียกว่า RSS Feed (Really Simple Syndication) ขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของเว็บแต่ละเว็บ (เว็บส่วนมากในปัจจุบันมักจะมี) ซึ่งระบบนี้จะคอยส่งข้อมูลเฉพาะที่อัพเดทมาให้คนที่สมัคร ทีมของกูเกิลได้เปรียบเทียบว่า เหมือนกับเป็นระบบอีเมล์ที่เว็บทุกเว็บจะส่งเมล์อัพเดทมาให้เรา สิ่งที่เราต้องทำก็คือ เข้าไปที่โปรแกรมอ่าน Feed อย่าง Google Reader หรือ Bloglines หรือโปรแกรมบนเครื่อง อย่าง Firefox ฯลฯ แล้วใส่ชื่อเว็บที่เราต้องการทราบความเคลื่อนไหวเข้าไป (เรียกว่า Add feed หรือ subscribe) คราวต่อไปเวลาเว็บอัพเดท เราก็ไม่ต้องเข้าไปเช็คทีละเว็บ แต่เข้าไปที่โปรแกรมอ่าน Feed ที่เดียว มันจะบอกหมดว่า เว็บไหน อัพเดทกี่บทความ ซึ่งเมื่อเราอ่าน มันก็จะติ๊กออกให้โดยอัตโนมัติ เหมือนกับการอ่านอีเมล์

เพิ่มเติม: ลืมไปเลยว่าเคยอ่าน RSS in plain English ตอนนี้มี Subtitle เป็นภาษาไทยแล้ว ขอบคุณความเอื้อเฟื้อของโลก Creative Commonds จริงๆ, เชิญที่ Blog ของ TiGER iDEA

อย่างไรก็ตาม การไล่ตามสิ่งที่สร้างสรรค์ ก็จะบ่มเพาะความสร้างสรรค์, การเฝ้าดูและเสพย์ติดความไร้แก่นสาร เรื่องน้ำเน่า ความเศร้า ความหดหู่ ชีวิตก็อาจจะคล้อยตามไปกับสิ่งเหล่านั้นด้วย

มี content ดีๆ ปนอยู่กับ content แย่ๆอยู่มากมายในโลกนี้ ก็นับว่าน่ากลัวเหมือนกัน สำหรับการมีชีวิตในยุคต่อไป เพราะการติดตามอ่านข่าวสารจำนวนมาก อาจทำให้ผู้คนลืมอ่านความคิดตนเอง ว่าเป็นอย่างไร หรือกลายเป็นอะไรไปแล้ว

บันทึกถ้อยคำอันงดงามจากหนังสือที่ท่าน ติช นัท ฮันห์ เขียนเมื่อ 30 กว่าปีก่อน “ปาฏิหาริย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ” (แปลโดย พระประชา ปสันนธัมโม) กล่าวว่า

คริสเต็นเคยอ่านพบว่า ที่แคนาดามีคนลองเล่นเพลงของโมสาร์ทให้ต้นไม้ที่ปลูกไว้ฟังในตอนกลางคืน ปรากฏว่า ต้นไม้เหล่านั้นโดเร็วกว่าธรรมดา และดอกของมันจะหันเอนมาตามทิศทางของต้นเสียง ในอีกแห่งหนึ่ง มีการทดลองเล่นเพลงของโมสาร์ททุกวัน ในนาข้าวสาลีและข้าวฟ่าง ปรากฏว่าข้าวสาลีและข้าวฟ่างในนาเหล่านี้โตเร็วกว่าในไร่อื่น

คำพูดของคริสเต็นทำให้ครูนึกถึงว่า หากมีใครเอาต้นไม้หรือดอกไม้ปลูกไว้ในห้องประชุม ซึ่งมีการถกเถียงเกรี้ยวกราดกันด้วยคำพูดที่แสดงความไม่พอใจอยู่เสมอ ต้นไม้เหล่านั้นอาจจะหยุดเจริญเติบโตได้ หากมีการประชุมในห้องนั้นทุกๆวัน

ครูนึกถึงสวนแห่งหนึ่ง ซึ่งได้รับการดูแลจากพระซึ่งดำรงสติมั่นอยู่ตลอดเวลา ปรากฏว่าต้นไม้ดอกไม้ในสวนของท่านเขียวขจีสดชื่น เพราะได้รับการทำนุบำรุงจากความสงบและความสุขสดชื่นที่แผ่ออกไปจากสติสัมปชัญญะของท่านนั่นเอง คนโบราณกล่าวไว้ว่า “เมื่อมีมหาบุรุษถือกำเนิดขึ้นในโลก น้ำในแม่น้ำลำคลองจะใสสะอาดขึ้น และต้นไม้ใบหญ้าจะเขียวสดขึ้น” ครูคิดว่าเราควรจะมีการฟังเพลงหรือนั่งสงบตามลมหายใจสักครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเริ่มปรึกษาหารือเรื่องงานการ เธอเห็นด้วยไหม?

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• เวิร์ดเพรส – โค้ดดั่งบทกวี
• หนังสือ : ขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน

เว็บของน้องณัฐ ศิลปินรายใหม่ของค่ายไทเกอร์ ไอเดียของกระผม ขอเชิญที่ nat.tigeridea.com

อัลบัมนี้พัชรเป็นคนทำเกือบทั้งหมด กระผมแค่เขียนเพลงบางเพลง คราวนี้ขอพูดแค่เรื่องเว็บละกัน

เว็บนี้ทำจาก Mac ทั้งสิ้น ใช้ Photoshop กับ Dreamwever (ระบบ Site Management) เป็นหลัก รวมออกแบบและเซ็ทค่าน่าจะซัก 3-4 วัน ตอนแรกได้ลอง Style Master CSS ซึ่งเอาไว้เขียน CSS ได้เท่โคตร ก็นึกอยากทำเว็บแบบ 2.0 ที่เขียนแค่ CSS กำกับ ไม่ต้องใช้ตาราง (จะได้ไม่ต้องใช้ Dreamweaver ด้วย) แต่ทำได้พักใหญ่ก็เจอปัญหาการข้าม Platform เยอะเหลือกัน (คือ ลองกับ Browser หลายๆอันแล้วก็แสดงผล CSS ไม่ค่อยจะสอดคล้องกัน) ผลสุดท้ายก็มาจบที่ Dreamweaver 2004 โดยใช้ Text-encoding เป็น utf-8 ซึ่งมาตรฐานที่สุดตอนนี้ (น้องในออฟฟิศก็ยังชินกับ TIS-620 และ Windows-874 กันอยู่ ทั้งๆที่บอกหลายครั้งแล้วว่า Google มันชอบ Unicode เฟร้ยยยย มาใช้ utf-8 กันได้แล้ว ต่อไป google page rank มันจะเป็นเรื่องใหญ่นะเฟร้ยยยย)

ส่วนพวก Script ฟรีๆที่ตบๆมา ก็ดังนี้

CMS

หา CMS แบบเล็กๆ (จำพวก News Management) มาหลายปี ก็ยังไม่เจอที่ถูกใจ คราวนี้เจอ 2 ตัวเท่มาก คือ sNews ซึ่งดูหรูหราดี กับ PHP-MySQL News ซึ่งดูเรียบง่ายดี เวลาใช้ก็ include ไฟล์เดียว ตอนนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะใช้ตัวไหนดี แก้ text file ไปก่อนละกัน

Gallery

Gallery Script คราวนี้หาเจอที่ชอบอยู่สองตัว คือ SimpleViewer ซึ่งใช้ Flash และ XML โดยมี Backend Program ให้ดีมาก (สร้าง Thumbnail และ XML ให้) มี Exporter สำหรับ iPhoto เสียด้วยสิ

กับอีกตัวหนึ่งคือ minishowcase ซึ่งใช้ Ajax ซะด้วย เท่โคตรๆ โหลดเร็ว เตรียมงานน้อยกว่าแบบแรก แต่กระนั้น Flash ก็ยังเท่กว่านิดหน่อย เลยเลือก Script แรกในที่สุด

Guestbook

อยากหา guestbook น่ารักๆมานานแล้ว เจอจนได้ที่ cm_guestbook_v2 ให้ไฟล์ Flash มาแก้ไขอีกต่างหาก เยี่ยมมาก (น้องที่ทำ flash เป็นอาจจะนินทา แต่กระผมแก้ flash ได้แค่นี้แหละค้าบ) ข้อดีแน่ๆคือสวย เซ็นต์ลายเซ็นต์ได้ แต่ที่ดีเพราะเป็น flash ก็คือ มันจะได้ไม่มี spam โฮ่โฮ่

VDO Page

ด้วยความรังเกียจ wmv และความไม่แพร่หลายของ mov และด้วยความไม่แน่ใจในความดังของณัฐ (ซึ่งถ้าดัง และมีคนมาดู VDO เยอะ Bandwidth คงกระจุย) ทำให้คิดว่า เอา VDO ไปฝากไว้ที่ Google VDO ดีกว่า ถ้าอยากดูตอนนี้ก็เชิญที่
1. MV ง้อเธอ
2. Scoop สัมภาษณ์ณัฐ
3. ตัวอย่างหนังสั้น The Message ที่ณัฐเล่น

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• โปรแกรมบนแมคที่ยอมจ่ายเงินซื้อ
• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• เวิร์ดเพรส – โค้ดดั่งบทกวี
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ

ช่วงนี้ทำงานครีเอทีฟกับโครงการระดับโลกที่เจ้าของโครงการเขียนใบปิดไว้ว่า Stealth-Mode Startup ( Mywellnet ) เลยต้องมายุ่งกับ AJAX และพาลต้องหาความรู้เกี่ยวกับ Web 2.0 ก็เลยเอามาทดไว้ว่า มีเว็บไทยอยู่บ้างที่กล่าวถึง

• คุณ bact’ ผู้กล่าวเตือนถึงความรู้ท่วมหัว
• คุณ mk นักข่าวสุดกี๊ก กล่าวเปรียบ
• คุณ bomber กล่าวให้กำลังใจ
• Wikipedia แหล่งความรู้

กล่าวอย่างสั้นๆและไม่ทำให้เข้าใจ, เว็บ 2.0 ก็คือการผ่านยุคสมัยจากการเสพ,ประกาศ เป็นการอวดประสบการณ์และรสนิยมส่วนตน

ใช่แล้ว ยุคสมัยนี้แค่ Brand ไม่อาจเป็นตัวตน, ประสบการณ์ส่วนตนต่างหาก ที่ควรเป็นตัวตน

เอารูปมาอวด เอาประสบการณ์มาบอกกล่าว ก่อนที่ตัวตนจะกลืนหายไปกับสายธารแห่งข้อมูลที่ท่วมทับ

รูปจากคุณ annaOMline

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• โปรแกรมบนแมคที่ยอมจ่ายเงินซื้อ
• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• เวิร์ดเพรส – โค้ดดั่งบทกวี
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ