จนกระทั่งนึกได้ว่า ไอ้หนังสือที่อยากจะเขียนถึงเนี่ย (Veronika Decides to Die) ไอ้เก๋มันตบไปอ่านโว้ย …
เวลาก็ล่วงมาหลายวันทีเดียว…

2-3 วันมานี้ เล่นเน็ทอย่างบ้าคลั่ง (คือประมาณวันละ 10-15 ชั่วโมง ถ้าทำงานคอมอย่างบ้าคลั่ง จะประมาณวันละ 20-25 ชั่วโมง) แต่กลับไม่ได้เขียนบันทึกบนเน็ท คิดไปคิดมา ชักสงสัยว่า บางที มันอาจเป็นอาการอย่างหนึ่งของความเหงา ?

คงคล้ายๆกับสาววัยแรกแย้ม ที่ผิดหวังจากความรัก แต่ยังใจไม่แข็งพอจะฆ่าตัวตาย เลยต้องตัดผมของเจ้าหล่อนเพื่อแปลงโฉมตนเอง … สังเวยให้แก่ความเศร้ารันทด

”… แม้นิยายเรื่องนี้จะมิได้เบาสมอง แต่ก็มิได้หมายความว่า มันจะพลอยมิได้ตลกและมิได้สนุกไปด้วย หรือพูดกลับกัน คือการตลกและสนุก ไม่จำเป็นต้องมีเฉพาะในเรื่องเบาสมองเท่านั้น วรรณกรรมไทยและหนังไทยไม่ควรจำกัดตัวเองอยู่ในกรอบแคบๆกันน่าอึดอัด …”

เมื่อวานเพิ่งไปดู IL MARE มา.. หนังเกาหลีที่ตอนแรกดูไตเติลแล้วก็รู้สึกว่า น้ำเน่าแบบเอเชีย ชัวร์ แต่เพื่อนๆหลายคนได้ไปดูแล้วก็บอกว่า จงไปดูเสียเถอะ ดีมากๆๆๆๆ เดี๋ยวมันจะออกจากโรงเสียก่อน