เออหนอ คนคิดรูปนี้นี่มันสมเป็นทีมงาน “อ่าน” จริงๆ

เสียดสี วิเคราะห์ เจาะลึก งัดแงะประเด็นซะกระจุยกระจาย

เอ้า คารวะ 1 จอก!!!

จงจริง!!!

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• ร่วมคุยในงาน CCSalon ครั้งแรก ที่ TCDC
• วิชาพื้นฐานของผู้เริ่มทำงาน
• SSS> ข่าวด่วน ! คุณซาบซึ้ง บุกพัทยา (2/2)
• การกลับมาของเสื้อแดง

แม้ว่าควรจะรอจนอ่านจบก่อนแล้วค่อยพูดถึง กระนั้นในโลกแห่งความฉาบฉวยนี้ พูดถึงประเด็นที่ทำให้ตัดสินใจซื้อหนังสือแต่ละเล่มก็ไม่เลวทีเดียว

X-Ray คนไทย 360 องศา

โดย พงษ์ ผาวิจิตร

พลิกดู พบนิสัยเสียของคนไทยหลายอย่าง ซึ่งเห็นด้วยอยู่ไม่น้อย แล้วก็พลันเกิดภาวะปฏิทรรศน์ (Paradox) ย้อนแย้งขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

นั่นคือ ผมเองจะรู้สึกเอือม และรังเกียจนิสัยชอบเบ่งของคนไทย ซึ่งจะปฎิบัติดีด้วยเมื่อเราวางอำนาจหรือด่า ในขณะที่เราเข้าไปหาอย่างสุภาพ ก็จะวางเขื่อง (พฤติกรรมนี้ ชาวยุโรปได้บันทึกไว้ตั้งแต่สมัยที่ดินแดนแห่งนี้ถูกเรียกว่า สยาม) หากสังเกตดีๆ จะเห็นว่าพฤติกรรมนี้ ปะปนไปในมุขตลกมาตรฐานที่พบเห็นได้ทั่วไป เช่นคุณหม่ำจะต้องวางก้ามด่าใครเสมอ และประจบประแจงอีกตัวละครเสมอ ซึ่งผมไม่ตลก และรังเกียจคนที่กดขี่ (Discriminate) กัน

แล้วแวบนั้น ผมก็จะรู้สึกประหลาด (คือภาวะปฏิทรรศน์ หรือ Paradox ที่บอกไป) ผมเห็นคุณหม่ำทำท่ารังเกียจเพื่อนตลกที่ต่ำต้อย ผมเลยรังเกียจคุณหม่ำและนิสัยแบบนี้ของคนไทย ผมก็เลยเป็นแบบคุณหม่ำและคนไทยคนอื่นๆ ที่รังเกียจคนที่ต่ำต้อยปัญญาสถุล

นั่นคือในขณะที่ผมรู้สึกรังเกียจนั้น ผมเองก็เป็นคนแบบที่ผมรังเกียจไปด้วย

เหมือนกับที่ผมเคยรู้สึกว่า ชีวิตต้องไม่ยึดติด แต่แล้วผมก็กลับยึดติดกับคำว่า ไม่ยึดติด

เพราะถ้าหากชีวิตจะไม่ยึดติดจริงๆแล้วล่ะก็ ชีวิตต้องมีที่ว่างให้มีการยึดติดได้บ้าง ไม่งั้น ก็แปลว่า เราไปยึดติดกับการที่จะต้องไม่ยึดติดตลอดเวลา

ฯลฯ

เรื่องย้อนแย้งแบบนี้ คิดแล้วสนุกดี

รามานุจัน อัจฉริยะไม่รู้จบ

โดย Robert Kanigel (แปลโดย นรา สุภัคโรจน์)

ประทับใจตั้งแต่อ่านเรื่องของพอล แอร์ดิช (ผู้ชายที่หลงรักตัวเลข) พอเห็นบทความในมติชน ก็เลยคิดว่าต้องหามาอ่านอีกแล้ว
นักคณิตศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่มักจะชอบจำนวนเฉพาะ, ชอบจำค่าพาย (Pi), และไม่ชอบแคลคูลัส
วัยเด็กของผมคลั่งไคล้เลข 14641 ซึ่งเป็นเลขจำนวนเฉพาะที่สูงที่สุดที่คำนวณได้สมัยนั้น และชอบเลข 3.1415926526 ซึ่งเป็นค่าพายที่มีทศนิยมมากเท่าที่เครื่องคิดเลขในวัยเด็กจะแสดงให้เห็น, และวัยเรียนของผม ก็รู้สึกว่า แคลคูลัสเนี่ย แม่งไม่ใช่คณิตศาสตร์ และพลอยไม่ชอบนิวตันไปด้วย

อ้างความเหมือนอัจฉริยะได้หน้าด้านขนาดนี้ ก็เพียงพอแล้วที่จะซื้อหนังสือเล่มนี้

อัจริยะ สร้างได้

โดย วนิษา เรซ

สะดุดตาครั้งแรกเพราะชอบฟ้อนท์ภาษาไทยที่อยู่บนปก ตอนแรกกะจะไม่อ่านเพราะมีอคติกับฮาร์วาร์ด, คนไทยที่จบนอก, คนดัง และชื่อหนังสือที่ How-to เหลือเกิน แต่พอเริ่มสำเหนียกว่า เรากำลังมีอคติ ก็เลยปรับความเข้าใจตนเอง แล้วก็ลองหยิบมาอ่าน

“…แม่เชื่อของแม่สุดหัวใจว่า หนูดีเป็นของขวัญที่มีค่ามากที่แม่จะมอบให้กับโลก และแม่พูดเสมอว่า ถ้าแม่ตาย แม่จะไม่เสียดายชีวิตเลย เพราะได้สร้างคนอย่างหนูดีขึ้นมาแล้ว หนูดีเชื่อว่า ใครก็ตามที่มีแม่แบบนี้ จะมีพลังทำอะไรก็ได้ในโลก…”

สงสัยจะอินต่อเนื่องจากการอ่านบล็อกของ คุณแม่มือใหม่ เลยทำให้การอ่านประโยคด้านบนเป็นไปอย่างซาบซึ้ง และเริ่มจะหลงรักคุณหนูดีเข้าอีกคน

ตามรอยรัก

โดย Paulo Coelho

หนังสือแปล เขียนโดยเปาโล คูเอลญู (Paulo Coelho) แค่ชื่อคนเขียน ก็ซื้อได้อย่างไม่ลังเลอยู่แล้ว เพราะเค้าเป็นคนเขียนหนังสือขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน ซึ่งผมเคย เขียนถึงว่ามันโคตรโรแมนติคเลย

หนังสือขึ้นคำโปรยว่า “แม้วิถีชีวิตจะผลักเราไปคนละทิศละทาง แต่ความรักเชื่อมเราสองคนไว้” ประโยคแรกเข้ากับชีวิตจริงขณะนี้มากๆ เลยซื้อมาอ่าน เผื่อจะเป็นอย่างประโยคที่สองมั่ง

รักที่ไม้บรรทัด 55 cm วัดไม่ได้

โดย Yoon, Sun-A (แปลโดย สิทธินี ธรรมชัย)

หนังสือเล่มนี้น่าจะเป็นเรื่องราวความรักกุ๊กกิ๊กทั่วไปตามแบบฉบับวัฒนธรรมส่งออกของเกาหลี ที่กระผมน่าจะไม่สนใจติดตามอ่านเท่าไหร่

แต่เมื่อผลิกอ่าน หนังสือที่กล่าวถึงความรักของคนสองคนที่สูงต่างกัน 55 cm (เพราะฝ่ายหญิงพิการ) ก็กลับทำให้อินได้ และเมื่ออ่านเจอตอนที่ฝ่ายชายขอฝ่ายหญิงแต่งงาน ก็น้ำตาซึมเลย

“คุณคิดว่าผมจะเหนื่อยเหรอ ไม่ต้องห่วง คุณนี่เป็นคนคิดมากจริงๆ ผมก็แค่ทำในสิ่งที่คุณทำไม่ได้เท่านั้น คุณจะบอกว่าคุณดองผักกิมจิไม่ได้ เราก็ซื้อกินเอาก็ได้นี่ เดี๋ยวนี้ใครๆ เขาก็ซ้ิอกินกันทั้งนั้น ผักดองกิมจิที่ซื้อกินน่ะทั้งสะดวกและอร่อย คุณแค่อยู่เคียงข้างคอยส่งยิ้มให้ผมเหมือนเจ้าหญิงคนหนึ่งก็พอแล้ว ถึงแม้ว่าผมจะยากจนและไม่มีความสามารถอะไร แต่ผมจะดูแลคุณอย่างดี ผมจะไม่ให้คุณเสียน้ำตา ผมอยากมีลูกสาวที่หน้าตาเหมือนคุณ เธอคงสวยน่ารักแน่นอนเลย“

เรื่องสั้น “ที่อื่น”

โดย กิตติพล สรัคคานนท์

ไอ้จ๋งบอกว่า โดยลำพังแต่เพียงเรื่องสั้นเล่มบางๆนี้ และไม่ปรากฏว่าเค้าเป็นใครเลย อย่างน้อยที่สุด คนคนนี้คือนักเขียนที่ยิ่งใหญ่ (โดยแนะนำมาด้วยว่า ศัพท์วัยรุ่นเรียกว่า เทพ)

ผมเพิ่มว่า เค้าน่าจะเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่คนสุดท้ายในประวัติศาสตร์ที่ Google นั้น Search ไม่เจอ (เพราะไอ้จ๋งประทับใจเค้ามาก แต่ไม่อาจหาประวัติเจอในอินเตอร์เน็ท)

แล้วผมก็กลับมาใคร่ครวญว่า ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอนักเขียนโนเนมผู้สร้างงานอันบรรเจิดนั้นเมื่อไหร่กัน ในยุคสมัยของข้อมูลข่าวสารที่หาอะไรก็เจอนี้?

ผมชอบ ‘รงค์ วงศ์สวรรค์, ชอบชาติ กอบจิตติ, ชอบกนกพงศ์ สงสมพันธุ์, ชอบแบบหมั่นไส้นิดหน่อยกับวินทร์ เลียววาริน ฯลฯ ส่วนหนึ่งก็เพราะเรารู้จักตัวตนของเค้า งานของเค้าจึงขายมาเป็น Package ร่วมกับวิถีชีวิตของเค้า

แต่ กิตติพล สรัคคานนท์ ไม่มี Package ของวิถีชีวิตขายพ่วงมา กระนั้น คุณรักชวนหัว ก็ยังกล้ากล่าวว่า – ท่านทั้งหลายจำชื่อนี้ไว้ให้ดี ถ้าวันข้างหน้าไม่ติดปากประชาชี ถือว่าเทพอักษรไม่มีจริง

LA TRILOGIE NIKOPOL ไตรภาคนิโกโปล

โดย Enki Bilal (แปลโดย อธิชา มัญชุนากร)

ไอ้จ๋งแนะนำเช่นเคย การ์ตูนฝรั่งเศสเกี่ยวกับโลกอนาคตที่เพิ่งได้รับการแปลงเป็นภาษาไทย ลายเส้นบรรเจิดนัก

ดอนกิโฆเต้แห่งลามันช่า ขุนนางต่ำศักดิ์นักฝัน

โดย มิเกล เด เชรมันเดส ซาเบดร้า (แปลโดย สว่างวัน ไตรเจริญวิวัฒน์)

ไอ้จ๋งพร่ำถึงหนังสือเล่มนี้มาหลายปีแล้ว กล่าวเยินยอและกวนตีนกระผมด้วยการบอกว่า ที่มันติดตามดูชีวิตผม มันก็เป็นเพียงแค่ผู้เฝ้าติดตามผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง เหมือนตัวละครในหนังสือ เท่านั้นเอง (กระผมจำชื่อตัวละครไม่ได้)

ปกหลังหนังสือแปลจากสเปนเล่มนี้ กล่าวไว้ว่า
“ในชั่วชีวิตหนึ่ง หากแม้นสวรรค์ทรงอนุญาตให้อ่านหนังสือได้เพียงเล่มเดียว จงเลือกเล่มนี้เถิด ชีวิตจักไม่ตายเปล่าแน่แท้”

ไร้เลือด (Senza sangue )

โดย Alessandro Baricco

ผู้เขียนเรื่อง “ไหม” อันลือลั่นที่ไอ้จ๋งเอามาให้อ่าน เล่มนี้มันก็แนะนำเช่นกัน

ชีวิตแห่งศาสนา

โดย กฤษณมูร

เห็นชื่อ กฤษณมูรติ ก็นึกถึง นักอ่านหญิงคนหนึ่ง (Jandara, TheBearDiary) ขึ้นมาทันที ซึ้อมาด้วยความคิดถึงล้วนๆเลยนะเนี่ย

คำบรรยายพระไตรปิฎก

โดย คุณเสฐียรพงษ์ วรรณปก

เห็นชื่อคนเขียนก็ซื้อแล้วล่ะ พลิกเจอตรงไหนก็ชอบ ทั้งความแน่นในเนื้อหา การวิเคราะห์อย่างเป็นระบบ มีมุมมองที่เปิดกว้าง ฯลฯ ไม่ยกตัวอย่างดีกว่า แต่ละประเด็น ยาวมั่กๆ

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• จงจริง
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• เมื่อชีวิตเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง
• มังกรคู่สู้สิบทิศ
• ผ่านพบไม่ผูกพัน และ โลกนี้มันช่างยีสต์

RSS & ATOM FEED

น้องเอฟ ขอให้เขียนถึงเทคโนโลยีนี้หลายครั้ง เพราะขี้เกียจอธิบายเพื่อน (อ้าว .. ไอ้เอฟ งั้นเมิงน่าจะเขียนเองนะ) จริงอยู่ ที่สาระนุกรมเสรีก็มี บทความเรื่อง RSS กระนั้นก็อ่านไม่่ง่ายนัก แต่แล้วท่องเน็ทไปเรื่อย ก็พบว่า Google Reader Tour อธิบายได้เรียบง่ายดี

โดยปกติ ในยุคเว็บ 1.0 เว็บนั้นเปรียบเสมือนห้องสมุดขนาดใหญ่ เราอยากรู้เรื่องอะไร ก็ไปเปิดหนังสือหรือเว็บแต่ละเว็บเอา

แต่เนื่องจากเว็บมีการเพิ่มเติมข้อมูลตลอดเวลา เหมือนกับนิตยสารที่ออกใหม่ได้ทุกวินาที การที่เราจะเข้าไปที่เว็บแต่ละเว็บแล้วไล่อ่านที่อัพเดท อาจจะไม่เหมาะนัก โดยเฉพาะถ้าเรามีเว็บที่ติดตามอ่านอยู่ซัก 100 เว็บ 1,000 เว็บ

ในยุคเว็บ 2.0 จึงได้มีเทคโนโลยีที่เรียกว่า RSS Feed (Really Simple Syndication) ขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของเว็บแต่ละเว็บ (เว็บส่วนมากในปัจจุบันมักจะมี) ซึ่งระบบนี้จะคอยส่งข้อมูลเฉพาะที่อัพเดทมาให้คนที่สมัคร ทีมของกูเกิลได้เปรียบเทียบว่า เหมือนกับเป็นระบบอีเมล์ที่เว็บทุกเว็บจะส่งเมล์อัพเดทมาให้เรา สิ่งที่เราต้องทำก็คือ เข้าไปที่โปรแกรมอ่าน Feed อย่าง Google Reader หรือ Bloglines หรือโปรแกรมบนเครื่อง อย่าง Firefox ฯลฯ แล้วใส่ชื่อเว็บที่เราต้องการทราบความเคลื่อนไหวเข้าไป (เรียกว่า Add feed หรือ subscribe) คราวต่อไปเวลาเว็บอัพเดท เราก็ไม่ต้องเข้าไปเช็คทีละเว็บ แต่เข้าไปที่โปรแกรมอ่าน Feed ที่เดียว มันจะบอกหมดว่า เว็บไหน อัพเดทกี่บทความ ซึ่งเมื่อเราอ่าน มันก็จะติ๊กออกให้โดยอัตโนมัติ เหมือนกับการอ่านอีเมล์

เพิ่มเติม: ลืมไปเลยว่าเคยอ่าน RSS in plain English ตอนนี้มี Subtitle เป็นภาษาไทยแล้ว ขอบคุณความเอื้อเฟื้อของโลก Creative Commonds จริงๆ, เชิญที่ Blog ของ TiGER iDEA

อย่างไรก็ตาม การไล่ตามสิ่งที่สร้างสรรค์ ก็จะบ่มเพาะความสร้างสรรค์, การเฝ้าดูและเสพย์ติดความไร้แก่นสาร เรื่องน้ำเน่า ความเศร้า ความหดหู่ ชีวิตก็อาจจะคล้อยตามไปกับสิ่งเหล่านั้นด้วย

มี content ดีๆ ปนอยู่กับ content แย่ๆอยู่มากมายในโลกนี้ ก็นับว่าน่ากลัวเหมือนกัน สำหรับการมีชีวิตในยุคต่อไป เพราะการติดตามอ่านข่าวสารจำนวนมาก อาจทำให้ผู้คนลืมอ่านความคิดตนเอง ว่าเป็นอย่างไร หรือกลายเป็นอะไรไปแล้ว

บันทึกถ้อยคำอันงดงามจากหนังสือที่ท่าน ติช นัท ฮันห์ เขียนเมื่อ 30 กว่าปีก่อน “ปาฏิหาริย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ” (แปลโดย พระประชา ปสันนธัมโม) กล่าวว่า

คริสเต็นเคยอ่านพบว่า ที่แคนาดามีคนลองเล่นเพลงของโมสาร์ทให้ต้นไม้ที่ปลูกไว้ฟังในตอนกลางคืน ปรากฏว่า ต้นไม้เหล่านั้นโดเร็วกว่าธรรมดา และดอกของมันจะหันเอนมาตามทิศทางของต้นเสียง ในอีกแห่งหนึ่ง มีการทดลองเล่นเพลงของโมสาร์ททุกวัน ในนาข้าวสาลีและข้าวฟ่าง ปรากฏว่าข้าวสาลีและข้าวฟ่างในนาเหล่านี้โตเร็วกว่าในไร่อื่น

คำพูดของคริสเต็นทำให้ครูนึกถึงว่า หากมีใครเอาต้นไม้หรือดอกไม้ปลูกไว้ในห้องประชุม ซึ่งมีการถกเถียงเกรี้ยวกราดกันด้วยคำพูดที่แสดงความไม่พอใจอยู่เสมอ ต้นไม้เหล่านั้นอาจจะหยุดเจริญเติบโตได้ หากมีการประชุมในห้องนั้นทุกๆวัน

ครูนึกถึงสวนแห่งหนึ่ง ซึ่งได้รับการดูแลจากพระซึ่งดำรงสติมั่นอยู่ตลอดเวลา ปรากฏว่าต้นไม้ดอกไม้ในสวนของท่านเขียวขจีสดชื่น เพราะได้รับการทำนุบำรุงจากความสงบและความสุขสดชื่นที่แผ่ออกไปจากสติสัมปชัญญะของท่านนั่นเอง คนโบราณกล่าวไว้ว่า “เมื่อมีมหาบุรุษถือกำเนิดขึ้นในโลก น้ำในแม่น้ำลำคลองจะใสสะอาดขึ้น และต้นไม้ใบหญ้าจะเขียวสดขึ้น” ครูคิดว่าเราควรจะมีการฟังเพลงหรือนั่งสงบตามลมหายใจสักครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเริ่มปรึกษาหารือเรื่องงานการ เธอเห็นด้วยไหม?

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• เวิร์ดเพรส – โค้ดดั่งบทกวี
• หนังสือ : ขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน

• ฝันถึงวัยเด็กเมื่อปลายปีที่แล้วติดต่อกันหลายเดือน เลยได้กลับไปดูบ้านในวัยเด็กของตัวเอง

• แล้วก็เลยนึกเขียนบันทึก ชีวิตผ่านไปทีละวัน และได้ย้อนกลับไปดูตัวเอง ว่าเติบโตมาอย่างไร

• ได้เข้าอบรม Mind Training กับสถาบัน HOAI (โทร. 02-240-2844-5) จากการเชิญชวนและรบเร้าของนายฮั่น ทำให้ได้เปิดใจ ทำความเข้าใจอดีต มีเป้าหมายในชีวิต และกระตือรือล้นที่จะพัฒนาตนเอง คอร์สนี้พัฒนาขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อผู้คนต่างสิ้นหวังในชีวิต นักจิตวิทยาทั่วโลกต่างประชุมร่วมกัน เพื่อหาทางออกว่า ผู้คนจะมีความสุขและประสบความสำเร็จในชีวิตได้อย่างไร

• ได้อ่านหนังสือ สนทนากับพระเจ้า, การพูดคุยที่ไม่ธรรมดา ซึ่งยอดเยี่ยมสมกับที่คุณสุวินัยกล่าวว่า “เพราะ God ในหนังสือเล่มนี้ คือกัลยาณมิตรที่ทรงภูมิปัญญาที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ผู้อ่านจะพานพบได้ในชีวิตนี้” หลายส่วนของ God ในหนังสือเล่มนี้ กล่าวได้สอดคล้องกับพุทธรรมมาก

• หนังสือ มนุษย์ ความหมาย และค่ายกักกัน, Man’s Search for Meaning เป็นเรื่องราวของผู้รอดชีวิตในค่ายกักกัน เหมือนกับที่เป็นสาเหตุแห่งการสร้างคอร์สอบรม Mind Trainning ที่พยายามจะชี้แนวทางบางอย่างร่วมกันว่า ผู้ที่รอดชีวิตนั้น ไม่ใช่เพราะเค้าหนุ่มหรือแก่ แข็งแรงหรืออ่อนแอ แต่เพราะมีความมุ่งมั่น และมีเป้าหมายในชีวิตต่างหาก ซึ่งความมุ่งมั่น หรือ Passion พื้นฐานที่นักจิตวิทยาสมัยใหม่ปูทางให้ ก็สอดคล้องกับทั้ง ฉันทะ และ ศรัทธา ในพุทธรรม

• หนังสือ ศิลปะแห่งความสุข, The Art of Happiness สอดคล้องกับทุกเล่มด้านบน แม้ผู้เขียนพยายามทำให้ดูมีหลักการตามวิทยาศาสตร์ไปนิด อย่างไรธรรมะและท่านดาไลลามะก็ยิ่งใหญ่เสมอ

• หนังสือ ไอน์สไตน์ถาม พระพุทธเจ้าตอบ ของ คุณศุภวรรณ กรีน และอีกหลายอย่างที่อ่านผ่านเว็บไซต์ เค้ากล่าวว่า ขออวดอุตริมนุสธรรมที่มีในตน โดยการประกาศว่าบรรลุอรหันต์ เพราะเห็นว่า หากไม่กล่าวเช่นนี้ ดูท่าคนทั่วไปจะไม่เชื่อว่าเส้นทางของพระพุทธเจ้ามีจริง โดยส่วนตัวกระผมไม่ทราบว่าเค้าบรรลุจริงหรือไม่อยู่แล้ว เพราะกระผมเป็นคนตาบอด มิอาจเห็นคนตาดี แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ และยิ่งปฎิบัติวิปัสนาตามก็ยิ่งสัมผัสได้ และยิ่งชอบที่ในหนังสือ ไม่เคยกล่าวอวดอ้างว่าเหนือพระธรรมแต่อย่างใด (ในขณะที่ ผมเห็นว่า การพูดว่า มึงมีกูไว้ไม่จนนั้น แม้จะเป็นการให้กำลังใจ และความหวังดีสำหรับผู้ด้อยปัญญา แต่อีกนัยหนึ่ง มันก็เป็นการอวดอ้างเหนือพระธรรมด้วย)

• ได้ดู DVD เรื่อง The Secret ซึ่งพูดอยู่เรื่องเดียวเลยว่า ความลับที่จะทำให้คนเราได้ในส่ิงที่ปรารถนา นั่นคือ Law of attraction, ซึ่งเป็นเสี้ยวหนึ่งในพุทธรรมทั้ง อิทธิบาท 4 และ พละ 5 กล่าวคร่าวๆแล้วก็ยังสอดคล้องกับข้อบนๆที่กล่าวมา คือ ความเชื่อ ความมุ่งมั่น นั่นเอง ถ้าเชื่อว่าทำได้ เราจะทำได้ (หรือจะกล่าวตามพระคัมภีร์ไบเบิลก็ได้ว่า โดยความเชื่อ ท่านจะรอด)

• ได้ทำตามความฝันสำเร็จไปหลายๆเรื่อง ทั้งการได้แต่งเพลง ทำเพลงขาย ได้ออกอัลบัมของตัวเอง ได้ตระเวณเล่นคอนเสิร์ต เปิดหมวก และกิจกรรมประชาสัมพันธ์ ได้ลงหนังสือพิมพ์หลายฉบับ ออกทีวี ได้สัมภาษณ์ลงนิตยสารสีสัน ได้ทำ MV และได้ออนแอร์ออก MTV Thailand ได้ออกคลื่น Fat Radio, Seed FM และอื่นๆ (บางส่วนดูที่ เว็บแฮปปี้ดีด็อกส์)

• และหลังจากโปรโมทและลงทุนไปปีเศษ ก็พบว่าธุรกิจดนตรีนั้นขาดทุนไปหลายล้านบาท และอัลบัมของผม กับศิลปินใหม่อีกคนหนึ่ง ก็ถูกลืมไปในสายลม (อ้อ คนอีก 99.9% ไม่รู้จักด้วย)

• ได้สร้างบริษัทของตัวเอง เริ่มจากตัวคนเดียว รับงานฟรีแลนซ์ จนกระทั่งมีพนักงาน 20 คน จากขายปีละแสน มาเป็นปีละสิบล้าน ได้ทำงานกับทั้งลูกค้าเมืองไทยและเมืองนอก ได้ถ่ายทำ คุมกองถ่าย ตัดต่อ เขียนบท ออกแบบ 3D กราฟฟิคดีไซน์ ทำหนังสือ ทำ event พูดบรรยาย นำเสนองานกับผู้บริหารระดับสูงในบริษัทใหญ่ๆ ฯลฯ มีงานที่ท้าทาย สนุกสนาน มีการพัฒนาตนเองตลอดเวลา

• แล้วปลายปีที่แล้วจนถึงปัจจุบัน ก็พบว่าเป็นขาลงของธุรกิจ บริษัทเอเจนซี่โฆษณาแบบผมปิดตัวไปจำนวนมาก เกิดการตัดราคากันครั้งใหญ่ และทำให้ผมต้องลดคน เหมือนกับปิดบริษัททิ้งไป แล้วเปิดบริษัทใหม่ เล็กๆ พอดีๆ มีแค่ 10 คน มีอะไรก็ทำเอง ไม่มีลูกน้องเยอะเหมือนก่อน

• ทั้งเรื่องทำเทป และเรื่องทำบริษัทโฆษณา ได้บทเรียนตรงกันว่า อย่ารีบร้อนโต ให้รีบร้อนเข้าใจตัวเองดีกว่า และธุรกิจที่จะอยู่ได้นั้น ต้องมาจาก demand จริง (แน่นอนว่า demand คนก็เปลี่ยนไปตลอดเวลา)

• และช่วงนี้ ก็เป็นครั้งแรกที่กระผมต้องทำงานเพื่อเงิน เมื่อก่อนตอนที่อยู่คนเดียว ผมก็เป็นเหมือนตั๊กแตนในนิทานอีสปได้ รื่นเริงตลอดเวลา พอหน้าหนาว คนอื่นอุ่น อิ่มหมีพีมัน ผมก็ยังหยิ่งหายใจเบาๆไปได้ แต่พอกลายเป็นบริษัท เราอดได้ แต่จะให้ลูกน้องมาอดก็ใช่เรื่อง ดังนั้นก็ต้องกู้ยืม ทวงเงินลูกค้า หาเงินหมุนไปเดือนๆอยู่ดี

• แล้วไอ้พันก็พากระผมไปเล่นเกมแข่งหนู หรือ Rat Race ของ Robert Kiyosaki ซึ่งทำให้เห็นความสิ้นหวังของการเป็นมนุษย์เงินเดือน ที่ร้ายก็คือ ผมดันไม่อินกับทางออกที่เค้าเสนอให้ทำขายตรง นั่นยิ่งทำให้ผมเกิดความเบื่อหน่ายกับธุรกิจมากที่สุด ตั้งแต่เกิดมา

ถ้าคนรวย คือคนที่ได้ทุกสิ่ง ตามที่เค้าปรารถนา ก็ย่อมชี้ให้เห็นแล้วว่า มีแต่พระสงฆ์เท่านั้นที่จะรวยที่สุด – ซึ่งไม่ใช่เพราะได้ทุกสิ่ง แต่เป็นเพราะไม่ปรารถนาต่างหาก

โดยสรุป เมื่อปรารถนาน้อย เราก็จะรวยมาก

• ซุป เพื่อนภาคคอมผู้อุทิศชีวิตไปกับการปฎิรูปการศึกษาไทยมาหลายรูปแบบ ผิดหวังมาก็มาก (เช่นหลายโปรเจ็คของ The GURU) ผลสุดท้ายมาลงเอยที่การทำธุรกิจดำน้ำ (FreedomDive.com) เพราะเห็นว่าโลกใต้น้ำนั้น “เป็นโลกที่ไม่คุ้นเคย ลึกลับ และ งดงาม ซึ่งจะทำให้ผู้ดำน้ำรู้สึกนิ่งขึ้น สงบขึ้น และเห็นแก่ตัวน้อยลง” ซุปมาเยี่ยมที่ออฟฟิศของผมแล้วกล่าวว่า “ทำไมนายถึงเสียเวลาไปทำเรื่องมายาวะ ไม่ทำของจริงบ้างหรือ?”

• ได้พบกับความรัก ได้ตกหลุมรัก มีคนบอกรัก และได้เฝ้าดูแลการเติบโตของความรัก ซึ่งงดงามบ้าง กระท่อนกระแท่นบ้าง

ฯลฯ

ความคิดต่างๆ บางอย่างเกิดเพียงชั่วแล่น ผ่านมาพอให้เกิดความคิดฟุ้งซ่าน แล้วมันก็ไป เรียบเรียงมาบางส่วนเท่าที่นึกออก เพื่อจะได้เตือนตนเอง และบอกกล่าวว่า เกิดอะไรขึ้นในชีวิต

และผลลัพธ์ของเหตุประจวบเหมาะเหล่านี้ ก็ทำให้กระผมเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง และตระหนัก ในถ้อยคำที่คอยบอกกล่าวตนเองว่า

ความทุกข์นั้นเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับชีวิต ที่ต้องเผชิญและผ่านมันไป ไม่ใช่การหนีหน้าหรืออดทนรอ หากแต่ว่าเราต้องเผชิญ และเฝ้าดูมันทำร้ายเรา เพื่อให้เราได้เติบโตขึ้น

แล้วสุดท้าย ผมก็รู้สึกว่า ความเหงานั้น ไม่เท่เหมือนเดิมอีกแล้ว มันเป็นเพียงบางห้วงอารมณ์ของชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ต่างหาก

ต้นกล้านั้นผลิใบ โตออกมาทะลุกระป๋อง

มันไม่แข็งแกร่งเหมือนตอนเป็นเมล็ดอีกแล้ว

แต่โลกใบเดิมนี้ ก็กลับสวยงามขึ้นอย่างประหลาด

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• พรมแดนของความรัก
• หนังสือ : ขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน- ในแง่มุมของความรัก
• สุขสันต์วันเกิด ขวบปีที่ 33
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books
• ปาย และภาพถ่ายของเธอ

บรรดาผู้คนในยุทธจักรก็เฉกเช่นผู้คนในสังคมอันแก่งแย่ง บางครั้งอ่านนิยายไป ตัวละครบางแบบก็ปรากฏในชีวิต บางที่เจอคนบางประเภท ก็หวนคิดถึงนวนิยายที่เพิ่งอ่าน ฯลฯ

จนล่าสุด ไม่ได้ติดตามนิยายกำลังภายในอันใด ไอ้จ๋งก็เอามังกรคู่สู้สิบทิศมาให้ และแนะนำว่า นี่เป็นนวนิยายกำลังภายในรุ่นใหม่ที่มีมิติละเอียดละออกว่าการสรรค์สร้างของกิมย้งและโกวเล้ง แม้ตัวตนของตัวละคร อาจไม่ลึกซึ้งเหมือนนิยายของกิมย้ง แม้คำรำพันในเรื่อง อาจไม่คมคายเหมือนนิยายของโกวเล้ง แต่ที่มาที่ไป ความสมจริงของท้องเรื่อง มิติของตัวละครในประวัติศาสตร์ ฉากต่อสู้และฉากสงครามอันอลังการ มันยิ่งใหญ่กว่านิยายกำลังภายในเรื่องใดๆที่เคยมีมา

จนได้มาอ่าน และก็เพิ่งจบไปในช่วงเวลาที่งานเยอะโคตร (ทำงาน 11 โมงถึงประมาณตี 1 อ่านนิยายช่วง ตี 1 ถึงตี 4 ตื่นมา 9 โมงเพื่ออ่านนิยายต่อถึง 11 โมง) อ่านแล้วติดขนาดไม่กล้าเอาหนังสือไว้ที่ออฟฟิศ ไม่งั้นมันพาลจะอ่านต่อไปเรื่อยๆ

มีตัวละครหลัก 2 ตัวเป็นเพื่อนรักกัน เริ่มชีวิตจากชนชั้นปลายแถว คนหนึ่งชื่อโค่วจง ซึ่งคิด “สร้างกิจการอันยิ่งใหญ่ รวมแผ่นดินเป็นปึกแผ่น” และอีกคนชื่อฉีจื่อหลิง ซึ่ง “ชืดชา ไม่ช่วงชิง หวังเพียงเที่ยวท่องไปทั่วแผ่นดิน” แต่เหตุการณ์ของเรื่องอยู่ในกลียุคที่แผ่นดินแตกเป็นเสียงๆ แน่นอนว่า ย่อมไม่ง่ายดายสำหรับการมีชีวิตตามที่ตนปรารถนา

ไอ้จ๋งซึ่งมีชีวิตพเนจรมาโดยตลอด อ่านเรื่องนี้แล้วก็นึกชอบโค่วจง ผู้หวังสร้างกิจการอันยิ่งใหญ่
ไอ้เม่นซึ่งกำลังสร้างบริษัทเล็กๆประทังชีวิต อ่านเรื่องนี้แล้วก็นึกชอบฉีจื่อหลิง ผู้ไม่สนใจเรื่องราวและผู้คน หวังเพียงท่องไปในแผ่นดินอันกว้างใหญ่

เออหนอ ชีวิตอาจเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง ยังต้องสนใจผู้คนและชื่อเสียงจอมปลอมอันใด?

บันทึกบางถ้อยคำประทับใจไว้ ช่วงอารมณ์นี้ไม่ได้ติดใจในฉากสงครามอันเยี่ยมยอด, ฉากจารกรรมอันตื่นเต้น, หรือฉากการสร้างขุมกำลังใด แต่ประทับใจในความผิดหวัง ความพ่ายแพ้ ความรัก และการเดินทาง

เล่ม 3 หน้า 159

“ในโลก ไม่มีเรื่องราวที่สมบูรณ์พร้อม”

เล่ม 3 หน้า 233

“สำหรับกับข้าพเจ้า นี่เป็นความทรงจำอันวาบหวามงดงามฉากหนึ่ง”

เล่ม 6 หน้า 499

“สักวันหนึ่งท่านจะพบว่า ชีวิต เพียงเป็นความฝันตื่นหนึ่ง ไม่ว่าบัลลังก์ฮ่องเต้หรือกิจการยิ่งใหญ่ ล้วนไม่จริงแท้แน่นอน”

เล่ม 9 หน้า 17

“ความทุกข์ของสรรพชีวิต ล้วนเกิดจากมีรัก ทะเลรักไร้ฟากฝั่ง ทะเลทุกข์ก็ไร้ขอบเขต พี่จื่อหลิงเห็นด้วยหรือไม่?”

(ภาคสมบูรณ์) เล่ม 3 หน้า 124

“เมื่อฝังร่างกับพสุธา ถือว่าพบกับความสงบ ไม่มีผู้ใดรอดพ้นจากความตาย ขึ้นอยู่กับผู้ใดไปก่อนก้าวหนึ่ง หากว่าหลังจากตายแล้วยังมีอีกโลกหนึ่ง วันหน้าพวกเรามิใช่สามารถอยู่ร่วมกันหรอกหรือ เมื่อถึงเวลาอาจพบว่า บุญคุณความแค้นเมื่อตอนมีชีวิต เพียงเป็นเรื่องน่าขบขันนัก”

(ภาคสมบูรณ์) เล่ม 4 หน้า 318

“เฟยเซวียน ท่านนับเป็นความทรงจำที่สวยงามที่สุดในชีวิตของข้าพเจ้า หากปราศจากความทรงจำนี้ ชีวิตคงมีแต่ความขาวว่างเปล่า”

(ภาคสมบูรณ์) เล่ม 5 หน้า 23

“สิ้วฟางรู้จักควบคุมเครื่องดนตรี พวกท่านรู้จักบังคับอาวุธ แต่เกรงว่าพวกเราไม่มีวันควบคุมจิตใจตัวเองได้”

(ภาคสมบูรณ์) เล่มท้ายๆ

“นอกจากดาบแล้ว ไม่มีวัตถุเรื่องราวอื่นอีก”

(ภาคสมบูรณ์) เล่ม 10 หน้า 497

“นี่เป็นโลกที่เต็มไปด้วยคนบ้าคลั่งและเบาปัญญา หากไม่มีขีดความสามารถที่เพียงพอ ท่านจะถูกลิดรอนสิทธิในการดำรงชีวิต ระหว่างประเทศต่อประเทศเป็นเช่นนี้ ระหว่างผู้คนกับผู้คนก็เป็นเช่นนี้”

ฯลฯ

ภาพปกจาก สยามโนเวลล่า

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• จงจริง
• หนังสือหลายเล่มที่เพิ่งซื้อสัปดาห์ก่อน
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• เมื่อชีวิตเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง
• ผ่านพบไม่ผูกพัน และ โลกนี้มันช่างยีสต์

ด้วยความที่อ่านงานของคุณเสกสรรค์มาโดยตลอด เลยรู้สึกเหมือนว่าคุณแทนไทเป็นลูกไปด้วย (ลืมไปเลยว่าเป็นน้องกระผมอยู่สองปี) ก็ทำให้วินาทีที่อ่านหนังสือทั้งสองจบ ผมรู้สึกเหมือนยินดีกับเพื่อนคนหนึ่ง ที่ลูกเค้าเติบใหญ่เป็นหนุ่ม เป็นคนดี น่าสนใจ และมีอะไรในตัวเอง – แม้คุณแทนไทจะกล่าวถ่อมตนไว้ในสัมภาษณ์แห่งหนังสืออะเดย์ทำนองว่า อย่าเพิ่งตัดสิน (และคาดหวัง?) เค้าเลย เค้าเหมือนงานที่ยังสร้างไม่เสร็จ รอให้ชีวิตมันเป็นรูปร่างกว่านี้ก่อนเถิด แล้วค่อยมาประเมิน

ใช่ คุณปกป้อง จันวิทย์ ก็กล่าวไว้ในปกหลังว่า ….ไม่่ง่ายที่ใครคนหนึ่งจะสร้าง ‘ทาง’ แปลกใหม่เฉพาะตัวได้ขณะที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาร่มไม้ใหญ่ยักษ์ถึงสองต้น และต้องแบกรับความคาดหวังอีกเป็นพะเรอเกวียน ….

แต่คุณแทนไททำได้ดี และหวังว่าจะมีกำลังใจพอที่จะดำรงชีวิตเช่นที่ปรารถนาไปได้อีกนาน

ส่วนงานเขียนของคุณเสกสรรค์ ก็สมแล้วที่คุณชัยสิริจะกล่าวว่า งานของเขาทะลุเพดานไปแล้วอย่างน้อยสามขั้น

ภาพสวย คำสวย อิ่มตา อิ่มใจ และปลุกพลังในชีวิต

แม้จะมีบางส่วนเนิบนาบไปบ้างสำหรับวัยรุ่นใจร้อนอย่างผม แต่พลิกไปแต่ละหน้า งานเขียนและภาพเหล่านั้น ก็กระตุ้นสารเดินทางในตัวให้คุกกรุ่น และชีพจรก็อยากจะลงเท้าอีกครา

”..เสน่ห์บางอย่างของการเดินทางนับว่าอยู่ตรงนี้ อยู่ที่ลักษณะคล้ายความฝันของจุดหมายปลายทางทั้งปวง ซึ่งก็เช่นเดียวกับจุดหมายปลายทางโดยทั่วไป คืออาจปรากฏจริง หรือไม่ปรากฏจริงก็ได้”

จาก … ต้นทางอยู่ที่คน ปลายทางอยู่ที่ฟ้า

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• จงจริง
• หนังสือหลายเล่มที่เพิ่งซื้อสัปดาห์ก่อน
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• เมื่อชีวิตเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง
• มังกรคู่สู้สิบทิศ

ตอนแรกโรเบิร์ตให้ผม email resume ฝากเค้าไปให้บริษัทเหล่านี้ แต่ต่อมาหลังจากพูดคุยเพิ่มเติมและช่วยกันขัดเกลา Resume พอสมควรแล้ว โรเบิร์ตก็บอกว่า มางานแฟร์ที่นิวยอร์คเพื่อเจอบริษัทเหล่านั้นเลยดีกว่า เค้าจะแนะนำให้รู้จักกับโลกของ Lighting และผู้คนใน GE Lighting

5 พ.ค. 2546
ออกเดินทางจากบอสตันเวลาเจ็ดโมงเช้าที่ไชน่าทาวน์ ราคาตั๋วลดลงจาก $15 เหลือ $10 เหรียญ คงเพราะคนส่วนใหญ่กลัวตายด้วยโรค SARS ก็ไม่เลว เพราะกระผมไม่เคยคิดว่า กระผมจะเจอโรคร้ายในชีวิต (หากไม่นับ คลอเรสโตรอล เบาหวาน ตับแข็ง และหัวใจอ่อนแอ) แต่หากเจอ ก็เป็นเพราะกระผมสมควรต้องเจอ … ก็ช่างมัน

ถึงนิวยอร์ค ไปพิพิธภัณฑ์ทางทหารของอเมริกา INTREPID มีทั้งเครื่องบินรบ และเรือรบ รวมถึงเรือดำน้ำของสหรัฐ

แล้วก็ไปงานเลี้ยงและประกาศรางวัล GE Edison Award ซึ่งเป็นรางวัลที่มอบให้สถาปัตยกรรมที่ออกแบบระบบแสงสว่างได้งดงามและเยี่ยมยอดที่สุดในแต่ละปี (แน่นอนว่า ต้องใช้หลอดไฟของ GE)

6 พ.ค. 2546
ไปงานเปิดตัวแกลเลอรี่ Targetti Light Art Collection ซึ่งเจ้าของเป็นเพื่อนของโรเบิร์ต คอนเซ็ปของงานเป็นผลงานศิลปะที่เกี่ยวข้องกับแสง-เงา

7 พ.ค. 2546
ไปงาน Lightfair ซึ่งว่ากันว่าใหญ่ที่สุดในอเมริกา ที่ที่คนในธุรกิจแสงสว่างจะมาเสาะแสวงหาพันธมิตร หรือเจรจาธุรกิจ ระบบในงานจัดดีมาก ทั้งแผนที่และข้อมูลต่างๆ … ที่ประทับใจคุณคริสเห็นจะมี 2 เรื่องคือ
1. มีอาหารว่างตามซุ้มต่างๆให้ไม่อั้น ทั้งน้ำผลไม้คอกเทล และของว่างเช่นปลาแซลมอนชิ้นเท่าฝ่ามือ
2. เรื่องระบบข้อมูล ตอนลงทะเบียนครั้งแรกเสร็จ เราจะได้บัตรซึ่งมีบาร์โค้ดรหัสของเรา เวลาเข้าซุ้มไหน หากต้องการให้ทางบริษัทส่งโบรชัวร์หรือกรอกข้อมูลอะไร ก็เพียงแต่รูดบัตรนี้เลย บริษัทต่างๆก็จะได้ข้อมูลเรา… บวกกับข้อมูลว่า เราไปซุ้มไหนมาแล้วบ้าง!!

8 พ.ค. 2546
เดินทางกลับบอสตัน ระหว่างรอรถ (ด้วยความผิดพลาดและไม่ดิ้นรน) ประมาณ 3 ชั่วโมง ก็อ่านหนังสือ อมตะ (Immotality) ของ มิลาน คุรเดอรา จบจนได้ (ขอขอบคุณคุณจ๋งที่ส่งมาให้ ณ ที่นี้ด้วยขอรับ) มันดี มันเจ๋ง มันคมคายและร้ายกาจ ขอแนะนำจริงๆ

ช่วงนี้เป็นช่วงเปลี่ยนแปลง และ หาลู่ทางหลายๆอย่างในชีวิต บางครั้งก็อยากให้ชีวิตนั้นเรียบง่ายและมั่นคง ส่วนบางอารมณ์ก็ยังแสวงหาความเปลี่ยนแปลงและท้าทาย จำได้ว่าตอนที่ลาออกจากบริษัทที่เมืองไทยนั้น เจ้าของบริษัทเคยบอกไว้ว่า “เธออาจจะอยากหารายละเอียดในชีวิต แต่เฮียรู้ว่าเธอเป็นเสือ ยังไงเธอก็ต้องทำงานหนัก และเธอไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองสบายหรอก”

ก็คงต้องดูกันต่อไป ว่ากระผมจะสามารถขี้เกียจอยู่ได้ซักกี่น้ำ ฮี่ ฮี่ ฮี่

จากบันทึกของพี่จันทร์
ไสหัวไป ภาษาอังกฤษเค้าว่า
เคลียร์ เฮด โก !!

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• จงจริง
• หนังสือหลายเล่มที่เพิ่งซื้อสัปดาห์ก่อน
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• เมื่อชีวิตเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง

และระหว่างนั้น ก็ไม่ได้มาก๊อกๆแก๊กๆกับบันทึกบนเน็ทนี้…เสียนาน

หลายสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ รู้สึกมีความสงบสุขมาก คงเป็นเพราะตัดสินใจให้ชีวิตได้ชัดเจนขึ้นแล้วละกระมัง – ทำงาน พักผ่อน และเรียนรู้ชีวิต
เลยฝันเฟื่องเพิ่มอีกแล้วว่า ทำเพลงของตัวเองให้มันดีกว่านี้หน่อย แล้วเอาไปเดินเปิดหมวก และ ขายเป็นซีดีดีกว่า
ฮ่า ฮ่า .. (นี่ถ้าเป็นธุรกิจ ก็เป็นธุรกิจที่เจ๊งตั้งแต่ยังไม่เริ่มคิด Cash Flow เลยนะเนี่ย)

หนังสือเรื่องเวรอนิกาขอตาย (Veronika Decides to Die )

หลังจาก พร่ำเพ้อถึงหนังสือดีๆอย่างขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน แล้ว ก็มีพี่ๆน้องๆหลายคนแนะนำให้ไปหาหนังสือโดยผู้เขียนคนเดียวกัน ที่ชื่อ วอโรนิกาขอตาย นี้มาอ่าน
อ่านจบก็พบว่า ไม่เลวเลยทีเดียว แม้ยังไม่หดหู่เท่าที่คิด (รู้สึกนักเขียนคนนี้จะเขียนอะไรได้มีความหวังในชีวิตซะเหลือเกิน ขนาดเรื่องนี้เกี่ยวกับเรื่องของคนกำลังฆ่าตัวตายนะเนี่ย)

เรื่องนี้มีคำสวยๆอยู่มาก แต่เนื่องจากหนังสือไม่อยู่ซะแล้ว คงขอพูดคร่าวๆละกัน

เป็นเรื่องราวของหญิงสาวคนหนึ่งที่ชื่อ เวรอนิกา เธอมีพร้อมทุกอย่าง มีครอบครัวอบอุ่น มีการศึกษาที่ดี มีหน้าที่การงานดี มีฐานะ มีแฟน ฯลฯ แต่ก็ทำให้เธอคิด – เธอรู้หมดแล้วว่าชีวิตจะต้องดำเนินต่อไปอย่างไรบ้าง เรียนจบ-ทำงาน-แต่งงาน-มีลูก-เลี้ยงลูก-ตาย และเธอเห็นว่า มันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน

เลยฆ่าตัวตายซะ ในห้องของเธอ ..

[เนื้อเรื่องช่วงนี้กล่าวถึงความเบื่อหน่ายในชีวิตได้อย่างน่าสนใจ ความเบื่อหน่ายของคนที่มีความเป็นอยู่ที่ดี แต่รู้สึกว่า ทุกอย่างมันช่างว่างเปล่า]

แต่แล้วก็กลับมีคนมาช่วยเธอไว้และส่งไปอยู่ในโรงพยาบาลบ้า (ผู้คนถือว่าเธอบ้า เพราะเธอฆ่าตัวตาย)
เธอไม่ตาย แต่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่เกิน 1 สัปดาห์

…

เรื่องราวหลังจากนั้นคือท่วงทำนองของความบ้าต่างๆนาๆ และความเป็นมาของคนบ้าคนอื่นๆ ที่แน่นอนว่า เค้าก็คือคนทั่วๆไปนั่นแหละ แต่ดันไม่เคารพกฎเกณฑ์บางอย่าง หรือ เชื่อ เหมือนกับคนทั่วๆไปเชื่อ เท่านั้นเอง

เวรอนิกาพบกับผู้คนต่างๆ พบกับความคิด และ ความเชื่อ ต่างๆ และพบกับใครบางคน ที่ต่อมา ความรู้สึกนั้นได้กลายเป็นความผูกพัน และ ความรัก

จนเรื่องราวมาจบลงที่ความเข้าใจในความหมายของชีวิต ของเวรอนิกา – ความเข้าใจที่ว่า ชีวิตนั้นเป็นสิ่งที่สวยงาม และ รื่นรมย์ – ในวันที่เธอจะต้องตายจากโลกนี้ไปจริงๆ

ภาพยนต์เรื่อง A beautiful mind

แม้เวทีออสการ์ จะถูกปกครองด้วยเงาแห่งการเมืองอเมริกัน และ รับใช้อำนาจต่างๆมากไปทุกทีแล้ว (บางคนอาจแย้งว่า มันเป็นตั้งนานแล้วโว้ย) อย่างเช่นที่เค้าบอกกันว่า ปีนี้รัฐอเมริกัน ต้องการสร้างความอบอุ่น (A beautiful Mind) มากกว่า ความยิ่งใหญ่ (Lord of the ring) หรือในกรณีดาราผิวสีได้รับรางวัล .. ทั้งๆที่เรื่องก่อนหน้านั้นเค้าเล่นดีกว่าตั้งเยอะ แต่ไม่เคยได้ ฯลฯ

แต่อย่างไร หนังที่ได้รับรางวัลออสการ์ ก็ไม่เคยเป็นหนังห่วยหรอก รวมถึงหนังอบอุ่นเรื่องนี้ ที่กระผมคิดจะเขียนถึงตั้งแต่หลายวันก่อนประกาศรางวัลออสการ์ด้วยนา

ภาพยนต์ที่ดัดแปลงจากเรื่องจริงของชีวิตของจอห์น ฟอร์บส์ แนช จูเนียร์ แห่งมหาวิทยาลัยพริ้นซตั้น ผู้บุกเบิก “คณิตศาสตร์แนวใหม่” ในช่วงทศวรรษที่ 1950

สิ่งที่ไตเต้ลหนังบอกเราก็คือ เค้าเป็นอัจฉริยะทางด้านคณิตศาสตร์ผู้กระหายในความสำเร็จของชีวิต และในช่วงสงครามโลก เค้าก็ได้ไปพัวพันกับโครงการลับสุดยอดของอเมริกาในด้านการถอดรหัสของศัตรู แต่แล้วเหตุการณ์กลับมาพลิกผัน เมื่อจิตแพทย์คนหนึ่งมากล่าวว่า ทั้งหมดนั้นไม่มีอยู่จริง เหตุการณ์และผู้คนต่างๆนั้น เค้าเป็นคนคิดไปเองทั้งหมด

ทั้งหมดเป็นความฝัน หรือ จริงๆแล้วเค้ากำลังตกอยู่ในหลุมพรางของใคร อันนี้ก็ทำให้หนังเรื่องนี้น่าติดตามดี (หลายเว็บที่เฉลยประเด็นนี้ก่อนนี่ แม่งน่าเตะเหมือนกันนะเนี่ย)

แต่สิ่งที่ทำให้ประทับใจ และ ตื้นตันใจนั้น ผมคิดว่า คือการคลี่คลายเนื้อเรื่องในตอนท้ายมากกว่า

ภาพยนต์อาจจะคลี่คลายเรื่องราว และ ความยุ่งยากต่างๆนาๆด้วยการบอกไปเลยว่า อีก 30-40 ปีต่อมา เหตุการณ์จะเป็นเช่นไร… แต่สำหรับชีวิตจริง เค้าและคนรักของเค้า จะต้องเจอกับความเลวร้ายนี้ ซ้ำๆซากๆ ทุกๆวัน เป็นเวลา 30-40 ปี

พวกเค้าต้องอดทนกันซักแค่ไหนกันหนอ ?
และ ความรักของพวกเค้า มันยิ่งใหญ่ซักแค่ไหนกันหนอ ?

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

หลังจากดูหนังอันยิ่งใหญ่ของศิษย์เก่าพริ๊นซะตั้น นาย อ. ผู้ที่กำลังสนใจไปศึกษาต่ออเมริกาก็รู้สึกปลื้มปิติไปกับพระเอกรูปหล่อ และแม้ว่า มันเพิ่งจะไปทดสอบโทเฟลมาได้คะแนนสีร้อยกว่าๆ แต่มันก็…

“ไอ้เหี้ย พริ๊นซะตั้นนี่เท่จริงๆว่ะ กูไม่เข้าเบิร์กเล่ย์แล้ว เข้าพริ้นซะตั้นดีกว่า”

(หมายเหตุ: ข้อเท็จจริง : คะแนนโทเฟลเต็ม 667 นั้น ลิง สามารถสอบได้ประมาณสี่ร้อย , นาย อ. ได้สี่ร้อยกว่าๆ , ขั้นต่ำของมหาวิทยาลัยปลายแถวประมาณ 550 , คะแนนเฉลี่ยของมหาวิทยาลัยระดับพริ๊นซะตั้นหรือเบิร์กเล่ย์นั้น ประมาณ 600-650)

ขณะที่เหล่าชายหนุ่มโสดตลอดกาล กำลังเดินเข้าไปดูรอบหนังในโรงภาพยนต์ ไม่ทราบด้วยเหตุผลกลใด เมื่อรู้สึกตัวอีกที สายตาของทุกผู้ ก็ต่างจับจ้องที่ใบปิดภาพยนต์ เกิร์ลเฟรนด์ 14 ใสวัยกำลังเหมาะ (ลองนึกภาพตัวผู้ปริมาณมากๆ มายืนมุงดูใบปิดหนังรูปเด็กผู้หญิงวัยมัธยม ไม่อยากบอกเลยว่า ทุเรศมาก)

นาย ม. รีบชิงเบี่ยงประเด็นไปทางด้านการตลาด
“ไอ้เหี้ย มึงดูสิ เดี๋ยวนี้หนังแม่งจับกลุ่มเป้าหมายชัดเจนชิบหาย”
เพื่อนๆ “ช่าย ช่าย”

นาย ม. “เนาะ ไอ้ห่า กะว่า ลูกค้าแม่งต้องเป็นเด็กผู้หญิงมัธยม วัย 14”
เพื่อนๆ “ช่าย ช่าย”
นาย ป. (ต.ท.) “กับผู้ชายวัยสามสิบ”

ปล. ขอบคุณคุณ Maia เอื้อเฟื้อรูปใบปิดภาพยนต์ เกิร์ลเฟรนด์ , รูปปก Veronika Decides to Die และแก้คำผิด Veronika นะขอรับ

จาก: Maia

up แล้วก็มาเยี่ยมเลย .. ดีมะ

28 มี.ค. 2545 , 15:53 น.

จาก: Maia อยากทัก

ไม่ใช่ Veronika Decides to Die เหรอฮับ ..

แหะ แหะ แก้แล้วนะขอรับ ขอบคุณขอรับ

28 มี.ค. 2545 , 16:44 น.

จาก: Gung
โฮมเพจ: http://gung.evilgodzilla.com/

a beautiful mind น่าสนใจๆ

28 มี.ค. 2545 , 19:22 น.

จาก: เทพ
โฮมเพจ: http://ของเก่าเจ๊งบ๊งจนน่าทำเวบเอง

แม๊…ท่าจะต้องไปคว้าหนังสือทั้ง2เล่มนี้มาจากสัปดาห์หนังสือเป็นเล่มแรกๆเสียแล้ว

หนังดีๆหลายเรื่องก็ยังไม่ได้ดูเลย…เสียดายๆ

28 มี.ค. 2545 , 20:22 น.

จาก: GOLFee

Veronika ขอตาย ตอนนี้รู้สึกอย่างนี้เลย ………จะไปหามาอ่านครับ

28 มี.ค. 2545 , 21:30 น.

จาก: Garfield

อื้ม นั่นดินะ น้องเทพ ทำไม thaidiarist ,มันเจ๊งง บ๊ง บ่อยจัง

28 มี.ค. 2545 , 23:12 น.

จาก: เม่น
โฮมเพจ: http://www.imenn.com

เพิ่มเติมจากไอ้แมน

In real life, Nashs wife left him
because she couldnt stand his behavior. But she
didnt get married with someone else. They have been
friends for decades
In the film, Nash is much better than what he was in
many senses. He had a son with another woman before he
was married to Alicia. The film doesnt mention this
point. He was also accused about having sex with men.
Anyway, he got better and better from his sickness. In
late 2001, he and Alicia re-married.
The book on which the film is based was nominated for
Pulitzer prize few years ago. Its very well written
and interesting. You may like it but I dont know
whether its sold in Thailand. To me, Nash is not a
very good person but his life is extraordinay and his
wifes love is so real. She has loved him all the
time.

29 มี.ค. 2545 , 06:54 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

อุอุ เปลี่ยน e-mail แล้วแหละคับ เพราะว่ามองหาลู่ทางเปลี่ยนงานทำ เอิ๊กๆ

29 มี.ค. 2545 , 07:35 น.

จาก: Kate (=^-=)

หายยยไปนาน ที่แท้ไปนั่งอ่านหนังสือนี่เอง
ส่วนเราก็ยุ่งๆกับหนังสือ (เรียน) กับหนังบางเรื่องที่ไม่มีเวลาไปดูเลยต้อง download เก็บไว้แทน

ไปทำงานต่อแล้วนะจ๊ะ รักษาตัวดีๆล่ะ

29 มี.ค. 2545 , 15:18 น.

จาก: Nooch
โฮมเพจ: http://up2gu.com/noochhh/

พี่เม่นจ๋า นุชกลับมาแล้ว
และอาทิตย์นี้แหละจะกลับมาจนครบเลย อิอิ

29 มี.ค. 2545 , 18:56 น.

จาก: O^_A
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/SenG_wA/

บิวตี้ฟูล มายด์ เจ๋งดี
นับถือ ภรรยาเค้าเลยย
พล๊อตเรื่องพลิกดีนะ

1 เม.ย. 2545 , 18:34 น.

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• มนต์รักทรานซิสเตอร์
• พระเอกแหย
• จงจริง
• หนังสือหลายเล่มที่เพิ่งซื้อสัปดาห์ก่อน
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ

“… ผมชอบอยู่คนเดียว .. แต่ไม่ใช่เหมือนกับคนโสด .. เพราะคนโสด โดยมากไม่ได้อยู่คนเดียว …”

เมื่อคืน ด้วยอารามดีใจที่ไม่ได้เจอไอ้น้องสมตี๋มาเสียนาน เมื่อมันมาโพสท์ก็เลยเผลอทิ้งเบอร์โทรไว้ หารู้ไม่ว่าพี่ใหญ่ (‘71) อ่านเว็บอยู่ เรื่องราวจึงไม่รื่นรมย์อย่างที่คิด เพราะพี่ใหญ่รู้สึกจะไม่พอใจที่ไอ้เม่นมันชักจะว่างมากเกินไปแล้ว

คืนนั้น จึงจบลงที่ขวดเหล้าบ้านไอ้เม่น ก่อนที่วันรุ่งขึ้น พี่ใหญ่จะต้องลุกไปทำงานเวลาบ่าย … เคี้ยก เคี้ยก
(แน่นอนว่า ไอ้เม่นนอนอู้ต่อปายยย)

ผมชอบอยู่คนเดียวไหม?
แม้จะมีเรื่องที่ได้อยู่กับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ อยู่มากก็ตาม แต่ผมก็คิดว่า ผมก็ต้องมีเวลาอยู่คนเดียวนะ และก็ชอบมันไม่น้อยด้วย ย้อนไปอ่านบันทึกเก่าๆ … ก็พบว่า .. ช่วงนี้ รู้สึกเหมือนวันนั้นเลย

“.. แล้วผมก็ได้กลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง เพิ่งรู้ว่า ความเหงา มันช่างโรแมนติคจริงๆ ..”

หยิบเพลงของความเหงามาฝาก เชื่อว่าหลายคนน่าจะไม่รู้จัก
อ่านแล้วอาจรู้สึกว่า เหมือนกลอนมากกว่าเหมือนเพลง
แต่ก็ชอบจัง

หมอกบางและลมหนาว
ประกอบละครภาคแรกของปลื้ม (ซึมน้อยหน่อย กะล่อนมากหน่อย)
พี่ต่อ ’74 อัดใส่เทปมาให้

หมอกบางและลมหนาว
ใบไม้พราว ร่วงสู่ดิน
เพลงรัก ยังยลยิน
หวานถวิล อีกแสนนาน

ที่นี่ มีนิยาย
ที่เลือนหายไปกับกาล
ใครจะรู้ว่าวันวาน
นิยายหวานเคยมีมา

ที่นี่เคยมีรัก
แสนหวานนัก ยากจักหา
แต่เมื่อมีกาลเวลา
รักที่ว่า ก็ถูกลืม

ฟังเพลงหมอกบางและลมหนาว

มอบไว้ให้โลกนี้
โดย : วงตาวัน

มอบไว้ให้โลกนี้
ดุจของขวัญอันงดงาม
ประดับไว้ทุกโมงยาม
ตามความฝันทุกผู้คน

เป็นเพลงความรักความสุข
ผูกร้อยเอาไว้ในสายฝน
เป็นเพลงลมหนาวเศร้าตรม
เพลงคนเคยเหงาคงเข้าใจ

จะร้องไม่หยุดยั้ง
กี่ครั้ง … หรือสักเท่าใด
กล่อมเธอ กล่อมโลก เรื่อยไป
ในใจ ไม่เคยอ่อนล้า

เหนื่อยนัก ก็พักลงก่อน
ถ้าหนาวร้อนนัก หนักหนา
รางวัลใดหรือ มีค่า
กว่าฝัน ของคนทำเพลง

เพื่อนเอ๋ย ความหนาว ความเหงา ความสุข
ปวดร้าว ความทุกข์ ความรัก ความเศร้า
เพียงเรา เท่านั้น มองเห็น เต้นเร้า
เป็นเสียง คลอเคล้า
จับเอามาเรียงร้อย เป็นทำนอง เพลง …

มอบไว้ให้โลกนี้
ดุจของขวัญอันงดงาม
ประดับไว้ทุกโมงยาม
ตามความฝันทุกผู้คน

เป็นเพลงความรักความสุข
ผูกร้อยเอาไว้ในสายฝน
เป็นเธอ เป็นเขา เป็นผู้คน
ด้วยรัก จากเพลงเดียวกัน

เพลง มอบไว้ให้โลกนี้ 1.7 Mb.

จำได้ว่า พอฟังถึงท่อน
“รางวัลใดหรือ มีค่า .. กว่าฝัน ของคนทำเพลง”
ความคิดก็ชัดเจนขึ้นมาเลย
“นั่นสิ เราอยากเป็นคนเขียนเพลงนี่นา …”

ไม่ได้คิดอยากเป็นคอลัมนิสต์เหมือนประภาส ชลศรานนท์ , ไม่ได้คิดอยากเป็นนักดนตรีชั้นเยี่ยมอย่างตาวัน , ไม่ได้คิดอยากจะเปลี่ยนโลกและการเมือง (หรือเป็นพรีเซนเตอร์เบียร์?) อย่างแอ๊ด คาราบาว

เพราะผม … แค่เพียงอยากเป็น
คนเขียนเพลง ..

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

ขอเตือนว่า นินทาฯ คราวนี้ ค่อนข้างหมิ่นเหม่สิทธิสตรีอยู่มิน้อยนะครับ แต่เนื่องจากนายกทักษิณเป็นผู้ชาย คาดว่า คงยังไม่มีคำสั่งเนรเทศไอ้เม่นออกนอกประเทศ หะ หะ หะ

(ชื่อบุคคล และ คำพูด เป็นเหตุการณ์สมมติทั้งสิ้น!!)

“ไอ้เม่น ได้ข่าวเดี๋ยวนี้ทำเว็บเปิดโปงเพื่อน… มึงถือว่า มึงคุมสื่อรึ” พี่ y. กล่าวกับผมในวันหนึ่งด้วยวาทะอินเทรนด์ หลังเข้าไปดูเว็บไอ้เม่นด๊อทคอม
“ปล่าวพี่ ก็เขียนคละๆกันไป ดีมั่ง หยาบมั่ง แต่ปกติผมไม่ใช่คนหยาบคายอย่างในเว็บนะพี่” ไอ้เม่นถือโอกาสสร้างภาพในสื่อต่อ
“ไอ้เหี้ย มึงอย่ามาสำนวน … เออ กูไปอ่านในหน้ารู้จักทักทายของมึงด้วย รู้สึกผู้หญิงในสเป็คมึงจะสูงเกินไปแล้วนะโว้ย”
“เอ๊ะ ยังไงพี่ รู้สึกผมจะเขียนว่า ชอบผู้หญิงชอบอ่านหนังสือ กับ…”

“น่านแหละ น่านแหละ” พี่ y. ขัดขึ้นมาด้วยอารมณ์กราดเกรี้ยว

“ถ้ามึงชอบผู้หญิงสวย .. มึงยังไปซื้อเอาได้ …… ถ้ามึงชอบผู้หญิงบริสุทธิ์ .. มึงยังไปหาเด็กแรกเกิดที่โรงพยาบาลได้..”

“แต่นี่มึงเสือกชอบผู้หญิงชอบอ่านหนังสือ …. ยุคนี้ก็มีเหลือแต่ป้าแก่ๆเท่านั้นแหละโว้ยยย”

(ท่านผู้อ่านหญิงที่อ่านแล้วรู้สึกโกรธเคือง … กระผมถือว่าผมเตือนท่านแล้วนะขอรับ หะ หะ หะ)

จาก: kae

I dont like to read the book na so I am young lady chai ma?

7 มี.ค. 2545 , 04:55 น.

จาก: SpygirL

I need to be alone at least 15 minutes per day (bathroom time kekeke)

7 มี.ค. 2545 , 07:08 น.

จาก: Garfield
โฮมเพจ: http://www.up2gu.com/

พูดถึงความเหงา บางครั้งเราอยู่ท่ามกลางคนหมู่มากก็เหงา แต่บางทีอยู่คนเดียวก็ไม่ได้รู้สึกเหงา อย่างนี้เขาเรียกว่าโลกส่วนตัวหรือเปล่าหนอ ? แต่อย่างไร ก็ตามหากเรารู้จักบริหารความเหงาหรือควบคุมได้มันคงดีไม่น้อยนะ ว่าไหม น้องเม่น

7 มี.ค. 2545 , 10:52 น.

จาก: เทพ

ขี้เกียจเหงาอ่ะพี่….แต่คงทำอะไรไม่ได้….สงสัยต้องทำรายงานต่อ!

7 มี.ค. 2545 , 13:55 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

เหอๆ ต้องนี่เลยครับ เหงาแบบคนโสด

เหงา ของ amob

คืนที่มีดวงดาวเต็มฟ้า คืนที่เธอไม่โทรมาหา
ฉันเหงาใจ เหงาเกินไป ไม่ผ่อนคลาย… เอิ๊กๆ

7 มี.ค. 2545 , 14:57 น.

จาก: tongnueng
โฮมเพจ: http://tongnueng.thaidiarist.com

อืม…………..อืม…………..

มาเยี่ยม…………

7 มี.ค. 2545 , 15:18 น.

จาก: Mrs.Rose
โฮมเพจ: http://mrsrose.thaidiarist.com

แก่แล้วก็ได้ ก็มันชอบอ่านอ่ะ มัไรมั๊ย
อ่านได้อ่านดี โดยเฉพาะในห้องน้ำ
(เวลาส่วนตัวอ่ะ )

PS. ชอบจังเพลงหมอกบางกับลมหนาว ฟังแล้วคิดถึงสมัยสาวๆ

8 มี.ค. 2545 , 05:10 น.

จาก: จุ๊
โฮมเพจ: http://www.urlbookmarks.com/diary.asp?ChUrAiRuT

ผู้หญิงชอบอ่านหนังสือ มีออกเยอะไปนะคะ

8 มี.ค. 2545 , 08:26 น.

จาก: น้องไซจ๊ะ

พี่เม่น คร้าบ เพลงหมอกบางและลมหนาว ผมคุ้นๆว่ามันประกอบละครภาคแรกของปลื้ม(ซึมน้อยหน่อย กะล่อนมากหน่อย)มิใช่หรือครับ

[iMenn] แหะ แหะ จริงๆแล้วพี่ก็จำไม่ได้เหมือนกานนน แก้ตามน้องไซละกันนะ

8 มี.ค. 2545 , 12:11 น.

จาก: น้องกุ้ง (เปลี่ยนดีฝ่า ..)
โฮมเพจ: http://gung.evilgodzilla.com/

เพลงนี้รู้จักจ้ะ ..เพราะเคยข่วนกีตาร์เบาๆตามมันเลยร้องได้ แม๋ ดีจริงๆ ได้อารมณ์ แต๊ๆเม่นเอ๊ย

8 มี.ค. 2545 , 12:32 น.

จาก: Golf

โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.com

เพ่…ยังไงก็อย่าอยู่คนเดียวมากล่ะกัน ถึงมันจะดี แต่มันก็ร้ายใช่ย่อยเลยนะพี่…ไอ้การอยู่คนเดียวนานๆเนี่ย ครึ่งๆล่ะกัน
ปล.วันหลังพี่ลองบอกข้อดีของผู้หญิงที่ชอบอ่านหนังสือให้ฟังหน่อยจิ อยากรู้อ่ะ มันเป็น indicator บอกอะไรบางอย่างหรือเปล่า

[iMenn] อืม เป็น indicator รึเปล่า ?.. มันก็เป็นหลายเรื่องนะขอรับ ไว้ว่างๆตกผลึกก่อน (ฮิฮิ คำนี้ชัก intrend) อาจจะเขียน

(ไม่ค่อยอยากเขียนเพราะมีโอกาสกระทบคนไม่อ่านหนังสือได้ … เช่น พี่รู้สึกว่า คนชอบอ่านหนังสือ จะมี Depth มากกว่า น่ะ )

ปล. เว็บกอล์ฟที่โพสต์มาเนี่ย เป็น .cm หลายครั้งเลยนะขอรับ ไม่ใช่ .com แหะ แหะ

8 มี.ค. 2545 , 14:38 น.

จาก: ZcretDiary
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/ZcretDiary/

ชอบรูปแบบ diary .. เป็นคนชอบสีโทนเนื้อ น้ำตาลด้วย .. พอมาเจอก็เลย ถูกใจ ..

8 มี.ค. 2545 , 18:33 น.

จาก: Mr.y

อือม..สมมุตินะสมมุติ…ฮื่อๆๆ
…อยู่ต่อหน้าคนคุมสื่อ.พูดไรต้องระวัง…
พี่จะจำไว้ๆๆ….ฮื่อๆๆๆ….^ – ^ ….
ระวังเรตติ้งตกนา…..
ขอให้สมหวัง…นะน้อง
(ป้าก็ป้าเหอะ…ก็เอ็งชอบนี่)

[iMenn] แหม้ พี่ y. ค้าบ อย่าคิดมากนาค้าบ … รายการล้อกันเล่นนนนน

8 มี.ค. 2545 , 20:03 น.

จาก: ao_aey
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/aoaey

เพ่เม่นฮับ เอ้ก็ชอบอ่านหนังสือนะ หนังสือ …. ฮี่ๆๆๆ
เลือดกำเดาพุ่งกระฉูดเลยฟ่ะ ฮ่าๆๆๆ

9 มี.ค. 2545 , 01:08 น.

จาก: ปู๊ด – แฟนพันธ์แท้

เมาครับ
พี่เมาเท่าผมไหมครับ.

เอิ๊ก.

[iMenn] ฮี่ ฮี่ นิดนอยยยยย

(พี่ว่าพี่เคยเจอเอ็งหลายทีแล้วนะ แต่สงสัยจะอ่านเว็บเอ็งมากไปหน่อย เมื่อคืนที่เจอเลยแปลกใจเล็กน้อยว่า “ไอ้ปู๊ดมันน่าจะหน้าตาโรแมนติคกว่านี้นี่หว่า….” ฮี่ ฮี่)

9 มี.ค. 2545 , 03:00 น.

จาก: jane.thaidiarist.com
โฮมเพจ: http://jane.thaidiarist.com

Oh, read leaw i feel its true na

sometime i need to be alone
sometime loneliness is hurt but i m willing to accept it
learn to know and love myself
its worth!!

9 มี.ค. 2545 , 03:25 น.

จาก: บุ๋ยจ๋า

วันนี้ขายเพลงล้วน ๆ

ปล. แย่จัง เกิดไม่ทันอ่ะ ( อิอิอิอิ )
ปล.2 อยากเห็นพี่โอ๋กะพี่เม่นสมัยยังเด็ก ๆ คงจี้ ๆ ดีน่อ

9 มี.ค. 2545 , 10:09 น.

จาก: Nooch

โอว……….เราแก่แล้วเหรอเนี่ย

10 มี.ค. 2545 , 13:57 น.

จาก: Jandara
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/Jandara

นี่…เดี๋ยวป้าตบ…แบบจุง โคชิกะซะเลย
แม้..ทักอะไรไม่ทักทักแก่ เดี๊ยะ..เดี๊ยะ…
แต่อย่างว่าอะนะ เค้าว่าไม่มีใครโกรธที่ถูกหาว่าแก่ ยกเว้นคนแก่…ฮือ..นี่ชั้นแก่แล้วจริงๆนะเนี่ย…

11 มี.ค. 2545 , 13:28 น.

จาก: Jandara

เม่น..ถ้าทั้งแก้มทั้งพุง..เม่นก็ได้กลายเป็นซุปเปอร์แฟทแมนแทนไง…ฮ่า…ฮ่า…

11 มี.ค. 2545 , 15:38 น.

จาก: tongnueng
โฮมเพจ: http://tongnueng.thaidiarist.com

รูปอ่ะ…ให้ความรู้สึกดีจังนะ….

11 มี.ค. 2545 , 20:16 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

ทั่นพี่เม่น ผมรอทั่นพี่เม่นตกผลึกอยู่นะ

12 มี.ค. 2545 , 09:28 น.

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• คนไทยรักกัน
• จงจริง
• หนังสือหลายเล่มที่เพิ่งซื้อสัปดาห์ก่อน
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• เมื่อชีวิตเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง

แต่แล้ว.. ช่างเค้ากลับแปลกใจ ที่ผมไม่ด่าและ Complain เค้า เหมือนคนอื่นๆ (ส่วนหนึ่งเพราะผมกำลังอ่านการ์ตูนอยู่ด้วย แม่งมันอิ๊บอ๋าย..) ผลสุดท้าย เครื่องใช้ได้ติดๆดับๆ เค้าเลยคืนค่าซ่อมให้

แล้วก็นึกถึงวันก่อน ที่ผมไปซื้อซีดีเพลง, โปรแกรม
วันนั้น รอเสียนาน ขาดอยู่อีกแผ่นเดียว เค้าเลยถามว่า เอาแผ่นอื่นแทนได้ไหม ผมก็โอเค รออีกนาน เค้าก็บอกว่าหมดเหมือนกัน ผมก็โอเค เค้าเลยเข้ามายื่นเงินให้ผม

“ที่ซื้อไป ผมลดให้พี่ละกัน ถือเป็นค่าเสียเวลา..”

ใช่สิ เวลาเป็นของมีค่า เพราะมันมี Supply อยู่จำกัด ในขณะที่ Demand ไม่จำกัด
แต่สำหรับผมในขณะนี้ ในวันที่มีแมนเดย์ราคาศูนย์บาท ผมคิดว่า เวลามันก็ไม่ได้แพงซักเท่าไรหรอกโว้ยยยย

(ข้อเท็จจริง : บิลเกตมีรายได้ วินาทีละหมื่นกว่าบาท ($250) คือวันละเกือบพันล้านบาท หากคุณทำงานได้เดือนละแสน คุณทำงานไป 10 ปี จะเท่ากับบิลเกตนั่งขี้อยู่สิบเจ็ดนาที)

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

ยิ่งนึกมุขของไอ้เหลา ที่อุดมไปด้วยความวิปริตอย่างหาตัวจับได้ยาก ไอ้เม่นก็ยิ่งคิดว่า ควรค่าแก่การเผยแพร่และอนุรักษ์เป็นยิ่งนัก หากเพื่อนๆท่านใด จำมุขใดของไอ้เหลาได้ โปรดแจ้งเบาะแสแก่ไอ้เม่นด้วยนะขอรับ จักเป็นพระคุณยิ่ง

วันนั้นเป็นวันที่ไอ้เม่นไปอ่านเอาความรู้ทางชีววิทยามาใหม่ แม้ศัพท์แสงจะฟังแล้วบัดซบหู แต่เมื่อเห็น “คู่มือวัยใส” ที่ทางการอนุมัติให้เด็กไทยอ่าน ยังมีคำว่า ชัก…. ได้ ก็ไม่เห็นว่า จะมีอะไรบัดสีบัดเถลิงแล้ว !!

ไอ้เม่น “เฮ้ย มึงรู้มั้ย กูเพิ่งอ่านเจอ ว่าไอ้การ …(ไปสนามหลวง) เนี่ย มันเหนื่อยเท่ากับวิ่ง 20 กิโลเชียวนะโว้ยยย”

เพื่อนๆ “เฮ้ย ขนาดนั้นเชียวเรอะ..” พร้อมกับทำหน้า กระอักกระอ่วน

เหลือบไปทางไอ้เหลา หลังจากใช้นิ้วทั้ง 21 ของมันนับดูแล้ว ก็ยังไม่หายสงสัย หยิบเครื่องคิดเลข อาวุธประจำกายอย่างที่ 2 ของหนุ่มวิศวะ ขึ้นมาจิ้มมมม ก่อนจะอุทานด้วยความต๊กกะจายย

“ไอ้เหี้ย ทำไงดีวะเม่น”

“กูวิ่งรอบโลกไปไม่รู้กี่รอบแล้วว่ะ ฉิบหายยย !!!”

จาก: ป้ากุ้งเจ้าค่ะ

คนไม่มีราคา อ้ะ อ้ะ

22 ก.พ. 2545 , 09:00 น.

จาก: N.D.

ถึง หัวหน้าแผนกขายเทียนเป็นแสน
แสงเดินทาง 1 วินาทีเดินทางรอบโลกได้ 7 รอบครึ่ง
เหลาเดินทาง 24 ปี ได้ เดินทางรอบโลกได้ 7 รอบครึ่ง
ปล นับว่าเหลายังห่างไกลความเร็วแสงแต่เดินทางใกล้ความเร็วเสียว
ขอแสดงความซูฮก
ณัฐพล ดำรงสิทธิ์
ที่ปรึกษาแผนก ซื้อเทียนไอ้เหลาเป็นแสนแขนไม่ได้จับ

22 ก.พ. 2545 , 17:20 น.

จาก: Nooch

เอิ๊กๆๆๆ ขำมุขพี่เหลา
เอาอีกๆๆๆ

22 ก.พ. 2545 , 20:28 น.

จาก: ฮั่น

มิน่า…ตุ๊ดถึงแข็งแรง….เพราะว่ามันออกกำลังกาย(วิ่ง) เป็นประจำนี่หว่า

22 ก.พ. 2545 , 21:52 น.

จาก: Garfield
โฮมเพจ: http://www.up2gu.com/

ยังดีนะ ที่เขาให้ค่าเสียเวลาเป็นเงิน ดีนะที่ไม่ได้ให้น้องเม่นด้วยอย่างอื่น น่ะ ฮ่าๆๆ

22 ก.พ. 2545 , 23:17 น.

จาก: ao_aey
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/aoaey

ส่วนเอ้เวลาไปซื้อซีดีทีไร มันต้องมาพูดกับสาวน้อยอย่างเอ้ว่า “โป๊มั้ยเพ่ โป๊มั้ย” สงสัยจังว่า หน้าอย่างเอ้มันหื่นตรงไหนฟ่ะ เอิ๊กๆๆๆ

ปล.อยากเป็นเมียเก็บบิลเกต จะได้มีตังค์ไปถล่มทักษิณเสียที อิอิ

22 ก.พ. 2545 , 23:30 น.

จาก: น้องสมตี๋ผู้ไร้เดียงสา
โฮมเพจ: http://ไปสนามหลวงแบบไม่เหนื่อยดอทคอม

พี่ครับทำไมไปสนามหลวงต้องวิ่งไปด้วยอ่ะครับ ตั้ง20โลเหนื่อยแย่
รถเมล์ก็ผ่านตั้งหลายสาย
…ไปได้ทั้งวันไม่เหนื่อย…

23 ก.พ. 2545 , 01:15 น.

จาก: kae

Laoh…
Youre so popular…Everybody knows you!!! Good Menn..sell him again

23 ก.พ. 2545 , 02:31 น.

จาก: สะบรุ๋ย

หึ หึ

23 ก.พ. 2545 , 22:23 น.

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• จงจริง
• หนังสือหลายเล่มที่เพิ่งซื้อสัปดาห์ก่อน
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• เมื่อชีวิตเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง
• มังกรคู่สู้สิบทิศ