หลังจากเขียนเตือนตัวเองว่า “อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ” ก็กลับบังเอิญได้มีโอกาสไปซื้อหนังสือพอดีเมื่อสัปดาห์ก่อน หลังจากไม่มีโอกาสช้อปปิ้งมาเป็นเดือน

ขึ้นต้นบันทึก ด้วยคำสอนจากพระวัดป่าที่เคยบันทึกไว้หลายปีก่อน คงจะเป็นเพราะช่วงนี้อ่าน Feed เยอะมากไปหน่อย มีข่าวสารมากมายที่กำลังปรากฏขึ้นในโลก แล้วเราก็ดันมัวแต่วิ่งตามมัน

…แล้ววันหนึ่ง จู่ๆ ต้นกล้าก็กลับโตออกมาทะลุกระป๋อง มันไม่แข็งแกร่งเหมือนตอนเป็นเมล็ดอีกแล้ว แต่โลกใบเดิมนี้ ก็กลับสวยงามขึ้นอย่างประหลาด…

แม้ตัวตนของตัวละคร อาจไม่ลึกซึ้งเหมือนนิยายของกิมย้ง แม้คำรำพันในเรื่อง อาจไม่คมคายเหมือนนิยายของโกวเล้ง แต่รายละเอียดอื่นๆนั้น มันยิ่งใหญ่กว่านิยายกำลังภายในเรื่องใดๆที่เคยมีมา

อ่านหนังสือ 2 เล่มนี้จบในเวลาใกล้ๆกัน ผ่านพบไม่ผูกพัน โดยคุณเสกสรรค์ ประเสริฐกุล และ โลกนี้มันช่างยีสต์ โดยคุณแทนไท ประเสริฐกุล

ทริปนี้เกิดขึ้นจากโรเบิร์ต (ชาวอเมริกันผู้เป็น step-father ของกระผม เพราะแต่งงานกับแม่กระผม แม้ว่าจะหย่ากันไปแล้ว) ติดต่อมาว่า สนใจงานทางด้านวิศวกรรม+งานขายเกี่ยวกับระบบคอลโทรลแสงสว่างไหม?

จนกระทั่งนึกได้ว่า ไอ้หนังสือที่อยากจะเขียนถึงเนี่ย (Veronika Decides to Die) ไอ้เก๋มันตบไปอ่านโว้ย …
เวลาก็ล่วงมาหลายวันทีเดียว…

เสกสรรค์ ประเสริฐกุล เคยเขียนบางข้อความไว้ในหนังสือ “วิหารที่ว่างเปล่า” ของเค้า พูดถึงการชอบใช้ชีวิตแบบ “ลำพัง” ว่า เค้าต้องมีเวลาอยู่คนเดียว ต้องมีเวลาเดินป่า ฯลฯ ไม่ว่าจะเป็นช่วงใดของชีวิต

เมื่อวาน(20 ก.พ.) ได้ฤกษ์เอามือถือไปซ่อมที่มาบุญครองเสียที ช่างบอกว่า 2 ชั่วโมง เราเลยไปดูหนังรอ ไปๆมาๆ ซ่อมเท่าไรก็ไม่หาย (คือพอลองใช้ได้พักนึงก็เจ๊งอีก) จนไอ้เม่นชักเหนื่อย แต่เนื่องจากช่วงนี้ว่างอยู่ เลยไม่เดือดร้อน ไปหาหนังสือ+การ์ตูนมาอ่าน รอช่างซ่อมไปเรื่อยๆ จนอ่านจบ 2 เล่มไม่รู้ตัว

”… แม้นิยายเรื่องนี้จะมิได้เบาสมอง แต่ก็มิได้หมายความว่า มันจะพลอยมิได้ตลกและมิได้สนุกไปด้วย หรือพูดกลับกัน คือการตลกและสนุก ไม่จำเป็นต้องมีเฉพาะในเรื่องเบาสมองเท่านั้น วรรณกรรมไทยและหนังไทยไม่ควรจำกัดตัวเองอยู่ในกรอบแคบๆกันน่าอึดอัด …”