• ได้พบกับความรักและคู่ชีวิต ดังบันทึก ผมและรมิดา
• ได้มีงานแต่งงานในฝัน (ในฝันของเธอและของผม) ว่าจะบันทึกแต่ขอเวลาอีกนิด ตอนนี้มีแต่แหล่งข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ Wedding, Sweet and Mellow
• ได้ทดลองปรับวิถีอาชีพ (Career) อยู่หลากหลายวิธี ทั้งการรับงานรัฐบาล, งานเอกชนขนาดใหญ่, งานสอน, การทดลองโปรเจ็คออนไลน์ต่างๆ ฯลฯ (บางส่วนอยู่ในบันทึก ออกรายการ My Design แห่ง FukDuk.TV และ ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design ) แล้วจึงพบว่า ผมไม่ควรทำงานกับราชการและองค์กรขนาดใหญ่ แล้วจึงได้เลิกโทษลูกค้า, โชคชะตา และประเทศ และคิดวิธีรับงานแบบเติมเงินตามเวลา ตามบันทึก ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• ชีวิตมาลงตัวที่ ปาย, การงาน (ในขณะนี้) มาลงตัวที่ การทำงานผ่านอินเตอร์เน็ท และเข้ากรุงเทพฯ เดือนละครั้งทุกต้นเดือน ส่วนโครงการ Small Valley / Small Books ยังไม่ค่อยเดินหน้านัก แต่มีงานอื่นๆ เข้ามาแทรกแทน ทั้งการเป็นที่ปรึกษาให้นักเรียนในปาย ในโครงการไอทีระดับ ม.6 ของไอทีวัลเลย์แม่ฮ่องสอนหลายโครงการ กับมาเป็นอาสาสมัคร ทำเว็บ Pai Directory (ชื่อว่า Slow Style Pai) ให้ชมรมการท่องเที่ยวปาย
• ตื่นขึ้นมาในแต่ละวันด้วยความรักและความสุข คิดว่าปีนี้น่าจะได้ทำอะไรสนุกๆ อีกเยอะเลย

ในธรรมเนียมโบราณของบล็อกเกอร์ (แปลว่าไม่โบราณเท่าไหร่) วันเกิดเค้าจะเปิดให้ผู้เยี่ยมชมถามคำถามที่อยากรู้คนละหนึ่งคำถาม แล้วบล็อกเกอร์จะมาตอบเท่าที่จะตอบได้ ถ้าสนใจก็ทิ้งคำถามไว้ได้นะจ๊ะ

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books
• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• ปาย – ที่พำนักของข้าพเจ้า
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ครึ่งชีวิต

เรียกสำนัก (ภาษาอังกฤษคิดว่าจะใช้ Non-profit) เพราะผมตั้งใจว่าจะไม่เป็นบริษัท/สมาคม/ชมรม ฯลฯ ที่ต้องขึ้นต่อรัฐ เนื่องจากมันวุ่นวาย และหากต้องทำอะไรในนามบริษัท/สมาคม ผมก็พอจะมีทางอื่นอยู่

ดังนั้น จิ๊กซอร์ระหว่างผม, อัค, พัช และจ๋ง ก็เลยชัดเจนขึ้นในที่สุด นั่นคือ อัค ดูแล iSchool เป็นหลัก, พัช ดูแล TiGER iDEA เป็นหลัก, จ๋งดูแล VaivaiSoft เป็นหลัก และผมดูแล Small Valley เป็นหลัก ทำให้แนวทางการผลักดันของผม เป็นไปตามข้อที่ 2. ที่เคยคิดไว้ใน บันทึกวิถีแห่งเจ้าสำนัก ว่า

มิเช่น นั้นก็ต้องนอกระบบไปเลย แล้วให้ในระบบคงความเป็นที่ปรึกษาไว้ แต่เงินที่ใช้ผลักดันทั้งหมดอยู่นอกระบบ

นั่นคือรายได้ในระบบของผมจะมาจากการเป็นที่ปรึกษา ทั้งให้กับบริษัทของหุ้นส่วน หรือรับจ้างอิสระ ทั้งรับจ้างสอน รับจ้างทำเว็บ ฯลฯ (ดูรายละเอียดที่ ค่าแรงรายชั่วโมงของกระผม) กับรายได้อีกส่วนผ่านสำนัก Small Valley ที่ผมวางแนวทางคร่าวๆ ไว้ว่า

เราคือทีมเล็กๆ ที่ไม่แสวงผลกำไร
สอนเด็กในแม่ฮ่องสอนและชนบทสร้างเว็บไซต์
เพื่อทำงานจริงให้ผู้สนับสนุน
โดยมีมืออาชีพตรวจและแก้ไขงาน

ซึ่งคงเน้นผู้สนับสนุนเป็นชาวต่างชาติเป็นหลัก

จุดประกาย?

ความคิดจะสร้างวิถีชีวิตของตนเองในชนบทนั้นมีมานานแล้ว เช่น บันทึกวิถีแห่งเจ้าสำนัก แต่มันมาชัดเจนเมื่อ

1. พบว่างานโปรเจ็ค (ออกแบบ/ทำเว็บ) ต้องทำกับคนที่ให้เกียรติเรา

เร่ิมมีชาวต่างชาติหลายรายมาติดต่องาน เพราะผลงาน WordPress ของผมที่อยู่ในเว็บ, มีชาวต่างชาติมาบริจาคเงินให้ธีมที่ผมแจกฟรี ฯลฯ และผมพบว่า ชาวต่างชาติจำนวนมากเข้าใจในคุณค่าของงานบริการสูงมาก จ่ายเงินตรงเวลา ยอมรับระบบคิดเงินตามเวลาที่ทำ (manday/manhour) พูดจาตรงไปตรงมา ฯลฯ ผมจึงสรุปว่า หากเป็นงานโปรเจ็ค ให้รับงานชาวต่างชาติที่เจอเราผ่านเว็บ หรือคนไทยที่มีคนแนะนำมาเท่านั้นดีกว่า

2. พบว่างานโปรดักท์ (ขายสินค้า) ที่ดีที่สุดคือ Digital Asset

นักการตลาดทั้งหลายต่างก็รู้ว่า Digital Asset (หรือซอฟท์แวร์, ในที่นี้ขอรวม SaaS หรือ Software as a Service ด้วยละกัน) คือสุดยอดของโมเดลธุรกิจ เนื่องจากใช้ทุนสมอง ผลิตซ้ำได้ไม่จำกัด ไม่ต้องห่วงเรื่องสต๊อก/ขนส่ง ฯลฯ แต่เมืองไทยไม่ใช่ที่สำหรับ Digital Asset ดังนั้นชัดเจนว่าผมไม่ควรเขียนโปรแกรมภาษาไทย, สร้างสื่อภาษาไทยเพื่อหารายได้ ฯลฯ ถ้าจะทำอะไรเป็นภาษาไทยแล้ว แจกฟรีเลยดีกว่า

ตอนนี้ที่ผมทำจึงเป็นไฟล์ที่ขายผ่านเว็บของเมืองนอก กับโปรเจ็คด้านความรู้ภาษาไทยแจกฟรี

3. พบว่าธุรกิจที่คนไทยยอมจ่ายเงินคือธุรกิจการศึกษา เพราะเราคือประเทศแห่งการเรียนพิเศษ

จากการทำ iSchool ทำให้ได้พบว่า ธุรกิจการศึกษานั้นจ่ายเงินก่อน ได้สินค้าทีหลัง (ใครๆ ก็รู้เนาะ )  และคนที่โดดเรียน (ไม่ได้สินค้า) ไม่ค่อยเรียกร้องเงินคืน จนถึงไม่เรียกร้องเรียนชดเชย นั่นคือมี Cash Flow ดีมาก, ไม่มี Refund, เป็นเงินสด, มีสิทธิยกเว้น VAT  ฯลฯ แต่ข้อเสียของธุรกิจนี้ก็คือ โมเดลที่จะได้กำไรสูงสุดนั้น ต้องทำคอร์สให้คุณภาพกลางๆ ลงทุนให้น้อยๆ เน้นการโปรโมท (ตามโทรทัศน์/รถไฟฟ้า/หนังสือพิมพ์ ฯลฯ) กับเน้นใบรับรอง เพราะคนไทยจำนวนมากอยากได้แค่ใบรับรองจากที่ที่มีชื่อเสียง ฯลฯ

แต่ก็เป็นธุรกิจที่ผมคิดว่า ถ้าทำให้ดี แม้จะลงทุนเวลาหาความรู้มาก ได้เงินช้า แต่ก็อยู่ยาวได้ ซึ่งผมเลือกเป็นอาจารย์อิสระ มากกว่าสร้างสถาบันการศึกษา

4. พบว่าถ้าอยากทำในสิ่งที่ดี ทำไปเลย อย่ามัวรอฟ้าดิน อย่าพึ่งใคร

ก่อนหน้านี้ได้รับเกียรติไปช่วยสร้างหลักสูตรโอเพนซอร์ส กราฟฟิค (Gimp, Inkscape, Blender, etc. มีเอกสารส่วนหนึ่งที่ issuu.com)  และสอนเด็กมัธยมที่แม่ฮ่องสอน ในโครงการ ไอที วัลเลย์ ของเนคเทค, นอกจากนั้นยังได้ไปสอนคนในหน่วยงานรัฐ, องค์กร, ครูชนบท หลายครั้ง ดีใจที่ได้พบกับคนที่กระตือรือล้นจำนวนมาก แต่หลังจากใช้พลังและเวลาไปพอสมควร ผมก็คิดว่าระบบนั้นใหญ่โตและอุ้ยอ้ายมากเกินกว่าผมจะเข้าไปผลักดันได้ดังใจ และเอาเข้าจริง อุดมคติมากเกินไป (เช่นเรื่องลิขสิทธิ์) ก็ทำให้เจอข้อจำกัดจำนวนมาก (เช่น ครูจำนวนมากต้องการให้สอนแฟลช เพราะเอาไปทำโครงการปรับระดับ/ขอทุนได้ ซึ่งที่ต้องเป็นแฟลช เพราะผู้ตัดสินเห็นว่าใช้แฟลชมันเท่ มันยาก ถ้าเป็นรูปธรรมดา แม้จะเนื้อหาดีก็มักไม่ค่อยได้คะแนน ฯลฯ)

สอนให้เด็กใช้ซอฟแวร์ทดแทนอย่างยากลำบาก บางทีผมก็แซวตัวเองว่า สงสัยตรูจะเป็นชนชั้นกลาง ไปบอกให้เด็กชนบทพอเพียง ใช้ Gimp ไปซะ แล้วเด็กในเมืองก็ใช้ Photoshop เถื่อนอย่างสบายใจอยู่ดี

ฯลฯ

ผมเลยคิดว่า งั้นสร้างสำนักของผมขึ้นมาเองดีกว่า สอนเด็กเท่าที่มีกำลัง ให้ทำงานจริง ไม่คิดค่าสอนและไม่ให้ค่าแรง แต่อาจมีทุนการศึกษา หรือเบี้ยเลี้ยงบางกรณี หากมีผู้สนับสนุนมากพอ

แล้วถ้าเด็กเติบโตขึ้น ก็ไปตั้งทีมรับงานกันเอง ผมไม่ค่อยชอบดูแลชีวิตของใคร ไม่ชอบสถานะเจ้านายลูกน้อง ชอบให้เราเป็นหุ้นส่วนในแต่ละโปรเจ็คมากกว่า

Small Valley

แล้วเพื่อนเบ๊นซ์ก็มากระตุ้นว่า เม่น มึงจะหวังพึ่งใครไปทำไมวะ มึงก็ทำเองเลย ทำไปเปลี่ยนไปยังไงก็ได้ มันอาจจะไม่ใหญ่อย่างที่มึงต้องการ แต่มันเกิดขึ้นทันทีนะเว้ย ก็เลยทำให้ผมมาคิดร่างโครงสร้างในหัวว่า

คำอธิบายของสมอลล์ วัลเลย์

เราคือทีมเล็กๆ ที่ไม่แสวงผลกำไร
สอนเด็กในแม่ฮ่องสอนและชนบทสร้างเว็บไซต์
เพื่อทำงานจริงให้ผู้สนับสนุน
โดยมีมืออาชีพตรวจและแก้ไขงาน

กรณีผู้สนับสนุน-สนับสนุนเงินให้สร้างงาน

• ผู้สนับสนุน
  • สนับสนุนเงินและให้โจทย์งานเว็บไซต์ที่ต้องการ (เช่นสนับสนุน $150 จะทำเว็บ content ให้ 1 เว็บ พร้อม host ให้ 1 ปี แต่คงต้องจำกัดขอบเขตพอสมควร เช่น เตรียม sitemap มาให้/ไม่เกิน xx หน้า/เลือกธีมมาเลยแล้วเรา modify จากธีมเท่านั้น ฯลฯ)
• ทีม Small Valley
  • ฝึกอบรมการทำงานเว็บ
  • สรุปงานกับนักเรียนที่ได้รับมอบหมาย
  • สอนงาน ตรวจงาน และแก้งาน
• นักเรียนในโครงการ
  • เข้าอบรมการทำงานเว็บ
  • สร้างงานที่ได้รับมอบหมาย
  • เขียนบันทึกการทำงานและชั่วโมงงาน
  • เผยแพร่ข้อมูลเทคนิคต่างๆ หลังเสร็จงาน

กรณีผู้สนับสนุน-สนับสนุนเงินให้สร้างองค์ความรู้

• SmallBooks.org – สร้างบทความ/หนังสือ/คู่มือ  ให้กับสาธารณะ

กรณีผู้สนับสนุน-สนับสนุนเป็นสิ่งของ

• เดี๋ยวก็คงสร้าง Wish List เหมือน เว็บแต่งงาน (แน่นอนว่ามันยากที่จะมีคนบริจาค แต่ถึงไม่มีก็ยังดำเนินต่อไปได้นี่นา)

สมัครเป็นนักเรียนในโครงการ

• เขียนบล็อกเพื่อแนะนำตัวเอง สิ่งที่อยากจะทำในอนาคต และเหตุผลที่อยากเข้าร่วมในโครงการ
• การทำงานต่างๆ จะทำผ่านเว็บเป็นหลัก ทั้งการสรุปงาน, ส่งงาน, ตรวจงานและแก้งาน
• อาจมีการฝึกอบรมให้ หากมีเงินทุนเพียงพอ
• ต้องมีความรับผิดชอบส่งงานตามกำหนด
• ต้องเผยแพร่ข้อมูลเทคนิคต่างๆ หลังเสร็จงาน
• ไม่ได้รับค่าตอบแทนในการทำงาน

ระหว่างนี้ก็เร่งทำเอกสารต่างๆ ที่เคยคิดไว้ ลงในเว็บ SmallBooks.org ซึ่งเน้นให้ความรู้ แจกฟรีเป็นหลัก

SmallBooks.org เร็วๆ นี้จ้า

เมษาฯ เป็นเดือนที่เหมาะกับการทำงานที่สุดจริงๆ เพราะคนอื่นๆ เค้าหยุดกัน ไม่มีใครโทรมาติดต่องานกวนใจ หวังว่าหนังสือ 4 เล่มแรกนี้จะเขียนเสร็จทันต้นเดือนพ.ค.นะ เพราะว่ารับปากทีม Marvelic ไว้แล้ว ว่าจะไปสอนให้ วันที่ 11-14 พ.ค. 24-27 พ.ค. (WP Basic, PS for Web 2.0, CSS+XHTML, WP Theme – เลื่อนวันเพราะมีปัญหาการเมืองเล็กน้อย) และก็รับปากคุณพรพรหมแล้วว่า จะไปสอน WP Basic ให้วันที่ 20 พ.ค.

ชีวิตวุ่นวาย สู้ต่อไป! คุณ @iannnnn รีทัชรูปมาให้เป็นกำลังใจ!!

เม่นริโอ้ว - ถ่ายภาพโดยแอมจิ้ม

อีกซักรูปส่งท้าย โตขึ้นหนูจะเป็นเจ้าสำนัก กังฟูแพนด้า!!

อะจ๊ากกกกก ถ่ายภาพโดยแอมจิ้ม

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ให้สัมภาษณ์เรื่องไอทีวัลเลย์ แม่ฮ่องสอน
• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม

ตอนนี้ทีมงานได้ตัดต่อเรียบร้อยแล้ว ผมดูแล้วยังอึ้งว่าตัดต่อจนเล่าออกมาเป็นเรื่องเป็นราวมาก นี่แหละหนาที่เค้าเรียกว่า วงการมายา สามารถทำคนเสียงเหียกร้องเพลงเพราะได้ และสามารถทำให้กระผมพูดจาเท่ๆ ได้ (แต่ทำให้กระผมดูอ้วนกว่าตัวจริงไปมากเทียว จ๊ากกก )

ขอบคุณทาง รายการ My Design แห่ง FukDuk.TV มากๆ คร้าบ มีทั้งวีดีโอให้ดู ให้โหลด หลายรูปแบบมั่กๆ

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books

ส่วนผมล่ะ?, ผมเองก็กำลังตามหาสวนทูนอินของผมอยู่เช่นกัน

คำบรรยายใต้ภาพสวนทูนอิน

บางบทรำพึงเกิดขึ้น พาดพิงถึง สวนทูนอิน หลังจากได้เยือน People Space ซึ่ง แสดงภาพชีวิตของ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์

ไปกับท่านจ๋ง (ผู้ถ่ายภาพทั้งมวลในบันทึกนี้) และท่านปุ๊ ได้หนังสือติดมือมาบ้าง แต่ความคิดถึงยังติดใจไม่รู้คลาย

บรรยากาศในแกลอรี

ตุ๊กตา

"ช่างภาพรุ่นโบราณ ศรัทธาในแสงแดด"

‘รงค์ วงษ์สวรรค์ เป็นฮีโร่ในวัยเด็กของผม ซึ่งเป็นวัยเด็กที่เรียบร้อยและขังตัวเองอยู่ในบทบาทของเด็กเรียน-เด็กดี ‘รงค์จึงเหมือนคาวบอยในภาพยนต์ที่โลดแล่นอย่างผาดโผนและมีชีวิตที่น่ารื่นรมย์ให้จินตนาการถึง

เหมือนนกในกรง ที่จินตนาการถึงอิสรภาพภายนอก ที่ตนเองไม่คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตเช่นนั้นบ้าง

เสียดายที่วัยหนุ่มของผมนั้น เสพติดความเศร้าและความเหงาเยี่ยงคนหนุ่มร่วมสมัยมากเกิน คิดแต่ว่าความเศร้านั้นเท่ ความเหงานั้นลึกซื้ง จนลืมไปว่าชีวิตคืออิสรภาพแห่งการเลือกของเจ้าของชีวิตต่างหาก

จนเมื่อตัวเลขของขีวิตย่างเข้าสามสิบ ที่คนทั่วไปกล่าวว่าเป็นวัยกลางคน ผมจึงได้ตระหนัก และพบหนทางอันรื่นรมย์ของอิสรภาพ ซึ่งแลกมาด้วยความเคว้งคว้างของการดำรงชีวิตที่ไม่อิงกลุ่ม ผมเรียกรอยต่อของชีวิตนี้ว่า “การหลุดออกจากปมของพ่อ” ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยอมรับตัวเอง อย่างที่ตัวเองเป็นจริงๆ ไม่ต้องอาศัยคำชมของเจ้านาย หรือรอคอยคำสั่งของผู้ใดในการดำเนินชีวิต, ไม่โหยหากฎระเบียบ จารีต หรือศีลธรรมที่ให้เราได้พึ่งพิงและสร้างข้ออ้าง (ฉันดีกว่า/ถูกต้องกว่า/ชีวิตชั้นทำแบบนั้นแบบนี้ไม่ได้หรอก เพราะ … ฯลฯ), ไม่รู้สึกว่าชีวิตนั้นมีแพทเทิร์นที่ต้องเปรียบเทียบกับใคร ไม่ถือสาในความห่วงหาและคำติฉินมากนัก (เช่น เม่นมันอายุเท่านี้แล้ว ยังไม่มี “งานที่มั่นคง” ทำเลย ) ฯลฯ

แต่ชีวิตที่ร่อนเร่มาโดยตลอด และไม่เคยคิดจะมีบ้าน กลับเพ่ิงมารู้สึกว่าอยากจะมีบ้าน เคยบันทึกใน เรื่องส่วนตัวที่ไม่ค่อยมีคนรู้ 5 ประการ ว่าผมเองไม่ใช่คนเรื่องมาก ดังนั้นถ้าจะมีบ้าน ให้แฟนตัดสินใจดีกว่า

แต่เมื่อพบความจริงว่า หาแฟนน่าจะหายากกว่าหาบ้าน ผมจึงคิดว่าหาบ้านก่อนก็ได้ แล้วค่อยหาแฟนในจังหวัดนั้นแทน

เพราะผมค่อนข้างแน่ใจว่าจะไม่ได้อยู่อาศัยในกรุงเทพฯ ต่อ แต่จะเป็นที่ไหนนั้น ก็ยังเสาะหาอยู่ ลองพยายามคิดว่า เงื่อนไขคืออะไร ก็พบว่าไม่ได้มากมายนัก

1. อากาศดี
2. มีต้นไม้เยอะ
3. มีอินเตอร์เน็ทความเร็วสูง
4. สามารถเดินทางมากรุงเทพได้ภายใน 1 วันแบบไม่ลำบาก
5. ค่าครองชีพไม่สูงนัก (ผมชอบที่ ‘รงค์ ด่าว่า คนหนุ่มสาวในเมือง เงินเดือน 2-3 หมื่น แม่งใช้ชีวิตแพงชิบหาย)

ซึ่งเป็นแผนการระยะยาว ก็ค่อยๆ ดู ค่อยๆ ตัดสินใจไป เดินทางไปหลายแห่ง เริ่มชอบเชียงใหม่, แม่ฮ่องสอน, พิษณุโลก, บางกระเจ้า แต่ก็ยังต้องดูไปอีกเรื่อยๆ

ชอบที่ท่านโอโชกล่าวว่า “ชีวิตคือการจาริกแสวงหาที่งดงามอย่างเหลือเกิน แต่สำหรับผู้พร้อมจะแสวงหาเท่านั้น”

กระผมก็ต้องแสวงหาต่อไป พร้อมกับการเดินทางที่งดงามอย่างเหลือเกิน

(หากท่านผู้อ่านมีที่ไหนแนะนำ ทิ้งข้อความไว้ได้นะคร้าบ )

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• ว่าง = ไม่ดิ้นรน

ในช่วงหลายปีมานี้ จึงได้บันทึกเกี่ยวกับการเติบโตของชีวิตอยู่บ่อยครั้ง (ป้ายคำ: วิเคราะห์ตนเอง) พบว่า การวางแผนและเลือกวิถีอาชีพ+วิถีชีวิต ที่คนทัวไปน่าจะทำได้ตั้งแต่สมัยเรียน ผมเองเพิ่งมาชัดเจนในช่วงไม่กี่ปีนี้เอง

ขอตั้งชื่อวิถีชีวิตนี้ว่า วิถีแห่งเจ้าสำนัก

แม้ไม่ลุ่มลึก และซ้าย อย่าง ท่านจ๋ง , ไม่ตระหนักในทุน และการขาย อย่าง ท่านพัช , ผมเองก็ไม่อาจปฏิเสธว่า วิถีชีวิตที่ผมเลือกนี้ เอียงซ้ายนิดๆ และต้องหาเงินหน่อยๆ ผมเลือกที่จะมีชีวิตแบบศิลปินตามใจฉัน กับมีวินัยและบ้างาน (อย่างที่เคยบันทึกว่า ผมเป็นพวกทำงานตลอดเวลา พักผ่อนตลอดเวลา) มีอุดมคติสวยหรู (เช่น ไม่ยุ่งกับการทุจริต) แต่ก็ยังรับใช้อำนาจทั้งหลาย (เงินของการคอรัปชั่นต้องมาถึงผมซักทางหนึ่ง – อาจจะอยู่ในรถไฟฟ้า บันไดเลื่อน ถนน ฯลฯ ที่ผมใช้อยู่ หรือผมเองก็ได้เงินเดือน จากการทำโครงการที่เกี่ยวข้องกับคนที่ไม่โปร่งใสอยู่บ้าง)

ทรรศนะต่างๆ ของผม ก่อนที่จะออกแบบวิถีชีวิต

1. องค์กรควรมีขนาดเล็ก

ผมคิดว่า องค์กรที่มีขนาดใหญ่และมีอำนาจนั้นมีข้อเสียหลายด้าน เชื่องช้า ไม่มีประสิทธิภาพ และรั่วไหล ผมจึงคิดว่า รัฐควรมีขนาดเล็ก บริษัทควรมีขนาดเล็ก และแม้แต่บุคคลเอง ก็ควรจะครอบครองสิ่งจำเป็นและสิ่งฟุ่มเฟือยไว้ไม่มากนัก

(หากชีวิตไม่ต้องการสิ่งฟุ่มเฟือย ผมว่าพระพุทธเจ้าออกแบบ “อัฐบริขาร” มาชัดเจนแล้ว นั่นคือ วัตถุที่จำเป็นของชีวิต มีแค่ 8 อย่างเท่านั้นเอง – ผมยังรักในกิเลสและชีวิตฆราวาสอยู่ ผมเลยบอกว่า ผมยังต้องมีสิ่งฟุ่มเฟือย จะเห็นว่า ผมไม่ใช้คำว่า พอเพียง เพราะคำว่าพอเพียงนั้นถูกคนไทยทำให้ไม่มีนิยาม ผมขอเรียกสิ่งที่เกินอัฐบริขารว่าฟุ่มเฟือยเลยดีกว่า)

ผมเห็นว่า องค์กรขนาดใหญ่ ค่าใช้จ่ายจำนวนมากจะไปที่ “การจัดการ/บริหาร/บัญชี” มากกว่า “การสร้างสรรค์” และการบริหารบริษัทใหญ่นั้นเลี่ยงการไร้น้ำใจได้ยาก ต่อให้ผมเป็นผู้บริหาร/เจ้าของบิ๊กซี ผมก็ต้องซื้อของจากบริษัทที่ราคาถูก ที่กดขี่แรงงาน สร้างมลภาวะ ฯลฯ เพราะตัวเลขชี้วัดในระบบทุนนั้นมีจำกัด

หรือแม้แต่รัฐ กองทัพ มวลชน สถาบัน ฯลฯ ผมเห็นว่าความใหญ่โตนั้นสร้างผลเสียได้มาก และการจะรักษาความใหญ่โตนั้น จะเหลือแค่เรื่องตื้นเขินร่วมกันไม่กี่ข้อ ผสมกับการโฆษณาชวนเชื่อ และสร้างภาพเพ้อเจ้อของฝ่ายตรงข้าม/คู่แข่ง

ทรรศนะรังเกียจ “การจัดการ/การโฆษณาชวนเชื่อ/บัญชี” ชื่นชม “การสร้างสรรค์/ประสิทธิภาพ/อิสรชน” นั้น ผมวิเคราะห์ว่า สงสัยเป็นเพราะผมเรียนวิศวะ (ซึ่งเรียนไปโดดไป) และสอบ MBA ไม่ติดนั่นเอง

2. เงิน, งาน, ความสุข เมื่อแลกเปลี่ยนกันจะสูญเสียบางส่วน

หากเราทำงานได้เงิน นำเงินไปซื้อความสุข เราจะเสีย “ค่าธรรมเนียม” บางอย่าง เช่น ภาษี, ความรอบคอบในการตัดสินใจซื้อความสุข (…ซื้อหน่อยน่า ทำงานหนักมาทั้งเดือนนะ!…) ฯลฯ ผมจึงพยายามออกแบบชีวิตด้วยเงื่อนไขแรกว่า ต้องได้ทำงานแล้วมีความสุขก่อน

และการใช้เงินเป็นศูนย์กลางระหว่างงานและความสุข จะทำให้เราต้องเสียภาษี ซึ่งผมคิดว่า การเสียภาษีมาก เป็นการบ่อนทำลายสังคมอย่างหนึ่ง (เพราะทำให้รัฐมีขนาดใหญ่ สร้้างแรงจูงใจให้คอรัปชั่นสูง) ดังนั้น ผมจึงพยายามออกแบบวิถึชีวิตด้วยเงื่อนไขอีกข้อว่า เรามีทางไหนมั้ย ที่จะทำงาน มีความสุข ได้เงินไม่มากนัก แต่ได้ผลตอบแทน (หรือความสุข) ด้านอื่นมากกว่า นั่นคือ ได้ตัวเงินน้อย แต่ได้ปัจจัยพื้นฐานครบถ้วน และได้ความฟุ่มเฟือยแถม

นอกจากนั้น ความสุขที่เหนือระดับการปรนเปรอตนเอง คือการได้ทำเพื่อสังคม, ได้รับการยอมรับ และภาคภูมิใจในตนเอง (อย่างที่ ท่านมาสโลว์กล่าวไว้ ) ซึ่งหากเราต้องใช้เงินซื้อ มันจะมีราคาแพงมาก ถ้าไป “ทำงานแลก” จะมีราคาคุ้มค่ากว่า

และความสุขในระดับที่เหนือกว่าที่มาสโลว์กล่าวไว้ คือความสุข 10 ระดับของพระพุทธเจ้า – ย่ิงไม่อาจใช้เงินซื้อมาได้เลย

นั่นเลยกลายเป็นว่า เงิน จำเป็นสำหรับปัจจัยพื้นฐาน กับของฟุ่มเฟือยบางอย่าง นอกนั้นไม่ควรใช้เงินซื้อ

3. โลกของ Opensource มีตัวอย่างองค์กรในอุดมคติจำนวนมาก

ผมขอยกตัวอย่างท่านศาสดา Matt องค์กร Automattic และ WordPress

น้อง Matt เพิ่งจะเบญจเพสเมื่อต้นปี แต่ได้สร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากคือ WordPress ซึ่งเป็นระบบทำเว็บแบบง่ายโคตร โดยทำให้ WordPress เป็น Opensource ที่ใครจะเอาไปใช้ ไปพัฒนาต่อ อย่างไรก็ได้ และสร้างบริษัท Automattic ที่รับให้คำปรึกษาและทำเว็บด้วย WordPress อีกที

ข้อเจ๋งก็คือ บริษัทของเค้าประกอบด้วยทีมงานจากทุกมุมโลก ซึ่งหลักๆ ก็คือ คนที่สนใจในโครงการของเค้า และมาเข้าร่วมสม่ำเสมอ จนเค้าดึงตัวมาเป็นพนักงาน นั่นหมายความว่า บริษัทของเค้าไม่ต้องมี HR หรือกระบวนการหาพนักงาน

พนักงานทุกคน ได้ดูแลโปรเจ็คของตนเองเต็มๆ บางอันผมดูแล้วก็ธรรมดา แต่พอเป็น “เครือข่ายของทีมงาน WordPress” ก็ทำให้มีอาสาสมัครเข้าร่วมมาก และพัฒนาจนดีได้ในที่สุด ซึ่งแปลว่า สิ่งสำคัญที่บริษัทของ Matt ให้นั้นไม่ใช่แค่เงินเดือน แต่เป็นเครดิต ซึ่งนำมาทั้ง Resource และ แรงบันดาลใจ (ผมเคยบันทึกเรื่องนี้ว่า แรงบันดาลใจนั้น สำคัญกว่าจินตนาการและความรู้) และความรู้หลายเรื่องนั้นอยู่ใน Internet และสังคม Opensource อยู่แล้ว นั่นคือ บริษัทของเค้าจึงไม่ต้องมีการ Training ที่เป็นค่าใช้จ่ายแบบบริษัททั่วไป แต่มีการสร้างทีมที่แทบไม่มีค่าใช้จ่าย ลองดูสไลด์ Virtual Collaboration จะพบว่า เป็นทีมที่สุดยอดมาก

นอกจากนั้น ผลิตภัณฑ์ที่ชื่อว่า WordPress ยังออกแบบส่วนกลาง และให้คู่มือมาดีมาก ทำให้มีคนทำส่วนต่อเพิ่มอย่างละนิดละหน่อยให้เต็มไปหมด และเมื่อทุกคนทำ ทุกคนก็เอาไปใช้ได้หมด แปลว่า บริษัทของเค้า ไม่ต้องมีแผนก R&D

และ Concept ของเค้าที่ว่า จะไม่เอาเงินไปทำประชาสัมพันธ์ แต่จะเอาไปทำให้ผลิตภัณฑ์ดีที่สุดในโลก ทำให้บริษัทไม่ต้องมีแผนก PR และ Marketing อาศัยว่า Product ดี และบอกต่อกันอย่างเดียวเลย

และเมื่อเป็นองค์กรที่เล็กกระจ๋ิว และอยู่ข้ามโลกแบบนี้ ก็ย่อมไม่จำเป็นต้องมีแผนกจัดซื้อ, สต็อก, จัดส่ง, ไอที, เอกสาร, ต้อนรับ, ตรวจประเมินภายใน ฯลฯ – โคตร lean เลย

ผมคิดว่า Matt คงไม่รวยนัก ยิ่งถ้านับจำนวนเงินจริงๆ คงไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าติดตามบล็อกของเค้า จะพบว่า เค้าได้บินไปสังสรรค์ ปาตี้ พบปะและพัฒนาตนเอง ในแต่ละประเทศทั่วโลกเต็มไปหมด มีผู้คนที่ชื่นชม และอำนวยความสะดวกให้จำนวนมากเวลาที่เค้าไปในแต่ละประเทศ ซึ่งผมเห็นว่า มากกว่าที่เศรษฐีระดับโลกซักคนจะสามารถทำได้เสียอีก

นั่นคือ มันมีโมเดลที่สามารถสร้างบริษัทที่เล็ก แต่ประสิทธิภาพสูง, สร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ และมีประโยชน์ต่อโลก โดยที่ทุกคนในบริษัท ต่างแค่เพียง “ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุด” เท่านั้นเอง

วิถีแห่งเจ้าสำนัก

1. เร่ิมจากสร้างสรรค์ผลงานที่ยิ่งใหญ่ ผลิตภัณฑ์ที่สุดยอด ไม่ว่าจะเป็นยอดวิชา, ความรู้, คำปรึกษา
2. รักษาองค์กรให้เล็ก ใช้การบริหารจัดการน้อย ซึ่งหากเริ่มด้วย “ความชอบ” หรือ “ศรัทธา” แล้ว ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น แต่ในอดีตก็คงเห็นข้อเสียที่ว่า การสืบทอดมักจะมีปัญหา กรณีนี้องค์กร Opensource ออกแบบมาดีมาก คือ มีปัญหาก็แยกไปทำต่อได้เลย (เหมือนดาวน์โหลดวิทยายุทธท่านเจ้าสำนัก แล้วไปสร้างสำนักใหม่ได้ทันที) ส่วนพระพุทธเจ้าใช้วิธี “มีปัญหาก็ยึดพระธรรม ไม่ให้ยึดบุคคล” ซึ่งทำให้ผมคิดว่า หากไม่สามารถกลั่นกรองทุกอย่างเป็นคัมภีร์ระดับนั้นได้ บริษัทก็ควรเกิดและดับไปตามเวลาต่างหาก จะสร้างองค์กรอมตะไปทำไม?
3. ยุ่งเกี่ยวกับอำนาจให้น้อย ไม่รับใช้รัฐมากนัก ไม่แสวงหาลาภยศมากนัก เพราะ “คนรวยก็มีปัญหาของคนรวย”, “ข้าราชการก็มีปัญหากับโครงสร้างเสมอ” ฯลฯ เมื่อไม่ต้องรับ input แย่ๆ จากหน่วยงานขนาดใหญ่ที่มีปัญหา ก็สามารถทำให้เจ้าสำนักสามารถทุ่มเทให้กับยอดวิชาของตนเองได้เต็มที่
4. ผลตอบแทนที่เจ้าสำนักได้ อาจเป็นตัวเงินไม่มากนัก แต่ปัจจัยพื้นฐาน และความฟุ่มเฟือยทั้งหลาย ก็หามาได้ตามความสามารถ
5. ทำให้เป็นที่รู้จัก ไม่ว่าจะโดยตรงกับผู้คนโดยรอบ หรือสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่จนกระทั่งมีคนบอกต่อ และมาเชื้อเชิญร่วมสังสรรค์กันเป็นครั้งคราเพราะแม้เจ้าสำนัก ไม่ควรจะแสวงหาลาภยศ มากนัก แต่ผมว่าโดยจริต ก็ยังต้องแสวงหา สรรเสริญและสุข อยู่ดี

มิอะไรมิเช่นนั้นก็ต้องนอกระบบไปเลย แล้วให้ในระบบคงความเป็นที่ปรึกษาไว้ แต่เงินที่ใช้ผลักดันทั้งหมดอยู่นอกระบบฯลฯ

เทียบแล้วเหมือนชีวิตแห่งเจ้าสำนักของกระผมก็เหมือนเพิ่งเริ่มต้น ตอนนี้ได้แต่ฝึกวิทยายุทธอยู่ในป่า ได้รับคำเชิญมาไถนาในเมืองบ้างเป็นครั้งคราว ยังต้องเดินทางอีกไกลนัก

เหมือนที่บอกน้องๆ เด็กแม่ฮ่องสอนในค่ายไอทีวัลเลย์ เมื่อสัปดาห์ก่อน ว่า

“จงเลือกวิถีชีวิตที่ยากลำบาก และจงทุ่มเทสายเลือดทั้งสิ้นลงในผลงาน”

ขอคารวะ 1 จอก!!

เพิ่มเติม 24 มิ.ย. 2552: “ทุ่มเทสายเลือดทั้งสิ้นลงในผลงาน” นำมาจากบันทึก เงื่อนไขลูกผู้ชาย

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน

ซึ่งในโลกไอทีนั้นมีคำศัพท์สวยๆ อยู่มากทีเดียว

Breadcrumb

เบรดครัม โดยคำศัพท์นั้นแปลว่า เศษขนมปัง ซึ่งในการออกแบบ User Interface เอามาใช้เป็น Navigation หรือข้อความแสดงลำดับขั้นของ “หน้า” ต่างๆ ดังรูป (รูปจาก คุณ Veerle) ซึ่งเปรียบเปรยกับ การโปรยขนมปังยามเดินทางเข้าป่า ของเด็กน้อยในนิทานกริม 

Breadcrumb

Avatar

อาวาทาร์ หรือ อวตาร คือ การแบ่งภาคมาเกิดในโลกของเทพต่างๆ ในโลกไอทีเอามาเปรียบเปรยกับการมีตัวตนมาเกิดใหม่ในอินเตอร์เน็ท ซึ่งก็คือ หน้า icon ต่างๆ ที่เราใส่รูปแทนตัวลงไปนั่นเอง (รูปจาก เว็บทำอวตารน่ารักๆ)

Avatar

Karma

กรรม คือ การกระทำ ซึ่งทางพุทธหมายถึง action ต่างๆ ไม่ว่าจะทางกาย วาจา หรือใจ ซึ่งมีทั้งดีและไม่ดี ในทางระบบฟอรัมสมัยใหม่ของโลกไอที นำแนวคิดนี้มาเพื่อให้สมาชิกทุกคนสามารถให้คะแนน “กรรม” เพื่อนสมาชิกคนอื่นๆ จากข้อความในกระทู้ต่างๆ ได้, คะแนน “กรรม” นี้ อาจเรียกว่าการโหวตความเห็น หรือ Feedback ต่างๆ เพื่อให้สมาชิกได้เห็นว่า การกระทำของตน (การตอบกระทู้) ได้ส่งผลกรรมดีหรือไม่ดีอย่างไรบ้าง และคะแนนกรรมนี้อาจนำไปตั้งค่าบางอย่างได้ เช่น ข้อความที่มีค่า “กรรม” ติดลบ ให้ไม่แสดงโดยอัตโนมัติ หรือคนที่ได้คะแนน “กรรม” ถึงระดับนึง สามารถมีสิทธิบางอย่างได้

Virus/Trojan Horse

คำว่า ไวรัสคอมพิวเตอร์ (Computer Virus) ได้เกิดก่อน เพื่อเปรียบเปรยการทำงานของโปรแกรมไวรัส ที่คอยป่วนคอมพิวเตอร์ และทำการแพร่ตัว (ก๊อบปี้ตัวเอง) ผ่านสื่อต่างๆ ได้ ซึ่งเหมือนกับไวรัสในชีวิตจริง

ต่อมากลับมีโปรแกรมที่ไม่ได้ทำตัว “ป่วน” หรือ “ทำลายข้อมูล” หากแต่ ฝังตัวเข้ามาในระบบเพื่อคอยเก็บข้อมูลต่างๆ เช่น การกดรหัสผ่าน, ข้อมูลบัตรเครดิตในเครื่อง ฯลฯ แล้วส่งกลับไปให้แฮกเกอร์ใช้งาน ซึ่งการทำตัวแบบนี้ เรียกว่า Trojan Horse หรือม้าโทรจัน ซึ่งจะมีลักษณะเดียวกับตอนที่ทัพกรีกใช้ม้าไม้ที่ชื่อ ม้าโทรจัน บรรจุทหารเข้าไป ไปวางหน้าเมืองทรอยที่ตีมา 10 ปีไม่แตกซักที แล้วทำท่าถอยทัพ เมื่อเมืองทรอยเก็บม้าเข้าไปในเมือง ตอนดึกทหารออกมาจากม้า แล้วเปิดประตูให้ทัพกรีกไปตี ก็ทำให้เมืองทรอยย่อยยับไป (สงครามนี้เรียกว่า Trojan War)

Divide and conquer

ดีไวด์ แอนด์ คองเคอร์ หรือ แบ่งแยกและปกครอง นั้น เป็นยุทธวิธีตั้งแต่โบราณของการสงครามและการเมืองทั้งตะวันออกและตะวันตก (Wikipedia ละเอียดยิบ) หลักๆ ก็คือ แบ่งกลุ่มคนให้เป็นหน่วยย่อย จะให้ทะเลาะกัน หรือไม่วางใจกันอย่างไรก็แล้วแต่ แล้วค่อยๆ ครอบครองและปกครองทั้งหมด

ในการเขียนโปรแกรม Divide and conquer algorithm คือกระบวนการแบ่งปัญหาใหญ่ ให้เป็นปัญหาย่อยๆ แล้วเขียนโปรแกรมวนลูป แก้หน่วยย่อยทีละรูปแบบ เมื่อมาบรรจบกันก็จะแก้ปัญหาใหญ่ได้

ผมเรียนเรื่องนี้ครั้งแรกตอนปี 2 จำได้ว่า ผมรู้สึกว่ามันเป็นการเปรียบเปรยที่ยอดเยี่ยมมาก และทำให้ผมเริ่มสร้างสมการอธิบายกระบวนการคิดตัวเอง เพื่ออธิบายคนอื่นว่า ทำไม ผมจึงเป็นพวกทำอะไรตามใจชอบ, ไม่ถือสาอะไร, ไม่มีหัวใจ, และไม่เห็นว่าอะไรเป็นปัญหา

นั่นคือ ผมแบ่งเริ่มราวที่ชีวิตต้องเผชิญและแก้ไขทั้งหลายออกเป็น 2 แบบคือ เป็นปัญหา กับเป็น กฎ

สิ่งที่มีทางแก้ไขได้ในเร็ววัน เรียกว่า “ปัญหา” สิ่งที่ยังแก้ไขไม่ได้ในเร็ววัน เรียกว่า “กฎ”

หากเราคิดว่ากฎต่างๆ นั้นไม่ถูกต้อง เราก็หาทางแก้ไข หากมีทางแก้ไข มันจึงเรียกว่า “ปัญหา” หากไม่มีทางแก้ไข มันก็กลับไปเรียกว่า “กฏ”

เช่น หากเราขับรถแล้วเจอตำรวจเรียก เราต้องจ่ายเงิน 100 บาท สำหรับประเทศไทย อันนี้เป็นกฏ หากผมรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง ผมก็ควรหาทางแก้ซะ เมื่อผมยังแก้ไม่ได้ ผมก็ควรยอมรับกฎนี้ แล้วจ่ายเงินไปด้วยความเบิกบาน

หรือหากเราเห็นว่า ผู้หญิงบางคนนั้นเอาแต่ใจและไม่มีเหตุผล ถ้าเรารู้สึกว่าเป็น “ปัญหา” เราก็ควรหาทางแก้ซะ หากเราเห็นว่าแก้ไม่ได้ เราก็ควรยอมรับว่านี่เป็น “กฎ” นั่นคือ เค้าจะต้องเอาแต่ใจและไม่มีเหตุผล หากยอมรับกฎนี้ไม่ได้ ก็วนลูปกลับไป (ซึ่งสุดท้าย เราก็จะยอมรับว่ามันเป็นกฎ และรับมือด้วยความเบิกบาน)

และทุกปัญหาในชีวิตของผม ก็ถูก divide (แบ่ง) ออกเป็น ปัญหา และ กฎ เมื่อตัดสินว่าเป็น ปัญหา ผมก็หาทางแก้ (conquer) หากแก้ไม่ได้ มันก็จะถูกปรับสถานะเป็น กฎ และผมก็ยอมรับมันซะ (ก็คือ conquer อยู่ดี) จนวันนึง อาจจะอีก 10 ปีถัดไป เมื่อเห็นว่ามีทางแก้ ผมจึงเรียกมันว่า “ปัญหา” และก็แก้มัน

divide and conquer จึงเป็นคำศัพท์ประทับใจอันยืนยาวของผม และพลอยทำให้สำหรับผม มันคือการแบ่งเรื่องราวที่ต้องเผชิญ ออกเป็น ปัญหา และ กฎ

ยืดยาวมาพอควร ขอพักแค่นี้ดีกว่า หากท่านมีศัพท์อื่นๆ อีก ขอเชิญชี้แนะนะขอรับ

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า
• วิถีแห่งเจ้าสำนัก

ผมเคยเจอหญิงสาวที่หวาดกลัวการตกหลุมรัก ผมตัดสินเธอว่า เธอเองยังไม่ได้ก้าวเข้ามาในพรมแดนของความรัก ผมเองไม่หวาดกลัวการตกหลุมรัก แต่ไม่โศกเศร้ากับความรัก ผมจึงคิดว่า ผมได้ผ่านพรมแดนของความรักไปแล้ว

แต่แล้วเมื่อผ่านไปครึ่งเดือน เมื่อความยุ่งเหยิงทั้งหลายในชีวิตเร่ิมบรรเทา ความเศร้ากลับเผยตัวมาอย่างเงียบเชียบ และกลั่นตัวเป็นหยดน้ำตา

ที่ผมคิดว่าผมไม่ได้เศร้า แท้จริงนั้น ความเศร้าได้เดินทางช้าไปครึ่งเดือนต่างหาก

ชีวิตคือการเดินทางโดยตลอด บางทีวันนึงผมอาจจะเดินทางผ่านพรมแดนของความรักไปก็ได้

แต่ยังไม่ใช่วันนี้

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• เมื่อชีวิตเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง
• สุขสันต์วันเกิด ขวบปีที่ 33
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books
• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• ปาย – ที่พำนักของข้าพเจ้า

เรื่องที่ผมกล่าวว่า 

พรหมลิขิตเป็น integration ของกรรม

และ

กรรมมันอินทิเกรตโว้ย 
(นั่นคือ ไม่ใช่ทำชาตินี้ ไปเกิดผลชาติหน้า แต่มันอินทิเกรตตลอดเวลา ให้ผลตลอดเวลา)

ผมเคยบันทึกและพิสูจน์ไว้หยาบๆ หลายปีก่อนที่ ทรรศนะในเรื่องชะตากรรม ว่า หากเชื่อในเรื่องกรรม (action = reaction) และเชื่อในเรื่องภพชาติ ผลสุดท้ายเราจะเชื่อในเรื่องพรหมลิขิต

และหากใช้ภาษาร่วมสมัย นั่นก็ย่อมเป็นเรื่องเดียวกับ “กฎของแรงดึงดูด” หรือ “Law of attraction”

ซึ่งเมื่อลองใคร่ครวญมากขึ้น ผมก็เริ่มรู้สึกว่า เออเหนอ สิ่งที่เราเจอทั้งหลาย เราเป็นคนดึงดูดมันมาทั้งนั้นนี่นา ในอดีตจนปัจจุบัน เราชอบ เราคิด พูด ทำ (action หรือ กรรม) ในเรื่องแบบไหน เราก็ดึงดูดสิ่งเหล่านั้น สะสมข้ามภพชาติมาเรื่อยๆ ในสมัยหนึ่งเราอาจจะเลือกที่จะลองเล่นดนตรี แล้วเราก็พบว่าเราใส่ใจกับมัน เราพยายามกับมัน เราก็เลยดึงดูดมัน ข้ามเวลาแสนนานต่อมา เราก็เลยมีแนวโน้มจะได้รู้จักกับดนตรีมากกว่าคนปกติ (ค่าเฉลี่ย) และไม่แน่หากเราทุ่มเทและอุทิศเพื่อดนตรีมากขึ้น  ในอนาคตกันไกลโพ้น เราอาจจะเกิดมาแล้วเล่นดนตรีได้ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ

ซึ่งทำให้ผมคิดว่า

แรงดึงดูด ก่อให้เกิดการอุบัติซ้ำ และกรรม ก่อให้เกิดพรหมลิขิต

การมีตัวแปร “ภพชาติ” เข้ามาเกี่ยว ทำให้เราตอบคำถามของไอสไตน์ได้ง่ายขึ้น ที่ว่า “พระเจ้าคงไม่ทอดลูกเต๋าหรอกเฟร้ย” (สิ่งที่เราพบนั้น เป็นเรื่องบังเอิญ หรือเป็นสิ่งที่กำหนดไว้แล้ว?) ว่า จะเรียกว่าทอดลูกเต๋าก็ได้ ไม่ทอดก็ได้ ลองนึกว่า พระเจ้าทอดลูกเต๋าเป็นล้านๆ ครั้ง (ล้าน=10^6), เป็น Googol ครั้ง (googol=10^100), เป็นอสงไขยครั้ง (อสงไขย=10^140) … ก็ย่อมพบว่า การที่มันจะได้ผลลัพธ์เป็น 1 หรือ 2 หรือ 6 นั้นไม่สำคัญเลย เพราะเดี๋ยวมันก็เป็นอย่างอื่นอีก และเดี๋ยวมันก็อุบัติซ้ำอีกนับครั้งไม่ถ้วน (วัฏสงสาร)

นั่นคือถ้าเราประพฤติตัวปกติมาหลายๆ ชาติ เราอาจจะได้พบกับดนตรีก็ได้ ไม่พบกับดนตรีก็ได้ เกลี่ยไปเกลี่ยมา แต่ถ้าเราเริ่ม “จริงจัง” กับดนตรี ก็เหมือนกับลูกเต๋าที่เริ่มบิ่น และเริ่ม “ออกซ้ำ” ซึ่งมันก็จะดึงดูดให้เราได้พบเจอกับดนตรีอีกมากว่าปกติ คราวนี้ ทอดลูกเต๋าเป็นล้านครั้ง กลับออกเลข 3 มากกว่าชาวบ้านเสียแล้ว และภพชาติต่างๆ กลับปรากฏ “ดนตรี” ในชีวิตเรา มากกว่าคนทั่วไปเสียแล้ว

ซึ่งเมื่อเข้าใจในเรื่องเหล่านี้มากขึ้น ก็ทำให้เราเริ่มเข้าใจต่อว่า “สิ่งทั้งหลายในชีวิตที่เกิดขึ้น เราเป็นคนตัดสินใจ (ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่) ให้มันเกิดขึ้นทั้งนั้น” หากเราไม่ชอบดนตรี ไม่ฟังดนตรี ชีวิตในอนาคตก็มีแนวโน้มจะไม่ข้องเกี่ยวกับดนตรี และไม่ได้เกิดมาในประเทศที่คนเล่นดนตรี

ถ้าตรรกะนี้เข้าใจได้ง่าย เราก็ย่อมเข้าใจได้ว่า

1. ผมมาเกิดในประเทศที่ผู้คนดัดจริต เพราะผมเป็นคนดัดจริต (บ้างว่า “สฎษดก”)

ผมอยากให้คนอื่นทำดี ทำถูก แต่ผมไม่สนใจจะพัฒนาตนเอง ผมก็ย่อมมาอยู่ในประเทศที่ผู้คนมัวแต่สาดโคลนใส่กัน ผมใช้ซอฟแวร์ผิดกฎหมาย ไม่เคารพกฎจราจร ติดสินบนเจ้าพนักงาน ไม่ข้ามถนนบนทางม้าลาย ลอกข้อสอบ กินแรงเพื่อนร่วมงาน ไม่ใส่ใจงานที่ได้รับมอบหมาย โกงกฎระเบียบต่างๆ เพื่อแสดงความมีอำนาจของตำแหน่ง ฯลฯ ผมก็ย่อมมาอยู่ในประเทศที่ข้าราชการคอรัปชั่น ผู้คนขโมยผลงานกัน อวดเอาหน้า โฆษณาล้างสมอง อิจฉาริษยาคนทำดีแต่เด่น นักการเมืองเลว ตำรวจบ้าอำนาจ ฯลฯ

ผมเป็นคน “เลือก” ให้สิ่งต่างๆ เกิดมาทั้งนั้น หรืออย่างน้อย ผมเป็นคน “เลือก” ที่จะอยู่ในสิ่งแวดล้อมเหล่านี้เอง

คนที่พูดประเด็น “สฤษฎก” ได้ยอดเยี่ยมและคมคายคือคุณ mk ขอเชิญอ่าน The Main Problem of Thailand , คนชั้นกลาง และอื่นๆ ในบล็อกอัน aggressive นั้นแหละ ;P

2. ผมมาเกิดในประเทศศักดินา เพราะผมชอบทาสรับใช้

คนจบนอกหลายคน เมื่อต้องตอบคำถามว่าทำไมถึงเลือกกลับเมืองไทย มักจะมีวาระแอบแฝงจากคำพูด “ไม่มีที่ไหนสบายเหมือนเมืองไทย” ว่า “เมืองไทยมีชนชั้น มีคนใช้ มีเด็กเสิร์ฟ โว้ย” ซึ่งหมายความว่า ลึกๆ เราก็ชอบให้คนขับรถ/คนใช้/เด็กเสิร์ฟ มาหมอบกราบเรา มากกว่าที่จะเป็นแบบเด็กเสิร์ฟเมืองนอกที่ “กูเสิร์ฟมึง มึงก็ทิปกู มึงกูเท่ากันเว้ยยย”

เราดึงดูดการแบ่งแยกชนชั้น รุ่นพี่รุ่นน้อง เราเลยมาเกิดรวมกันที่เมืองไทย ที่ที่เราซื้อเบ๊นซ์เพราะมันแสดงถึง “อำนาจ” ซื้อไอโฟนเพราะมัน “สูงส่งกว่า” ผมสบายใจที่ขึ้นแทกซี่แล้วเค้านอบน้อมด้วย ไปร้านอาหารต่างจังหวัดแล้วผู้คนกุลีกุจอต้อนรับ ผมก็ย่อมมาเกิดร่วมกับ ดร. หยิ่งยะโส, พณฯ ท่านที่ชอบปิดถนนเล่น, ลูกหลานคนรวยที่มีสิทธิมากกว่า ยิงคนตายไม่ผิด ขับรถชนคนเล่นได้ ขับเครื่องบินหลวงเล่นได้ หรือใครต่อใครที่โกงชาติบ้านเมืองแล้วผู้คนยกย่องคารวะ ฯลฯ เพราะว่าเราก็รู้ว่า เราอยู่เหนือใครบางคนเสมอ และนั่นก็คือความยุติธรรมแห่งประเทศสยามของเรา

3. ผมมาเกิดเมืองไทย เพราะผมหลงใหลในภาษาไทย

เหมือนจะเขียนแต่ข้อเสีย เดี๋ยวท่านทั้งหลายจะกล่าว “ไม่พอใจ ก็อย่ามาอยู่เมืองไทยสิโว้ย” อย่ากล่าวเช่นนั้นเลย กระผมเข้าใจข้อจำกัดต่างๆ และเข้าใจวาสนาตนเองที่เลือกมาอยู่ที่นี่

เมื่อวิเคราะห์ตนเองไปเรื่อยๆ ผมก็พบว่า ผมเองชื่นชอบในบทกวีไม่น้อย และคิดต่อว่า หากใครซักคนจะชื่นชอบบทกวีอย่างสุดจิตสุดใจ เค้าควรจะต้องมาเกิดเป็นคนไทย เพราะภาษาไทยนั้นรุ่มรวยถ้อยคำอย่างยิ่ง คำด่าของเรามีมากมายนัก (ภาษาที่ด่าได้แค่คำว่า “ฟัก” นั้นชิดซ้าย) คำไวพจน์ (synonym) ของไทยนั้นมีมหาศาลจนใช้ไม่หมด เช่น คำที่แปลว่า “สวย”, “ดอกไม้”, “ผู้หญิง” ฯลฯ คำคล้องจองของเรา เพราะพริ้งยิ่งกว่าภาษาใด (ภาษาอื่นจะแต่งบทกวีอย่าง “นกน้อยนอนแนบน้ำ ในนา” อย่างท่านศรีปราชญ์ – เจ้าของถ้อยคำ อย่าว่าเราเจ้าข้า อยู่พื้นเดียวกัน - ได้ละหรือ?) และจะมีภาษาใดกำกวมได้ยิ่งกว่าภาษาไทย? ซึ่งผู้คน จะเอาถ้อยคำมาตีประเด็นอย่างไรก็ได้ เหมาะกับการเขียนกวียิ่งนัก (การยกย่องในความกำกวมนี้ ทำให้ผมมีปัญหากับการสอบ Writing ของ TOEFL พอสมควร จนมารู้ภายหลังว่าภาษาอื่นเค้าไม่กำกวมโว้ย จึงพอจะเขียน Writing ได้บ้าง)

4. ผมมาเกิดเมืองไทย เพราะผมชอบ “กลิ่นฝน” แต่ไม่ได้กลิ่น “หิมะ”

ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด โตมากับบ้านที่มีตุ่มรองน้ำฝน ชอบกลิ่นฝน ที่มาพร้อมกับลมสดชื่นที่พัดผ่านยอดหญ้า สมัยที่อยู่อเมริกา ผมก็ชอบเล่นหิมะในระยะแรก แต่แล้วก็ไม่ได้พิศมัยนัก

5. ผมมาเกิดเมืองไทย เพราะผมเป็นคนไม่มีระเบียนวินัย เป็นคนตามแห่ โหยหากลุ่ม และไม่มีสำนึกด้านการเมือง

ผมย่อมไม่ควรเกิดในประเทศญี่ปุ่น ที่ผู้คนมีวินัย, ไม่ควรเกิดในประเทศแถบตะวันตก ที่ผู้คนมีความเป็นตัวของตัวเองสูง ไม่มีทรรศนะ “ปลอดภัยเมื่ออิงกลุ่ม” แบบคนไทย, ไม่ควรเกิดเป็นคนเยอรมัน ฐานรากของกฎหมายมหาชนของโลก, ไม่ควรเกิดเป็นคนฝรั่งเศสรสนิยมวิไล ที่เฝ้าครุ่นคิดและใช้ปัญญาวิพากษ์ปัญหาส่วนรวม และใส่หน้ากากผู้ดี ฯลฯ เรามีนิสัยแบบใด เราก็ควรเกิดในเมืองที่ผู้คนเค้าเป็นแบบนั้น และนั่นก็ทำให้ “การติดยึด” นั้นยิ่งเข้มขึ้น เพราะเมื่อเราเกิดและโตในเมืองแบบนั้น เราก็ย่อมมีนิสัยแบบคนในเมืองนั้น

ปัญหานี้ พอคิดแล้วสนุกดี เพราะจะพบถ้อยคำที่เรียกว่า “กงล้อประวัติศาสตร์” หรือมากกว่านั้นก็คือ “เวลาไม่ได้เดินไปเป็นเส้นตรง หากแต่เป็นวงกลม อดีตของเรา จะไปปรากฏเป็นอนาคตของเรา” (เปรียบเทียบกับการทอดลูกเต๋าก็คือ ลูกเต๋ามันก็วนออกมา 1-6 นั่นแหละ วนไปวนมา การได้ 1 ตอนเช้า ก็ตอนเย็น ไม่ได้ต่างอะไรกัน)

6. ผมมาเกิดเมืองไทย ได้พบพระพุทธศาสนา เพราะผมนับถือพระพุทธศาสนา

แล้วถ้อยคำก่นด่า ประชดประชันด้านบน ก็กลับกลายเป็นความวาบหวามโรแมนติคอย่างยิ่ง เมื่อจบท้ายด้วยการบอกว่า ผมรักพระพุทธศาสนา ซึ่งมีแต่การเกิดมาในสังคมไทยเท่านั้น ที่จะมีภูมิหลังมากพอที่จะเข้าถึงพุทธธรรมได้สะดวก และนั่นก็คุ้มค่ากับการเกิดมาเจอ “ด้านแย่ๆ ของความเป็นไทย” ทั้งหลาย หรือจะว่าไปแล้ว ต่อให้ชีวิตจะต้องเลวร้ายกว่านี้อีกกี่เท่า ต่อให้สังคมจะสาดโคลน สาดระเบิดใส่กันมากกว่านี้อีกสักเท่าไหร่ แค่ได้เกิดมาเจอพุทธศาสนา ก็คุ้มค่ากับความเลวร้ายทั้งปวงแล้ว

หลวงพ่อปราโมทย์ กล่าวเมื่อวันที่ 17 ส.ค. 2551 ว่า

คนไหนความจำดีๆ ระลึกชาติได้ จะรู้สึกเลยว่า ชาติไหนที่ไม่ได้เจอพระพุทธศาสนานั้น ชีวิตมันวังเวง

ก็ทำคุณงามความดีไปนั่นแหละ แต่ว่าไม่รู้เป้าหมายของชีวิต

พระพุทธเจ้ามาสอนเรานะ ให้เรารู้ว่า เป้าหมายของชีวิตเรา คืออะไร

เขียนเรื่องแรงดึงดูดและกฎแห่งกรรมเพื่อรับใช้ “ความคิด”

เพื่อที่จะให้เกิดแรงส่งต่อ ให้ได้พบกับพุทธศาสนาอีกในอนาคต ย่อมต้องใช้ “การกระทำ”

ข้ามภพชาติมานานแสนนาน กว่าจะได้พบพระพุทธศาสนา กว่าจะได้พบกัน 

หากท่านได้อ่านประโยคนี้ ย่อมแปลว่า เรามีวาสนาต่อกัน และท่านเองก็มีวาสนาต่อ พุทธธรรม

ลอง คลิกฟังธรรม หน่อยดีมั้ย ขอให้ฟังซัก 1-2 คลิป หากไม่ถูกจริตก็ไม่ว่ากัน

(นั่น ตอนจบดันฮาร์ดเซลซะงั้น ) 

สวัสดี

(คลิกจิ)

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ

• ฝันถึงวัยเด็กเมื่อปลายปีที่แล้วติดต่อกันหลายเดือน เลยได้กลับไปดูบ้านในวัยเด็กของตัวเอง

• แล้วก็เลยนึกเขียนบันทึก ชีวิตผ่านไปทีละวัน และได้ย้อนกลับไปดูตัวเอง ว่าเติบโตมาอย่างไร

• ได้เข้าอบรม Mind Training กับสถาบัน HOAI (โทร. 02-240-2844-5) จากการเชิญชวนและรบเร้าของนายฮั่น ทำให้ได้เปิดใจ ทำความเข้าใจอดีต มีเป้าหมายในชีวิต และกระตือรือล้นที่จะพัฒนาตนเอง คอร์สนี้พัฒนาขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อผู้คนต่างสิ้นหวังในชีวิต นักจิตวิทยาทั่วโลกต่างประชุมร่วมกัน เพื่อหาทางออกว่า ผู้คนจะมีความสุขและประสบความสำเร็จในชีวิตได้อย่างไร

• ได้อ่านหนังสือ สนทนากับพระเจ้า, การพูดคุยที่ไม่ธรรมดา ซึ่งยอดเยี่ยมสมกับที่คุณสุวินัยกล่าวว่า “เพราะ God ในหนังสือเล่มนี้ คือกัลยาณมิตรที่ทรงภูมิปัญญาที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ผู้อ่านจะพานพบได้ในชีวิตนี้” หลายส่วนของ God ในหนังสือเล่มนี้ กล่าวได้สอดคล้องกับพุทธรรมมาก

• หนังสือ มนุษย์ ความหมาย และค่ายกักกัน, Man’s Search for Meaning เป็นเรื่องราวของผู้รอดชีวิตในค่ายกักกัน เหมือนกับที่เป็นสาเหตุแห่งการสร้างคอร์สอบรม Mind Trainning ที่พยายามจะชี้แนวทางบางอย่างร่วมกันว่า ผู้ที่รอดชีวิตนั้น ไม่ใช่เพราะเค้าหนุ่มหรือแก่ แข็งแรงหรืออ่อนแอ แต่เพราะมีความมุ่งมั่น และมีเป้าหมายในชีวิตต่างหาก ซึ่งความมุ่งมั่น หรือ Passion พื้นฐานที่นักจิตวิทยาสมัยใหม่ปูทางให้ ก็สอดคล้องกับทั้ง ฉันทะ และ ศรัทธา ในพุทธรรม

• หนังสือ ศิลปะแห่งความสุข, The Art of Happiness สอดคล้องกับทุกเล่มด้านบน แม้ผู้เขียนพยายามทำให้ดูมีหลักการตามวิทยาศาสตร์ไปนิด อย่างไรธรรมะและท่านดาไลลามะก็ยิ่งใหญ่เสมอ

• หนังสือ ไอน์สไตน์ถาม พระพุทธเจ้าตอบ ของ คุณศุภวรรณ กรีน และอีกหลายอย่างที่อ่านผ่านเว็บไซต์ เค้ากล่าวว่า ขออวดอุตริมนุสธรรมที่มีในตน โดยการประกาศว่าบรรลุอรหันต์ เพราะเห็นว่า หากไม่กล่าวเช่นนี้ ดูท่าคนทั่วไปจะไม่เชื่อว่าเส้นทางของพระพุทธเจ้ามีจริง โดยส่วนตัวกระผมไม่ทราบว่าเค้าบรรลุจริงหรือไม่อยู่แล้ว เพราะกระผมเป็นคนตาบอด มิอาจเห็นคนตาดี แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ และยิ่งปฎิบัติวิปัสนาตามก็ยิ่งสัมผัสได้ และยิ่งชอบที่ในหนังสือ ไม่เคยกล่าวอวดอ้างว่าเหนือพระธรรมแต่อย่างใด (ในขณะที่ ผมเห็นว่า การพูดว่า มึงมีกูไว้ไม่จนนั้น แม้จะเป็นการให้กำลังใจ และความหวังดีสำหรับผู้ด้อยปัญญา แต่อีกนัยหนึ่ง มันก็เป็นการอวดอ้างเหนือพระธรรมด้วย)

• ได้ดู DVD เรื่อง The Secret ซึ่งพูดอยู่เรื่องเดียวเลยว่า ความลับที่จะทำให้คนเราได้ในส่ิงที่ปรารถนา นั่นคือ Law of attraction, ซึ่งเป็นเสี้ยวหนึ่งในพุทธรรมทั้ง อิทธิบาท 4 และ พละ 5 กล่าวคร่าวๆแล้วก็ยังสอดคล้องกับข้อบนๆที่กล่าวมา คือ ความเชื่อ ความมุ่งมั่น นั่นเอง ถ้าเชื่อว่าทำได้ เราจะทำได้ (หรือจะกล่าวตามพระคัมภีร์ไบเบิลก็ได้ว่า โดยความเชื่อ ท่านจะรอด)

• ได้ทำตามความฝันสำเร็จไปหลายๆเรื่อง ทั้งการได้แต่งเพลง ทำเพลงขาย ได้ออกอัลบัมของตัวเอง ได้ตระเวณเล่นคอนเสิร์ต เปิดหมวก และกิจกรรมประชาสัมพันธ์ ได้ลงหนังสือพิมพ์หลายฉบับ ออกทีวี ได้สัมภาษณ์ลงนิตยสารสีสัน ได้ทำ MV และได้ออนแอร์ออก MTV Thailand ได้ออกคลื่น Fat Radio, Seed FM และอื่นๆ (บางส่วนดูที่ เว็บแฮปปี้ดีด็อกส์)

• และหลังจากโปรโมทและลงทุนไปปีเศษ ก็พบว่าธุรกิจดนตรีนั้นขาดทุนไปหลายล้านบาท และอัลบัมของผม กับศิลปินใหม่อีกคนหนึ่ง ก็ถูกลืมไปในสายลม (อ้อ คนอีก 99.9% ไม่รู้จักด้วย)

• ได้สร้างบริษัทของตัวเอง เริ่มจากตัวคนเดียว รับงานฟรีแลนซ์ จนกระทั่งมีพนักงาน 20 คน จากขายปีละแสน มาเป็นปีละสิบล้าน ได้ทำงานกับทั้งลูกค้าเมืองไทยและเมืองนอก ได้ถ่ายทำ คุมกองถ่าย ตัดต่อ เขียนบท ออกแบบ 3D กราฟฟิคดีไซน์ ทำหนังสือ ทำ event พูดบรรยาย นำเสนองานกับผู้บริหารระดับสูงในบริษัทใหญ่ๆ ฯลฯ มีงานที่ท้าทาย สนุกสนาน มีการพัฒนาตนเองตลอดเวลา

• แล้วปลายปีที่แล้วจนถึงปัจจุบัน ก็พบว่าเป็นขาลงของธุรกิจ บริษัทเอเจนซี่โฆษณาแบบผมปิดตัวไปจำนวนมาก เกิดการตัดราคากันครั้งใหญ่ และทำให้ผมต้องลดคน เหมือนกับปิดบริษัททิ้งไป แล้วเปิดบริษัทใหม่ เล็กๆ พอดีๆ มีแค่ 10 คน มีอะไรก็ทำเอง ไม่มีลูกน้องเยอะเหมือนก่อน

• ทั้งเรื่องทำเทป และเรื่องทำบริษัทโฆษณา ได้บทเรียนตรงกันว่า อย่ารีบร้อนโต ให้รีบร้อนเข้าใจตัวเองดีกว่า และธุรกิจที่จะอยู่ได้นั้น ต้องมาจาก demand จริง (แน่นอนว่า demand คนก็เปลี่ยนไปตลอดเวลา)

• และช่วงนี้ ก็เป็นครั้งแรกที่กระผมต้องทำงานเพื่อเงิน เมื่อก่อนตอนที่อยู่คนเดียว ผมก็เป็นเหมือนตั๊กแตนในนิทานอีสปได้ รื่นเริงตลอดเวลา พอหน้าหนาว คนอื่นอุ่น อิ่มหมีพีมัน ผมก็ยังหยิ่งหายใจเบาๆไปได้ แต่พอกลายเป็นบริษัท เราอดได้ แต่จะให้ลูกน้องมาอดก็ใช่เรื่อง ดังนั้นก็ต้องกู้ยืม ทวงเงินลูกค้า หาเงินหมุนไปเดือนๆอยู่ดี

• แล้วไอ้พันก็พากระผมไปเล่นเกมแข่งหนู หรือ Rat Race ของ Robert Kiyosaki ซึ่งทำให้เห็นความสิ้นหวังของการเป็นมนุษย์เงินเดือน ที่ร้ายก็คือ ผมดันไม่อินกับทางออกที่เค้าเสนอให้ทำขายตรง นั่นยิ่งทำให้ผมเกิดความเบื่อหน่ายกับธุรกิจมากที่สุด ตั้งแต่เกิดมา

ถ้าคนรวย คือคนที่ได้ทุกสิ่ง ตามที่เค้าปรารถนา ก็ย่อมชี้ให้เห็นแล้วว่า มีแต่พระสงฆ์เท่านั้นที่จะรวยที่สุด – ซึ่งไม่ใช่เพราะได้ทุกสิ่ง แต่เป็นเพราะไม่ปรารถนาต่างหาก

โดยสรุป เมื่อปรารถนาน้อย เราก็จะรวยมาก

• ซุป เพื่อนภาคคอมผู้อุทิศชีวิตไปกับการปฎิรูปการศึกษาไทยมาหลายรูปแบบ ผิดหวังมาก็มาก (เช่นหลายโปรเจ็คของ The GURU) ผลสุดท้ายมาลงเอยที่การทำธุรกิจดำน้ำ (FreedomDive.com) เพราะเห็นว่าโลกใต้น้ำนั้น “เป็นโลกที่ไม่คุ้นเคย ลึกลับ และ งดงาม ซึ่งจะทำให้ผู้ดำน้ำรู้สึกนิ่งขึ้น สงบขึ้น และเห็นแก่ตัวน้อยลง” ซุปมาเยี่ยมที่ออฟฟิศของผมแล้วกล่าวว่า “ทำไมนายถึงเสียเวลาไปทำเรื่องมายาวะ ไม่ทำของจริงบ้างหรือ?”

• ได้พบกับความรัก ได้ตกหลุมรัก มีคนบอกรัก และได้เฝ้าดูแลการเติบโตของความรัก ซึ่งงดงามบ้าง กระท่อนกระแท่นบ้าง

ฯลฯ

ความคิดต่างๆ บางอย่างเกิดเพียงชั่วแล่น ผ่านมาพอให้เกิดความคิดฟุ้งซ่าน แล้วมันก็ไป เรียบเรียงมาบางส่วนเท่าที่นึกออก เพื่อจะได้เตือนตนเอง และบอกกล่าวว่า เกิดอะไรขึ้นในชีวิต

และผลลัพธ์ของเหตุประจวบเหมาะเหล่านี้ ก็ทำให้กระผมเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง และตระหนัก ในถ้อยคำที่คอยบอกกล่าวตนเองว่า

ความทุกข์นั้นเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับชีวิต ที่ต้องเผชิญและผ่านมันไป ไม่ใช่การหนีหน้าหรืออดทนรอ หากแต่ว่าเราต้องเผชิญ และเฝ้าดูมันทำร้ายเรา เพื่อให้เราได้เติบโตขึ้น

แล้วสุดท้าย ผมก็รู้สึกว่า ความเหงานั้น ไม่เท่เหมือนเดิมอีกแล้ว มันเป็นเพียงบางห้วงอารมณ์ของชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ต่างหาก

ต้นกล้านั้นผลิใบ โตออกมาทะลุกระป๋อง

มันไม่แข็งแกร่งเหมือนตอนเป็นเมล็ดอีกแล้ว

แต่โลกใบเดิมนี้ ก็กลับสวยงามขึ้นอย่างประหลาด

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• พรมแดนของความรัก
• หนังสือ : ขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน- ในแง่มุมของความรัก
• สุขสันต์วันเกิด ขวบปีที่ 33
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books
• ปาย และภาพถ่ายของเธอ

Blog Tag คือการบอกสิ่งที่คนอื่นไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับตัวเอง 5 อย่าง แล้วก็ส่งต่อให้คน 5 คน

คุณ Poppyw ส่ง Tag มา ก็เชิญอ่านครับ

1. เมื่อก่อนควบคุมความฝันได้ ชอบฆ่าตัวตายในฝัน

เคยอ่านตำราเกี่ยวกับการทำให้ตัวเองรู้สึกตัวในฝัน ตอนเด็กๆเลยพยายามทำตาม และก็พบว่าตัวเองรู้สึกตัวในฝันได้จริงๆ แรกๆพอรู้สึกตัว ร่างกายจะตื่น แต่หลังๆก็เริ่มไม่ตื่น และมีอำนาจที่จะทำอะไรก็ได้ในฝัน แม้แต่จะฝันไปอีกชั้นก็ได้ (หลังจากอ่านเรื่อง 1001 ราตรี ผมเคยฝันซ้อนฝันไป 10 กว่าฝัน ต้องค่อยๆตื่นจากฝันหนึ่ง เพื่อพบว่าตัวเองฝันอยู่ในอีกฝัน – ก็เป็นประสบการณ์ที่แปลกประหลาดดี)

ที่รู้สึกว่าโรคจิตพอสมควรก็คือ ผมชอบลองฆ่าตัวตายในฝัน เหมือนร่างกายพยายามจะจินตนาการถึงภาวะหลังความตาย แต่มันก็ไม่รู้ว่าจริงๆคืออะไร มันเลยงงๆ แปลกๆ ไม่รู้นักจิตวิทยาจะเรียกอาการอย่างนี้ว่า พวกเสพติดการฆ่าตัวตายหรือเปล่า?

หลังจากบวช ผมไม่เคยรู้สึกตัวในฝันได้อีกเลย

2. เคยตั้งกฎว่าต้องมองผู้หญิงไม่เกิน 5 วินาที

พอมองย้อนกลับไป ผมจึงเข้าใจว่า ในวัยแรกรุ่นของผม ผมเป็นพวก “ตกหลุมรักความรัก” นั่นคือ เอาเข้าจริง ผมไม่ได้รู้จักหรือหลงใหลในตัวตนของฝ่ายหญิง แต่ผมหลงใหลในการตกหลุมรักมากกว่า

และตามประสาของพวกอ่านหนังสือเกี่ยวกับ “สุภาพบุรุษ” มามาก ผมจึงลองฝึกตัวเองให้ไม่สนใจหญิงสาวคนอื่น ด้วยการบอกตัวเองว่า ห้ามมองใครเกิน 5 วินาที

ปฎิบัติอยู่หลายปี มันทำให้หลังจากนั้น ช่วงหนึ่ง ผมมีปัญหาในการสบตากับหญิงสาว และจนถึงปัจจุบัน ผมจะไม่เคยตามชายหนุ่มรอบๆข้างทันเลยว่า มีใครสวยเดินผ่านมา (ผมแก้เขินในปมด้อยนี้กับชายหนุ่มคนอื่นว่า เพราะผมคิดว่าคนสวยที่ไม่รู้จักนั้น มีแค่ 2 ฟังก์ชั่น คือ 1. ให้เกียรติ 2. XXX นั้่นทำให้ผมไม่จำเป็นต้องไปมองหรือรู้จักพวกเธอ)

3. ผมเลิกมองพ่อว่าความรอบรู้ทุกสิ่ง เมื่อขึ้นชั้นประถม

ในทางจิตวิเคราะห์ เด็กผู้ชายจะนับถือว่าพ่อเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง จนกระทั่งเค้าผ่านปมออดิปุส ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นช่วงวัยรุ่น สำหรับผมน่าจะเรียกว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เด็ก (หรือไม่งั้นก็ไม่เกิดขึ้นเลย ) เพราะตอนป.1-ป.2 ที่ผมเพิ่งเคยเห็นพจนานุกรม ผมลองเปิดเล่นดู แล้วก็พบว่าในหมวด ฬ. ไม่มีคำอยู่ ผมนึกได้คำแรกว่า ปลาวาฬ ผมเลยถามพ่อว่า ทำไม ฬ. จุฬา ไม่มีคำว่า ปลาวาฬ?

พ่อบอกผมว่า “มันจะมีได้ยังไง?” และไม่มีคำอธิบาย ซึ่งเป็นคำตอบที่ทำให้ผมในวัยนั้นรู้สึกเจ็บใจมาก ว่าทำไมพ่อถึงมีเรื่องที่อธิบายไม่ได้อยู่ด้วย

หลังจากนั้นผมเลยตั้งใจว่า อยากรู้อะไรต้องหาเอาเอง และก็ไม่ถามอะไรพ่ออีกเลย

4. ไม่ “นั่งดูทีวี” ร่วมกับผู้อื่น จนกระทั่งจบปริญญาตรี

ความผิดปกติของชีวิตผม ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะผมโตมาโดยไม่ได้ดูทีวี

พ่อผมฟังข่าวจากวิทยุ ไม่ชอบเปิดทีวี ครอบครัวในวัยเด็กจะอยู่พร้อมหน้าก็เมื่อกินข้าว ซึ่งพ่อจะไม่เปิดทีวี

วัยเด็ก ที่มีช่อง 9 การ์ตูน ผมอยู่ต่างจังหวัดซึ่งรับช่อง 9 ไม่ได้
วัยรุ่น ที่มีมิวสิควีดีโอเต็มบ้านเต็มเมือง ผมไม่ชินกับการเปิดทีวีเอง จึงพลอยไม่ได้ดู
ฯลฯ
อาจมีดูหนังจากวิดีโอร่วมกันบ้าง แต่มันก็คนละแบบกับดูทีวี

ครั้งแรกที่ไปอเมริกา และต้องนอนดูทีวีกับคนอื่น จึงเป็นเรื่องยากสำหรับผม เพราะหากเป็นหนัง ผมก็จะไม่สนทนากับใคร แต่ดูทีวี คนปกติเค้าคุยกัน ผมไม่รู้ว่าควรคุยอะไร (ทำไมเราไม่ตั้งใจดูกันวะ?) เมื่อไหร่ที่เราควรเปลี่ยนช่อง? (รายการก็น่าเบื่อเหมือนๆกัน ตอนไหนที่คนปกติเริ่มเบื่อ?) เสียงแบบไหนที่เรียกว่าน่ารำคาญ (ทั้งเสียงพิธีกรและตัวละคร ผมรู้สึกว่ามันน่ารำคาญไปหมด แยกไม่ออกว่า ระดับไหนที่คนทั่วไปเริ่มรู้สึกว่าน่ารำคาญ เลยทำให้เกิดปัญหาเดิมว่า เราควรเปลี่ยนช่องเมื่อไหร่)
ฯลฯ

แต่ทีวีก็เป็นลักษณะร่วมอันหนึ่งของสังคม พอผมหัดดูทีวีได้บ้าง ก็เข้าใจไวยากรณ์ร่วมของสื่อทีวี และมีมุมมองต่อสังคมกว้างขึ้น

5. ไม่เคยคิดจะซื้อบ้าน

ที่ผ่านมา แม้จะมีคอนโดเก่าๆ และบ้านอีกหลังของพี่สาวอยู่หน้ารามฯ ผมกลับเลือกที่จะอยู่หอที่ใกล้ๆที่ทำงานตลอด เพราะรังเกียจรถติด เพื่อนหลายคนกล่าวถึงหลักเศรษฐศาสตร์ด้วยความเป็นห่วงว่า อย่าเสียเงินกับค่าเช่า ควรจะเสียเงินกับ Asset และควรซื้อบ้านก่อนรถ เพราะบ้านราคาขึ้น รถราคาตก แม้ผมจะบอกว่า ยังไม่รู้ว่าบั้นปลายชีวิตจะไปอยู่ที่ไหน เพื่อนก็บอกว่าให้ซื้อไปเหอะ ไม่อยู่ก็หาคนมาเช่า

แรกๆผมงงตัวเองว่าทำไมไม่เห็นด้วยกับเพื่อน จนมาวิเคราะห์ภายหลังแล้วก็เข้าใจตัวเองว่า ผมรู้สึกว่า การมีบ้านที่ไม่ได้อยู่นั้น เป็นการเอาเปรียบคนอื่น (เพราะมี damand จำนวนมาก ในขณะที่ supply น้อยนัก) และวันหนึ่งหากจะแต่งงาน ยังไงฝ่ายหญิง(ถ้ามี) ก็น่าจะเรื่องมากกว่าผม ให้เธอตัดสินใจดีกว่า ดังนั้น ผ่อนซื้อไปตอนนี้ ก็ไม่ได้อยู่อยู่ดี

นั่นก็ทำให้ผมมีชีวิตดังตั๊กแตนในนิทานอีสปต่อไป อ้างเหตุผลสวยหรู จะได้ไม่ต้องเป็นมดที่ขยันทำงานผ่อนบ้านอยู่ หึหึหึ

ส่งต่อ 5 คน จะเขียนกันมั้ยเนี่ย

1. คุณเบน หญิงสาวสำนวนสวย
2. น้องโอ๊ส หญิงแกร่งสู้ชีวิต
3. น้องปู๊ดส์ นายช่างปากกล้า พักหลังเห็นเอาแต่ถ่ายรูป
4. น้องดำ ผู้กล่าวว่า “ความรู้เป็นของโลก ไม่ใช่ของกู”
5. พี่จันทร์ พี่สาวคารมคมคาย ไม่ได้เขียนบล็อกมาแค่ 3-4 ปี มาเขียนหน่อยมั้ยคร้าบ

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• สุขสันต์วันเกิด ขวบปีที่ 33
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า
• วิถีแห่งเจ้าสำนัก