ตอนนี้ทีมงานได้ตัดต่อเรียบร้อยแล้ว ผมดูแล้วยังอึ้งว่าตัดต่อจนเล่าออกมาเป็นเรื่องเป็นราวมาก นี่แหละหนาที่เค้าเรียกว่า วงการมายา สามารถทำคนเสียงเหียกร้องเพลงเพราะได้ และสามารถทำให้กระผมพูดจาเท่ๆ ได้ (แต่ทำให้กระผมดูอ้วนกว่าตัวจริงไปมากเทียว จ๊ากกก )

ขอบคุณทาง รายการ My Design แห่ง FukDuk.TV มากๆ คร้าบ มีทั้งวีดีโอให้ดู ให้โหลด หลายรูปแบบมั่กๆ

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?
• ธีมข้าพเจ้าอ้วน (Wide Blog Happens)
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า
• ประชันเหล่า CMS ณ บาร์แคมป์

ส่วนผมล่ะ?, ผมเองก็กำลังตามหาสวนทูนอินของผมอยู่เช่นกัน

คำบรรยายใต้ภาพสวนทูนอิน

บางบทรำพึงเกิดขึ้น พาดพิงถึง สวนทูนอิน หลังจากได้เยือน People Space ซึ่ง แสดงภาพชีวิตของ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์

ไปกับท่านจ๋ง (ผู้ถ่ายภาพทั้งมวลในบันทึกนี้) และท่านปุ๊ ได้หนังสือติดมือมาบ้าง แต่ความคิดถึงยังติดใจไม่รู้คลาย

บรรยากาศในแกลอรี

ตุ๊กตา

"ช่างภาพรุ่นโบราณ ศรัทธาในแสงแดด"

‘รงค์ วงษ์สวรรค์ เป็นฮีโร่ในวัยเด็กของผม ซึ่งเป็นวัยเด็กที่เรียบร้อยและขังตัวเองอยู่ในบทบาทของเด็กเรียน-เด็กดี ‘รงค์จึงเหมือนคาวบอยในภาพยนต์ที่โลดแล่นอย่างผาดโผนและมีชีวิตที่น่ารื่นรมย์ให้จินตนาการถึง

เหมือนนกในกรง ที่จินตนาการถึงอิสรภาพภายนอก ที่ตนเองไม่คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตเช่นนั้นบ้าง

เสียดายที่วัยหนุ่มของผมนั้น เสพติดความเศร้าและความเหงาเยี่ยงคนหนุ่มร่วมสมัยมากเกิน คิดแต่ว่าความเศร้านั้นเท่ ความเหงานั้นลึกซื้ง จนลืมไปว่าชีวิตคืออิสรภาพแห่งการเลือกของเจ้าของชีวิตต่างหาก

จนเมื่อตัวเลขของขีวิตย่างเข้าสามสิบ ที่คนทั่วไปกล่าวว่าเป็นวัยกลางคน ผมจึงได้ตระหนัก และพบหนทางอันรื่นรมย์ของอิสรภาพ ซึ่งแลกมาด้วยความเคว้งคว้างของการดำรงชีวิตที่ไม่อิงกลุ่ม ผมเรียกรอยต่อของชีวิตนี้ว่า “การหลุดออกจากปมของพ่อ” ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผมได้ยอมรับตัวเอง อย่างที่ตัวเองเป็นจริงๆ ไม่ต้องอาศัยคำชมของเจ้านาย หรือรอคอยคำสั่งของผู้ใดในการดำเนินชีวิต, ไม่โหยหากฎระเบียบ จารีต หรือศีลธรรมที่ให้เราได้พึ่งพิงและสร้างข้ออ้าง (ฉันดีกว่า/ถูกต้องกว่า/ชีวิตชั้นทำแบบนั้นแบบนี้ไม่ได้หรอก เพราะ … ฯลฯ), ไม่รู้สึกว่าชีวิตนั้นมีแพทเทิร์นที่ต้องเปรียบเทียบกับใคร ไม่ถือสาในความห่วงหาและคำติฉินมากนัก (เช่น เม่นมันอายุเท่านี้แล้ว ยังไม่มี “งานที่มั่นคง” ทำเลย ) ฯลฯ

แต่ชีวิตที่ร่อนเร่มาโดยตลอด และไม่เคยคิดจะมีบ้าน กลับเพ่ิงมารู้สึกว่าอยากจะมีบ้าน เคยบันทึกใน เรื่องส่วนตัวที่ไม่ค่อยมีคนรู้ 5 ประการ ว่าผมเองไม่ใช่คนเรื่องมาก ดังนั้นถ้าจะมีบ้าน ให้แฟนตัดสินใจดีกว่า

แต่เมื่อพบความจริงว่า หาแฟนน่าจะหายากกว่าหาบ้าน ผมจึงคิดว่าหาบ้านก่อนก็ได้ แล้วค่อยหาแฟนในจังหวัดนั้นแทน

เพราะผมค่อนข้างแน่ใจว่าจะไม่ได้อยู่อาศัยในกรุงเทพฯ ต่อ แต่จะเป็นที่ไหนนั้น ก็ยังเสาะหาอยู่ ลองพยายามคิดว่า เงื่อนไขคืออะไร ก็พบว่าไม่ได้มากมายนัก

1. อากาศดี
2. มีต้นไม้เยอะ
3. มีอินเตอร์เน็ทความเร็วสูง
4. สามารถเดินทางมากรุงเทพได้ภายใน 1 วันแบบไม่ลำบาก
5. ค่าครองชีพไม่สูงนัก (ผมชอบที่ ‘รงค์ ด่าว่า คนหนุ่มสาวในเมือง เงินเดือน 2-3 หมื่น แม่งใช้ชีวิตแพงชิบหาย)

ซึ่งเป็นแผนการระยะยาว ก็ค่อยๆ ดู ค่อยๆ ตัดสินใจไป เดินทางไปหลายแห่ง เริ่มชอบเชียงใหม่, แม่ฮ่องสอน, พิษณุโลก, บางกระเจ้า แต่ก็ยังต้องดูไปอีกเรื่อยๆ

ชอบที่ท่านโอโชกล่าวว่า “ชีวิตคือการจาริกแสวงหาที่งดงามอย่างเหลือเกิน แต่สำหรับผู้พร้อมจะแสวงหาเท่านั้น”

กระผมก็ต้องแสวงหาต่อไป พร้อมกับการเดินทางที่งดงามอย่างเหลือเกิน

(หากท่านผู้อ่านมีที่ไหนแนะนำ ทิ้งข้อความไว้ได้นะคร้าบ )

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• ว่าง = ไม่ดิ้นรน

ในช่วงหลายปีมานี้ จึงได้บันทึกเกี่ยวกับการเติบโตของชีวิตอยู่บ่อยครั้ง (ป้ายคำ: วิเคราะห์ตนเอง) พบว่า การวางแผนและเลือกวิถีอาชีพ+วิถีชีวิต ที่คนทัวไปน่าจะทำได้ตั้งแต่สมัยเรียน ผมเองเพิ่งมาชัดเจนในช่วงไม่กี่ปีนี้เอง

ขอตั้งชื่อวิถีชีวิตนี้ว่า วิถีแห่งเจ้าสำนัก

แม้ไม่ลุ่มลึก และซ้าย อย่าง ท่านจ๋ง , ไม่ตระหนักในทุน และการขาย อย่าง ท่านพัช , ผมเองก็ไม่อาจปฏิเสธว่า วิถีชีวิตที่ผมเลือกนี้ เอียงซ้ายนิดๆ และต้องหาเงินหน่อยๆ ผมเลือกที่จะมีชีวิตแบบศิลปินตามใจฉัน กับมีวินัยและบ้างาน (อย่างที่เคยบันทึกว่า ผมเป็นพวกทำงานตลอดเวลา พักผ่อนตลอดเวลา) มีอุดมคติสวยหรู (เช่น ไม่ยุ่งกับการทุจริต) แต่ก็ยังรับใช้อำนาจทั้งหลาย (เงินของการคอรัปชั่นต้องมาถึงผมซักทางหนึ่ง – อาจจะอยู่ในรถไฟฟ้า บันไดเลื่อน ถนน ฯลฯ ที่ผมใช้อยู่ หรือผมเองก็ได้เงินเดือน จากการทำโครงการที่เกี่ยวข้องกับคนที่ไม่โปร่งใสอยู่บ้าง)

ทรรศนะต่างๆ ของผม ก่อนที่จะออกแบบวิถีชีวิต

1. องค์กรควรมีขนาดเล็ก

ผมคิดว่า องค์กรที่มีขนาดใหญ่และมีอำนาจนั้นมีข้อเสียหลายด้าน เชื่องช้า ไม่มีประสิทธิภาพ และรั่วไหล ผมจึงคิดว่า รัฐควรมีขนาดเล็ก บริษัทควรมีขนาดเล็ก และแม้แต่บุคคลเอง ก็ควรจะครอบครองสิ่งจำเป็นและสิ่งฟุ่มเฟือยไว้ไม่มากนัก

(หากชีวิตไม่ต้องการสิ่งฟุ่มเฟือย ผมว่าพระพุทธเจ้าออกแบบ “อัฐบริขาร” มาชัดเจนแล้ว นั่นคือ วัตถุที่จำเป็นของชีวิต มีแค่ 8 อย่างเท่านั้นเอง – ผมยังรักในกิเลสและชีวิตฆราวาสอยู่ ผมเลยบอกว่า ผมยังต้องมีสิ่งฟุ่มเฟือย จะเห็นว่า ผมไม่ใช้คำว่า พอเพียง เพราะคำว่าพอเพียงนั้นไม่มีนิยาม ผมขอเรียกสิ่งที่เกินอัฐบริขารว่าฟุ่มเฟือยเลยดีกว่า)

ผมเห็นว่า องค์กรขนาดใหญ่ ค่าใช้จ่ายจำนวนมากจะไปที่ “การจัดการ/บริหาร/บัญชี” มากกว่า “การสร้างสรรค์” และการบริหารบริษัทใหญ่นั้นเลี่ยงการไร้น้ำใจได้ยาก ต่อให้ผมเป็นผู้บริหาร/เจ้าของบิ๊กซี ผมก็ต้องซื้อของจากบริษัทที่ราคาถูก ที่กดขี่แรงงาน สร้างมลภาวะ ฯลฯ เพราะตัวเลขชี้วัดในระบบทุนนั้นมีจำกัด

หรือแม้แต่รัฐ กองทัพ มวลชน สถาบัน ฯลฯ ผมเห็นว่าความใหญ่โตนั้นสร้างผลเสียได้มาก และการจะรักษาความใหญ่โตนั้น จะเหลือแค่เรื่องตื้นเขินร่วมกันไม่กี่ข้อ ผสมกับการโฆษณาชวนเชื่อ และสร้างภาพเพ้อเจ้อของฝ่ายตรงข้าม/คู่แข่ง

ทรรศนะรังเกียจ “การจัดการ/การโฆษณาชวนเชื่อ/บัญชี” ชื่นชม “การสร้างสรรค์/ประสิทธิภาพ/อิสรชน” นั้น ผมวิเคราะห์ว่า สงสัยเป็นเพราะผมเรียนวิศวะ (ซึ่งเรียนไปโดดไป) และสอบ MBA ไม่ติดนั่นเอง

2. เงิน, งาน, ความสุข เมื่อแลกเปลี่ยนกันจะสูญเสียบางส่วน

หากเราทำงานได้เงิน นำเงินไปซื้อความสุข เราจะเสีย “ค่าธรรมเนียม” บางอย่าง เช่น ภาษี, ความรอบคอบในการตัดสินใจซื้อความสุข (…ซื้อหน่อยน่า ทำงานหนักมาทั้งเดือนนะ!…) ฯลฯ ผมจึงพยายามออกแบบชีวิตด้วยเงื่อนไขแรกว่า ต้องได้ทำงานแล้วมีความสุขก่อน

และการใช้เงินเป็นศูนย์กลางระหว่างงานและความสุข จะทำให้เราต้องเสียภาษี ซึ่งผมคิดว่า การเสียภาษีมาก เป็นการบ่อนทำลายสังคมอย่างหนึ่ง (เพราะทำให้รัฐมีขนาดใหญ่ สร้้างแรงจูงใจให้คอรัปชั่นสูง) ดังนั้น ผมจึงพยายามออกแบบวิถึชีวิตด้วยเงื่อนไขอีกข้อว่า เรามีทางไหนมั้ย ที่จะทำงาน มีความสุข ได้เงินไม่มากนัก แต่ได้ผลตอบแทน (หรือความสุข) ด้านอื่นมากกว่า นั่นคือ ได้ตัวเงินน้อย แต่ได้ปัจจัยพื้นฐานครบถ้วน และได้ความฟุ่มเฟือยแถม

นอกจากนั้น ความสุขที่เหนือระดับการปรนเปรอตนเอง คือการได้ทำเพื่อสังคม, ได้รับการยอมรับ และภาคภูมิใจในตนเอง (อย่างที่ ท่านมาสโลว์กล่าวไว้ ) ซึ่งหากเราต้องใช้เงินซื้อ มันจะมีราคาแพงมาก ถ้าไป “ทำงานแลก” จะมีราคาคุ้มค่ากว่า

และความสุขในระดับที่เหนือกว่าที่มาสโลว์กล่าวไว้ คือความสุข 10 ระดับของพระพุทธเจ้า – ย่ิงไม่อาจใช้เงินซื้อมาได้เลย

นั่นเลยกลายเป็นว่า เงิน จำเป็นสำหรับปัจจัยพื้นฐาน กับของฟุ่มเฟือยบางอย่าง นอกนั้นไม่ควรใช้เงินซื้อ

3. โลกของ Opensource มีตัวอย่างองค์กรในอุดมคติจำนวนมาก

ผมขอยกตัวอย่างท่านศาสดา Matt องค์กร Automattic และ Wordpress

น้อง Matt เพิ่งจะเบญจเพสเมื่อต้นปี แต่ได้สร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากคือ Wordpress ซึ่งเป็นระบบทำเว็บแบบง่ายโคตร โดยทำให้ Wordpress เป็น Opensource ที่ใครจะเอาไปใช้ ไปพัฒนาต่อ อย่างไรก็ได้ และสร้างบริษัท Automattic ที่รับให้คำปรึกษาและทำเว็บด้วย Wordpress อีกที

ข้อเจ๋งก็คือ บริษัทของเค้าประกอบด้วยทีมงานจากทุกมุมโลก ซึ่งหลักๆ ก็คือ คนที่สนใจในโครงการของเค้า และมาเข้าร่วมสม่ำเสมอ จนเค้าดึงตัวมาเป็นพนักงาน นั่นหมายความว่า บริษัทของเค้าไม่ต้องมี HR หรือกระบวนการหาพนักงาน

พนักงานทุกคน ได้ดูแลโปรเจ็คของตนเองเต็มๆ บางอันผมดูแล้วก็ธรรมดา แต่พอเป็น “เครือข่ายของทีมงาน Wordpress” ก็ทำให้มีอาสาสมัครเข้าร่วมมาก และพัฒนาจนดีได้ในที่สุด ซึ่งแปลว่า สิ่งสำคัญที่บริษัทของ Matt ให้นั้นไม่ใช่แค่เงินเดือน แต่เป็นเครดิต ซึ่งนำมาทั้ง Resource และ แรงบันดาลใจ (ผมเคยบันทึกเรื่องนี้ว่า แรงบันดาลใจนั้น สำคัญกว่าจินตนาการและความรู้) และความรู้หลายเรื่องนั้นอยู่ใน Internet และสังคม Opensource อยู่แล้ว นั่นคือ บริษัทของเค้าจึงไม่ต้องมีการ Training ที่เป็นค่าใช้จ่ายแบบบริษัททั่วไป แต่มีการสร้างทีมที่แทบไม่มีค่าใช้จ่าย ลองดูสไลด์ Virtual Collaboration จะพบว่า เป็นทีมที่สุดยอดมาก

นอกจากนั้น ผลิตภัณฑ์ที่ชื่อว่า Wordpress ยังออกแบบส่วนกลาง และให้คู่มือมาดีมาก ทำให้มีคนทำส่วนต่อเพิ่มอย่างละนิดละหน่อยให้เต็มไปหมด และเมื่อทุกคนทำ ทุกคนก็เอาไปใช้ได้หมด แปลว่า บริษัทของเค้า ไม่ต้องมีแผนก R&D

และ Concept ของเค้าที่ว่า จะไม่เอาเงินไปทำประชาสัมพันธ์ แต่จะเอาไปทำให้ผลิตภัณฑ์ดีที่สุดในโลก ทำให้บริษัทไม่ต้องมีแผนก PR และ Marketing อาศัยว่า Product ดี และบอกต่อกันอย่างเดียวเลย

และเมื่อเป็นองค์กรที่เล็กกระจ๋ิว และอยู่ข้ามโลกแบบนี้ ก็ย่อมไม่จำเป็นต้องมีแผนกจัดซื้อ, สต็อก, จัดส่ง, ไอที, เอกสาร, ต้อนรับ, ตรวจประเมินภายใน ฯลฯ – โคตร lean เลย

ผมคิดว่า Matt คงไม่รวยนัก ยิ่งถ้านับจำนวนเงินจริงๆ คงไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าติดตามบล็อกของเค้า จะพบว่า เค้าได้บินไปสังสรรค์ ปาตี้ พบปะและพัฒนาตนเอง ในแต่ละประเทศทั่วโลกเต็มไปหมด มีผู้คนที่ชื่นชม และอำนวยความสะดวกให้จำนวนมากเวลาที่เค้าไปในแต่ละประเทศ ซึ่งผมเห็นว่า มากกว่าที่เศรษฐีระดับโลกซักคนจะสามารถทำได้เสียอีก

นั่นคือ มันมีโมเดลที่สามารถสร้างบริษัทที่เล็ก แต่ประสิทธิภาพสูง, สร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ และมีประโยชน์ต่อโลก โดยที่ทุกคนในบริษัท ต่างแค่เพียง “ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุด” เท่านั้นเอง

วิถีแห่งเจ้าสำนัก

1. เร่ิมจากสร้างสรรค์ผลงานที่ยิ่งใหญ่ ผลิตภัณฑ์ที่สุดยอด ไม่ว่าจะเป็นยอดวิชา, ความรู้, คำปรึกษา
2. รักษาองค์กรให้เล็ก ใช้การบริหารจัดการน้อย ซึ่งหากเริ่มด้วย “ความชอบ” หรือ “ศรัทธา” แล้ว ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น แต่ในอดีตก็คงเห็นข้อเสียที่ว่า การสืบทอดมักจะมีปัญหา กรณีนี้องค์กร Opensource ออกแบบมาดีมาก คือ มีปัญหาก็แยกไปทำต่อได้เลย (เหมือนดาวน์โหลดวิทยายุทธท่านเจ้าสำนัก แล้วไปสร้างสำนักใหม่ได้ทันที) ส่วนพระพุทธเจ้าใช้วิธี “มีปัญหาก็ยึดพระธรรม ไม่ให้ยึดบุคคล” ซึ่งทำให้ผมคิดว่า หากไม่สามารถกลั่นกรองทุกอย่างเป็นคัมภีร์ระดับนั้นได้ บริษัทก็ควรเกิดและดับไปตามเวลาต่างหาก จะสร้างองค์กรอมตะไปทำไม?
3. ยุ่งเกี่ยวกับอำนาจให้น้อย ไม่รับใช้รัฐมากนัก ไม่แสวงหาลาภยศมากนัก เพราะ “คนรวยก็มีปัญหาของคนรวย”, “ข้าราชการก็มีปัญหากับโครงสร้างเสมอ” ฯลฯ เมื่อไม่ต้องรับ input แย่ๆ จากหน่วยงานขนาดใหญ่ที่มีปัญหา ก็สามารถทำให้เจ้าสำนักสามารถทุ่มเทให้กับยอดวิชาของตนเองได้เต็มที่
4. ผลตอบแทนที่เจ้าสำนักได้ อาจเป็นตัวเงินไม่มากนัก แต่ปัจจัยพื้นฐาน และความฟุ่มเฟือยทั้งหลาย ก็หามาได้ตามความสามารถ
5. ทำให้เป็นที่รู้จัก ไม่ว่าจะโดยตรงกับผู้คนโดยรอบ หรือสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่จนกระทั่งมีคนบอกต่อ และมาเชื้อเชิญร่วมสังสรรค์กันเป็นครั้งคราเพราะแม้เจ้าสำนัก ไม่ควรจะแสวงหาลาภยศ มากนัก แต่ผมว่าโดยจริต ก็ยังต้องแสวงหา สรรเสริญและสุข อยู่ดี

มิเช่นนั้นก็ต้องนอกระบบไปเลย แล้วให้ในระบบคงความเป็นที่ปรึกษาไว้ แต่เงินที่ใช้ผลักดันทั้งหมดอยู่นอกระบบ

ฯลฯ

เทียบแล้วเหมือนชีวิตแห่งเจ้าสำนักของกระผมก็เหมือนเพิ่งเริ่มต้น ตอนนี้ได้แต่ฝึกวิทยายุทธอยู่ในป่า ได้รับคำเชิญมาไถนาในเมืองบ้างเป็นครั้งคราว ยังต้องเดินทางอีกไกลนัก

เหมือนที่บอกน้องๆ เด็กแม่ฮ่องสอนในค่ายไอทีวัลเลย์ เมื่อสัปดาห์ก่อน ว่า

“จงเลือกวิถีชีวิตที่ยากลำบาก และจงทุ่มเทสายเลือดทั้งสิ้นลงในผลงาน”

ขอคารวะ 1 จอก!!

เพิ่มเติม 24 มิ.ย. 2552: “ทุ่มเทสายเลือดทั้งสิ้นลงในผลงาน” นำมาจากบันทึก เงื่อนไขลูกผู้ชาย

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• เวิร์ดเพรส – โค้ดดั่งบทกวี

ซึ่งในโลกไอทีนั้นมีคำศัพท์สวยๆ อยู่มากทีเดียว

Breadcrumb

เบรดครัม โดยคำศัพท์นั้นแปลว่า เศษขนมปัง ซึ่งในการออกแบบ User Interface เอามาใช้เป็น Navigation หรือข้อความแสดงลำดับขั้นของ “หน้า” ต่างๆ ดังรูป (รูปจาก คุณ Veerle) ซึ่งเปรียบเปรยกับ การโปรยขนมปังยามเดินทางเข้าป่า ของเด็กน้อยในนิทานกริม 

Breadcrumb

Avatar

อาวาทาร์ หรือ อวตาร คือ การแบ่งภาคมาเกิดในโลกของเทพต่างๆ ในโลกไอทีเอามาเปรียบเปรยกับการมีตัวตนมาเกิดใหม่ในอินเตอร์เน็ท ซึ่งก็คือ หน้า icon ต่างๆ ที่เราใส่รูปแทนตัวลงไปนั่นเอง (รูปจาก เว็บทำอวตารน่ารักๆ)

Avatar

Karma

กรรม คือ การกระทำ ซึ่งทางพุทธหมายถึง action ต่างๆ ไม่ว่าจะทางกาย วาจา หรือใจ ซึ่งมีทั้งดีและไม่ดี ในทางระบบฟอรัมสมัยใหม่ของโลกไอที นำแนวคิดนี้มาเพื่อให้สมาชิกทุกคนสามารถให้คะแนน “กรรม” เพื่อนสมาชิกคนอื่นๆ จากข้อความในกระทู้ต่างๆ ได้, คะแนน “กรรม” นี้ อาจเรียกว่าการโหวตความเห็น หรือ Feedback ต่างๆ เพื่อให้สมาชิกได้เห็นว่า การกระทำของตน (การตอบกระทู้) ได้ส่งผลกรรมดีหรือไม่ดีอย่างไรบ้าง และคะแนนกรรมนี้อาจนำไปตั้งค่าบางอย่างได้ เช่น ข้อความที่มีค่า “กรรม” ติดลบ ให้ไม่แสดงโดยอัตโนมัติ หรือคนที่ได้คะแนน “กรรม” ถึงระดับนึง สามารถมีสิทธิบางอย่างได้

Virus/Trojan Horse

คำว่า ไวรัสคอมพิวเตอร์ (Computer Virus) ได้เกิดก่อน เพื่อเปรียบเปรยการทำงานของโปรแกรมไวรัส ที่คอยป่วนคอมพิวเตอร์ และทำการแพร่ตัว (ก๊อบปี้ตัวเอง) ผ่านสื่อต่างๆ ได้ ซึ่งเหมือนกับไวรัสในชีวิตจริง

ต่อมากลับมีโปรแกรมที่ไม่ได้ทำตัว “ป่วน” หรือ “ทำลายข้อมูล” หากแต่ ฝังตัวเข้ามาในระบบเพื่อคอยเก็บข้อมูลต่างๆ เช่น การกดรหัสผ่าน, ข้อมูลบัตรเครดิตในเครื่อง ฯลฯ แล้วส่งกลับไปให้แฮกเกอร์ใช้งาน ซึ่งการทำตัวแบบนี้ เรียกว่า Trojan Horse หรือม้าโทรจัน ซึ่งจะมีลักษณะเดียวกับตอนที่ทัพกรีกใช้ม้าไม้ที่ชื่อ ม้าโทรจัน บรรจุทหารเข้าไป ไปวางหน้าเมืองทรอยที่ตีมา 10 ปีไม่แตกซักที แล้วทำท่าถอยทัพ เมื่อเมืองทรอยเก็บม้าเข้าไปในเมือง ตอนดึกทหารออกมาจากม้า แล้วเปิดประตูให้ทัพกรีกไปตี ก็ทำให้เมืองทรอยย่อยยับไป (สงครามนี้เรียกว่า Trojan War)

Divide and conquer

ดีไวด์ แอนด์ คองเคอร์ หรือ แบ่งแยกและปกครอง นั้น เป็นยุทธวิธีตั้งแต่โบราณของการสงครามและการเมืองทั้งตะวันออกและตะวันตก (Wikipedia ละเอียดยิบ) หลักๆ ก็คือ แบ่งกลุ่มคนให้เป็นหน่วยย่อย จะให้ทะเลาะกัน หรือไม่วางใจกันอย่างไรก็แล้วแต่ แล้วค่อยๆ ครอบครองและปกครองทั้งหมด

ในการเขียนโปรแกรม Divide and conquer algorithm คือกระบวนการแบ่งปัญหาใหญ่ ให้เป็นปัญหาย่อยๆ แล้วเขียนโปรแกรมวนลูป แก้หน่วยย่อยทีละรูปแบบ เมื่อมาบรรจบกันก็จะแก้ปัญหาใหญ่ได้

ผมเรียนเรื่องนี้ครั้งแรกตอนปี 2 จำได้ว่า ผมรู้สึกว่ามันเป็นการเปรียบเปรยที่ยอดเยี่ยมมาก และทำให้ผมเริ่มสร้างสมการอธิบายกระบวนการคิดตัวเอง เพื่ออธิบายคนอื่นว่า ทำไม ผมจึงเป็นพวกทำอะไรตามใจชอบ, ไม่ถือสาอะไร, ไม่มีหัวใจ, และไม่เห็นว่าอะไรเป็นปัญหา

นั่นคือ ผมแบ่งเริ่มราวที่ชีวิตต้องเผชิญและแก้ไขทั้งหลายออกเป็น 2 แบบคือ เป็นปัญหา กับเป็น กฎ

สิ่งที่มีทางแก้ไขได้ในเร็ววัน เรียกว่า “ปัญหา” สิ่งที่ยังแก้ไขไม่ได้ในเร็ววัน เรียกว่า “กฎ”

หากเราคิดว่ากฎต่างๆ นั้นไม่ถูกต้อง เราก็หาทางแก้ไข หากมีทางแก้ไข มันจึงเรียกว่า “ปัญหา” หากไม่มีทางแก้ไข มันก็กลับไปเรียกว่า “กฏ”

เช่น หากเราขับรถแล้วเจอตำรวจเรียก เราต้องจ่ายเงิน 100 บาท สำหรับประเทศไทย อันนี้เป็นกฏ หากผมรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง ผมก็ควรหาทางแก้ซะ เมื่อผมยังแก้ไม่ได้ ผมก็ควรยอมรับกฎนี้ แล้วจ่ายเงินไปด้วยความเบิกบาน

หรือหากเราเห็นว่า ผู้หญิงบางคนนั้นเอาแต่ใจและไม่มีเหตุผล ถ้าเรารู้สึกว่าเป็น “ปัญหา” เราก็ควรหาทางแก้ซะ หากเราเห็นว่าแก้ไม่ได้ เราก็ควรยอมรับว่านี่เป็น “กฎ” นั่นคือ เค้าจะต้องเอาแต่ใจและไม่มีเหตุผล หากยอมรับกฎนี้ไม่ได้ ก็วนลูปกลับไป (ซึ่งสุดท้าย เราก็จะยอมรับว่ามันเป็นกฎ และรับมือด้วยความเบิกบาน)

และทุกปัญหาในชีวิตของผม ก็ถูก divide (แบ่ง) ออกเป็น ปัญหา และ กฎ เมื่อตัดสินว่าเป็น ปัญหา ผมก็หาทางแก้ (conquer) หากแก้ไม่ได้ มันก็จะถูกปรับสถานะเป็น กฎ และผมก็ยอมรับมันซะ (ก็คือ conquer อยู่ดี) จนวันนึง อาจจะอีก 10 ปีถัดไป เมื่อเห็นว่ามีทางแก้ ผมจึงเรียกมันว่า “ปัญหา” และก็แก้มัน

divide and conquer จึงเป็นคำศัพท์ประทับใจอันยืนยาวของผม และพลอยทำให้สำหรับผม มันคือการแบ่งเรื่องราวที่ต้องเผชิญ ออกเป็น ปัญหา และ กฎ

ยืดยาวมาพอควร ขอพักแค่นี้ดีกว่า หากท่านมีศัพท์อื่นๆ อีก ขอเชิญชี้แนะนะขอรับ

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า
• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• เวิร์ดเพรส – โค้ดดั่งบทกวี

ผมเคยเจอหญิงสาวที่หวาดกลัวการตกหลุมรัก ผมตัดสินเธอว่า เธอเองยังไม่ได้ก้าวเข้ามาในพรมแดนของความรัก ผมเองไม่หวาดกลัวการตกหลุมรัก แต่ไม่โศกเศร้ากับความรัก ผมจึงคิดว่า ผมได้ผ่านพรมแดนของความรักไปแล้ว

แต่แล้วเมื่อผ่านไปครึ่งเดือน เมื่อความยุ่งเหยิงทั้งหลายในชีวิตเร่ิมบรรเทา ความเศร้ากลับเผยตัวมาอย่างเงียบเชียบ และกลั่นตัวเป็นหยดน้ำตา

ที่ผมคิดว่าผมไม่ได้เศร้า แท้จริงนั้น ความเศร้าได้เดินทางช้าไปครึ่งเดือนต่างหาก

ชีวิตคือการเดินทางโดยตลอด บางทีวันนึงผมอาจจะเดินทางผ่านพรมแดนของความรักไปก็ได้

แต่ยังไม่ใช่วันนี้

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• เมื่อชีวิตเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง
• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• ปาย – ที่พำนักของข้าพเจ้า
• บทเพลงจากแสงแดด (ฉบับร่าง)
• ผมและรมิดา

เรื่องที่ผมกล่าวว่า 

พรหมลิขิตเป็น integration ของกรรม

และ

กรรมมันอินทิเกรตโว้ย 
(นั่นคือ ไม่ใช่ทำชาตินี้ ไปเกิดผลชาติหน้า แต่มันอินทิเกรตตลอดเวลา ให้ผลตลอดเวลา)

ผมเคยบันทึกและพิสูจน์ไว้หยาบๆ หลายปีก่อนที่ ทรรศนะในเรื่องชะตากรรม ว่า หากเชื่อในเรื่องกรรม (action = reaction) และเชื่อในเรื่องภพชาติ ผลสุดท้ายเราจะเชื่อในเรื่องพรหมลิขิต

และหากใช้ภาษาร่วมสมัย นั่นก็ย่อมเป็นเรื่องเดียวกับ “กฎของแรงดึงดูด” หรือ “Law of attraction”

ซึ่งเมื่อลองใคร่ครวญมากขึ้น ผมก็เริ่มรู้สึกว่า เออเหนอ สิ่งที่เราเจอทั้งหลาย เราเป็นคนดึงดูดมันมาทั้งนั้นนี่นา ในอดีตจนปัจจุบัน เราชอบ เราคิด พูด ทำ (action หรือ กรรม) ในเรื่องแบบไหน เราก็ดึงดูดสิ่งเหล่านั้น สะสมข้ามภพชาติมาเรื่อยๆ ในสมัยหนึ่งเราอาจจะเลือกที่จะลองเล่นดนตรี แล้วเราก็พบว่าเราใส่ใจกับมัน เราพยายามกับมัน เราก็เลยดึงดูดมัน ข้ามเวลาแสนนานต่อมา เราก็เลยมีแนวโน้มจะได้รู้จักกับดนตรีมากกว่าคนปกติ (ค่าเฉลี่ย) และไม่แน่หากเราทุ่มเทและอุทิศเพื่อดนตรีมากขึ้น  ในอนาคตกันไกลโพ้น เราอาจจะเกิดมาแล้วเล่นดนตรีได้ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ

ซึ่งทำให้ผมคิดว่า

แรงดึงดูด ก่อให้เกิดการอุบัติซ้ำ และกรรม ก่อให้เกิดพรหมลิขิต

การมีตัวแปร “ภพชาติ” เข้ามาเกี่ยว ทำให้เราตอบคำถามของไอสไตน์ได้ง่ายขึ้น ที่ว่า “พระเจ้าคงไม่ทอดลูกเต๋าหรอกเฟร้ย” (สิ่งที่เราพบนั้น เป็นเรื่องบังเอิญ หรือเป็นสิ่งที่กำหนดไว้แล้ว?) ว่า จะเรียกว่าทอดลูกเต๋าก็ได้ ไม่ทอดก็ได้ ลองนึกว่า พระเจ้าทอดลูกเต๋าเป็นล้านๆ ครั้ง (ล้าน=10^6), เป็น Googol ครั้ง (googol=10^100), เป็นอสงไขยครั้ง (อสงไขย=10^140) … ก็ย่อมพบว่า การที่มันจะได้ผลลัพธ์เป็น 1 หรือ 2 หรือ 6 นั้นไม่สำคัญเลย เพราะเดี๋ยวมันก็เป็นอย่างอื่นอีก และเดี๋ยวมันก็อุบัติซ้ำอีกนับครั้งไม่ถ้วน (วัฏสงสาร)

นั่นคือถ้าเราประพฤติตัวปกติมาหลายๆ ชาติ เราอาจจะได้พบกับดนตรีก็ได้ ไม่พบกับดนตรีก็ได้ เกลี่ยไปเกลี่ยมา แต่ถ้าเราเริ่ม “จริงจัง” กับดนตรี ก็เหมือนกับลูกเต๋าที่เริ่มบิ่น และเริ่ม “ออกซ้ำ” ซึ่งมันก็จะดึงดูดให้เราได้พบเจอกับดนตรีอีกมากว่าปกติ คราวนี้ ทอดลูกเต๋าเป็นล้านครั้ง กลับออกเลข 3 มากกว่าชาวบ้านเสียแล้ว และภพชาติต่างๆ กลับปรากฏ “ดนตรี” ในชีวิตเรา มากกว่าคนทั่วไปเสียแล้ว

ซึ่งเมื่อเข้าใจในเรื่องเหล่านี้มากขึ้น ก็ทำให้เราเริ่มเข้าใจต่อว่า “สิ่งทั้งหลายในชีวิตที่เกิดขึ้น เราเป็นคนตัดสินใจ (ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่) ให้มันเกิดขึ้นทั้งนั้น” หากเราไม่ชอบดนตรี ไม่ฟังดนตรี ชีวิตในอนาคตก็มีแนวโน้มจะไม่ข้องเกี่ยวกับดนตรี และไม่ได้เกิดมาในประเทศที่คนเล่นดนตรี

ถ้าตรรกะนี้เข้าใจได้ง่าย เราก็ย่อมเข้าใจได้ว่า

1. ผมมาเกิดในประเทศที่ผู้คนดัดจริต เพราะผมเป็นคนดัดจริต (บ้างว่า “สฎษดก”)

ผมอยากให้คนอื่นทำดี ทำถูก แต่ผมไม่สนใจจะพัฒนาตนเอง ผมก็ย่อมมาอยู่ในประเทศที่ผู้คนมัวแต่สาดโคลนใส่กัน ผมใช้ซอฟแวร์ผิดกฎหมาย ไม่เคารพกฎจราจร ติดสินบนเจ้าพนักงาน ไม่ข้ามถนนบนทางม้าลาย ลอกข้อสอบ กินแรงเพื่อนร่วมงาน ไม่ใส่ใจงานที่ได้รับมอบหมาย โกงกฎระเบียบต่างๆ เพื่อแสดงความมีอำนาจของตำแหน่ง ฯลฯ ผมก็ย่อมมาอยู่ในประเทศที่ข้าราชการคอรัปชั่น ผู้คนขโมยผลงานกัน อวดเอาหน้า โฆษณาล้างสมอง อิจฉาริษยาคนทำดีแต่เด่น นักการเมืองเลว ตำรวจบ้าอำนาจ ฯลฯ

ผมเป็นคน “เลือก” ให้สิ่งต่างๆ เกิดมาทั้งนั้น หรืออย่างน้อย ผมเป็นคน “เลือก” ที่จะอยู่ในสิ่งแวดล้อมเหล่านี้เอง

คนที่พูดประเด็น “สฤษฎก” ได้ยอดเยี่ยมและคมคายคือคุณ mk ขอเชิญอ่าน The Main Problem of Thailand , คนชั้นกลาง และอื่นๆ ในบล็อกอัน aggressive นั้นแหละ ;P

2. ผมมาเกิดในประเทศศักดินา เพราะผมชอบทาสรับใช้

คนจบนอกหลายคน เมื่อต้องตอบคำถามว่าทำไมถึงเลือกกลับเมืองไทย มักจะมีวาระแอบแฝงจากคำพูด “ไม่มีที่ไหนสบายเหมือนเมืองไทย” ว่า “เมืองไทยมีชนชั้น มีคนใช้ มีเด็กเสิร์ฟ โว้ย” ซึ่งหมายความว่า ลึกๆ เราก็ชอบให้คนขับรถ/คนใช้/เด็กเสิร์ฟ มาหมอบกราบเรา มากกว่าที่จะเป็นแบบเด็กเสิร์ฟเมืองนอกที่ “กูเสิร์ฟมึง มึงก็ทิปกู มึงกูเท่ากันเว้ยยย”

เราดึงดูดการแบ่งแยกชนชั้น รุ่นพี่รุ่นน้อง เราเลยมาเกิดรวมกันที่เมืองไทย ที่ที่เราซื้อเบ๊นซ์เพราะมันแสดงถึง “อำนาจ” ซื้อไอโฟนเพราะมัน “สูงส่งกว่า” ผมสบายใจที่ขึ้นแทกซี่แล้วเค้านอบน้อมด้วย ไปร้านอาหารต่างจังหวัดแล้วผู้คนกุลีกุจอต้อนรับ ผมก็ย่อมมาเกิดร่วมกับ ดร. หยิ่งยะโส, พณฯ ท่านที่ชอบปิดถนนเล่น, ลูกหลานคนรวยที่มีสิทธิมากกว่า ยิงคนตายไม่ผิด ขับรถชนคนเล่นได้ ขับเครื่องบินหลวงเล่นได้ หรือใครต่อใครที่โกงชาติบ้านเมืองแล้วผู้คนยกย่องคารวะ ฯลฯ เพราะว่าเราก็รู้ว่า เราอยู่เหนือใครบางคนเสมอ และนั่นก็คือความยุติธรรมแห่งประเทศสยามของเรา

3. ผมมาเกิดเมืองไทย เพราะผมหลงใหลในภาษาไทย

เหมือนจะเขียนแต่ข้อเสีย เดี๋ยวท่านทั้งหลายจะกล่าว “ไม่พอใจ ก็อย่ามาอยู่เมืองไทยสิโว้ย” อย่ากล่าวเช่นนั้นเลย กระผมเข้าใจข้อจำกัดต่างๆ และเข้าใจวาสนาตนเองที่เลือกมาอยู่ที่นี่

เมื่อวิเคราะห์ตนเองไปเรื่อยๆ ผมก็พบว่า ผมเองชื่นชอบในบทกวีไม่น้อย และคิดต่อว่า หากใครซักคนจะชื่นชอบบทกวีอย่างสุดจิตสุดใจ เค้าควรจะต้องมาเกิดเป็นคนไทย เพราะภาษาไทยนั้นรุ่มรวยถ้อยคำอย่างยิ่ง คำด่าของเรามีมากมายนัก (ภาษาที่ด่าได้แค่คำว่า “ฟัก” นั้นชิดซ้าย) คำไวพจน์ (synonym) ของไทยนั้นมีมหาศาลจนใช้ไม่หมด เช่น คำที่แปลว่า “สวย”, “ดอกไม้”, “ผู้หญิง” ฯลฯ คำคล้องจองของเรา เพราะพริ้งยิ่งกว่าภาษาใด (ภาษาอื่นจะแต่งบทกวีอย่าง “นกน้อยนอนแนบน้ำ ในนา” อย่างท่านศรีปราชญ์ – เจ้าของถ้อยคำ อย่าว่าเราเจ้าข้า อยู่พื้นเดียวกัน - ได้ละหรือ?) และจะมีภาษาใดกำกวมได้ยิ่งกว่าภาษาไทย? ซึ่งผู้คน จะเอาถ้อยคำมาตีประเด็นอย่างไรก็ได้ เหมาะกับการเขียนกวียิ่งนัก (การยกย่องในความกำกวมนี้ ทำให้ผมมีปัญหากับการสอบ Writing ของ TOEFL พอสมควร จนมารู้ภายหลังว่าภาษาอื่นเค้าไม่กำกวมโว้ย จึงพอจะเขียน Writing ได้บ้าง)

4. ผมมาเกิดเมืองไทย เพราะผมชอบ “กลิ่นฝน” แต่ไม่ได้กลิ่น “หิมะ”

ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด โตมากับบ้านที่มีตุ่มรองน้ำฝน ชอบกลิ่นฝน ที่มาพร้อมกับลมสดชื่นที่พัดผ่านยอดหญ้า สมัยที่อยู่อเมริกา ผมก็ชอบเล่นหิมะในระยะแรก แต่แล้วก็ไม่ได้พิศมัยนัก

5. ผมมาเกิดเมืองไทย เพราะผมเป็นคนไม่มีระเบียนวินัย เป็นคนตามแห่ โหยหากลุ่ม และไม่มีสำนึกด้านการเมือง

ผมย่อมไม่ควรเกิดในประเทศญี่ปุ่น ที่ผู้คนมีวินัย, ไม่ควรเกิดในประเทศแถบตะวันตก ที่ผู้คนมีความเป็นตัวของตัวเองสูง ไม่มีทรรศนะ “ปลอดภัยเมื่ออิงกลุ่ม” แบบคนไทย, ไม่ควรเกิดเป็นคนเยอรมัน ฐานรากของกฎหมายมหาชนของโลก, ไม่ควรเกิดเป็นคนฝรั่งเศสรสนิยมวิไล ที่เฝ้าครุ่นคิดและใช้ปัญญาวิพากษ์ปัญหาส่วนรวม และใส่หน้ากากผู้ดี ฯลฯ เรามีนิสัยแบบใด เราก็ควรเกิดในเมืองที่ผู้คนเค้าเป็นแบบนั้น และนั่นก็ทำให้ “การติดยึด” นั้นยิ่งเข้มขึ้น เพราะเมื่อเราเกิดและโตในเมืองแบบนั้น เราก็ย่อมมีนิสัยแบบคนในเมืองนั้น

ปัญหานี้ พอคิดแล้วสนุกดี เพราะจะพบถ้อยคำที่เรียกว่า “กงล้อประวัติศาสตร์” หรือมากกว่านั้นก็คือ “เวลาไม่ได้เดินไปเป็นเส้นตรง หากแต่เป็นวงกลม อดีตของเรา จะไปปรากฏเป็นอนาคตของเรา” (เปรียบเทียบกับการทอดลูกเต๋าก็คือ ลูกเต๋ามันก็วนออกมา 1-6 นั่นแหละ วนไปวนมา การได้ 1 ตอนเช้า ก็ตอนเย็น ไม่ได้ต่างอะไรกัน)

6. ผมมาเกิดเมืองไทย ได้พบพระพุทธศาสนา เพราะผมนับถือพระพุทธศาสนา

แล้วถ้อยคำก่นด่า ประชดประชันด้านบน ก็กลับกลายเป็นความวาบหวามโรแมนติคอย่างยิ่ง เมื่อจบท้ายด้วยการบอกว่า ผมรักพระพุทธศาสนา ซึ่งมีแต่การเกิดมาในสังคมไทยเท่านั้น ที่จะมีภูมิหลังมากพอที่จะเข้าถึงพุทธธรรมได้สะดวก และนั่นก็คุ้มค่ากับการเกิดมาเจอ “ด้านแย่ๆ ของความเป็นไทย” ทั้งหลาย หรือจะว่าไปแล้ว ต่อให้ชีวิตจะต้องเลวร้ายกว่านี้อีกกี่เท่า ต่อให้สังคมจะสาดโคลน สาดระเบิดใส่กันมากกว่านี้อีกสักเท่าไหร่ แค่ได้เกิดมาเจอพุทธศาสนา ก็คุ้มค่ากับความเลวร้ายทั้งปวงแล้ว

หลวงพ่อปราโมทย์ กล่าวเมื่อวันที่ 17 ส.ค. 2551 ว่า

คนไหนความจำดีๆ ระลึกชาติได้ จะรู้สึกเลยว่า ชาติไหนที่ไม่ได้เจอพระพุทธศาสนานั้น ชีวิตมันวังเวง

ก็ทำคุณงามความดีไปนั่นแหละ แต่ว่าไม่รู้เป้าหมายของชีวิต

พระพุทธเจ้ามาสอนเรานะ ให้เรารู้ว่า เป้าหมายของชีวิตเรา คืออะไร

เขียนเรื่องแรงดึงดูดและกฎแห่งกรรมเพื่อรับใช้ “ความคิด”

เพื่อที่จะให้เกิดแรงส่งต่อ ให้ได้พบกับพุทธศาสนาอีกในอนาคต ย่อมต้องใช้ “การกระทำ”

ข้ามภพชาติมานานแสนนาน กว่าจะได้พบพระพุทธศาสนา กว่าจะได้พบกัน 

หากท่านได้อ่านประโยคนี้ ย่อมแปลว่า เรามีวาสนาต่อกัน และท่านเองก็มีวาสนาต่อ พุทธธรรม

ลอง คลิกฟังธรรม หน่อยดีมั้ย ขอให้ฟังซัก 1-2 คลิป หากไม่ถูกจริตก็ไม่ว่ากัน

(นั่น ตอนจบดันฮาร์ดเซลซะงั้น ) 

สวัสดี

(คลิกจิ)

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ

• ฝันถึงวัยเด็กเมื่อปลายปีที่แล้วติดต่อกันหลายเดือน เลยได้กลับไปดูบ้านในวัยเด็กของตัวเอง

• แล้วก็เลยนึกเขียนบันทึก ชีวิตผ่านไปทีละวัน และได้ย้อนกลับไปดูตัวเอง ว่าเติบโตมาอย่างไร

• ได้เข้าอบรม Mind Training กับสถาบัน HOAI (โทร. 02-240-2844-5) จากการเชิญชวนและรบเร้าของนายฮั่น ทำให้ได้เปิดใจ ทำความเข้าใจอดีต มีเป้าหมายในชีวิต และกระตือรือล้นที่จะพัฒนาตนเอง คอร์สนี้พัฒนาขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อผู้คนต่างสิ้นหวังในชีวิต นักจิตวิทยาทั่วโลกต่างประชุมร่วมกัน เพื่อหาทางออกว่า ผู้คนจะมีความสุขและประสบความสำเร็จในชีวิตได้อย่างไร

• ได้อ่านหนังสือ สนทนากับพระเจ้า, การพูดคุยที่ไม่ธรรมดา ซึ่งยอดเยี่ยมสมกับที่คุณสุวินัยกล่าวว่า “เพราะ God ในหนังสือเล่มนี้ คือกัลยาณมิตรที่ทรงภูมิปัญญาที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ผู้อ่านจะพานพบได้ในชีวิตนี้” หลายส่วนของ God ในหนังสือเล่มนี้ กล่าวได้สอดคล้องกับพุทธรรมมาก

• หนังสือ มนุษย์ ความหมาย และค่ายกักกัน, Man’s Search for Meaning เป็นเรื่องราวของผู้รอดชีวิตในค่ายกักกัน เหมือนกับที่เป็นสาเหตุแห่งการสร้างคอร์สอบรม Mind Trainning ที่พยายามจะชี้แนวทางบางอย่างร่วมกันว่า ผู้ที่รอดชีวิตนั้น ไม่ใช่เพราะเค้าหนุ่มหรือแก่ แข็งแรงหรืออ่อนแอ แต่เพราะมีความมุ่งมั่น และมีเป้าหมายในชีวิตต่างหาก ซึ่งความมุ่งมั่น หรือ Passion พื้นฐานที่นักจิตวิทยาสมัยใหม่ปูทางให้ ก็สอดคล้องกับทั้ง ฉันทะ และ ศรัทธา ในพุทธรรม

• หนังสือ ศิลปะแห่งความสุข, The Art of Happiness สอดคล้องกับทุกเล่มด้านบน แม้ผู้เขียนพยายามทำให้ดูมีหลักการตามวิทยาศาสตร์ไปนิด อย่างไรธรรมะและท่านดาไลลามะก็ยิ่งใหญ่เสมอ

• หนังสือ ไอน์สไตน์ถาม พระพุทธเจ้าตอบ ของ คุณศุภวรรณ กรีน และอีกหลายอย่างที่อ่านผ่านเว็บไซต์ เค้ากล่าวว่า ขออวดอุตริมนุสธรรมที่มีในตน โดยการประกาศว่าบรรลุอรหันต์ เพราะเห็นว่า หากไม่กล่าวเช่นนี้ ดูท่าคนทั่วไปจะไม่เชื่อว่าเส้นทางของพระพุทธเจ้ามีจริง โดยส่วนตัวกระผมไม่ทราบว่าเค้าบรรลุจริงหรือไม่อยู่แล้ว เพราะกระผมเป็นคนตาบอด มิอาจเห็นคนตาดี แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ และยิ่งปฎิบัติวิปัสนาตามก็ยิ่งสัมผัสได้ และยิ่งชอบที่ในหนังสือ ไม่เคยกล่าวอวดอ้างว่าเหนือพระธรรมแต่อย่างใด (ในขณะที่ ผมเห็นว่า การพูดว่า มึงมีกูไว้ไม่จนนั้น แม้จะเป็นการให้กำลังใจ และความหวังดีสำหรับผู้ด้อยปัญญา แต่อีกนัยหนึ่ง มันก็เป็นการอวดอ้างเหนือพระธรรมด้วย)

• ได้ดู DVD เรื่อง The Secret ซึ่งพูดอยู่เรื่องเดียวเลยว่า ความลับที่จะทำให้คนเราได้ในส่ิงที่ปรารถนา นั่นคือ Law of attraction, ซึ่งเป็นเสี้ยวหนึ่งในพุทธรรมทั้ง อิทธิบาท 4 และ พละ 5 กล่าวคร่าวๆแล้วก็ยังสอดคล้องกับข้อบนๆที่กล่าวมา คือ ความเชื่อ ความมุ่งมั่น นั่นเอง ถ้าเชื่อว่าทำได้ เราจะทำได้ (หรือจะกล่าวตามพระคัมภีร์ไบเบิลก็ได้ว่า โดยความเชื่อ ท่านจะรอด)

• ได้ทำตามความฝันสำเร็จไปหลายๆเรื่อง ทั้งการได้แต่งเพลง ทำเพลงขาย ได้ออกอัลบัมของตัวเอง ได้ตระเวณเล่นคอนเสิร์ต เปิดหมวก และกิจกรรมประชาสัมพันธ์ ได้ลงหนังสือพิมพ์หลายฉบับ ออกทีวี ได้สัมภาษณ์ลงนิตยสารสีสัน ได้ทำ MV และได้ออนแอร์ออก MTV Thailand ได้ออกคลื่น Fat Radio, Seed FM และอื่นๆ (บางส่วนดูที่ เว็บแฮปปี้ดีด็อกส์)

• และหลังจากโปรโมทและลงทุนไปปีเศษ ก็พบว่าธุรกิจดนตรีนั้นขาดทุนไปหลายล้านบาท และอัลบัมของผม กับศิลปินใหม่อีกคนหนึ่ง ก็ถูกลืมไปในสายลม (อ้อ คนอีก 99.9% ไม่รู้จักด้วย)

• ได้สร้างบริษัทของตัวเอง เริ่มจากตัวคนเดียว รับงานฟรีแลนซ์ จนกระทั่งมีพนักงาน 20 คน จากขายปีละแสน มาเป็นปีละสิบล้าน ได้ทำงานกับทั้งลูกค้าเมืองไทยและเมืองนอก ได้ถ่ายทำ คุมกองถ่าย ตัดต่อ เขียนบท ออกแบบ 3D กราฟฟิคดีไซน์ ทำหนังสือ ทำ event พูดบรรยาย นำเสนองานกับผู้บริหารระดับสูงในบริษัทใหญ่ๆ ฯลฯ มีงานที่ท้าทาย สนุกสนาน มีการพัฒนาตนเองตลอดเวลา

• แล้วปลายปีที่แล้วจนถึงปัจจุบัน ก็พบว่าเป็นขาลงของธุรกิจ บริษัทเอเจนซี่โฆษณาแบบผมปิดตัวไปจำนวนมาก เกิดการตัดราคากันครั้งใหญ่ และทำให้ผมต้องลดคน เหมือนกับปิดบริษัททิ้งไป แล้วเปิดบริษัทใหม่ เล็กๆ พอดีๆ มีแค่ 10 คน มีอะไรก็ทำเอง ไม่มีลูกน้องเยอะเหมือนก่อน

• ทั้งเรื่องทำเทป และเรื่องทำบริษัทโฆษณา ได้บทเรียนตรงกันว่า อย่ารีบร้อนโต ให้รีบร้อนเข้าใจตัวเองดีกว่า และธุรกิจที่จะอยู่ได้นั้น ต้องมาจาก demand จริง (แน่นอนว่า demand คนก็เปลี่ยนไปตลอดเวลา)

• และช่วงนี้ ก็เป็นครั้งแรกที่กระผมต้องทำงานเพื่อเงิน เมื่อก่อนตอนที่อยู่คนเดียว ผมก็เป็นเหมือนตั๊กแตนในนิทานอีสปได้ รื่นเริงตลอดเวลา พอหน้าหนาว คนอื่นอุ่น อิ่มหมีพีมัน ผมก็ยังหยิ่งหายใจเบาๆไปได้ แต่พอกลายเป็นบริษัท เราอดได้ แต่จะให้ลูกน้องมาอดก็ใช่เรื่อง ดังนั้นก็ต้องกู้ยืม ทวงเงินลูกค้า หาเงินหมุนไปเดือนๆอยู่ดี

• แล้วไอ้พันก็พากระผมไปเล่นเกมแข่งหนู หรือ Rat Race ของ Robert Kiyosaki ซึ่งทำให้เห็นความสิ้นหวังของการเป็นมนุษย์เงินเดือน ที่ร้ายก็คือ ผมดันไม่อินกับทางออกที่เค้าเสนอให้ทำขายตรง นั่นยิ่งทำให้ผมเกิดความเบื่อหน่ายกับธุรกิจมากที่สุด ตั้งแต่เกิดมา

ถ้าคนรวย คือคนที่ได้ทุกสิ่ง ตามที่เค้าปรารถนา ก็ย่อมชี้ให้เห็นแล้วว่า มีแต่พระสงฆ์เท่านั้นที่จะรวยที่สุด – ซึ่งไม่ใช่เพราะได้ทุกสิ่ง แต่เป็นเพราะไม่ปรารถนาต่างหาก

โดยสรุป เมื่อปรารถนาน้อย เราก็จะรวยมาก

• ซุป เพื่อนภาคคอมผู้อุทิศชีวิตไปกับการปฎิรูปการศึกษาไทยมาหลายรูปแบบ ผิดหวังมาก็มาก (เช่นหลายโปรเจ็คของ The GURU) ผลสุดท้ายมาลงเอยที่การทำธุรกิจดำน้ำ (FreedomDive.com) เพราะเห็นว่าโลกใต้น้ำนั้น “เป็นโลกที่ไม่คุ้นเคย ลึกลับ และ งดงาม ซึ่งจะทำให้ผู้ดำน้ำรู้สึกนิ่งขึ้น สงบขึ้น และเห็นแก่ตัวน้อยลง” ซุปมาเยี่ยมที่ออฟฟิศของผมแล้วกล่าวว่า “ทำไมนายถึงเสียเวลาไปทำเรื่องมายาวะ ไม่ทำของจริงบ้างหรือ?”

• ได้พบกับความรัก ได้ตกหลุมรัก มีคนบอกรัก และได้เฝ้าดูแลการเติบโตของความรัก ซึ่งงดงามบ้าง กระท่อนกระแท่นบ้าง

ฯลฯ

ความคิดต่างๆ บางอย่างเกิดเพียงชั่วแล่น ผ่านมาพอให้เกิดความคิดฟุ้งซ่าน แล้วมันก็ไป เรียบเรียงมาบางส่วนเท่าที่นึกออก เพื่อจะได้เตือนตนเอง และบอกกล่าวว่า เกิดอะไรขึ้นในชีวิต

และผลลัพธ์ของเหตุประจวบเหมาะเหล่านี้ ก็ทำให้กระผมเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง และตระหนัก ในถ้อยคำที่คอยบอกกล่าวตนเองว่า

ความทุกข์นั้นเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับชีวิต ที่ต้องเผชิญและผ่านมันไป ไม่ใช่การหนีหน้าหรืออดทนรอ หากแต่ว่าเราต้องเผชิญ และเฝ้าดูมันทำร้ายเรา เพื่อให้เราได้เติบโตขึ้น

แล้วสุดท้าย ผมก็รู้สึกว่า ความเหงานั้น ไม่เท่เหมือนเดิมอีกแล้ว มันเป็นเพียงบางห้วงอารมณ์ของชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ต่างหาก

ต้นกล้านั้นผลิใบ โตออกมาทะลุกระป๋อง

มันไม่แข็งแกร่งเหมือนตอนเป็นเมล็ดอีกแล้ว

แต่โลกใบเดิมนี้ ก็กลับสวยงามขึ้นอย่างประหลาด

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• พรมแดนของความรัก
• หนังสือ : ขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน- ในแง่มุมของความรัก
• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• ปาย – ที่พำนักของข้าพเจ้า
• บทเพลงจากแสงแดด (ฉบับร่าง)

Blog Tag คือการบอกสิ่งที่คนอื่นไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับตัวเอง 5 อย่าง แล้วก็ส่งต่อให้คน 5 คน

คุณ Poppyw ส่ง Tag มา ก็เชิญอ่านครับ

1. เมื่อก่อนควบคุมความฝันได้ ชอบฆ่าตัวตายในฝัน

เคยอ่านตำราเกี่ยวกับการทำให้ตัวเองรู้สึกตัวในฝัน ตอนเด็กๆเลยพยายามทำตาม และก็พบว่าตัวเองรู้สึกตัวในฝันได้จริงๆ แรกๆพอรู้สึกตัว ร่างกายจะตื่น แต่หลังๆก็เริ่มไม่ตื่น และมีอำนาจที่จะทำอะไรก็ได้ในฝัน แม้แต่จะฝันไปอีกชั้นก็ได้ (หลังจากอ่านเรื่อง 1001 ราตรี ผมเคยฝันซ้อนฝันไป 10 กว่าฝัน ต้องค่อยๆตื่นจากฝันหนึ่ง เพื่อพบว่าตัวเองฝันอยู่ในอีกฝัน – ก็เป็นประสบการณ์ที่แปลกประหลาดดี)

ที่รู้สึกว่าโรคจิตพอสมควรก็คือ ผมชอบลองฆ่าตัวตายในฝัน เหมือนร่างกายพยายามจะจินตนาการถึงภาวะหลังความตาย แต่มันก็ไม่รู้ว่าจริงๆคืออะไร มันเลยงงๆ แปลกๆ ไม่รู้นักจิตวิทยาจะเรียกอาการอย่างนี้ว่า พวกเสพติดการฆ่าตัวตายหรือเปล่า?

หลังจากบวช ผมไม่เคยรู้สึกตัวในฝันได้อีกเลย

2. เคยตั้งกฎว่าต้องมองผู้หญิงไม่เกิน 5 วินาที

พอมองย้อนกลับไป ผมจึงเข้าใจว่า ในวัยแรกรุ่นของผม ผมเป็นพวก “ตกหลุมรักความรัก” นั่นคือ เอาเข้าจริง ผมไม่ได้รู้จักหรือหลงใหลในตัวตนของฝ่ายหญิง แต่ผมหลงใหลในการตกหลุมรักมากกว่า

และตามประสาของพวกอ่านหนังสือเกี่ยวกับ “สุภาพบุรุษ” มามาก ผมจึงลองฝึกตัวเองให้ไม่สนใจหญิงสาวคนอื่น ด้วยการบอกตัวเองว่า ห้ามมองใครเกิน 5 วินาที

ปฎิบัติอยู่หลายปี มันทำให้หลังจากนั้น ช่วงหนึ่ง ผมมีปัญหาในการสบตากับหญิงสาว และจนถึงปัจจุบัน ผมจะไม่เคยตามชายหนุ่มรอบๆข้างทันเลยว่า มีใครสวยเดินผ่านมา (ผมแก้เขินในปมด้อยนี้กับชายหนุ่มคนอื่นว่า เพราะผมคิดว่าคนสวยที่ไม่รู้จักนั้น มีแค่ 2 ฟังก์ชั่น คือ 1. ให้เกียรติ 2. XXX นั้่นทำให้ผมไม่จำเป็นต้องไปมองหรือรู้จักพวกเธอ)

3. ผมเลิกมองพ่อว่าความรอบรู้ทุกสิ่ง เมื่อขึ้นชั้นประถม

ในทางจิตวิเคราะห์ เด็กผู้ชายจะนับถือว่าพ่อเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง จนกระทั่งเค้าผ่านปมออดิปุส ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นช่วงวัยรุ่น สำหรับผมน่าจะเรียกว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เด็ก (หรือไม่งั้นก็ไม่เกิดขึ้นเลย ) เพราะตอนป.1-ป.2 ที่ผมเพิ่งเคยเห็นพจนานุกรม ผมลองเปิดเล่นดู แล้วก็พบว่าในหมวด ฬ. ไม่มีคำอยู่ ผมนึกได้คำแรกว่า ปลาวาฬ ผมเลยถามพ่อว่า ทำไม ฬ. จุฬา ไม่มีคำว่า ปลาวาฬ?

พ่อบอกผมว่า “มันจะมีได้ยังไง?” และไม่มีคำอธิบาย ซึ่งเป็นคำตอบที่ทำให้ผมในวัยนั้นรู้สึกเจ็บใจมาก ว่าทำไมพ่อถึงมีเรื่องที่อธิบายไม่ได้อยู่ด้วย

หลังจากนั้นผมเลยตั้งใจว่า อยากรู้อะไรต้องหาเอาเอง และก็ไม่ถามอะไรพ่ออีกเลย

4. ไม่ “นั่งดูทีวี” ร่วมกับผู้อื่น จนกระทั่งจบปริญญาตรี

ความผิดปกติของชีวิตผม ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะผมโตมาโดยไม่ได้ดูทีวี

พ่อผมฟังข่าวจากวิทยุ ไม่ชอบเปิดทีวี ครอบครัวในวัยเด็กจะอยู่พร้อมหน้าก็เมื่อกินข้าว ซึ่งพ่อจะไม่เปิดทีวี

วัยเด็ก ที่มีช่อง 9 การ์ตูน ผมอยู่ต่างจังหวัดซึ่งรับช่อง 9 ไม่ได้
วัยรุ่น ที่มีมิวสิควีดีโอเต็มบ้านเต็มเมือง ผมไม่ชินกับการเปิดทีวีเอง จึงพลอยไม่ได้ดู
ฯลฯ
อาจมีดูหนังจากวิดีโอร่วมกันบ้าง แต่มันก็คนละแบบกับดูทีวี

ครั้งแรกที่ไปอเมริกา และต้องนอนดูทีวีกับคนอื่น จึงเป็นเรื่องยากสำหรับผม เพราะหากเป็นหนัง ผมก็จะไม่สนทนากับใคร แต่ดูทีวี คนปกติเค้าคุยกัน ผมไม่รู้ว่าควรคุยอะไร (ทำไมเราไม่ตั้งใจดูกันวะ?) เมื่อไหร่ที่เราควรเปลี่ยนช่อง? (รายการก็น่าเบื่อเหมือนๆกัน ตอนไหนที่คนปกติเริ่มเบื่อ?) เสียงแบบไหนที่เรียกว่าน่ารำคาญ (ทั้งเสียงพิธีกรและตัวละคร ผมรู้สึกว่ามันน่ารำคาญไปหมด แยกไม่ออกว่า ระดับไหนที่คนทั่วไปเริ่มรู้สึกว่าน่ารำคาญ เลยทำให้เกิดปัญหาเดิมว่า เราควรเปลี่ยนช่องเมื่อไหร่)
ฯลฯ

แต่ทีวีก็เป็นลักษณะร่วมอันหนึ่งของสังคม พอผมหัดดูทีวีได้บ้าง ก็เข้าใจไวยากรณ์ร่วมของสื่อทีวี และมีมุมมองต่อสังคมกว้างขึ้น

5. ไม่เคยคิดจะซื้อบ้าน

ที่ผ่านมา แม้จะมีคอนโดเก่าๆ และบ้านอีกหลังของพี่สาวอยู่หน้ารามฯ ผมกลับเลือกที่จะอยู่หอที่ใกล้ๆที่ทำงานตลอด เพราะรังเกียจรถติด เพื่อนหลายคนกล่าวถึงหลักเศรษฐศาสตร์ด้วยความเป็นห่วงว่า อย่าเสียเงินกับค่าเช่า ควรจะเสียเงินกับ Asset และควรซื้อบ้านก่อนรถ เพราะบ้านราคาขึ้น รถราคาตก แม้ผมจะบอกว่า ยังไม่รู้ว่าบั้นปลายชีวิตจะไปอยู่ที่ไหน เพื่อนก็บอกว่าให้ซื้อไปเหอะ ไม่อยู่ก็หาคนมาเช่า

แรกๆผมงงตัวเองว่าทำไมไม่เห็นด้วยกับเพื่อน จนมาวิเคราะห์ภายหลังแล้วก็เข้าใจตัวเองว่า ผมรู้สึกว่า การมีบ้านที่ไม่ได้อยู่นั้น เป็นการเอาเปรียบคนอื่น (เพราะมี damand จำนวนมาก ในขณะที่ supply น้อยนัก) และวันหนึ่งหากจะแต่งงาน ยังไงฝ่ายหญิง(ถ้ามี) ก็น่าจะเรื่องมากกว่าผม ให้เธอตัดสินใจดีกว่า ดังนั้น ผ่อนซื้อไปตอนนี้ ก็ไม่ได้อยู่อยู่ดี

นั่นก็ทำให้ผมมีชีวิตดังตั๊กแตนในนิทานอีสปต่อไป อ้างเหตุผลสวยหรู จะได้ไม่ต้องเป็นมดที่ขยันทำงานผ่อนบ้านอยู่ หึหึหึ

ส่งต่อ 5 คน จะเขียนกันมั้ยเนี่ย

1. คุณเบน หญิงสาวสำนวนสวย
2. น้องโอ๊ส หญิงแกร่งสู้ชีวิต
3. น้องปู๊ดส์ นายช่างปากกล้า พักหลังเห็นเอาแต่ถ่ายรูป
4. น้องดำ ผู้กล่าวว่า “ความรู้เป็นของโลก ไม่ใช่ของกู”
5. พี่จันทร์ พี่สาวคารมคมคาย ไม่ได้เขียนบล็อกมาแค่ 3-4 ปี มาเขียนหน่อยมั้ยคร้าบ

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า
• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• พรมแดนของความรัก

ชีวิตนั้นเต็มไปด้วยเรื่องสั้นจบในตอน ทั้งดีและร้าย สนุกสนาน ไร้แก่นสาร หรือมุ่งมั่นค้นหาสาระ บางเรื่องที่ผ่านมานั้น เราอาจจะลืมมันไปเสียนาน จนกระทั่งมีเหตุการณ์ให้หวนระลึก เรื่องที่เคยจบในตอน ก็กลับกลายเป็นแค่ปฐมบท สำหรับเรื่องขนาดยาวต่อมา

ผมเอ็นทรานส์ติดคณะวิศวะ จุฬาฯ ในตอนม.5 ซึ่งทำให้พ่อดีใจมาก นี่เป็นกรณีนึงของการ “ทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องพิเศษ” นึกย้อนกลับไปแล้วผมก็รู้สึกผิด
ผมไม่เคยบอกพ่อเลยว่า ผมทำคะแนนวิชาเลขในข้อสอบเอ็นทรานส์เก่าย้อนหลัง 10 ปี ไม่เคยได้ต่ำกว่า 95/100 และผมบวกลบคะแนนดูแล้ว อย่างเลวร้ายคะแนนของผมก็จะสูงกว่าคะแนนขั้นต่ำของอันดับ 1 ที่เลือกไว้

ผมเริ่มเหนื่อยจากความโดดเด่นและสมบูรณ์แบบ ช่วงมหาวิทยาลัยจึงเป็นวัยที่ผมวิ่งหนีออกจาก How-to ทั้งหลาย และได้พบกับเรื่องของเพื่อน คณะ ความฝัน ศรัทธา
รุ่นผมคงเป็นรอยต่อระหว่างอดีต ที่เต็มไปด้วยคุณค่าเก่าๆอันหนักอึ้งที่ล้าสมัย และปัจจุบัน ที่จำนวนมาก มหาวิทยาลัยเป็นความเบาหวิวของเน็ทเวิร์คผู้บริโภค และเป็นสวรรค์ไร้แก่นสารระหว่างนรกแห่งการสอบเข้า และนรกแห่งการทำงาน

เป็นช่วงชีวิตแสวงหา ที่ล่องลอย แม้จะทำกิจกรรมต่างๆมากมาย

ได้พบคนอย่างไอ้ชาร์ด มุสลิมเสเพลที่สนใจในปรัชญาพุทธ และสุราเมรัย

ได้พบคนอย่างไอ้เก๋ คนรักเพื่อนรักเหล้าที่ตรงไปตรงมา คิดซับซ้อนไม่เป็น แต่จริงใจ

ได้พบคนอย่างไอ้โน้ต ผู้ประสานสิบทิศ ไหว้วานคนได้ทั้งแผ่นดิน

ได้พบคนอย่างไอ้เอก ผู้อ่านสามก๊กมานับร้อยจบ (ไม่ใช่สำนวนนะ เรื่องจริง) ผ่านการต่อสู้ทางจิตใจมาสาหัสนัก แม้เราจะลงเอยคนละแนวทาง แต่ผมก็นับถือมัน มันเป็นคนแรกที่วิเคราะห์ผมแล้วบอกว่า “มึงจงเป็นขุนพล อย่าเป็นแม่ทัพ” ไอ้เอกเป็นคนทำให้ว้ากเกอร์อย่างเรา ตัดสินใจล้มระบบว้ากเกอร์ของคณะวิศวะ จุฬาฯ และทำให้กรรมการนิสิตตัดสินใจยกเลิกการโปรยใบจามจุรี เพราะไม่อยากให้มีการตัดต้นไม้กับผลิตขยะจำนวนมหาศาลในแต่ละปี (แน่นอนว่าเกิดสงครามครั้งใหญ่ภายในคณะ ซึ่งต่อมา สิ่งที่ยกเลิกไปก็กลับคืนมาอยู่ดี)

ได้พบคนอย่างไอ้ป่าน ผู้บอกว่า “กูจะเป็นศาสดา” และ “ทุกอำนาจ ต้องใช้เงินโว้ยเม่น” และเลือกทำกิจกรรมในตำแหน่งที่เกี่ยวพันกับเงิน

ได้พบคนอย่างไอ้บ๊อบ ผู้สามารถเปลี่ยนอายุตัวเองในบัตรประชาชนได้ ทั้งเพื่อเข้าเตรียมทหาร และเพื่อเข้าโครงการจุฬาฯชนบท มันยอมทิ้งลูกเมียไว้เบื้องหลังและมาคลุกคลีกับไอ้พวกเด็กเหลือขออย่างเรา

ไอ้บ๊อบสามารถกินเหล้าแสงทิพย์ 1 กลมติดต่อกันได้หมดรวดเดียว มันทำให้ผม ไอ้ชาร์ด และไอ้ตาม ต้องเดินรอยตาม

ได้พบคนอย่างไอ้กอล์ฟ คนกล้าบ้าบิ่นจนถึงบ้าบอ ด้วยสปิริตบางอย่าง มันเคยยกหินขนาด 10 คนโอบจากก้นเลนเพื่อเคลียร์ทางสร้างสะพาน แต่หินกลับตกมาทับมือมัน กระนั้น เสี้ยววินาทีก่อนที่มือมันจะหัก เพื่อนๆรักบี้ก็ตั้งสกรัมและดันหลังมันไว้ได้ หลังจากนั้น มันเลยได้ฉายาว่า ผู้พัน!

ได้พบคนอย่างไอ้นัท ผู้แนะนำหนังสือสารพันให้ผม โดยเฉพาะท่านพุทธทาส แต่แล้วมันก็กลับมีทรรศนคติที่โหดร้ายกว่านิทเช่ว่า “ไม่ใช่เพียงพระเจ้าตายแล้วหรอก แม้แต่พระอรหันต์กูก็ไม่นับถือ” มันศึกษาตำราจิตวิทยาหลายเล่ม เพื่อไปปั่นหัวจิตแพทย์ในตอนที่พ่อมันส่งมันเข้าโรงพยาบาลบ้า หลังจากนั้นมันตัดสินใจไม่ไปสอบ และ รีไทร์ เพื่อมาเยาะเย้ยพวกเราภายหลังว่า ไอ้พวกไต่กระไดแข่งกันในระบอบทุน

ได้พบคนอย่างไอ้ต่อ ผู้ใช้ชีวิตอยู่ในโลกมืด ช่ำชองในสุรา นารี ยาเสพติด แต่ไม่เล่นการพนัน (มันบอกผมว่า คนเราถ้ารักจะเหี้ย ต้องเหี้ยไม่กี่เรื่อง ถ้าเหี้ยทุกเรื่อง ชีวิตจะไม่ยืนยาว) ไอ้ต่อมีผู้หญิงไม่ขาดมือ ทุกประเภท – ซึ่งหมายถึงทั้งอาชีพ และ หน้าตา ผมเพิ่งมาเข้าใจรสนิยมมันก็ตอนที่ได้อ่านชีวิตของ โทมัส ในเรื่องความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต เพราะตัวละครนี้ก็ค้นหา “ภาวะอันเร้นลับ” ซึ่งมิได้มีอยู่เฉพาะในผู้หญิงหน้าตาดีหรือขี้ริ้ว เหมือนกันกับมัน

ได้พบคนอย่างไอัพัน ผู้มีอุดมการณ์แรงๆ ที่หวังดีกับสังคม กระนั้น มันก็พบกับความผิดหวังเสียมาก ทั้งกับเพื่อน และ วิชาชีพ (วิศวกรรมโยธา) ภายหลังมันตัดสินใจเลิกเป็นวิศวกร หันมาทำธุรกิจขายตรงจริงจัง สร้างรายได้หลักสิบล้านต่อเดือน เพื่อจะได้มีเงินเก็บมาสร้างโรงเรียนอย่างที่เคยฝัน

ได้พบคนอย่างไอ้ป๊ะ ผู้รักชีวิตในค่ายอาสาฯ และไม่กลับมาเรียน จนมหาวิทยาลัยให้ออกตอนปี 2 จำได้ว่า เพื่อนๆลงเงินกัน เพื่อให้ผมและไอ้ปุ้ยขึ้นเครื่องบินไปตามมันกลับมาเดินเรื่อง และด้วยความช่วยเหลือของหลายฝ่าย คณะก็ช่วยเปลี่ยนเกรดให้ และแก้ใบรีไทร์ จนมันก็สามารถเรียนจบในปี 5 ในที่สุด

ได้พบคนอย่างไอ้ปุ้ย ไอ้ฮั่น ไอ้อัค ชีวิตมันเรียบง่าย แต่หัวใจสำหรับเพื่อนนั้นยิ่งใหญ่

ได้พบคนอย่างไอ้เหลา มุขตลกของมันนั้น เกินกว่าที่หนังสือเดอร์ตี้โจ๊กในโลก จะบันทึกไว้ได้หมด

ได้พบคนอย่างไอ้เกริก สุดยอดปรมาจารย์ด้านคอมพิวเตอร์ มันทำให้ผมเลือกเรียนคณะคอมพิวเตอร์ (เพราะแน่ใจได้ว่า เมื่อเสเพลจริงๆ มันทำให้ผมพร้อมเตรียมสอบในเวลา 1 วันได้) เพื่อนหลายคนแซวว่า ผมจบมาได้เพราะไปซีร้อกซ์ใบปริญญาไอ้เกริกมา

ได้พบคนอย่างไอ้จ๋ง ยอดฝีมืองำประกาย ฉายา “ไร้คลื่น” เพราะมันสามารถมา “สังเกตการณ์” ในทุกวงประชุมได้เป็นเวลานาน กว่าจะมีใครรู้ตัวว่า มีมันอยู่ด้วย
ในฐานะที่ผมก็เป็น “ผู้สังเกตการณ์” คนหนึ่ง จึงอยากยกย่องมันว่า หากจะมีผู้สังเกตการณ์ที่เร้นตัวออกจากโลกอยู่จริงๆแล้ว ไอ้จ๋งก็จะเป็น ผู้สังเกตการณ์ที่ซุ่มดูผู้สังเกตการณ์คนนั้นอีกที

ได้พบคนอย่างไอ้แมน ผู้ศรัทธาในกิจกรรมและคณะ ชักชวนผมเข้ามาในโลกของคนทำกิจกรรม แต่มันกลับรู้จักตัวเองดีพอที่กล้าลาออกในตอนปี 2 เพื่อไปเรียนคณะอื่นที่มันต้องการ

ได้พบคนอย่างไอ้วิทย์ เพื่อนบดินทร์ที่ไปเรียนต่อแพทย์จุฬาฯ และเลือกชีวิตที่ยากลำบาก เพราะ “กูจะไม่รวยโว้ยเม่น และกูจะช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์”

ได้พบคนอย่างไอ้พัช และได้แต่งเพลงร่วมกัน เวลาที่ได้ทำเพลงกับพัช เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก ตอนนั้น ผมถึงกับฝันว่า วันนึง ผมจะเป็นนักแต่งเพลง

และเพื่อนอีกจำนวนมากที่ไม่อาจกล่าวถึงได้ทุกคน ซึ่งทำให้เวลาผมอ่านหนังสืออย่าง พันธุ์หมาบ้า แล้วไม่ได้นึกถึงผู้คนในหนังสือ แต่นึกถึงเพื่อนของผม

เพราะช่วงเวลานั้น มีทั้งการทำกิจกรรมเพื่อสังคม การออกชนบท การเดินทางเพื่อแสวงหาตนเอง การเที่ยวเตร่ เปิดหมวก โบกรถไปกับเพื่อน การข้องแวะกับโลกทั้งด้านที่สดใจและมืดมิด ดีที่ผมชอบการเมาอย่างเดียวคือเมาเหล้า ถ้าต้องเลือกเมาเนื้อ ผมกลับชอบนั่งสมาธิมากกว่า – ซึ่งทำให้ผมผ่านช่วงนั้นมาได้อย่างปกติสุข

ปี 3 ผมได้บวชที่วัดป่า พบว่าสงบสุขและมองโลกในแง่ดีขึ้นมาก

แต่หลังจากนั้นไม่นาน พ่อผมก็เสียที่บ้าน ท่านหลับไปและไม่ตื่นขึ้นมาอีก แม้จะรู้มาก่อนหน้าบ้าง เพราะท่านอาการแย่ลงเรื่อยๆ ต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อยๆ และไม่ค่อยทำตามหมอสั่งในเรื่องการควบคุมอาหารและเรื่องอื่นๆ พี่สาวผมที่เรียนหมออยู่ก็ไม่ค่อยมีเวลามาคอยควบคุมพฤติกรรมของพ่อ ส่วนผมที่อยู่บ้านเดียวกับท่าน ก็กลับไม่ควบคุม กลับเห็นด้วยกับท่านที่ว่า ไม่เห็นจะต้องมีอายุยืนแล้วไม่มีความสุขเลย ท่านมีความสุขกับสิ่งที่จะทำให้อายุสั้นลง ก็ให้ท่านมีความสุขดีกว่า (แม้ความสุขจะมีหลายมิติก็ตาม)

แต่แน่นอนว่า เมื่อท่านเสียไปจริงๆ หัวใจของผมย่อมปวดร้าวเสียใจ กระนั้นสมองผู้คิดตามเหตุผลก็กลับบอกผมว่า ทุกสิ่งนั้นสมควรเกิดขึ้นอยู่แล้ว และที่จริง “ผมมีเวลาต้องเนิ่นนานแล้ว ที่จะเอ่ยคำร่ำลา”

ในงานศพของพ่อนั้นผมไม่ได้เสียน้ำตาซักหยด จำได้แต่เพียงถ้อยคำที่กล่าวกับตัวเองซ้ำๆ ว่า สุดท้ายคนเราก็ต้องจากกัน และเราก็มีเวลาอันเนิ่นนาน สำหรับเอ่ยคำลาจาก
กับคำถามที่คอยถามตัวเองว่า “เรายังไม่พร้อมที่จะจากกันอีกหรือ?” ซึ่งมันก็ฝังลึกลงไป จนทำให้ชีวิตหลังจากนั้นของผม กลายเป็นเหมือนถ้อยคำของ “อัลมุสตาฟา” (ปรัชญาชีวิต, คาริล ยิบราน) ที่ว่า จงอยู่บนยอดเขา เพราะที่ยอดเขา จะมองเห็นเมืองได้งดงามกว่า

ผมไม่กล้าเอาหัวใจไปผูกกับอะไรไว้อีกเลย แม้ไอ้ชาร์ดจะแซวว่า อยู่บนยอดเขานั้น หนาวกว่าในเมือง แต่ผมก็กลัวที่จะอยู่ในเมือง อยู่ท่ามกลางผู้คนจริงๆจังๆ อยู่ดี

มันทำให้ผมชินกับความเหงา และชินกับถ้อยคำปลอบประโลมตนเองว่า “เม่น มึงมีความสุขดีอยู่แล้ว”

หลังจบการศึกษาผมใช้เวลาทำค่ายอาสาอีก 3 เดือน แน่ใจว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของความฝัน และเป็นการพักผ่อนของจิตวิญญาณ แต่ผมกลับไม่แน่ใจว่า ผมกำลัง “พัฒนา” ชนบท หรือทำประโยชน์เพื่อสังคมอยู่หรือเปล่า เพราะจริงอยู่ ที่ผมนำ “ความเจริญ” ไปให้พวกเค้า แต่ใครจะรู้ว่า “ความเจริญ” จะนำพวกเค้าไปสู่อะไร

การทำความรู้จักกับชาวบ้าน ทำให้เข้าใจระดับนึงว่า คนจนไม่ใช่คนโง่ แต่คนจนก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคนดี ทุกหย่อมหญ้าก็ย่อมมีเรื่องดีและร้ายทั้งนั้น และสิ่งที่น่ากลัวกว่าความจริงก็คือ ภาพลักษณ์ของความจริง และการโฆษณาชวนเชื่อ (พูดตรงๆก็คือ ชาวบ้านที่รอความช่วยเหลือนั้น บางคนก็เหี้ยจนไม่ควรไปช่วยเหลือ และอีกนัยหนึ่ง การที่เราไปช่วยเหลือ ทำให้ชาวบ้านบางคนเปลี่ยนจากคนดีกลายเป็นคนเหี้ย ก็เพราะผลประโยชน์ ที่เรายื่นไปนั่นแหละ)

บางครั้งผมถึงกับสิ้นหวังว่า เมื่อมีสติปัญญาและรับรู้ข้อมูลถึงระดับนึงแล้ว โลกนี้ยังจะมีเรื่องที่น่ารื่นรมย์อยู่จริงๆหรือ? และระบบที่ีมนุษย์ใช้ชีวิตอยู่นี้ มันน่าอยู่จริงๆหรือ?

เหมือนที่หลานของเสรีไทยท่านหนึ่งกล่าวว่า คนที่พูดได้ 7 ภาษานั้นย่อมเหงากว่าคนปกติ เพราะเค้าอาจจะเข้าใจคนอื่นได้ แต่ยากที่คนอื่นจะเข้าใจเค้า ในวัยนั้นผมเริ่มพูดกับใครไม่รู้เรื่อง แม้กระทั่งองค์กร “เพื่อสังคม” ทั้งหลาย โดยเฉพาะผมเป็นเพียงแค่เด็กจบใหม่คนหนึ่ง ไม่มีงานทำ และยังเลี้ยงตัวเองไม่รอด

ยังดีที่ไอ้ปุ้ยพาผมไปสัมภาษณ์งาน และได้งานคอนเซ้าท์ที่ต้องเดินทางไปทั่วสารทิศ ความคิดอันฟุ้งซ่านทั้งหลายของผมจึงทุเลาลง เหลือแค่สิ่งจำเป็นเฉพาะหน้า คือการเรียนรู้และพัฒนาตนเอง เพื่อทำงานให้ดีและหาทางมีชีวิตอยู่ในอนาคตได้อย่างปกติสุข

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• ชีวิตผ่านไปทีละวัน (2) ช่วงมัธยม
• ชีวิตผ่านไปทีละวัน (1) ช่วงอนุบาล-ประถม
• เริ่มต้น “บันทึกบนเน็ต”
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า

ชีวิตนั้นเต็มไปด้วยเรื่องสั้นจบในตอน ทั้งดีและร้าย สนุกสนาน ไร้แก่นสาร หรือมุ่งมั่นค้นหาสาระ บางเรื่องที่ผ่านมานั้น เราอาจจะลืมมันไปเสียนาน จนกระทั่งมีเหตุการณ์ให้หวนระลึก เรื่องที่เคยจบในตอน ก็กลับกลายเป็นแค่ปฐมบท สำหรับเรื่องขนาดยาวต่อมา

ผมย้ายเข้ามากรุงเทพ และสอบเข้าโรงเรียนบดินทร์ ได้ที่ 1 ของรุ่น (ที่ทราบก็เพราะอาสะใภ้ เป็นอาจารย์ที่นั่น) นั่นทำให้ความคาดหวังจากคนรอบข้างเริ่มกดทับ และก็เป็นครั้งแรกที่ได้รู้ว่า ในโลกนี้มีคนที่อยากแข่งขันกันอยู่ด้วย

ผมไม่อยากแข่งกับใคร ผมไม่อยากเป็นที่ 1 แล้วมีเพื่อนชม แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกไม่เป็นมิตร ผมรู้สึกว่าพ่อก็เริ่มชินกับผลการเรียนดีของผม ทำให้ท่านคาดหวังว่า ผมควรจะได้ 4.00 เป็นปกติไปตลอด ทำให้ผมบอกกับตัวเองในวัยนั้นว่า “จงทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องพิเศษ อย่าทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องปกติ” และหาทางลดความคาดหวังของคนอื่นๆ จนเริ่มทำได้ตอนที่เลื่อนขึ้นม.3 ผมได้อยู่ห้อง Queen แทนที่จะอยู่ห้อง King เหมือนที่ผ่านมา และเริ่มได้เกรด 3

ด้วยเหตุนี้ เมื่อผมทำดี หรือได้คะแนนดี มันจึงเป็นเรื่องพิเศษ เมื่อผมทำไม่ดี ได้คะแนนธรรมดา มันจึงเป็นเรื่องธรรมดา

ความคิดในเรื่อง “จงทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องพิเศษ อย่าทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องปกติ” นั้นค่อยๆเกิดขึ้น และฝังอยู่จนกลายเป็นตัวตนแบบนึงของผม มันทำให้ผมมีระยะห่างกับเกือบทุกคนตลอดเวลา เมื่อไหร่ที่ผมรู้สึกว่ากำลังจะกลายเป็น “คนดีสมบูรณ์แบบ” สำหรับใครแล้ว ผมกลับกลัวว่า เค้าจะมาคาดหวังอยากให้ผมเป็นอย่างที่หวัง ผมก็จะรีบชิงสร้างระยะห่างออกมา ไม่ให้ “ความดีสมบูรณ์แบบ” นั้น เป็นภาพลักษณ์ของผมต่อเค้า

ใช่ เพราะในช่วงมัธยมนั้น ผมเป็นทั้งตัวแทนโรงเรียนเข้าแข่งขันหลายต่อหลายเรื่อง, เป็นประธานสีที่ได้รับเลือกเอกฉันท์, อยู่ในคณะกรรมการนักเรียน, คณะกรรมการอินเตอร์แรค, เป็นประธานเชียร์ของโรงเรียนในงานกีฬา 5 พระเกี้ยว, ได้รับรางวัลแต่งเพลง (แต่ง+ร้อง+เล่นกีต้าร์) จากการไฟฟ้าฝ่ายผลิต และได้แสดงหน้าโรงเรียน, เป็นตัวแทนโรงเรียนแข่งขันตอบปัญหาคณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ ธรรมะ ประกวดสิ่งประดิษฐ์ ฯลฯ เป็นคนพูดนำในงานรับน้องระดับมัธยมปลาย, นำร้องเพลงชาติ ไหว้พระ สวดมนต์ (ทำไปได้งัยเนี่ย) ฯลฯ

ภาพลักษณ์คนดีสมบูรณ์แบบนั้น ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะผมศึกษาจิตวิทยาเชิง How-to มากเหลือเกินในช่วงนั้น อ่านหนังสือเกี่ยวกับการพัฒนาตัวเองไม่น่าต่ำกว่าร้อยเล่ม, ฝึกวินัย การตอบสัมภาษณ์ ฝึกกังฟู สมาธิ เทควันโด และอื่นๆหลายแบบ จนมันก็ฝังเข้าไปในกระบวนความคิดและการแสดงออก

แต่ตอนจะจีบผู้หญิง ผมกลับรู้สึกว่า ควรจะเปลื้อง How-to ทั้งหลายออกไป แล้วทำตามสิ่งที่คิดจริงๆ ไม่ให้ซ้ำ How-to ผลก็เลยกลายเป็นว่า มันเร่ิมต้น และจบลง เละไม่เป็นท่า เหมือนคนที่อยากจะแต่งเพลงเพราะๆซักเพลง แต่ตั้งใจว่าจะต้องไม่มีส่วนใดคล้ายเพลงอื่นที่มีมาในโลก แน่นอนว่า มันย่อมให้ผลลัพธ์ออกมาแต่โน้ตห่วยๆ ประหลาดๆ และไม่โรแมนติกเอาซะเลย

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• ชีวิตผ่านไปทีละวัน (3) ช่วงมหาวิทยาลัย
• ชีวิตผ่านไปทีละวัน (1) ช่วงอนุบาล-ประถม
• เริ่มต้น “บันทึกบนเน็ต”
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า