คำพูด ล่องลอยอยู่ ในอากาศ
กลับไม่อาจ คว้าได้ ดังฝัน
เรื่องราว เรื่องเล่า สารพัน
บางครั้งกลาย เป็นสามัญ ธรรมดา

เพราะโลกนี้ เป็นละคร โรงใหญ่
อินเตอร์เน็ท เชื่อมใว้ ทั้งหล้า
จน “ไม่มีสิ่งใดใหม่” ให้ตรึงตรา
ทุกสิ่งนั้น เคยเกิดมา ไม่รู้ซ้ำ

เพียงอยากเล่า เรื่องราว ประสบ
ก็กลับพบ หลากบันทึก ลึกล้ำ
อินเตอร์เน็ท ชักพา ชี้นำ
ให้ติดตาม อ่านต่อ และต่อไป

มีเพลงใด เพราะกว่าใน ไอทูนส์เล่า?
มีหนังใด เทียบเท่า ยูทูบ ไหม?
วิกิพีเดีย ไม่อาจรู้ สิ่งใด?
กูเก้ิล หาได้ ทุกเรื่องราว

ผลสุดท้าย กลับไม่รู้ สักสิ่ง
ว่าแท้จริง รู้จริง หรือยิ่งเขลา?
รู้เพื่อรู้? รู้เพื่อรวย? รู้เพื่อเอา?
รู้เพื่อเรา? รู้เพื่อเขา? หรือเพื่อใคร?

เมื่อหนทาง ยังไกลนัก ให้เรียนรู้
จะมีใคร อดทนสู้ อยู่ไหม?
สู้เพื่อสิ่ง ที่รู้นั้น ไม่ซ้ำใคร
สู้เพื่อวัน ที่เรื่องใหม่ จะเกิดมา

หรือแท้จริง ที่ควรรู้ ก็รู้แล้ว
แต่ไม่แคล้ว ไม่กล้าทำ ข้ามปัญหา
จึงเวียนว่าย ในสงสาร อยู่นานมา
และสุขใจ ภูมิปัญญา “รู้เพื่อรู้”

ช่วงนี้ได้รับรู้เรื่องกระทบใจหลายอย่าง

• คุณเอก กล่าวถึงเด็กรุ่นใหม่ส่วนใหญ่ว่าเป็น เจนเนอเรชั่นชิว คือ ชิว เท่ เหมือนจะมีฝัน แต่ไม่มีพลังผลักดันอะไร (เพราะไม่ว่าจะทำอะไรก็มีคนทำไปหมดแล้ว) และทำนายต่อว่า ยุคต่อไปอาจไม่มีการเกิดขึ้นของ Entrepreneur อีกนาน
• พัชเสริมว่า ยิ่งเล่นดนตรี ยิ่งไม่พบนักดนตรีงำประกายเหมือนก่อน บางทีการเล่นดนตรีให้เก่ง ไม่เย้ายวนเหมือนการเป็นดาราชั่ววูบแล้วกระมัง
• ข้าพเจ้าเห็นเด็กประถมเล่นกีต้าร์ในยูทูบแล้วก็ตกใจ ถ้าเป็นข้าพเจ้าเองในวัยเด็ก อาจถอดใจ เลิกเล่นกีต้าร์ไปแล้ว ไปเต้นเลียนแบบดาราเกาหลีน่าจะง่ายกว่า
• แล้วเด็กรุ่นนี้ จะมีเวลาภูมิใจในความสามารถของตนเองบ้างไหมเนี่ย? จะมีเวลารู้สึกประสบความสำเร็จบ้างไหมเนี่ย?
• ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงคำทำนายของนักจิตวิทยาต่อโนบิตะที่ปราศจากโดเรมอน ว่า ไม่ว่าจะอย่างไร ถึงตอนจบจะไม่มีโดเรมอน โนบิตะก็ต้องโตมาเป็นคนที่ประสบความสำเร็จ เพราะเครื่องมือวิเศษของโดเรมอนเคยทำให้เค้ารับรู้ “ภาวะประสบความสำเร็จ” แล้ว เค้าก็ต้องหาทางสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ด้วยตนเองจนได้

…

• อ่านหนังสือ Bakery and I แล้วก็เห็นใจสุกี้ในตอนที่ต้องเลิกทำอาชีพนักดนตรี เมื่อความฝันครั้งหนึ่งอยากเป็นนักดนตรี ปัจจุบันได้เป็นแล้ว แต่ในอนาคต มันจะไม่มีอาชีพนี้อยู่อีกแล้ว – มันไม่น่าเศร้าหรอกหรือ? เหมือนกับถ้าเราจะเคยฝันว่าวันนึงจะเป็นผู้ผลิตฟิล์มถ่ายรูปที่ยิ่งใหญ่ แล้วจู่ๆ วันนึง คนทั้งโลกกลับไม่มีใครใช้กล้องฟิล์มถ่ายรูปกันอีกแล้ว
• โอเอาปัญหาประเภทหยิบเหรียญ ชั่ง ตวง วัด เปิดสวิทช์ไฟ ฯลฯ ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของคนรักคณิตศาสตร์ระดับมัธยมยิ่งนัก มาทาย ท่านจ๋งใช้เวลาพริบตา หาคำตอบจากอินเตอร์เน็ทมาแบบไม่มั่ว และพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริงเสมอ ข้าพเจ้าที่พยายามสุ่มตัวเลขหลายวิธี หมดความสนุกโดยพลัน,
  แม่ง! มึงจะไม่รู้ซักเรื่องได้มั้ยวะ ไอ้วิกิพีเดีย!
• หลังจากไม่สามารถทนอ่านหนังสือหนักๆ แบบคุณรักชวนหัว, ไม่ค่อยอินกับเพลงเท่ๆ แบบคุณขนุน, ไม่สามารถดูหนังลุ่มลึกแบบคุณดูหนังอย่างคนป่วย ฯลฯ ก็ตระหนักแล้วว่าข้าพเจ้านั้นเสพติดความตื้นเขินและรสนิยมสาธารณ์ (Cliché) นั่นเอง ดังนั้น การได้โอ้อวดศัพท์ที่ว่าข้าพเจ้าไม่ใช่จำพวก “รู้เพื่อรู้” หรือ “สำเร็จความใคร่ทางปัญญา” นั้น ข้าพเจ้าก็กลายเป็นเท่กว่านักวิชาการผู้ลุ่มลึกทั้งปวง โอ้ว นี่คือยุคสมัยที่ผู้ตื้นเขินเป็นคนเท่อย่างแท้จริง
• คุณจูนกล่าวเตือนว่า อย่าไปเชื่อหนังสือ “คิงเนเวอร์สะมาย” มาก อย่าลืมว่า คอรัปชั่น และ รัฐประหาร เป็นความสามารถในการแข่งขันของประเทศ หากประเทศเราทำอะไรโปร่งใสและตรงไปตรงมาหมด เราน่าจะตกเป็นเมืองขึ้นสิงคโปร์/อเมริกา ไปนานแล้ว หรือง่ายกว่านี้มาก (รวมถึงวัฒนธรรมหน้าไหว้หลังหลอกของสถาบันและประเทศของเรา ซึ่งสร้างผลดีเด่นชัดในยุคเสรีไทย – นี่ก็เป็นภูมิปัญญาไทยแบบหนึ่ง)
• วาทกรรม – การก้าวข้ามชนชั้นด้วย “ความรู้” ที่อาจารย์นิธิกล่าวตำหนิว่า การบอกว่า “อย่าเอาปลาให้ชาวบ้าน แต่จงสอนชาวบ้านจับปลา” เป็นเพียงคำอ้างสวยหรูของชนชั้นกลางและสูงเท่านั้นเอง เมื่อเราไม่แก้ปัญหาให้ใคร (รวมถึงรุกรานด้วย) เราก็อ้างแค่ว่า “มาเอ็นท์ให้ติดละกัน จะได้หายจน” หรือ “มึงไม่พอเพียงเองนี่นา” – กระทบใจข้าพเจ้าดียิ่งนัก
• บารัค โอบาม่า – หากจะกล่าวอย่างเท่ๆ และโอหังนัก คงต้องบอกว่า ที่ข้าพเจ้ายอมมาทำธุรกิจ ก็เพราะแรงบันดาลใจจากสตีฟ จ๊อบส์ หากสักวันข้าพเจ้าจะยอมทำงานการเมือง ก็ต้องเพราะแรงบันดาลใจจาก บารัค โอบาม่า และบทเพลงจากสุนทรพจน์อันเท้เท่ (แต่ไม่บอกว่าจะทำอะไร) – Yes, we can. นั่นแล
• พี่สาวข้าพเจ้าแท้งลูก และครุ่นคิดถึงการมีลูก ว่าควรมีดีหรือไม่ คิดเลยไปถึงความวุ่นวายของชีวิตคู่
  ก่อนจะแต่งงาน พี่สาวข้าพเจ้าอยู่วัดป่านานหลายปี ปฎิบัติกรรมฐานมาไม่น้อย ท่ามกลางเหล่ากัลยาณมิตรจำนวนมาก,
  บัดนี้กัลยาณมิตรเหล่านั้น ทยอยไปถึงภาวะ “ไม่กลับมาเกิดอีกแล้ว” เสียแล้ว – ซึ่งย่อมหมายความว่า พี่สาวข้าพเจ้าและพวกเขา จะไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกแล้ว ไม่ว่าในชาติไหนๆ ในอนาคต,
  ฟังแล้วอ้างว้างนัก

…

กล่าวรวมๆ ก็คือ ข้าพเจ้ารู้สึกถึงความโกลาหลของโลกที่กำลังดำเนินไป และตระหนักถึงอำนาจอันน้อยนิดของตนเอง แต่กระนั้น ชีวิตก็เติบโตขึ้นอย่างมีความสุขดี และคาดว่า จะได้ทำสิ่งที่ดีๆ (ที่ข้าพเจ้าเชื่อว่าดี) ต่อไป

ปล. งานเยอะ ย้ายโฮสต์อุตลุด แล้วดันมาถูกใจโปรแกรม WordPress ซะนี่ (ก็เพราะไปช่วยเค้าตกแต่งเว็บฟ้าเดียวกันนิดๆหน่อยๆ เลยไปพบสุดยอด CMS ที่มองข้ามไปนาน) ก็เลยถือโอกาสปรับโฉมใหม่อีกครั้ง

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• เก็บของลงกระเป๋า
• เต๋า หมีพูห์ และไอ้เม่น
• ห่างหายไปเสียหลายหน
• ไม่มีอะไร
• คำรำพันของลุงขี้เมา

ชีพจรลงเท้า
คราวนี้คงมีลุ้น

เหนื่อยสักนิดเห็นจะดี
เผื่อเอวพี่จะลดสักสี่หุน

หยิบเสื้อผ้ามาเรียง
เลยหยิบเสบียงมาตุน

เอ๊ะ!!
ไปดีกว่า เจอกันวันจันทร์นะขอรับ

นินทากาเลเหมือนเทสุราฯ
เมื่อ นาย ต. อยากจะเรียนโท

นาย ต. : ไอ้เม่น กูอยากจะเรียน MBA แต่ไม่มีความสามารถเหี้ยอะไรเลย มึงเขียนใบสมัครโม้ๆให้หน่อย
ไอ้เม่น : อ้าว ไอ้ห่า ไหนดูซิ คำถามเค้าอยากจะรู้ความเป็นอองเทอพะเนินชิบของมึง (ความสามารถในการเป็นผู้ประกอบการ) มึงเคยอยากทำธุระกิจอะไรมั่งล่ะ
นาย ต. : ก็มี อยากทำเหล้าต้มเองขาย กับทำเว็บขายซีดีโป๊
ไอ้เม่น : ไอ้เหี้ย ไม่ผ่านโว้ย

ไอ้เม่น : มาถึงด้านประวัติการทำงาน นี่มึงเปลี่ยนฟีลด์งานเลยนะเนี่ย มันฟ้องได้ถึงว่า มึงเรียนมาแบบนึง แต่มึงก็ยังใฝ่หาความรู้อีกอย่างหนึ่งได้ หรือไม่งั้นก็ฟ้องว่า มันเป็นแรงบันดาลใจสำหรับการผ่านประสบการณ์หลายๆแบบ เพื่อเป็นฐานให้กับการเป็นเจ้าของกิจการของมึง หรือ ฯลฯ ว่าแต่จริงๆมึงเปลี่ยนงานเพราะอะไรวะ
นาย ต. : อีกที่เงินเยอะกว่าไงไอ้ห่า

ไอ้เม่น : นี่นี่ ประวัติมึงมีการทำงานในองค์กรขนาดเล็กด้วย ดูตามสายงาน มึงจะต้องคุมคน แต่มึงไม่มีออโทริตี้ (อำนาจ-เช่นขึ้นเงินเดือน หักโบนัส) ต่อเค้า อย่างนี้มันฟ้องว่า มึงต้องมีอินเทอร์เพอสะนั่ลสะกิว(มนุษยสัมพันธ์) ดีเยี่ยมเลยนะโว้ย มึงถึงจะทำให้คนเชื่อมึงได้ ทั้งๆที่เค้าไม่ใช่ลูกน้องมึง
นาย ต. : อ๋อ จริงๆกูต้องคุม แต่กูไม่ทำเหี้ยอะไรเลย ช่างแม่ง แล้วก็ลาออกมา

(- _-’) โปรดติดตามตอนต่อไปในอนาคตอันใกล้นี้เทอญ

จาก: พีวาย

รีบกลับมาละกัน…
คิดถึง…
และกำลังเบื่อๆ..
รออยู่..น้อง

5 ก.ค. 2545 , 10:20 น.

จาก: thep

want to read more…..

5 ก.ค. 2545 , 12:36 น.

จาก: เปลื่อง 80

เรื่องจริงเปล่า ?

[iMenn] เรื่องอะไรรึไอ้เปลื่อง ถ้าเรื่องนาย ต. นี่ค่อนข้างจริงขอรับ

5 ก.ค. 2545 , 19:49 น.

จาก: Golf
โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.cm

ummm…

5 ก.ค. 2545 , 21:22 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

กำลังจะชมทั่นพี่เม่น ที่ไม่อู้แล้ว แต่บ๊ะแหล่ว อู้อีกจนได้

5 ก.ค. 2545 , 21:29 น.

จาก: Gung
โฮมเพจ: http://gung.evilgodzilla.com/

เออ จริงนะ ธุระแกก็ช่าง น่าซีเรียสจริง
แต่ว่าที่ว่า มีลุ้่นนี่อะไร เนี่ย

[iMenn] ลุ้นลดความอ้วนไงค้าบ เผื่อเที่ยวเหนื่อยๆน้ำหนักจะลดอ่ะค้าบ

5 ก.ค. 2545 , 23:10 น.

จาก: LittleHen
โฮมเพจ: http://littlehen.evilgodzilla.com

ล่องแก่ง นี่น่ะ ธุระ
เที่ยว เอ๊ย ทำธุระ ให้หนุกละกันน่ะ ^__

6 ก.ค. 2545 , 02:02 น.

จาก: ปิง
โฮมเพจ: http://www.thaidiarist.com/diary/pingjunk1

คุยกันรุนแรงดี เจ๋ง ๆ ๆ

7 ก.ค. 2545 , 17:23 น.

จาก: Mrs.Rose
โฮมเพจ: http://rose.evilgodzilla.com

อ้าว !!!! ไปซะแล้วเหรอ ธุระอะไรอ่ะ ที่ล่องแก่ง ????? ไงก็กลับมาด้วยความปลอดภัยเด๊อคะ

8 ก.ค. 2545 , 12:33 น.

จาก: Jai

เม่นโกหก ปล่อยให้แฟนๆรอเก้อ บอกว่าจะมาเจอกันวันจันทร์ จันทร์ไหนเนี่ยะเพื่อน

[iMenn] จันทร์นี้ไง แหม่ มาแล้ว มาแล้ว

9 ก.ค. 2545 , 02:39 น.

จาก: ไม่บอก มีไรมะ

มาเดินสายตรวจงาน
เพื่อดูว่า ข้อความที่รับรองเป็นจริงหรือไม่ 555

พอดีเพิ่งออนไลน์

ตรวจแล้ว – – – โอเค – – ผ่าน

10 ก.ค. 2545 , 23:33 น.

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• กลับมาเจอกันอีกครั้งหนึ่ง
• ข้อคิดในระยะนี้, DesignEDGE 2005
• ทริปไมอามี่
• ทริปนิวยอร์ค

หมีพูห์นั่งๆนอนๆ ยังมีคนบอกว่ามันเป็นเต๋า
นับประสาอะไรกับไอ้เม่นเล่า

ยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนนอน
ตอนนี้ สองนาฬิกา กับอีกห้านาที
ดวงจันทร์เบิกฟ้า ดวงดาราสดใส …
รู้สึกสบายดี

นินทากาเลเหมือนเทสุราฯ

สัมภาษณ์ไอ้เม่นและหมีพูห์

“ไอ้หมีพูห์!! ตื่นมาในเช้าวันหนึ่ง ลื้อจะคิดอะไรเป็นอันดับแรกรึ???”
“คิดว่า … วันนี้จะกินอะไรดี…”

“ไอ้เม่น!! ตื่นมาในเช้าวันหนึ่ง ลื้อจะคิดอะไรเป็นอันดับแรกรึ???”
“เอ่อ … คิดว่า … นี่คือความฝัน … ขอนอนต่ออีกหน่อยน่านะ…”

(มีคนพูดถึงหนังสือเรื่องเต๋าของหมีพูห์ – ผู้ Do by not doing ให้กระผมฟังด้วยความชื่นชม กระผมเลยหมั่นไส้ว่า มันคือไอ้อ้วนแสนขี้เกียจธรรมดานั่นแหละขอรับ ผมรู้จักคาแรคเท่อร์อย่างมันดี!!

จาก: LittleHen
โฮมเพจ: http://littlehen.evilgodzilla.com

ว๊าว…ไดอารี่ เวอร์ชั่นใหม่ ไฉไล จริงๆ
รูปเม่นพูห์ ก็ฮาดีจัง อิ อิ

2 ก.ค. 2545 , 02:46 น.

จาก: น้องเทพ
โฮมเพจ: http://thep2.thaidiarist.com

งั้นคงไม่ต้องหาหลังสือเล่มนั้นมาอ่าน….อ่านเวบพี่เม่นอย่างเดียวคงพอ

2 ก.ค. 2545 , 09:57 น.

จาก: น้องนุ่น

ชอบรูปนี้ของพี่เม่นดีจัง
วันนี้งานเยอะไหมเอ่ย

[iMenn] เรื่อยๆขอรับ ว่าแต่ที่ซัมมิทเป็นไงมั่งล่ะเนี่ย

2 ก.ค. 2545 , 14:34 น.

จาก: ปู๊ด
โฮมเพจ: http://kanuay.host.sk/pood/

ระหกระเหินมาอยู่พัทยา
ผู้คนเดินกันควักไข่
ตัวผมนั่งแกร่ว
วันนี้ไม่ต้องทำงาน เค้าให้พักก่อน
พรุ่งนี้เริ่มเอาจริง
เอาอะไรกันนักหนา

ความสับสนวุ่นวายก็เป็นเต๋า
ความอิ่ม ความง่วงเฉื่อย
การนอนอุดตูดก็เป็นเต๋า

….

ความเหงาเป็นนิรันดร์

2 ก.ค. 2545 , 21:04 น.

จาก: Golf
โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.com

อืม ไอ้อ้วนเลยเหรอท่านพี่ เอ้า ไอ้อ้วนก็ไอ้อ้วน

3 ก.ค. 2545 , 00:15 น.

จาก: ไอ้น้องตี๋
โฮมเพจ: http://www.tstory.com

เพิ่งรู้ตัวว่าผมก็เป็นเต๋าเหมือนกัน
ขี้เกียจโคตร… แค่ยังไม่อ้วนเท่านั้นเอง คิกคิก

3 ก.ค. 2545 , 10:39 น.

จาก: tongnueng
โฮมเพจ: http://tongnueng.thaidiarist.com

^__

มายิ้มให้ฮับ

3 ก.ค. 2545 , 14:10 น.

จาก: Jandara

เม่น..หมีพูห์ของเม่นหน้าตาน่าเกลียดมาก มันจะทำให้เด็กๆหลายคนที่ถ้าเผื่อบังเอิญมาเห็นเข้ารู้สึกขัดแย้งและสับสน แต่พอพี่ดูๆไป มันคือหมีเม่นใช่มั้ย ไม่ใช่หมีพูห์ซักหน่อย

4 ก.ค. 2545 , 18:00 น.

จาก: nuna

หมีพูห์version นี้ อืมมม….แปลกดีนะ สงสัยจะผ่านการตัดต่อพันธุกรรมมามาก

21 ส.ค. 2545 , 09:49 น.

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• ร่วมคุยในงาน CCSalon ครั้งแรก ที่ TCDC
• วิชาพื้นฐานของผู้เริ่มทำงาน
• SSS> ข่าวด่วน ! คุณซาบซึ้ง บุกพัทยา (2/2)
• การกลับมาของเสื้อแดง

เดินทางไปหาความคิด
ความคิดที่ตามติด ไปทุกหน
แต่ไม่อาจ ไขว่คว้า มายล
หรือเป็นเพราะ ร้อนรน เกินแรง

จมดิ่งไปในภวังค์
ผิดหวัง สมหวัง กลั่นแกล้ง
เหนื่อยนัก หยุดพัก เอาแรง
เพื่อยื้อแย่ง ความคิด ต่อไป

ช่วงนี้ชีวิตกำลังเดินไปเรื่อยๆ อย่างไม่ค่อยเร่งรีบ แต่ก็รู้สึกถึงแรงกดดันของบางสิ่งบางอย่างที่กำลังรออยู่ บางสิ่งที่จะทำให้ชีวิตเปลี่ยนไป ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจใหม่ ที่กำลังรอความสำเร็จหรือล้มเหลว , การเรียนต่ออเมริกา ที่ความคืบหน้าหลายอย่างยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง , ความฝันเรื่องการแต่งเพลง ที่กำลังรอทีมทำเพลง ทำ Demo
และการเตรียมตัวเตรียมใจสำหรับชีวิต ที่ยังไม่รู้ว่า จะเปลี่ยนเป็นเช่นใด

วันนี้ไอ้เก๋โทรมาปลุกแต่เช้า (เที่ยงสำหรับคนอื่น) ให้มากินเหล้ากันบ่ายนี้ เพราะมันเพิ่งเลิกกับแฟนที่คบกันมาประมาณ 5 ปี (ถ้านับจากที่มันเริ่มจีบก็อาจจะ 7 ปี) ยังไม่รู้สาเหตุ แต่ฟังแล้วก็ใจหาย

มันเป็นหนึ่งในไม่กี่คนของเพื่อนวิศวะ – ที่มีแฟน , และในบรรดาคนเหล่านั้น ถ้าถามว่าใครน่าจะได้แต่งงานกัน ผมก็ไม่ลังเลที่จะตอบว่า คู่นี้แหละ

บางครั้งชะตากรรม ก็ทดสอบเราอย่างโหดร้ายทารุณ
และผม -ในฐานะของคนไม่เคยมีแฟน หลายครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า เมื่อถึงคราวต้องเลิกกัน เวลาเหล่านั้นที่ผ่านมาของชีวิต จะหายไปเลยรึเปล่านะ?

บางถ้อยคำจากไอ้วิทย์ เพื่อนที่ผมรู้สึกว่า ความรักของมัน ยั่งยืนที่สุดในบรรดาคนที่รู้จัก …

“ … เมื่อคนสองคนมาพบเจอกัน ด้ายแห่งชะตากรรมของเค้า ก็จะมาสัมผัสกัน มันขึ้นอยู่กับเค้าทั้งสองว่า จะพันมันหรือเปล่า เพราะเมื่อเกิดเป็นปมของชะตากรรมแล้ว มันไม่ง่ายเลยที่จะแก้ออก

และหากชีวิตนั้น ไม่ได้สวยงามเหมือนดังที่ฝัน ทางออกสำหรับคนส่วนใหญ่ก็คือ ดึงด้ายให้ขาดออกจากกัน เท่านั้นเอง …”

หยิบเพลงของสุรสีห์ชุดหลังมาฟัง บางถ้อยคำของเพลง ยอมจำนน นั้นเขียนว่า

“คิดว่ารักจะมั่นคง ยังอาจจบลงง่ายๆ ….. แตกสลาย ไม่ได้มีเพียงเรา”

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

เมื่อยัยโอ๋ เกิดนึกอยากจะทำความฝันให้เป็นจริง (ความฝันของเจ้าหล่อนคือ ตระเวณกิน และ ตระเวณเที่ยว ทุกที่ในไทย ก่อนตายยยย) วันนั้นที่นัดเพื่อนๆดูรูป เธอจึงเสนอแนะความคิดเห็นว่า ไปกินร้านอาหารอินเดียกันเถอะ

ไอ้วิทย์ “เอาสิ เรายังไงก็ได้”
จอย (แฟนไอ้วิทย์) “แล้วแต่วิทย์”
มะปราง “น่าสน” (แต่ดันไม่ไป เพราะเธอต้องบินคืนนี้)
ไอ้เม่น “กิน กิน กิน”
ไอ้หมู (อยู่ที่บ้าน) “เฮ้ย มึงจองที่ไว้เลย เดี๋ยวกูขับรถออกไปเลย..”

ผลสุดท้าย จึงไปกินร้านอะไรซาช่าไม่รู้ ตรงสุขุมวิท 39

ไอ้วิทย์ ในฐานะเจ้าตลกอย่างมัน ยังไม่วายเลียนเสียงพนักงานเสิร์ฟ

(ไอ้วิทย์) “เอ่อ ที่นี่รับบัตรอเมริกันเอ็กเพรซมั้ยครับ”
(บ๋อยวิทย์ ทำหน้าโกรธ และดัดเสียงเล็กน้อย) “หะ ร้านเราเกลียดอเมริกันครับ ไม่รับครับ”
(ไอ้วิทย์ ทำท่าค้นบัตรอื่นๆ) “แล้ว VISA , กรุงไทย , ไทยพาณิชย์ , ซิตี้แบ็งค์, มอนโร เอ๊ยไม่ใช่…”
(บ๋อยวิทย์ ทำหน้าโกรธ และดัดเสียงเล็กน้อย) “บอกแล้วไงครับว่าไม่รับ”

“ร้านเรารับแต่ บินลาดินเอ๊กเพรสสสสส” เอิ๊ก เอิ๊กส์…..

จาก: kiki
โฮมเพจ: http://jeuterpe.diaryland.com

Bin Laden! Ahahahaha!! คิดได้ไงเนี่ย??
I like this thing,
with the strings and the meanings to love.
Its a good analogy.

12 มี.ค. 2545 , 14:39 น.

จาก: Kate
โฮมเพจ: http://love is in the air..

ชีวิตคนเราไม่มีอะไรแน่นอนหรอกเม่น เพียงทำทุกอย่างให้ดีที่สุดในทุกจังหวะชีวิตเพื่อที่เราจะไม่ต้องกลับมารู้สึกเสียใจในภายหลัง ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยเราก็รู้ว่าเราได้คิดและทำดีที่สุดแล้ว

ชีวิตหนุ่มสาวนั้นไม่ได้ยืดยาวอย่างที่เราคิด ช่วงเวลาที่เรามีกำลังเต็มที่ก็ต้องใช้อย่างคุ้มค่า ทั้งนี้ขึ้นกับว่าเราให้ความสำคัญกับสิ่งใดในชีวิตมากกว่า บางอย่างแม้แต่ตอนอายุมากขึ้นก็ยังสามารถทำได้ แต่บางอย่างก็ต้องเริ่มทำตอนนี้ ใช้เวลาทุกวันให้คุ้มค่า เรียนรู้ และเสริมสร้างชีวิต วางแผนชีวิตไว้บางส่วน หาจุดหมายให้เจอ สำหรับเรานั่นก็พอแล้วในวันนี้

แม้จะยังไม่เคยมีแฟนสักที แต่เราเชื่อว่าความรักนั้นก็ละเอียดอ่อนพอที่คนสองคนจะมองเห็นคุณค่าของความรู้สึกนั้น แม้ว่าไม่อาจจะเป็นแฟนกัน แต่มิตรภาพก็ยังสร้างและคงอยู่ได้ ขนาดคนอื่นที่มาทำไม่ดีกับเรา เรายังเป็นเพื่อนกับเขาได้ แล้วคนที่เคยดีกับเราตั้งมากมาย เคยอยู่เคียงข้างเรามาหลายปี เราจะทิ้งมิตรภาพนั้นไปเลยหรือ เป็นเราๆ คงทำไม่ได้หรอก

ไม่ต้องกังวลเรื่องต่างๆที่เข้ามาในชีวิตตอนนี้นะ อย่างที่เม่นพูดไว้ในเพลงไง แล้วมันก็จะเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ผ่านไป เท่านั้นเอง…

12 มี.ค. 2545 , 16:55 น.

จาก: Garfield
โฮมเพจ: http://www.up2gu.com/

ไม่แปลก… ที่จะเลิกกัน แต่ไม่เข้าใจว่าทำไม นะคบกันมาแสนนาน ต้องเลิกทั้งๆที่รักกัน ตอนนี้รอบๆ ตัวพี่เป็นแบบนี้หลายคู่เลย นะ แบบว่าเรียนก็จบแล้วทุกอย่างพร้อมแต่ดันมาเลิกกัน แต่อย่างไร ก็ตาม คงดีกว่าฝืนไปจนกระทั่งแต่งงานกันไปแล้วจึงมาค้นพบตัวเอง ไม่งั้นคงจะทำให้มีผู้ได้รับผลกระทบอีกหลายคน …. เจอแบบนี้แล้วยิ่งทำให้รู้สึกมั่นใจ และก็ไม่เสียใจ หากเราจะมีแต่เพื่อน พี่ และน้องๆ แต่ก็มีความสุขได้เช่นกัน < เม่น รู้จักร้าน mr.bean ที่ MBK ป่าว >

[iMenn] เอ ไม่รู้จักอ้ะครับ เป็นร้านอาหารหรอครับ พี่กานจะเลี้ยงผมหรอครับ อิอิ

12 มี.ค. 2545 , 16:56 น.

จาก: Y.man

Seams sad…but only seams …its the truth
another curve of life then…go on
take care your life as take care your lovers…

12 มี.ค. 2545 , 18:15 น.

จาก: เทพ83
โฮมเพจ: http://thep2.thaidiarist.com

อืมๆ….เอ็กเพรสนี้ใช้แล้วคงสะสมแต้ม….ครบล้านแต้มคงสั่งเครื่องบินไปชนที่ไหนได้สักแห่ง

12 มี.ค. 2545 , 20:27 น.

จาก: Golf
โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.cm

พี่เม่น…รู้สึกสะเทือนใจเล็กๆอ่ะกับ“บางครั้งชะตากรรม ก็ทดสอบเราอย่างโหดร้ายทารุณ” ไม่อยากเจอบททดสอบแบบนั้นเลยอ่ะ คิดดูนะตอนรักกันก็ปานจะกลืนกิน อะไรๆก็เป็นสีชมพู(ไม่ใช่รักจุฬาพี่) ถ้าต้องเลิกกันมันคงจะเคว้งคว้างน่าดูเลยนะ แล้วก็คงเกิดคำถามกับตัวเองว่า“แล้วที่กูทำๆไปมันคืออะไร จบแค่นี้เองเหรอ…ง่ายจัง แต่เจ็บดี” คงจะเกิดอาการเบลอ งง ไปหลายเดือนเลย เฮ้อชีวิตมันก็น่าเศร้าเน๊อะ

12 มี.ค. 2545 , 23:33 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

รักกัน ชอบกัน มีใจให้ต่อกัน แต่งงานกัน มีลูกกัน เลิกกัน วัฏจักรที่เป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ว่า มันจะขาดตกบกพร่องส่วนไหนไปเท่านั้นเอง หากโชคดี ก็ขาดไอ้ส่วน เลิกกัน ไป หากโชคร้าย ก็มีแค่ รักกัน กับ เลิกกัน เฮ้อ…

- เก็บตกจากนินทากาเลฯ –
ไอ้บัตรอื่นๆ ก็พอจารู้จัก แต่ไอ้มอนโร เนี่ย ไม่รู้จักแฮะ แต่คุ้นๆ อุอุ

13 มี.ค. 2545 , 08:02 น.

จาก: …..

ถ้าเราคิดว่าสิ่งที่ทำไปคือความสุขที่ได้เห็นผู้หญิงที่เรารักมีความสุข ก็คงไม่เกิดคำถามว่า “แล้วที่กูทำๆไปมันคืออะไร จบแค่นี้เองเหรอ…ง่ายจัง แต่เจ็บดี”

จงพยายามทำทุกสิ่งโดยไม่หวังผล (แม้จะยาก) แต่ก็จะทำให้เรามีชีวิตที่มีความสุขขึ้น

ไม่รู้นะ แค่เป็นความเห็นนึงเท่านั้นเอง

13 มี.ค. 2545 , 08:03 น.

จาก: Jandara
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/Jandara

ทุกวันนี้พี่ถึงยังครองตัวเป็นโสด…จนอายุปูนนี้แล้ว ก็เพราะรักครั้งหลังยังเจ็บจี๊ดๆอยู่ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเท่าไหร่มันก็ยังเจ็บอยู่ดี

มีคนบอกว่าที่เราเป็นเช่นนี้พราะเรารักตัวเอง สงสารตัวเองมากเกินไป และความรักที่เรากำลังพร่ำเพ้อถึงไม่ใช่ความรักแต่เป็นความเห็นแก่ตัว

คนเดียวกันนี้บอกอีกว่า รักย่อมไม่ผูกพัน ไม่จำกัดตัวบุคคล แต่กว้างใหญ่ไพศาล ไม่คาดหวัง ไม่ครอบครอง อืม…ยิ่งใหญ่จริงๆเลย….และแน่นอน..บุคคลคนที่ว่านี้…ไม่มีเมีย…

13 มี.ค. 2545 , 09:42 น.

จาก: The weakest link

คุณคือจุดอ่อน!

13 มี.ค. 2545 , 14:34 น.

จาก: ปู๊ด
โฮมเพจ: http://diary.f2g.net/pood/

ดูเศร้าๆนะครับ

บางเวลา ผมกลับรู้สึกว่าตอนที่มันว่างๆนี่แหละ
ที่มันเครียดกว่าตอนทำงานหนักๆ
เวลาว่างมากๆ มักจะทำให้รู้สึกแย่กับตัวเอง
การมีงานทำ ทำให้ชีวิตดูมีค่า

ตอนนี้ว่างงานครับ
ประกาศสมัครงานไว้ ณ ที่นี้เลย.

13 มี.ค. 2545 , 17:54 น.

จาก: ป้าแจ๋วเหลือง
โฮมเพจ: http://aoe.evilgodzilla.com

น่ากลัว น่ากลัว อาการเลิกกับแฟนเนี่ย
ไม่สามารถจินตนาการภาพตัวเองในสภาวะเช่นนั้นได้เลย น่าหวาดเสียวเป็นที่สุด

13 มี.ค. 2545 , 19:03 น.

จาก: Mrs.Rose

อือ…เจ็บนะ ตอนเลิกกันเนี่ย
เสียดายเวลาที่เคยรักกันจัง
แต่ถ้าไม่กลัวเกินไปนัก
รักครั้งใหม่..ยังมี

แบบว่าพี่มันคนกล้าที่จะรัก กล้าที่จะเสียใจน่ะ

14 มี.ค. 2545 , 01:12 น.

จาก: GOLFee
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/GOLFee

“ บางครั้งชะตากรรม ก็ทดสอบเราอย่างโหดร้ายทารุณ
และผม -ในฐานะของคนไม่เคยมีแฟน หลายครั้งก็อดคิดไม่ได้ว่า เมื่อถึงคราวต้องเลิกกัน เวลาเหล่านั้นที่ผ่านมาของชีวิต จะหายไปเลยรึเปล่านะ? “

ท่อนนี้ของพี่ ทำผมตกหลุมความรู้สึกเลยครับ
แล้วมันก็จริงนะที่ว่าชะตากรรมทำเราพันกัน
แต่มันก็พิสูจน์ว่าความรักของเราจะผ่านพ้นไปได้หรือไม่
บางทีกว่าเราจะรู้คุณค่าของความรัก
เราก็เหนื่อยอ่อนเกินกว่าจะรับมัน
แล้วสุดท้ายด้ายบางๆ ก็ปล่อยห่างกันออกไป…..

14 มี.ค. 2545 , 15:18 น.

จาก: Gung
โฮมเพจ: http://gung.evilgodzilla.com/

เพิ่งออกมาจากบอร์ดแจ๋ว อย่างทะโมนๆ
พอเริ่มอ่านไดน้องเม่นทีไร ทำเราต้องเงียบลงทุกที ..เพราะเหตุใดหนอ
ภาษา มี ชีวิต คล้อยตามกัน อย่างส่งเสริมอารมณ์กันและกัน ..
อยู่ที่นี่ พี่ไม่มีร้านหนังสือ ให้ไปนั่งเปิดยั่วอารมณ์บรรเจิดได้
มีเวบเอ็งนี่แหละ เม่น …

อยากพูดอะไรมากมาย แต่พูดไม่ได้ นอกจากจะบอกว่า ใจหายตาม เพราะภาษาเธอน่ะแหละ

14 มี.ค. 2545 , 20:42 น.

จาก: jane
โฮมเพจ: http://jane.thaidiarist.com

umm…..i was th eone who had experience like pjun a ka
I and my xbf were the couple that people thought that we would get married sure…

then…we broke up…..
its hurt….
i start my new life again here….life go on
its still hurt and i never fall in love again….

15 มี.ค. 2545 , 04:02 น.

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• พรีเซนต์แต่งงานบอลและพัช
• พรีเซนต์แต่งงาน
• คำรำพันของลุงขี้เมา
• จดหมายจากแดนไกล : ตุ๊ดเหลาสลัดกระโปรง
• แห้วเป็นอาจิณ

แต่ดูเหมือนสิ่งที่ต้องระวังก็คือ เมือความคิดยังไม่ตกผลึก ปรากฎชัดเป็นรูปเป็นรอย
สิ่งที่เขียน จะทำให้เราเชื่อว่ามันเป็นอย่างนั้น

และสรุปความคิดของตัวเองว่า มันเป็นอย่างนั้น

รูปสมัยเด็กนะขอรับ จำไม่ได้แล้วกี่ขวบ

เปล่า ในจังหวะชีวิตที่ผ่านมา กระผมไม่ได้บันทึกอะไรในลักษณะ” ด่วนสรุป” ไปหรอกกระมัง แต่บางทีก็คล้ายกับข้อแก้ตัวในวันที่ยังไม่อยากเขียนอะไร ว่า …

รอให้ความคิดมันเป็นรูปเป็นร่างอีกสักหน่อยดีกว่าน่า…

เดินออกไปหน้าราม ผ่านที่ดินผืนเล็กๆ ที่ยังรกไปด้วยต้นไม้และใบหญ้า
ได้ยินเสียงจั่กจั่นเรไรด้วย …

ท่าทางฝนกำลังจะมา

เลยนึกถึงโคลงบทนึงของศรีปราชญ์ กวีที่ใครต่อใครบอกว่า ในด้านโคลงนั้น – เค้าคืออันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์

นกน้อยนอนแนบน้ำ……..ในนา
ตมเตอะติดเต็มตา…………ตื่นเต้น
จิบจาบจับเจรจา…………….จะแจ่ม
เรไรร่อนร้องเร้น………….เรียบร้อย ริมรัง

งานอีกเยอะยังรออยู่ ไปก่อนละเหวยยยยย

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

หมดมุข …

สุดสัปดาห์นี้มาอัพเดทมุขกันหน่อยโว้ยเพื่อนๆ

จาก: Garfield

เม่นเคยไหม เวลาที่ตัดสินใจอะไรไม่ได้ หรือว่าลังเลที่จะเลือก แล้วก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ท้ายที่สุด เราก็จะเลือกการตัดสินใจครั้งแรก มันจะเกี่ยวกันไหม กับ ที่ว่าบางทีเราคิดว่ามันยังไม่ชัวร์ หรือยังไม่ตกผลึก แต่ก็เขียนออกมา แต่บางทีสิ่งที่เขียนออกมานั่นก็คือ จิตใต้สำนึก หรือคำตอบจริงๆ ที่เราคาดไม่ถึงว่ามันจะตกผลึกหรือไม่ ก็ได้ นะ

[iMenn] อืม ก็ไม่เลวครับ .. แต่บ่อยๆคงไม่ดีมั้งครับอย่างนั้น แหะ แหะ

28 ก.พ. 2545 , 21:54 น.

จาก: ไอ้น้องสมตี๋
โฮมเพจ: http://www.tstory.com

รอจนความคิดลงพุง…เอ๊ยตกผลึก
…ขอคารวะท่านพี่ด้วยเหล้าแสนเมาสุขสันต์หนึ่งจอกจัมโบ้ครับ…
เรื่องบางเรื่องลืมมันไปก่อนที่จะได้บันทึก…ก็ดีเหมือนกัน

28 ก.พ. 2545 , 22:37 น.

จาก: Golf
โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.cm

แล้วพี่เม่นเคยเปล่า บางทีที่เราไม่รู้ว่าเรารู้สึกยังไงแน่นอน จนกระทั่งมีคนอื่นเดินเข้ามาบอกว่าที่เราทำแบบนี้เพราะเรารู้สึกหรือคิดแบบนั้น ส่วนใหญ่เราก็จะว่า”เออใช่ว่ะ”ไปกะเค้าด้วย

[iMenn] เคยสิครับ แต่ก็ต้องระวังนา .. บางทีกลับทำให้ไม่เข้าใจตัวเองมากขึ้นไปอีก

28 ก.พ. 2545 , 22:38 น.

จาก: 1…Intania80

Mae+ Mae+…even “Mod Muk”…still funny after read it ner…

Geneous jing jing P Menn roa

28 ก.พ. 2545 , 22:43 น.

จาก: เทพ
โฮมเพจ: http://thep2.thaidiarist.com

ประเด็นข้างต้นสนใจนะ…แบบไม่รู้ว่าเคยตกผลึกอ๊ะยัง

28 ก.พ. 2545 , 22:45 น.

จาก: ลิงซน
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/lingnoi

………….มีคนแนะนำให้เข้ามาฮับ……………

อืมนะ…….หมดมุข……..มีงี้ด้วยวึ้ย…….

28 ก.พ. 2545 , 23:03 น.

จาก: บุ๋ย

วันนี้คุยกะไอ้คุณตี๋ใน msn ถามเรื่องเพือนเก่า ๆ เยอะเลย

อยากลากพี่เม่นมาคุยมั่ง

นี่ ๆ ให้ตี๋ช่วยอธิบาย ( สงเคราะห์ ) ปัญหาโปรแกรมเล็กน้อย แต่ว่าไม่รู้เพราะว่าโปรแกรมบุ๋ยรุ่นเก่าเกินมั้งคะ ยังไม่สำเร้จ

ก็ว่าจะอาศัยบารมีพ่อเม่นซะหน่อย

จึงเรียนมาเพื่อทราบและกราบขออนุญาต

ปล. หนูว่า เราจะรู้ว่าไอ้ที่เราคิดมันตกผลึกหรือไม่ก็ต่อเมื่อมันผ่านไปนาน-นาน-นานแล้วมากกว่า ( โดยมากหนูเป็นอย่างนั้น สมองช้า 55 ) แต่ว่า การเข้าใจว่าตกผลึก กับตกผลึกจริง อาจไม่ได้เกิดพร้อมกันเสมอไปนิคะ ( จะให้ดี ตกผลึกแล้วค่อยรู้ตัวจะเวิร์คกว่าเนอะพี่ )

[iMenn] เรื่องตกผลึกก็คงต้องใช้เวลานะขอรับ (เอ วันนี้แซวคำว่า ‘ตกผลึก’ กันจัง อิอิ) เรื่องปัญหาคอม ถามมาได้เล้ย

1 มี.ค. 2545 , 01:18 น.

จาก: ao_aey
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/aoaey

เออ … ความคิดที่มันตกผลึกแล้วอ่ะ มันเป็นยังไงเหรอ ม่ะค่อยเข้าใจอ่ะเพ่เม่น …. แล้วความคิดเอ้มันตกผลึกหรือยังหว่า????

[iMenn] ตกผลึกมันแค่คำเปรียบเทียบน่ะครับ สารละลายก็เหมือนสภาพของความคิดที่ยังกระจัดกระจายอยู่ ไม่ชัดเจน (เรื่องอะไรก็ได้ – ผู้คน, ความฝัน, ความรัก, สิ่งที่ต้องตัดสินใจ ฯลฯ) พอเราหาคำตอบที่ชัดเจนได้ มันก็เลยเหมือนกับว่า พวกนี้มัน “ตกผลึก” เป็นรูปเป็นร่าง และไม่กลับไปเป็นสารละลายอีก

มองย้อนกลับไป มันต้องมีความคิดที่ตกผลึกแล้วอยู่แล้วล่ะครับ ความคิดที่ชัดเจน และไม่เปลี่ยนแปลงอีกแล้ว

1 มี.ค. 2545 , 02:06 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

ฮะเหวยๆ เพิ่งสังเกตว่าตอนนี้ ไดอารี่ท่านเม่นมี Comment ให้ใส่กันในหน้าไดอารี่ ยังก๊ะ Grey Matter เล๊ย อุอุ จ๊าบ ขอรับ (ด้วยความหวังว่า เส็ดตูละ มี comment ให้ถล่มเล่นอีกไดอารี่นึงแล้ว… ฮ่า ฮ่า ฮ่า ปิศาจกาฝากไดอารี่จะหวนคืนสู่ไดอารี่ภพ เร็วๆ นี้)

ใครว่างๆ แอด MSN ไอ้บอลให้รก list หน่อยจิ

channelv_on_mobile@hotmail.com

1 มี.ค. 2545 , 07:20 น.

จาก: จุ๊

บันทึก…เก็บเรื่องราวดีดี ไว้แอบยิ้มยามได้อ่าน
บันทึก…เก็บเรื่องราวร้ายร้าย ไว้คอยเตือนตัว

ปล. โคลงอันนี้เพราะมาก ชอบค่ะ

1 มี.ค. 2545 , 09:03 น.

จาก: SpygirL

ในกระเป๋านั่นซ่อนเหล้าไว้ป่าวจ๊ะ เป็นมาแต่เด็กเชียวนะ

ปล.รูปน่ารักมากจ๊ะ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นยีสิบปีให้หลังเนี่ย … โถ ๆ ๆ >:-D

1 มี.ค. 2545 , 09:33 น.

จาก: Jandara
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/Jandara

พึ่คิดว่าในสมัยเด็กๆเม่นต้องเป็นผู้นำแฟชั่นในหมู่เด็กแน่ๆเลย ชุดเธอเดิ้นมากค่ะ

ปล.พี่ชอบชาติ(บางเรื่อง) แต่ไม่ค่อยชอบรงค์กับสไตน์แบคเท่าไรนัก พี่ไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านเขา เพราะไม่ชอบแฮรี่ พอตเตอร์ ไม่ชอบโมโม่ ไม่ชอบเนเวอร์ เอนดิ้ง สตอรี่ แต่ชอบต้นส้มแสนรักภาค1 ชอบเวลาในขวดแก้ว ชอบพี่เลี้ยง(ทมยันตี) ชอบเราจะข้ามเวลามาพบกัน…

[iMenn] อะฮ้าาาา ดูท่าทางคุณพี่จะชอบเรื่องรื่นรมย์ แต่ไม่ใสปิ๊ง

คิดยังไงกับงานแปลของ เทศภักดิ์ นิยมเหตุ ละขอรับ

1 มี.ค. 2545 , 10:33 น.

จาก: Golf
โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.cm

เพ่เม่น วันไหนจะไปเปิดหมวกอีก บอกหน่อยดิ อยากไปร้องอ่ะ รับรองเสียงดีโครตตตตต…

[iMenn] ฮ่า ฮ่า แหม้ น้องกอล์ฟ เปิดหมวกมันร้อน+เหนื่อย นะขอรับ (พี่แก่แล้ว)

1 มี.ค. 2545 , 14:14 น.

จาก: Terng

มึงขี้เกียจเขียนก็บอก

1 มี.ค. 2545 , 14:16 น.

จาก: พี่แจ๋วโอ๋
โฮมเพจ: http://aoe.evilgodzilla.com

พูดถึงตกผลึกแล้วนึกถึงการบ้านวิชาวิทยาศาสตร์สมัยเด็กๆที่ต้องทำไปส่งคุณครูเลยเนอะ

1 มี.ค. 2545 , 14:56 น.

จาก: Mrs.Rose
โฮมเพจ: http://mrsrose.thaidiarist.com

ความคิดเนี่ยถ้ากรองมากๆ อาจจะทำให้ไม่ได้อะไรเลยก็ได้นะ
แบบว่าคิดมากไปนั่นเอง

2 มี.ค. 2545 , 00:09 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

เนิ่นนานน้องน้อยนอนแนบนิ่ง
หนุ่มหนุ่มนึกหนุงหนิงนอนนิ่งแนบเนื้อน้อง

แถมกลอนให้หนึ่งบาท ฮ่า ฮ่า

2 มี.ค. 2545 , 10:52 น.

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• กลับมาเจอกันอีกครั้งหนึ่ง
• เก็บของลงกระเป๋า
• เต๋า หมีพูห์ และไอ้เม่น
• ห่างหายไปเสียหลายหน
• คำรำพันของลุงขี้เมา

เพื่อนหลายคนคงเป็นห่วงว่า โลกของไอ้เม่น มันอาจจะหยุดหมุนชั่วคราว เมื่อไม่มีงานที่ต้องตามไล่กวดเหมือนก่อน จึงได้นัดแนะกันอวยชัยให้พร ในโอกาสที่โลกได้หมุนตามปฏิทินฝรั่งมาถึงวันที่ 2 เดือน 2 ปี 2002

และนั่นก็ทำให้กระผมได้นอน 6 โมงเช้า อีกครั้ง กับการร่ำสุราแบบวัยหนุ่มเนเวอร์ดาย
การร่ำสุราในนัยะของ… การค้นหาความหมายของชีวิต … ที่ตื่นขึ้นมาพักมันไว้ก่อน เพื่อรีบวิ่งไปตามโลก …

การกินเหล้าในสมัยเรียนของพวกเรานั้น มักจะเป็นการคุยเพื่อหาคำตอบอะไรของชีวิตอยู่บ่อยครั้ง คำถามประเภทเมตาฟิสิกส์ หรือ อจินไตย – คือพวกคำถามโลกแตก ก็ยกขึ้นมาหารือกันไม่น้อย

ชีวิต คืออะไร , จุดหมายของชีวิตคืออะไร , โลก ความรู้ ชาติ ภพ มนุษย์ต่างดาว ฯลฯ , ความเหลื่อมล้ำของสังคม , ความเหี้ยของเอ็นจิเนียร์ และ เด็กจุฬาฯ
ฯลฯ

จนวันนี้ เมื่อใครหลายคนได้ทำงานถึงจุดหนึ่ง ก็พบว่าชีวิตการทำงานที่สนุกสนานนั้น ชักมาถึงทางที่ต้องเปลี่ยนแปลง

ไปเรียนต่อ, ย้ายงาน, ลงทุนทำกิจการเอง ฯลฯ ซึ่งก็ทำให้กลับมาสงสัยถึงวิถีชีวิต – ที่สังคมได้มอบบทบาทให้ – อีกครั้ง

“มิตรภาพ และ ความคาดหวังของสังคม บางทีมันก็มาด้วยกัน”

“มันยากที่มึงจะพอใจกับงานโรงงาน เงินเดือนหมื่นสองหมื่น และเมื่อถึงอายุสามสิบ มึงจะมีเงินเดือนสามหมื่น ในขณะที่เพื่อนหลายคนไปเรียนเมืองนอก บางคนทำงานได้เงินเดือนละสองแสน..”

“และใครที่พามึงมาในความคาดหวังเหล่านี้ล่ะ ก็ความปรารถนาดีของพ่อแม่ สังคม มึงไม่ใช่หรอ …
เป็นมึง มึงก็จะรู้สึกปลอดภัย ถ้าลูกของมึงเรียนจบโรงเรียนดีๆ สถาบันดีๆ ได้งานดีๆ เพราะสังคมที่มึงอยู่ จะผลักมันขึ้นไปในที่ที่สูงขึ้นตลอด ถ้าเพื่อนทุกคนวิ่งไปข้างหน้า จะดีจะเลวยังไง มันก็ยังพาๆกันไป”

“ไม่ว่าจะมีความสุขหรือไม่ หรือไม่ว่าสังคมจะเป็นอย่างไร อย่างน้อย… มันก็ปลอดภัย”

“กูว่าไอ้เอกมันอ่านขาดว่ะ ที่แม่งทิ้งความสัมพันธ์ ตัดขาดจากเพื่อนไปเลย กูว่า มันคงคิดว่า ถ้ายังเป็นเพื่อนกัน แม่งก็ต้องถูกความคาดหวังของสังคม มา Benchmark วิถีชีวิตแม่ง”

“ที่เด็กจุฬาฯ ส่วนใหญ่จะเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ มันก็น่าจะถูกต้องแล้วนี่หว่า ก็เพราะสังคม ได้ทำให้เกิดการเหลื่อมล้ำทางโอกาส คนที่มีทางเลือก เป็นใครก็อยากจะขึ้นไปที่ยอดของพิรามิดทั้งนั้นแหละวะ”

“แล้วทำไมเอ็นจิเนียร์โรงงานกู วิ่งตามญี่ปุ่นไม่ทัน กูไปดูงานนี่แม่ง… เห็นแล้ว อีกกี่สิบกี่ร้อยปีเมืองไทยมันจะเจริญ หรือ สู้เค้าได้วะ..”

“ไอ้ห่า ก็แวลู หรือ การให้คุณค่ามันต่างกันนี่หว่า ถ้าคิดค่าครองชีพ (ราคา) ต่อระดับมันสมอง เมืองไทยอาจจะถูกกว่าก็ได้ และแน่นอนว่า อีกไม่นานทุนมันก็ต้องย้ายไปที่ พม่าถูกกว่า อินเดียถูกกว่า จีนถูกกว่า และก็ทำให้ ไอ้พวกมีทางเลือก ก็ต้องวิ่งขึ้นไปบนยอดพิรามิด เพราะเป็นคนบริหาร ยังไงก็แดกเยอะกว่าเป็นช่าง …
ใช่มั้ย ก็ในเมื่อเดี๋ยวมันก็จะมีช่างราคาถูก เกิดขึ้นตามประเทศต่างๆมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่คนที่มีโอกาสไปเรียนบริหารตามตำราฝรั่งนั้น มันผลิตออกมาได้น้อยกว่า ”

“เพราะงั้น เมื่อ แวลู ของสังคมมันเป็นอย่างนี้ ถ้ามึงเป็นทาสฝรั่ง มึงก็อยู่เกือบๆยอดพิรามิด … ซึ่งแม่งเป็นมาตั้งแต่ตอนที่มึงยอมแลกข้าว 1 เกวียนกับกระสุน 1 นัดแล้ว หรือ ไม่งั้นก็ ข้าว 1 เกวียน กับ โค้ก 1 กระป๋อง”

“แต่สำหรับกู ไอ้คนที่ซื้อของมา 4 บาท แล้วเอามาขาย 10 บาท – ชีวิตมันไร้ค่าว่ะ”

“ก็แล้วแต่มึง ความฝันของเอ็นจิเนียร์ อาจจะอยาก “สร้าง” อะไรต่ออะไร แต่เดี๋ยวนี้ มันก็พ้นสมัยไปแล้วนะโว้ย เพราะไม่ว่ามึงสร้างอะไร มันก็ไร้ค่าทั้งนั้น มึงสร้างเครื่องบินได้ มันก็เอาไปก่อสงครามได้… ไม่มีสิ่งประดิษฐ์อะไรที่ทำให้โลกเจริญขึ้นหรอกวะ..”

“ไอ้เหี้ย ถ้าคิดตาม PostModern มึงก็ไม่ต้องทำเหี้ยอะไรแล้ว…”

“เออมั้ง ไม่รู้โว้ย แดกเหล้าดีกว่า…”

ไม่ว่าจะพูดด้วยภาษา หรือ ความรู้ระดับไหน แต่ในที่สุด ในสายตาของใครต่อใคร เราก็คงเหมือนลุงขี้เมาที่เอาแต่กินเหล้าในหมู่บ้าน พูดจาเพ้อเจ้อ … และไม่ยอมไปช่วยใครทำนา..

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

ในช่วงนั้นมีคำถามเชยๆที่ถามกันมาทุกสมัย กำลังฮิต
คำถามนั้นถามว่า “ถ้าพรุ่งนี้โลกจะแตก คุณจะทำอะไรเป็นสิ่งแรก”

ไอ้เติ้งได้ยินแล้วก็ทำหน้ากรุ้มกริ่ม พลางรีบออกตัว
“กูไม่บอกมึงหรอก ว่ากูจะทำอะรายยยย”

ไอ้กอล์ฟฟังคำถามแล้วก็ทำท่าคล้ายเลือดกำเดาจะกระฉูด
“กูก็ไม่บอกมึงหรอกโว้ยย ว่ากูจะทำอะรายยย”

ไอ้ป่านเห็นสองคนทำท่าเช่นนั้น มันถึงกับเกิดพุทธิปัญญา
“ไอ้เหี้ย กูว่ามันต้องคิดเหมือนกูแน่ๆเลย ว่าจะทำอะรายยยยย”

จนไอ้เหลาอดทนไม่ได้ – รำพึง
”..อืมมม ถ้าพวกแม่งเสือกชอบดาราคนเดียวกัน มันคงยุ่งพิลึก…”
ก่อนที่จะสรุปการประชุมว่า..

“ต่อคำถามนี้ กูรู้ว่าพวกมึงไม่บอกหรอกว่า จะทำอะไรเป็นสิ่งแรก”
“แต่ก็บอกได้เลยว่า …”

“ถ้าพรุ่งนี้โลกจะแตก … รถจะติดหน้าบ้านดารา”

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ห่างหายไปเสียหลายหน
• บันทึก Happy D. Dogs: บทเพลงในอัลบัมง่ายๆ
• SSS> ข่าวด่วน ! คุณซาบซึ้ง บุกพัทยา (2/2)
• พรีเซนต์แต่งงานบอลและพัช
• พรีเซนต์แต่งงาน