ไม่มีวาระมาก่อน จึงพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย หวังว่าพี่หงษ์และผู้ฟังจะได้ประโยชน์กันบ้างนะคร้าบ

ประเด็นที่พูดคุย บางอย่างเคยเขียนอธิบายไว้พอสมควร เช่น

• คนใช้ IE 6 ไม่ผิด
• ทำเว็บเหมือนสร้างบ้าน
• เว็บราชการ/ งานรัฐบาล ทำไมถึงแพง ?
• ตารางค่าแรงของกระผม (Rate Card)
• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books

เพิ่มเติม 28 พ.ค. 2553: คุณแมตท์ไม่ได้ฝึกงานที่ CNN นะครับ แต่เป็น CNET ลองดูรายละเอียดที่ Ma.tt

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books
• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?

ประกาศ 19 พ.ค. 2553: เลื่อนอบรมนะครับ

ตอนนี้ทางเนคเทคขอเลื่อนการอบรมเป็นวันที่ 17 มิ.ย. นะครับ และทาง Marvelic ขอเลื่อนการอบรมไปเป็นวันที่ 14, 15, 16, 18 มิ.ย. ครับ ขออภัยในความไม่สะดวก

ตั้งแต่ถอนตัวจาก iSchool และเพื่อนอัคบริหารแทน ผมเองก็ไม่ค่อยได้สอนนัก มีแค่บรรยายตามแต่จะได้รับเชิญ จนกระทั่งตัดสินใจเลือกหนทางสร้างสำนัก Small Valley ของตนเองและสร้างหลักสูตรทางอินเตอร์เน็ท กลายเป็นว่าได้รับเชิญไปสอนทั้งที่เนคเทค และที่มาร์เวลลิค ในหลักสูตรดังนี้

สอนทำเว็บด้วยเวิร์ดเพรส ที่เนคเทค

สอนทำเว็บ โดยเริ่มตั้งแต่การออกแบบ จนถึงสร้างธีม ที่มาร์เวลลิค

คอร์สละ 1,900 บาท นำเครื่องมาเองเหลือ 1,710 บาท

	Basic WordPress as a CMS สร้างเว็บสมัยใหม่ เรียบง่าย ใช้เวิร์ดเพรส (หลักสูตรเดียวกับด้านบน) วันที่: 24 พ.ค. 2553 14 มิ.ย. 2553 เวลา: 9:00-16:00 น. สอนที่: มาร์เวลิค เอ็นจิ้น อาคารเคพีเอ็น ชั้น 10 ถนนพระราม 9 รายละเอียด: WordPress as a CMS Workshop หลักสูตร (PDF): Basic WordPress as a CMS - (ดาวน์โหลด: 365)
	Photoshop for web 2.0 ออกแบบเว็บ 2.0 ด้วย Photoshop วันที่: 25 พ.ค. 2553 15 มิ.ย. 2553 เวลา: 9:00-16:00 น. สอนที่: มาร์เวลิค เอ็นจิ้น อาคารเคพีเอ็น ชั้น 10 ถนนพระราม 9 รายละเอียด: Photoshop for web 2.0 Workshop หลักสูตร (PDF): Photoshop for web 2.0 - (ดาวน์โหลด: 234)
	CSS and XHTML สร้าง CSS จากไฟล์กราฟฟิค วันที่: 26 พ.ค. 2553 16 มิ.ย. 2553 เวลา: 9:00-16:00 น. สอนที่: มาร์เวลิค เอ็นจิ้น อาคารเคพีเอ็น ชั้น 10 ถนนพระราม 9 รายละเอียด: CSS & XHTML Workshop หลักสูตร (PDF): CSS and XHTML - (ดาวน์โหลด: 249)
	WordPress Theme Design สร้างธีมเว็บสำหรับเวิร์ดเพรส วันที่: 27 พ.ค. 2553 18 มิ.ย. 2553 เวลา: 9:00-16:00 น. สอนที่: มาร์เวลิค เอ็นจิ้น อาคารเคพีเอ็น ชั้น 10 ถนนพระราม 9 รายละเอียด: WordPress Template Workshop หลักสูตร (PDF): WordPress Theme Design - (ดาวน์โหลด: 248)

ซึ่งผมคิดว่า 3 หลักสูตรหลังนั้น น่าจะแทนคอร์สเว็บดีไซน์สมัยใหม่ได้พอสมควร นั่นคือ เริ่มจากการออกแบบบน Photoshop แล้วนำมาตัดเป็น CSS+XHTML หลังจากนั้นจึงประกอบเข้ากับ WordPress

ซึ่งคิดว่าหลังจากฝึกอบรมเสร็จแล้ว จะนำเอกสารมาเผยแพร่ใน SmallBooks.org ต่อไป และหากมีคนสนใจ อาจจัดคอร์สลักษณะนี้อีกในอนาคต (ผมสร้างหลักสูตรและสอนเองทุกคอร์สนะครับ และจะดูงานให้ทุกคนที่มาเรียนด้วย เพราะสอนเป็นกลุ่มเล็กประมาณ 10 คน ถ้าหากได้ตั้งโจทย์มาก่อนว่าอยากทำอะไรจะยิ่งดีเลยครับ)

ตอนทำ iSchool นั้นคำนวณตัวเลขแล้ว สามารถจ่ายผู้สอนได้ 30% ก็แทบไม่เหลือเงินลงทุนในด้านลิขสิทธิ์ต่างๆ พอทาง Marvelic บอกว่าให้ค่าสอน 35% โดยที่เค้ายังแบกรับเรื่องเอกสารต่างๆ และค่าอาหารกลางวันอีก เลยรู้สึกนับถือ น่าจะเป็นการเรียนการสอนที่สนุกทีเดียว

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ให้สัมภาษณ์เรื่องไอทีวัลเลย์ แม่ฮ่องสอน

… คำว่าอำมาตย์ ไม่ใช่แค่ข้าราชการ อย่างที่หลายคนเข้าใจ แต่ผมคิดว่าถ้าจะนิยามให้ถูกว่าอำมาตย์ในภาวะปัจจุบันคือ คนที่มีอำนาจและไม่ถูกตรวจสอบ คนที่มีอำนาจ และไม่มีกลไก check and balance ทั้งๆ ที่ในสังคมประชาธิปไตย อำนาจมาพร้อมกับความรับผิดชอบเสมอ …

ซึ่งตามนิยามนี้ ผมขอแซวว่า งั้นกรรมกรแบกหาม, คนขับแท็กซี่/สามล้อ/มอเตอร์ไซค์รับจ้าง, คนขายของหาบเร่, พริตตี้, โคโยตี้, พนักงานอาบอบนวด, เชียร์แขก ฯลฯ ก็อาจนับว่าเป็นอำมาตย์ เพราะเค้าไม่ถูกตรวจสอบที่มาของรายได้ซึ่งเป็นเงินสด ในขณะที่พนักงานบริษัท เจ้าของกิจการขนาดกลางและเล็ก ก็อาจนับว่าเป็นไพร่ เพราะโดนตรวจมันทุกอย่างเลยเชียว แค่เลี้ยงข้าวลูกน้องแล้วไม่หัก ณ ที่จ่ายก็ผิดกฎหมายแล้ว

ผมจึงควรเรียกตัวเองว่าเป็นไพร่ไร้สี เพราะไม่มีความจนเป็นอำนาจเหมือนอำมาตย์แดงทั้งหลาย (ถ้าอ่านแล้วงง ลองนึกว่า คนดำในหนังฮอลิวูดก็มีความเป็นคนดำเป็นอำนาจ นั่นคือ ได้เป็นประธานาธิบดี, ไม่โดนดูถูกเหยียดผิวออกนอกหน้า, ได้ออกสื่อของคนดำอย่างโดดเด่น, ทำผิดกฏหมายแล้วได้รับการอนุโลม ฯลฯ) และผมเองก็ไม่มีความรวยและเส้นสายเป็นอำนาจ เหมือนอำมาตย์เหลืองอมชมพูทั้งหลาย

เอาแบบจริงจังหน่อย

นับจากตัดสินใจมาอยู่ปาย ผมเองก็ลดงานประจำลงไปเกือบหมด และเลือกที่จะมาตั้งสำนักด้วยตนเอง ตามแนวคิดของบันทึก วิถีแห่งเจ้าสำนัก ซึ่งผมเองก็ไม่ใช่คนมีเงินทองอะไร ดังนั้นผมจึงต้องดำเนินงานทั้งหมดไปพร้อมกัน คือ การทำงานประจำกับ TiGER iDEA และทำงานอิสระของตัวเอง (ฟรีแลนซ์) กับทำงานการกุศลของ Small Valley

เล่าถึงงานด้านการกุศลในบันทึก ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books ไปแล้ว บันทึกนี้จึงเล่าถึงการรับงานฟรีแลนซ์ของผมแทน ควรมิควรแล้วแต่จะโปรดปราน

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ให้สัมภาษณ์เรื่องไอทีวัลเลย์ แม่ฮ่องสอน
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books

ในช่วงที่บริหารองค์กรมาหลายปี ก็ได้ลองใช้เครื่องมือหลากหลายเพื่อบริหาร ตรวจสอบ ฯลฯ ให้งานเสร็จ ทั้งเป็นบอร์ดแปะข้างฝา, สมุดจดร่วมกัน, ซื้อโปรแกรมสำหรับคอมพิวเตอร์ สำหรับเว็บ, ใช้เว็บบอร์ด ฯลฯ จนถึงเขียนโปรแกรมใช้เอง

แนะนำบางตัวที่เคยใช้ และพบว่าดีมากๆ ละกัน

Factory Nova

ใช้เมื่อตอนตั้ง TiGER iDEA แรกๆ หลายปีก่อน ยอมซื้อเพราะสวยและความสามารถสูง มีระบบ Track / แบ่งงานดีมาก มีระบบ Knowledge Management ภายในให้, มีระบบเช็คเมลและผูกอีเมลเข้ากับระบบตามงาน (ตอนนั้นยังไม่มี Gmail) ฯลฯ แต่ในทีมงานบ่นว่าใช้ยาก เลยเลิกใช้ในที่สุด

Factory Nova

Task Freak

ตัวนี้เป็น Open Source ใช้ง่าย แต่วางแผนงานได้ไม่ซับซ้อน ใช้อยู่พักใหญ่ ทั้งที่เป็นแบบกลุ่มและแบบส่วนตัว

Task Freak

Omni Plan

ตัวนี้ไม่ได้ทำงานบนเว็บ ทำบนเครื่องแมค ลองใช้อยู่พอสมควรแต่ก็ไม่ได้ซื้อ เพราะโปรเจ็ค TiGER iDEA ขณะนั้นยังไม่ใหญ่นัก และไม่มีลูกค้าที่ทำงานเป็นระบบขนาดนี้ จึงทำให้วางแผนเป็น Gant Chart ลำบากมาก แต่ถ้ามีใครถามว่าโปรแกรม Project Management เจ๋งๆ บนแมคคืออะไร ผมก็ตอบ Omni Plan นี่แหละ

Omni Plan

Things

แล้วพอระยะหลังไม่ได้บริหารคนจำนวนมาก กับรับงานหลายทาง กลายเป็นว่าผมเลยหาโปรแกรมที่มาใช้เพื่อติดตามงานสำหรับคนเดียว เจอ Things นี่มาช่วยเปิดจินตนาการและวิธีจัดการงานของผมเลย มันเล็ก มันน่ารัก ใช้แล้วเพลิน มีทั้งบน Mac และ iPhone (ตอนตัดสินใจซื้อลังเลพอสมควรระหว่าง Thing กับ The Hit List ซึ่งเหตุผลที่ Things เฉือนชนะหวุดหวิด เพราะมันเล็กกรุบกริบดี กับ The Hit List มันใช้กราฟฟิคกระดาษมีเส้น ซึ่งผมไม่ค่อยชอบ

Things

การบริหารงานในปัจจุบัน

แต่แล้วปัจจุบันเมื่อย้ายมาอยู่ปาย รับงานผ่านเว็บ ตรวจงานผ่านเว็บ การทำงานต่างๆ จำนวนมากคิดเงินตามเวลาที่ทำ (Manday/Manhour) ทำให้ผมเริ่มเปลี่ยนเครื่องมือในการบันทึกการทำงาน เพราะต้องใช้ระบบจับเวลาเข้ามาช่วยด้วย ตอนนี้ที่คิดว่าระบบที่ลงตัวที่สุดของผมคือ…

การจัดเก็บไฟล์งาน

Things ให้ไอเดียการตั้งชื่อโฟลเดอร์ของผมมากๆ นั่นคือ แบ่งงานไปไว้ใน Area ก่อน เช่น Area ของผม อาจจะชื่อ TiGER iDEA, Vaivai Soft, Small Valley, Madz, Nectec, Sweet and Mellow, Personal, OSEDA

แล้วในแต่ละ Area ก็เก็บไฟล์ที่เกี่ยวข้องไป เช่นเอกสาร, โลโก้, รูป ฯลฯ และผมจะตั้งชื่อโฟลเดอร์นึงว่า Works เพื่อเก็บงาน (Project) ต่างๆ ใน Area นี้ โดยการสร้างโฟลเดอร์ตามชื่อโปรเจ็คไป แล้วครบปี ก็เก็บโฟลเดอร์ที่จบไปไว้ตามชื่อปี เพื่อ Backup งาน

หลังจากนั้น ผมเองก็อยากรู้ว่าตอนนี้ผมมีงานทั้งหมดในมืออะไรบ้าง ผมก็สร้างโฟลเดอร์ Working ไว้อีกที่ แล้วสร้าง Short Cut ของทุก Project มาไว้ที่นี่ ถ้างานไหนเสร็จ ก็ลบ Short Cut ทิ้งไปเลย เร็วดี

ส่วนในแต่ละงาน ผมจะสร้างโฟลเดอร์ย่อยชื่อ Resource เพื่อเก็บไฟล์งานที่ได้จากลูกค้า หลังจากนั้นจะสร้างโฟลเดอร์ v1, v2, v3, … ไปเรื่อยๆ ตามแต่ละเวอร์ชั่น (เมื่อก่อนใช้ r0, r1, r2 ตามคำว่า Revision แต่หลังพอลูกค้าแก้เยอะ พบว่า v4 ดูเยอะกว่า r3 เลยเปลี่ยนเป็น Version ละกัน) และสร้างโฟลเดอร์ Output ไว้เก็บไฟล์ที่ส่งลูกค้า เช่น .jpg

กรณีที่ได้ Resource เพิ่มเติม ก็สร้างโฟลเดอร์ Resource ไว้ใน v1, v2, … ได้

iMenn's Folders

การบันทึกเวลาทำงาน

ปัจจุบันลงตัวที่เว็บ Toggl.com ซึ่งผมว่าเป็นระบบที่ให้บริการดีมาก ราคาไม่แพง ถ้าใช้คนเดียวก็ฟรีได้

แต่สิ่งที่ทำให้แบบเสียเงินน่าสนใจมากคือมีระบบวางแผนงานตามรูป

Toggl.com

วิธีใช้ Toggl ที่น่าจะทำให้ง่ายสุด (บันทึกไว้เผื่อน้องๆ ในทีมมาอ่านด้วย )

1. หลังจากสมัครแล้วให้เริ่มจากการใส่ข้อมูล Clients (ลูกค้า) ก่อน
2. หลังจากนั้น ให้ใส่ข้อมูลโครงการ (Projects) ต่างๆ ซึ่งหลักๆ ก็คือชื่อโปรเจ็ค กับชื่อลูกค้า
3. เมื่อมีโปรเจ็คแล้ว แนะนำให้สร้าง Planned Task ขึ้นมา เพื่อวางแผนว่าโปรเจ็คควรจะมีงานอะไรบ้าง ใครทำบ้าง
4. แล้ว Download Client ไปใช้ เพื่อจะทำให้เราไม่ต้องเข้าเว็บตลอดเวลา ก็สามารถบันทึกงานผ่านเครื่องคอม/iPhone ได้
5. การใช้ Client เริ่มโดยสร้าง New Task แล้วใส่ข้อความอธิบายอะไรก็ได้ แล้วค่อยเลือกโปรเจ็คใน List ที่เคยกรอกผ่านเว็บไว้ หรือมากกว่านั้น หากเรายุ่งๆ ก็ไม่ต้องเลือกโปรเจ็คก็ได้ บันทึกเวลาไปก่อน เดี๋ยวค่อยมาเติมรายละเอียดทีหลัง จะผ่าน Client หรือผ่านเว็บก็ได้
6. เติมรายละเอียดผ่านเว็บเมื่อจบการบันทึกเวลานั้นๆ ไปแล้ว เพื่อระบุว่า Task (งาน) ที่ทำนี้ ตรงกับ Planned Task (งานที่วางแผนไว้ก่อน) อะไร ซึ่งการเติมรายละเอียดทีหลังได้นี่เองทำให้การบันทึกเวลาสะดวกมาก และเห็นรายละเอียดชัดเจน และแก้ไขเวลาได้อิสระ (กรณีลืมบันทึกเวลาไป)

ซึ่งผมคิดว่า ต่อให้ไม่ต้องการคิดเงินลูกค้าตามเวลา การบันทึกเวลาเหล่านี้จะทำให้เราเห็นประสิทธิภาพการทำงานที่แท้จริงข้องเรา เราอาจจะโกงเวลาก็ได้ แต่เราก็จะเห็นเองว่าเราทำงานส่วนใดมากน้อยเพียงใด (คนค่าแรงชั่วโมงละ 200 บาท ใช้เวลาทำงาน 4 ชั่วโมง คนค่าแรงชั่วโมงละ 400 บาท ก็ควรใช้เวลาทำงาน 2 ชั่วโมงให้ได้งานเท่ากัน) แน่นอนว่าความเป็นจริงนั้นโหดร้ายนัก ถ้ายังไม่อยากยอมรับความจริงก็ไม่ควรใช้

จะเห็นว่า toggl ไม่ได้เน้นที่การวางแผนงานให้โปรเจ็คจบตามเวลาที่กำหนด (เหมือนโปรแกรมบริหารโครงการทั้งหลาย อย่าง Microsoft Project หรือ Omni Plan) แต่เน้นที่การวางแผนด้าน Resource/เวลาที่ใช้มากกว่า ซึ่งเหมาะกับธุรกิจบริการที่มีปัจจัยควบคุมไม่ได้จำนวนมากอย่างยิ่ง (เช่น ลูกค้าบอกจะให้ข้อมูล แล้วเลทไปมา หลายครั้ง หลายลูกค้า หากเป็น Project Management Software ทั่วไป ได้ปรับกันมือหงิกเลย )

การบันทึกเรื่องจิปาถะ

เมื่อผมสร้างโฟลเดอร์ตามโปรเจ็คต่างๆ แล้ว, สร้างโปรเจ็คบน toggl เพื่อจับเวลาแล้ว สิ่งที่เหลือก็มักจะเป็นเรื่องจิปาถะ เช่น url ที่น่าสนใจ, ข้อความ+ไอเดียต่างๆ ของโปรเจ็ค, ภาพประกอบ/screen shot ที่น่าสนใจ ฯลฯ ซึ่งกลายเป็นว่า Things สุดที่รักกลับไม่ค่อยตอบโจทย์ไป เพราะเท่ากับต้องบันทึกข้อมูลซ้ำซ้อน ตอนนี้ก็เลยกำลังดูอยู่ว่า จะแค่เอาสารพัดไฟล์ใส่ๆ โฟลเดอร์ดี หรือจะซื้อ Yojimbo มาใช้ดี หรือถ้ามีอะไรแนะนำ ก็ยินดีอย่างยิ่งนะครับ

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิชาพื้นฐานของผู้เริ่มทำงาน
• บางประการสำหรับผู้นำ
• ศิลปะแห่งการรับคนเข้าทำงาน (จากคุณ Guy)
• Jonathan Ive แบบว่า เพิ่งเห่อน่ะ
• กระผม, Apple Computer, และนายสตีฟ จ๊อบส์

ครั้งนี้เป็นการพูดในแง่มุมของการทำเพลง ธุรกิจดนตรี ทาง TCDC ได้ขึ้นชื่องานว่า การเอา Creative Commons ไปใช้ในงานดนตรี

งาน CC Salon Thailand ครั้งที่ 1

ผมกับ พัชเล่าถึงชีวิตสมัยทำค่ายเพลงและ อัลบัมของ Happy D. Dogs, ความดิ้นรนทั้งทางธุรกิจดนตรี และการประชาสัมพันธ์ เราเคยไปติดต่อแม้กระทั่งแวมไพร์เรคคอร์ดให้เอาเพลงเราไปลงใน CD เถื่อนที่ขายอยู่ เพราะเห็นว่าคนในสมัยนั้นซื้อ CD เถื่อนฟังมากกว่า และการจะทำให้เพลงเราเปิดในวิทยุถึงคนทั่วไปได้ มีงบประมาณสูงมาก ก็จะเหลือ Fat Radio และ MTV ที่พอจะได้ออกในสมัยนั้น

เสวนาเสร็จ ตอนเดินออกมา พัชเปรยว่า หรือว่า หากคนเราได้เขียนบล็อกกัน เค้าจะมีสำนึกทางด้านลิขสิทธิ์และ CC มากขึ้น? เพราะเราจะไม่ได้เป็นแค่ผู้เสพ แต่จะกลายเป็นผู้ผลิตด้วย ซึ่งจะทำให้เรามีมุมมองในฐานะผู้ถูกละเมิดมากขึ้น?

น้องร็อค ช่วยบันทึกรูปและวิดีโอนิดหน่อยด้วย iPhone 3GS ของเล่นใหม่ของกระผม ก็คิดว่าคุณภาพไม่เลวนัก แต่ยังไงเดี๋ยวรอทางผู้จัดงานเอา vdo มาเผยแพร่ดีกว่า จะชัดเจนกว่า อันนี้ดูเอาฮาละกัน

มีเรื่องหนึ่งที่คิดว่าจะพูดในงาน แต่เอาเข้าจริงก็ไม่ทันได้พูด คือ ในตอนวัยรุ่น ผมเคยฝันว่าผมอยากจะเป็นนักแต่งเพลง ประกอบอาชีพนักแต่งเพลง

แต่ในปัจจุบันและอนาคตอันใกล้นี้ มันจะไม่มีอาชีพนี้อยู่ เหมือนกับที่มันจะไม่มีอาชีพ “ผู้ผลิตฟิล์มถ่ายรูป” / “คนทำพิมพ์ดีด” ฯลฯ คืออาจจะมีคนที่ทำอยู่ แต่มันเป็นอาชีพได้ยาก

ผมไม่โทษสังคมและการละเมิดลิขสิทธิ์ (เพราะ ปัญหาที่แก้ไม่ได้ ผมเรียกว่ามันเป็นกฏ) ผมก็เพียงแต่หาวิธ๊มีชีวิตอยู่ และก็ทำสิ่งที่รักไป เท่านั้นเอง

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• วิชาพื้นฐานของผู้เริ่มทำงาน
• ให้สัมภาษณ์เรื่องไอทีวัลเลย์ แม่ฮ่องสอน
• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design

ตอนนี้ทีมงานได้ตัดต่อเรียบร้อยแล้ว ผมดูแล้วยังอึ้งว่าตัดต่อจนเล่าออกมาเป็นเรื่องเป็นราวมาก นี่แหละหนาที่เค้าเรียกว่า วงการมายา สามารถทำคนเสียงเหียกร้องเพลงเพราะได้ และสามารถทำให้กระผมพูดจาเท่ๆ ได้ (แต่ทำให้กระผมดูอ้วนกว่าตัวจริงไปมากเทียว จ๊ากกก )

ขอบคุณทาง รายการ My Design แห่ง FukDuk.TV มากๆ คร้าบ มีทั้งวีดีโอให้ดู ให้โหลด หลายรูปแบบมั่กๆ

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books

1. ดิ้นรน 101

การดิ้นรนขั้นพื้นฐานของคนทำงาน (โดยเฉพาะด้านไอที) คือการหาข้อมูลที่จำเป็นด้วยตัวเองได้

• ควรใช้ Search Engine ได้พอประมาณ
• ถ้าไม่รู้ศัพท์คำไหน ควรหาใน Wikipedia ได้
• ถ้าต้องไปติดต่อลูกค้า ควรหาข้อมูลบริษัทของเค้าได้ (แผนที่/เบอร์ติดต่อ/ฯลฯ)
• ถ้าเจอปัญหาต่างๆ ควรรายงานปัญหาได้ ทั้งในด้านคอมฯ และปัญหาอื่นๆ (ปัญหาคืออะไร? ทำอย่างไรจึงเกิดปัญหา? environment ขณะเกิดปัญหาคืออะไร?)
• สามารถตั้งคำถามในเว็บบอร์ดที่เกี่ยวข้องได้อย่าง “น่าตอบ” และ “สามารถตอบได้” ได้
• สามารถอ่าน Help-คู่มือ/Tutorial-วิธีใช้ ของเครื่องมือและโปรแกรมที่เกี่ยวข้องได้

2. วิจารณญาณ 101

เป็นข้อที่เกี่ยวพันกับวิชา ดิ้นรน 101 อยู่พอสมควร นั่นคือ การมีสามัญสำนึกในเรื่องพื้นฐานของการใช้ชีวิต

• เราไม่ควรให้คนอื่นทำในสิ่งที่เราเองก็ไม่ทำ หรือทำไม่ได้ (เช่น สร้างแบบฟอร์มที่แม้แต่เราก็ไม่กรอก, ตั้งคำถามที่ต่อให้รู้ก็ตอบไม่ได้ เพราะถามไม่ครบ)
• เราควรทำในสิ่งที่หากเราได้รับสิ่งนั้น เราก็จะยินดี (เช่น สร้างเนื้อหา/โค้ด/การนำเสนอ ที่คนอื่นอ่านรู้เรื่อง, ตั้งชื่อสิ่งต่างๆ มีความหมาย, เก็บงานไว้ในที่ที่ควรอยู่)

แต่คำว่า “วิจารณญาณ” เองก็กว้างขวางครอบคลุมมาก หลายเรื่องนั้น ถ้าจะให้สมบูรณ์ จะต้องใช้ทักษะระดับสูงมาก เช่น การนำเสนอเนื้อหาที่ “เข้าใจง่าย, ชัดเจน, มีเหตุผล ฯลฯ” ซึ่งเราเองก็ต้องยอมรับว่าแม้แต่ผู้หลักผู้ใหญ่ในเมืองไทยยังทำไม่ได้ ก็อย่าไปคาดหวังเด็กจบใหม่ขนาดนั้น (อ่านข้อ 2.1 ใหม่ – เราไม่ควรให้คนอื่นทำในสิ่งที่เราก็ทำไม่ได้)

3. บูลชิท 101

สังคมการทำงานของประเทศไทยนั้น ไม่เอื้อให้กับการพูดความจริงในทุกๆ เรื่อง หรืออีกนัยหนึ่ง ศัพท์ที่ใช้ทั้งหลายนั้น เป็นคนละคำกับมาตรฐานในสามัญสำนึก เช่น แม้เราจะพูดภาษาอังกฤษได้ห่วยแตก แต่เราก็กรอก resume ว่า Good ใน English Skill, ทุกๆ คนต่างบอกว่า “ฉันทำได้ทุกอย่าง เก่งหมดทุกเรื่อง” ฯลฯ ดังนั้น ผู้จะติดต่องานทั้งหลาย จึงจำเป็นต้องเรียนรู้ Bull Shit 101 นี้ไว้บ้าง โดยคำนึงถึง Position หลักของเรา ว่าเรากำลังพูดอยู่กับใคร แล้วค่อยเลือกถ้อยคำที่เหมาะสมกับพฤติกรรมของฝั่งนั้นๆ เช่น

• ฝั่งลูกค้า ต้องการได้ยินคำว่า ไม่มีปัญหา หากมันจะไม่เกิดปัญหา ดังนั้น แม้จะมีปัญหา แต่เป็นปัญหาที่เราแก้ได้ เราเรียกว่า ไม่มีปัญหา
• ฝั่งผู้ผลิต/ฟรีแลนซ์ นั้น หากเราบอกเค้าว่าเป็นปัญหานิดหน่อย เค้าจะคิดว่า ไม่มีปัญหา แต่ถ้าบอกว่า เป็นปัญหาใหญ่ เค้าจึงจะคิดว่ามีปัญหา

ดังนั้น ในเหตุการณ์เดียวกัน เมื่อเกิดปัญหาที่เราเห็นว่าฝั่งผู้ผลิตของเราจะแก้ได้ เราต้องบอกลูกค้าว่า “ไม่มีปัญหา” และบอกผู้ผลิตว่า “ปัญหาใหญ่แล้วโว้ยยยยยย แก้ด่วนนะสาดดด”

ตอนนี้นึกออกเท่านี้ ใครคิดเพิ่มออก บอกด้วย กระผมไปทำงานต่อละ เดี๋ยวมันจะมี “ปัญหา!!”

ปล. เพิ่มเติมรูปภาพแห่งกระบวนการทำงานของโปรเจ็คทั้งหลาย ฮายิ่งนัก ต้นฉบับที่ ProjectCartoon.com

ขั้นตอนการทำโปรเจ็ค

เพ่ิมเติม 17:17 น.

เว็บที่ทำการ์ตูนนี้ อนุญาตให้เราทำเวอร์ชั่นต่างๆ ตามใจด้วย กระผมเลยใส่ภาษาไทยเข้าไปซักหน่อย เชิญที่ Project Cartoon – Thai Version

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• เครื่องมือช่วย “ทำงานให้เสร็จ”
• ร่วมคุยในงาน CCSalon ครั้งแรก ที่ TCDC
• บางประการสำหรับผู้นำ
• ศิลปะแห่งการรับคนเข้าทำงาน (จากคุณ Guy)

ในช่วงหลายปีมานี้ จึงได้บันทึกเกี่ยวกับการเติบโตของชีวิตอยู่บ่อยครั้ง (ป้ายคำ: วิเคราะห์ตนเอง) พบว่า การวางแผนและเลือกวิถีอาชีพ+วิถีชีวิต ที่คนทัวไปน่าจะทำได้ตั้งแต่สมัยเรียน ผมเองเพิ่งมาชัดเจนในช่วงไม่กี่ปีนี้เอง

ขอตั้งชื่อวิถีชีวิตนี้ว่า วิถีแห่งเจ้าสำนัก

แม้ไม่ลุ่มลึก และซ้าย อย่าง ท่านจ๋ง , ไม่ตระหนักในทุน และการขาย อย่าง ท่านพัช , ผมเองก็ไม่อาจปฏิเสธว่า วิถีชีวิตที่ผมเลือกนี้ เอียงซ้ายนิดๆ และต้องหาเงินหน่อยๆ ผมเลือกที่จะมีชีวิตแบบศิลปินตามใจฉัน กับมีวินัยและบ้างาน (อย่างที่เคยบันทึกว่า ผมเป็นพวกทำงานตลอดเวลา พักผ่อนตลอดเวลา) มีอุดมคติสวยหรู (เช่น ไม่ยุ่งกับการทุจริต) แต่ก็ยังรับใช้อำนาจทั้งหลาย (เงินของการคอรัปชั่นต้องมาถึงผมซักทางหนึ่ง – อาจจะอยู่ในรถไฟฟ้า บันไดเลื่อน ถนน ฯลฯ ที่ผมใช้อยู่ หรือผมเองก็ได้เงินเดือน จากการทำโครงการที่เกี่ยวข้องกับคนที่ไม่โปร่งใสอยู่บ้าง)

ทรรศนะต่างๆ ของผม ก่อนที่จะออกแบบวิถีชีวิต

1. องค์กรควรมีขนาดเล็ก

ผมคิดว่า องค์กรที่มีขนาดใหญ่และมีอำนาจนั้นมีข้อเสียหลายด้าน เชื่องช้า ไม่มีประสิทธิภาพ และรั่วไหล ผมจึงคิดว่า รัฐควรมีขนาดเล็ก บริษัทควรมีขนาดเล็ก และแม้แต่บุคคลเอง ก็ควรจะครอบครองสิ่งจำเป็นและสิ่งฟุ่มเฟือยไว้ไม่มากนัก

(หากชีวิตไม่ต้องการสิ่งฟุ่มเฟือย ผมว่าพระพุทธเจ้าออกแบบ “อัฐบริขาร” มาชัดเจนแล้ว นั่นคือ วัตถุที่จำเป็นของชีวิต มีแค่ 8 อย่างเท่านั้นเอง – ผมยังรักในกิเลสและชีวิตฆราวาสอยู่ ผมเลยบอกว่า ผมยังต้องมีสิ่งฟุ่มเฟือย จะเห็นว่า ผมไม่ใช้คำว่า พอเพียง เพราะคำว่าพอเพียงนั้นถูกคนไทยทำให้ไม่มีนิยาม ผมขอเรียกสิ่งที่เกินอัฐบริขารว่าฟุ่มเฟือยเลยดีกว่า)

ผมเห็นว่า องค์กรขนาดใหญ่ ค่าใช้จ่ายจำนวนมากจะไปที่ “การจัดการ/บริหาร/บัญชี” มากกว่า “การสร้างสรรค์” และการบริหารบริษัทใหญ่นั้นเลี่ยงการไร้น้ำใจได้ยาก ต่อให้ผมเป็นผู้บริหาร/เจ้าของบิ๊กซี ผมก็ต้องซื้อของจากบริษัทที่ราคาถูก ที่กดขี่แรงงาน สร้างมลภาวะ ฯลฯ เพราะตัวเลขชี้วัดในระบบทุนนั้นมีจำกัด

หรือแม้แต่รัฐ กองทัพ มวลชน สถาบัน ฯลฯ ผมเห็นว่าความใหญ่โตนั้นสร้างผลเสียได้มาก และการจะรักษาความใหญ่โตนั้น จะเหลือแค่เรื่องตื้นเขินร่วมกันไม่กี่ข้อ ผสมกับการโฆษณาชวนเชื่อ และสร้างภาพเพ้อเจ้อของฝ่ายตรงข้าม/คู่แข่ง

ทรรศนะรังเกียจ “การจัดการ/การโฆษณาชวนเชื่อ/บัญชี” ชื่นชม “การสร้างสรรค์/ประสิทธิภาพ/อิสรชน” นั้น ผมวิเคราะห์ว่า สงสัยเป็นเพราะผมเรียนวิศวะ (ซึ่งเรียนไปโดดไป) และสอบ MBA ไม่ติดนั่นเอง

2. เงิน, งาน, ความสุข เมื่อแลกเปลี่ยนกันจะสูญเสียบางส่วน

หากเราทำงานได้เงิน นำเงินไปซื้อความสุข เราจะเสีย “ค่าธรรมเนียม” บางอย่าง เช่น ภาษี, ความรอบคอบในการตัดสินใจซื้อความสุข (…ซื้อหน่อยน่า ทำงานหนักมาทั้งเดือนนะ!…) ฯลฯ ผมจึงพยายามออกแบบชีวิตด้วยเงื่อนไขแรกว่า ต้องได้ทำงานแล้วมีความสุขก่อน

และการใช้เงินเป็นศูนย์กลางระหว่างงานและความสุข จะทำให้เราต้องเสียภาษี ซึ่งผมคิดว่า การเสียภาษีมาก เป็นการบ่อนทำลายสังคมอย่างหนึ่ง (เพราะทำให้รัฐมีขนาดใหญ่ สร้้างแรงจูงใจให้คอรัปชั่นสูง) ดังนั้น ผมจึงพยายามออกแบบวิถึชีวิตด้วยเงื่อนไขอีกข้อว่า เรามีทางไหนมั้ย ที่จะทำงาน มีความสุข ได้เงินไม่มากนัก แต่ได้ผลตอบแทน (หรือความสุข) ด้านอื่นมากกว่า นั่นคือ ได้ตัวเงินน้อย แต่ได้ปัจจัยพื้นฐานครบถ้วน และได้ความฟุ่มเฟือยแถม

นอกจากนั้น ความสุขที่เหนือระดับการปรนเปรอตนเอง คือการได้ทำเพื่อสังคม, ได้รับการยอมรับ และภาคภูมิใจในตนเอง (อย่างที่ ท่านมาสโลว์กล่าวไว้ ) ซึ่งหากเราต้องใช้เงินซื้อ มันจะมีราคาแพงมาก ถ้าไป “ทำงานแลก” จะมีราคาคุ้มค่ากว่า

และความสุขในระดับที่เหนือกว่าที่มาสโลว์กล่าวไว้ คือความสุข 10 ระดับของพระพุทธเจ้า – ย่ิงไม่อาจใช้เงินซื้อมาได้เลย

นั่นเลยกลายเป็นว่า เงิน จำเป็นสำหรับปัจจัยพื้นฐาน กับของฟุ่มเฟือยบางอย่าง นอกนั้นไม่ควรใช้เงินซื้อ

3. โลกของ Opensource มีตัวอย่างองค์กรในอุดมคติจำนวนมาก

ผมขอยกตัวอย่างท่านศาสดา Matt องค์กร Automattic และ WordPress

น้อง Matt เพิ่งจะเบญจเพสเมื่อต้นปี แต่ได้สร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากคือ WordPress ซึ่งเป็นระบบทำเว็บแบบง่ายโคตร โดยทำให้ WordPress เป็น Opensource ที่ใครจะเอาไปใช้ ไปพัฒนาต่อ อย่างไรก็ได้ และสร้างบริษัท Automattic ที่รับให้คำปรึกษาและทำเว็บด้วย WordPress อีกที

ข้อเจ๋งก็คือ บริษัทของเค้าประกอบด้วยทีมงานจากทุกมุมโลก ซึ่งหลักๆ ก็คือ คนที่สนใจในโครงการของเค้า และมาเข้าร่วมสม่ำเสมอ จนเค้าดึงตัวมาเป็นพนักงาน นั่นหมายความว่า บริษัทของเค้าไม่ต้องมี HR หรือกระบวนการหาพนักงาน

พนักงานทุกคน ได้ดูแลโปรเจ็คของตนเองเต็มๆ บางอันผมดูแล้วก็ธรรมดา แต่พอเป็น “เครือข่ายของทีมงาน WordPress” ก็ทำให้มีอาสาสมัครเข้าร่วมมาก และพัฒนาจนดีได้ในที่สุด ซึ่งแปลว่า สิ่งสำคัญที่บริษัทของ Matt ให้นั้นไม่ใช่แค่เงินเดือน แต่เป็นเครดิต ซึ่งนำมาทั้ง Resource และ แรงบันดาลใจ (ผมเคยบันทึกเรื่องนี้ว่า แรงบันดาลใจนั้น สำคัญกว่าจินตนาการและความรู้) และความรู้หลายเรื่องนั้นอยู่ใน Internet และสังคม Opensource อยู่แล้ว นั่นคือ บริษัทของเค้าจึงไม่ต้องมีการ Training ที่เป็นค่าใช้จ่ายแบบบริษัททั่วไป แต่มีการสร้างทีมที่แทบไม่มีค่าใช้จ่าย ลองดูสไลด์ Virtual Collaboration จะพบว่า เป็นทีมที่สุดยอดมาก

นอกจากนั้น ผลิตภัณฑ์ที่ชื่อว่า WordPress ยังออกแบบส่วนกลาง และให้คู่มือมาดีมาก ทำให้มีคนทำส่วนต่อเพิ่มอย่างละนิดละหน่อยให้เต็มไปหมด และเมื่อทุกคนทำ ทุกคนก็เอาไปใช้ได้หมด แปลว่า บริษัทของเค้า ไม่ต้องมีแผนก R&D

และ Concept ของเค้าที่ว่า จะไม่เอาเงินไปทำประชาสัมพันธ์ แต่จะเอาไปทำให้ผลิตภัณฑ์ดีที่สุดในโลก ทำให้บริษัทไม่ต้องมีแผนก PR และ Marketing อาศัยว่า Product ดี และบอกต่อกันอย่างเดียวเลย

และเมื่อเป็นองค์กรที่เล็กกระจ๋ิว และอยู่ข้ามโลกแบบนี้ ก็ย่อมไม่จำเป็นต้องมีแผนกจัดซื้อ, สต็อก, จัดส่ง, ไอที, เอกสาร, ต้อนรับ, ตรวจประเมินภายใน ฯลฯ – โคตร lean เลย

ผมคิดว่า Matt คงไม่รวยนัก ยิ่งถ้านับจำนวนเงินจริงๆ คงไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าติดตามบล็อกของเค้า จะพบว่า เค้าได้บินไปสังสรรค์ ปาตี้ พบปะและพัฒนาตนเอง ในแต่ละประเทศทั่วโลกเต็มไปหมด มีผู้คนที่ชื่นชม และอำนวยความสะดวกให้จำนวนมากเวลาที่เค้าไปในแต่ละประเทศ ซึ่งผมเห็นว่า มากกว่าที่เศรษฐีระดับโลกซักคนจะสามารถทำได้เสียอีก

นั่นคือ มันมีโมเดลที่สามารถสร้างบริษัทที่เล็ก แต่ประสิทธิภาพสูง, สร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ และมีประโยชน์ต่อโลก โดยที่ทุกคนในบริษัท ต่างแค่เพียง “ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุด” เท่านั้นเอง

วิถีแห่งเจ้าสำนัก

1. เร่ิมจากสร้างสรรค์ผลงานที่ยิ่งใหญ่ ผลิตภัณฑ์ที่สุดยอด ไม่ว่าจะเป็นยอดวิชา, ความรู้, คำปรึกษา
2. รักษาองค์กรให้เล็ก ใช้การบริหารจัดการน้อย ซึ่งหากเริ่มด้วย “ความชอบ” หรือ “ศรัทธา” แล้ว ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น แต่ในอดีตก็คงเห็นข้อเสียที่ว่า การสืบทอดมักจะมีปัญหา กรณีนี้องค์กร Opensource ออกแบบมาดีมาก คือ มีปัญหาก็แยกไปทำต่อได้เลย (เหมือนดาวน์โหลดวิทยายุทธท่านเจ้าสำนัก แล้วไปสร้างสำนักใหม่ได้ทันที) ส่วนพระพุทธเจ้าใช้วิธี “มีปัญหาก็ยึดพระธรรม ไม่ให้ยึดบุคคล” ซึ่งทำให้ผมคิดว่า หากไม่สามารถกลั่นกรองทุกอย่างเป็นคัมภีร์ระดับนั้นได้ บริษัทก็ควรเกิดและดับไปตามเวลาต่างหาก จะสร้างองค์กรอมตะไปทำไม?
3. ยุ่งเกี่ยวกับอำนาจให้น้อย ไม่รับใช้รัฐมากนัก ไม่แสวงหาลาภยศมากนัก เพราะ “คนรวยก็มีปัญหาของคนรวย”, “ข้าราชการก็มีปัญหากับโครงสร้างเสมอ” ฯลฯ เมื่อไม่ต้องรับ input แย่ๆ จากหน่วยงานขนาดใหญ่ที่มีปัญหา ก็สามารถทำให้เจ้าสำนักสามารถทุ่มเทให้กับยอดวิชาของตนเองได้เต็มที่
4. ผลตอบแทนที่เจ้าสำนักได้ อาจเป็นตัวเงินไม่มากนัก แต่ปัจจัยพื้นฐาน และความฟุ่มเฟือยทั้งหลาย ก็หามาได้ตามความสามารถ
5. ทำให้เป็นที่รู้จัก ไม่ว่าจะโดยตรงกับผู้คนโดยรอบ หรือสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่จนกระทั่งมีคนบอกต่อ และมาเชื้อเชิญร่วมสังสรรค์กันเป็นครั้งคราเพราะแม้เจ้าสำนัก ไม่ควรจะแสวงหาลาภยศ มากนัก แต่ผมว่าโดยจริต ก็ยังต้องแสวงหา สรรเสริญและสุข อยู่ดี

มิอะไรมิเช่นนั้นก็ต้องนอกระบบไปเลย แล้วให้ในระบบคงความเป็นที่ปรึกษาไว้ แต่เงินที่ใช้ผลักดันทั้งหมดอยู่นอกระบบฯลฯ

เทียบแล้วเหมือนชีวิตแห่งเจ้าสำนักของกระผมก็เหมือนเพิ่งเริ่มต้น ตอนนี้ได้แต่ฝึกวิทยายุทธอยู่ในป่า ได้รับคำเชิญมาไถนาในเมืองบ้างเป็นครั้งคราว ยังต้องเดินทางอีกไกลนัก

เหมือนที่บอกน้องๆ เด็กแม่ฮ่องสอนในค่ายไอทีวัลเลย์ เมื่อสัปดาห์ก่อน ว่า

“จงเลือกวิถีชีวิตที่ยากลำบาก และจงทุ่มเทสายเลือดทั้งสิ้นลงในผลงาน”

ขอคารวะ 1 จอก!!

เพิ่มเติม 24 มิ.ย. 2552: “ทุ่มเทสายเลือดทั้งสิ้นลงในผลงาน” นำมาจากบันทึก เงื่อนไขลูกผู้ชาย

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน

1. ลดความอ้วนจาก 0.1 ตัน เหลือ 85 กิโล
จริงๆด้วยสุขภาพและการใช้ชีวิต ผมคิดว่า การตายในวัยห้าสิบต้นๆ เป็นเรื่องสมควรสำหรับผมแล้ว (พ่อผมเสียตอน 55) ดังนั้น ไม่เห็นต้องห่วงอะไร ทั้งสุขภาพ การเรียน การงาน การเงิน (ตอนนี้ผมอายุ 29 ถือว่าเลยครึ่งชีวิตมาแล้ว ถ้าจะอายุสั้นกว่าคนอื่น จะต้องหาเงินมากกว่าคนอื่นทำไม?)

แต่กระนั้นเมื่อมีความรัก ผมคิดว่า หากผมจะป่วย หรือตายเร็วมากเกินไป ด้วยปัจจัยเสี่ยงที่ผมสามารถควบคุมได้ และนั่นก็ทำให้หนุ่มขี้เกียจร่างอ้วน คิดจะลดน้ำหนักซะที

2. เขียนบล็อกให้ได้อย่างน้อยเดือนละครั้ง
เผื่อ Pagerank จะไม่ตกไปมากกว่านี้ ต้องเก็บ Pagerank ไว้หากิน
(เนื่องจากเว็บของผม เขียนตามมาตรฐาน XHTML และมาตรฐานอื่นๆที่เกี่ยวข้อง เหมือนกับการทำ Search Engine Optimization กลายๆ Google เลยชอบพอสมควร และให้ Pagerank มา 4/10 – แต่พอผมขี้เกียจ Update มากเกิน ตอนนี้เลยลดเหลือ 3/10 แล้ว

ความรู้เพิ่มเติมก็คือ Pagerank สูง Search แล้วจะขึ้นอันดับต้นๆได้ง่ายกว่า, เว็บเมืองไทย Pagerank สูงๆอย่าง Sanook, Manager คือ 6 : เมืองนอก เว็บ Microsoft ได้ 9 เว็บ Apple ได้ 10 : เมื่อเว็บ Pagerank สูง link ให้เว็บไหน เว็บนั้นจะพลอย Pagerank สูงไปด้วย)

3. ดูแลความรักให้ดีหน่อย
(ไม่มีหน่วยเป็นเป้าหมายแฮะ เอาเป็นว่าปีหน้าเธอยังยอมคบอยู่ละกัน)
มันค่อนข้างยากกับพวกหัวใจด้านชาอย่างผมเหมือนกัน แต่ก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดนะ

4. ถ่ายรูปให้มากขึ้น (ขออย่างน้อยเดือนละรูป)
อุตส่าห์ซึ้อกล้องตามคุณ PRADT ทั้งที ต้องขยันหัดมองโลกผ่านเลนส์หน่อยสิ

5. วางแผนการเงินในดีกว่านี้ (สรุปงบการเงินได้ทุกเดือน)
ไหนๆก็ซื้อ iBank มาใช้แล้วนี่นะ

สำหรับงานที่บริษัท ไทเกอร์ ไอเดีย

1. คติพจน์ประจำบริษัทของปีนี้ก็คือ “ใส่ใจ”
รู้สึกเหมือนได้มาเริ่มต้นธุรกิจใหม่อีกครั้ง หลังจากที่ทำตามความฝันไปนักต่อนักแล้ว ปีนี้ต้องพยายามทำตามความจริงมากขึ้น ใส่ใจมากขึ้น

2. รื้อระบบบัญชีใหม่
เพิ่งเจอระบบ iMoney ที่ดูท่าจะใช้ไม่ยาก และก็ไม่แพงนัก ก็ว่าจะเลิกทำแบบงูๆปลาๆซักที เพราะเวลาปิดงบการเงินแต่ละเดือนมันยุ่งยากไปหน่อย

3. รื้อระบบ Track งานใหม่
เมื่อปลายปีได้ซื้อ Factory Nova มาใช้ ดูดีมากๆ แต่เอาเข้าจริงก็ยังยุ่งยากไปหน่อย คิดว่าที่สุดแล้ว TaskFreak Multiuser ที่ฟรี น่าจะดีกว่าอีก ก็ต้องเคี่ยวเข็ญให้ใช้กันให้หมด

4. พยายามฝึกอบรมภายในให้ได้เดือนละครั้ง
พอน้องๆเริ่มเก่งขึ้น ก็รู้สึกยากจริงๆเวลาจะหาใครมาสอน (กราฟฟิค, เว็บ, ตัดต่อ ฯลฯ) ยังไงก็ตั้งเป้าว่า อย่างน้อยให้มีการฝึกอบรมภายในบริษัทเดือนละครั้งให้ได้ก่อนละกัน

5. ให้โบนัสน้องๆที่ฐาน 1.5 เดือน และขึ้นเงินเดือนให้ทุกคนที่ต่ำกว่า 30,000
ปีที่แล้วถือว่าทำพลาดเรื่องการลงทุน และการรับงาน ไปหลายเรื่อง ถ้าปีนี้ไม่เกรงใจลูกค้าที่เรื่องมาก และวางแผนงานดีกว่านี้ น่าจะทำให้มีกำไรเพียงพอ

เอารูปตัวเอง ณ 0.1 ตันมาฝาก เห็นรูปจริงอาจรับไม่ได้ เลยส่งภาพวาดมาแทน (วาดโดย พี่ต่อ Art Director ของ TiGER iDEA นั่นเอง)

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• เครื่องมือช่วย “ทำงานให้เสร็จ”
• ร่วมคุยในงาน CCSalon ครั้งแรก ที่ TCDC

เริ่มบริษัทออกแบบจากตัวคนเดียว ผ่านไป 2-3 ปี มีทีมรวม 20 คน ครึ่งหนึ่งเป็นดีไซเนอร์ อีกครึ่งเป็นส่วนขายและประสานงาน จากที่เริ่มขายงานด้วยการตระเวณคนเดียว ขายงานหลักหมื่นต่อเดือน ก็มามีเพื่อนร่วมสร้างบริษัท มีทีมขาย ขายงานหลักล้านในแต่ละเดือน

จากที่เคยไร้ระบบและวินัย แต่ก็ใกล้ชิดกับทุกคนจนเข้าใจทั้งความฝันและความไม่ฝัน ตอนนี้กลับเริ่มมีระเบียบระบบ ที่เกิดขึ้นพร้อมๆกับความห่างเหิน ซึ่งเกิดจากปริมาณคน ปริมาณงาน

คุยกับน้องๆในบริษัทว่า บางที เราคงมาถึง Coming of age,

ทำให้คำพูดของ Charles Handy เด่นชัดขึ้นมา,

The leader must have a love of people, and a capacity for aloneness.

(ผู้นำนั้นต้องมีความรักในผู้อื่น และมีความสามารถที่จะอยู่เพียงลำพัง)

ขยายความโดยพรหมวิหาร 4 ของพระพุทธเจ้า (คุณธรรม 4 ประการอันเป็นที่อยู่ของพรหม – คือผู้นำ) ได้ว่า

love of people (มี 2 มิติ เพราะความรักของผู้ปกครองไม่ได้กล่าวถึงมิติในแง่รักแบบสิเน่หา, รักแบบอาลัย, รักแบบฉันทะ, ฯลฯ วันหลังคงได้กล่าวละเอียดถึงคำศัพท์ซึ่งสะท้อนมิติของความรัก)

1. เมตตา – หวังให้ผู้อื่นเป็นสุข

(ง่ายกว่า อย่างหยาบๆก็เช่น ซื้อผลไม้ให้เด็กกิน)

2. กรุณา – หวังให้ผู้อื่นพ้นทุกข์

(ยากกว่า อย่างหยาบๆก็เช่น สอนให้เด็กปลูกผลไม้ – การจะพ้นทุกข์ได้ มันต้องมีความสุข-อย่างยั่งยืน-ได้เสียก่อน)

capacity for aloneness (มี 2 มิติ)

3. มุทิตา – พลอยยินดี

(่ง่ายกว่า โดยเฉพาะถ้าไม่ใช่คนขี้อิจฉาริษยา)

4. อุเบกขา – ความวางเฉยที่เหมาะควรแก่สถานการณ์

(ยากกว่าถึงยากที่สุด การวางตัวให้ทุกคนรักนั้น ย่อมง่ายกว่าการวางตัวให้ทุกคนทำในสิ่งที่ถูกต้อง ซึ่งแน่นอนว่า ต้องแลกกับความโดดเดี๋ยวของผู้นำ)

กับอีกบางคำคมที่อาจเป็นประโยชน์

อย่ามองคนที่ท่าที ให้มองที่หัวใจ

อันนี้เฮียวิรัชพูดบ่อย ส่วนใหญ่การทำเลาะกัน เกิดขึ้นเพราะเรื่องเช่นนี้

เลี้ยงทหารพันวัน ใช้งานวันเดียว

แม้จะไม่ค่อยชอบความสัมพันธ์แบบเจ้าขุนมูลนายจากสุภาษิตจีนนี้ แต่ก็เอาไว้คอยเตือนใจตัวเองหลายครั้ง เวลาที่น้องแต่ละคนออกนอกลู่นอกทางไปบ้าง เพราะทุกครั้งที่น้องแต่ละคนต้องโชว์ฝีมือ เค้าก็ทำได้ดี

บริษัทที่ดีนั้น ไม่ควรต้องสร้างแรงจูงใจในการทำงาน เพราะคนที่เหมาะสมกับงานนั้นมีแรงจูงใจอยู่แล้ว สิ่งที่ควรทำก็คือ หาคนที่ต้องการขึ้นรถคันเดียวกัน – ไปด้วยกัน และหาคนที่ไม่ต้องการอยู่ในรถคันเดียวกัน – ลงจากรถ

อันนี้มาจากหนังสือ Good to Great ของ Jim Collins จำได้ว่าพัชเคยคุยกับผมเรื่องนี้ หลังจากที่เราตัดสินใจให้พนักงานบางคนออก

ฯลฯ

เพื่อนบางคนสร้างกิจการขึ้นมา ถึงจุดที่คนเริ่มเยอะ เริ่มเป็นระบบ ก็กลับตัดสินใจขายบริษัททิ้งไป เพราะมันไม่สนุกแล้ว

เพื่อนบางคนเปิดบริษัทได้ซักพัก ก็กลับไปเป็นคอนเซ้าท์เหมือนเดิม เพราะงานง่ายกว่า เงินเยอะกว่า

เพื่อนบางคนเปิดบริษัทมานาน หาจุดลงตัวได้ว่า แค่ไหนที่ทำให้ได้ผลตอบแทนคุ้มค่า – แต่สิ่งที่เค้าแลกก็คือ การ Turnover ของพนักงานสูง (พนักงานลาออก-เข้าใหม่บ่อย)

ฯลฯ

วิธีการเลี้ยงชีวิตของแต่ละคนย่อมต่างกัน เพราะทางที่เราเลือกเดินนั้นต่างกัน

ไม่เคยรู้สึกยิ่งใหญ่อะไรเลย จนกระทั่งแม่ของพัชกล่าวชมว่า

“ชีวิตของเม่นนี้ดีนะ น่าจะได้บุญมาก เพราะได้มีโอกาสเลี้ยงคนถึง 20 คน”

เพราะรู้ว่าน้องแต่ละคน ต่างก็มีทางไปทั้งนั้น ไม่ว่าจะมีผมหรือว่าไม่มี ทำให้ครั้งแรกที่ผมได้ยินประโยคนี้ รู้สึกทั้งประหลาดใจ ระคนอิ่มใจ

เออหนอ ความเป็นไปได้มีอยู่เป็นอนันต์ในโลก แต่สิ่งที่เกิดขึ้น กลับมีเพียงสิ่งเดียว

จริงๆแล้ว เราไม่ต้องมาพบกันก็ได้ แต่แล้วเราก็กลับได้มาพบกัน ทำงานร่วมกัน

…

แล้วผมก็รู้สึกเหมือนชีวิตได้ก้าวขึ้นบันไดมาอีกขั้น ที่เคยคิดเล็กคิดน้อย คาดหวังให้แต่ละคนเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ (ซึ่งเป็นผลพวงจาก Key Performance Index ทั้งหลาย) ก็พลันปลาสนาการไป

จริงสิ – ผมกล่าวกับตัวเอง

เป็นผู้นำ จงมีจิตใจกว้างใหญ่ดังมหาสมุทร

รูปเมื่อไปเที่ยวเขาใหญ่ ปีที่แล้ว

รูปเดี่ยว

รูปเมื่อเที่ยวอยุธยา เมื่อเดือนพฤษภาคม

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• เครื่องมือช่วย “ทำงานให้เสร็จ”
• วิชาพื้นฐานของผู้เริ่มทำงาน
• ศิลปะแห่งการรับคนเข้าทำงาน (จากคุณ Guy)
• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม