กลับไปอ่านบันทึกในช่วงชีวิตเก่าๆที่ว่า “อยากไปไกลๆ ในดินแดนที่ไม่มีใครรู้จัก และไร้ผู้คน” แล้วก็พบว่า แม้ในตอนนั้น เราก็หาทางออกเจอเหมือนกันนี่นา..

พักนี้เริ่มสบายใจขึ้น – ปัญหาบางครั้งแก้ด้วยการพบปะผู้คน บางครั้งแก้ด้วยการนั่งนิ่งๆอยู่เพียงลำพัง – แต่เมื่อหนอนอ้วนนั้นยังมิอาจโผบิน …
กระผมก็เลยพาลคิดว่า ขอเข้าไปในรังไหมสักพักเถิดขอรับ

สรุป
เปลี่ยนโฉมเว็บใหม่ไปงั้นแหละ คงไม่ค่อยได้มาเขียนเท่าไร หรือไม่งั้นก็ขอเปลี่ยนแนวทางการเขียนเป็น “Blog” (ถ้อยคำที่ไม่ประติดประต่อ) แทนรูปแบบของ “Diary” หรือ “Journal” (บันทึก,เล่าเรื่อง) ละกันนะขอรับ เพื่อทันต่อยุคสมัยที่ ..โลกไม่ใช่โรงละคร… แต่เป็นเอ็มทีวี
เว็บ Nittra.com นั้น เร็วๆนี้คงได้ทำ – เกี่ยวกับเพลงแต่งเอง – เผื่อจะทำอัลบัมของตัวเองมั่ง
ขอปลีกวิเวกซักพักนะเพื่อนๆ ไม่ต้องกังวล กูสบายดี

สุภาษิตฝรั่ง : นกที่ตื่นเช้า ย่อมได้หนอนอ้วนไปครอง
สุภาษิตคนขึ้เกียจ : ไอ้ห่า หนอนอ้วนมันขึ้เกียจจะตาย มันตื่นสายโว้ย!!

นินทากาเลเหมือนเทสุราฯ
ว่าด้วยเรื่องของแฟน

วันนั้นไอ้จ๋งมันมาหาไอ้เม่นที่บ้าน และถามว่า
“นี่ พี่ ผมถามจริงๆเหอะ ตั้งแต่เกิดมา พี่เคยมีแฟนหรือยัง?”

ไอ้เม่นถึงกับสะอึกไปชั่วครู่ พร้อมกับเค้นประโยคสุดโรแมนติคมาจากหนังเกาหลียอดนิยม
“ถามอย่างนี้ มึงอยากตายหรอ!!”

“ปล๊าววว แหมพี่ ถามแค่นี้ พี่ก็อายุจะ 25 แล้วนะ”

“เอ่อ คำว่าแฟน ก็คงแล้วแต่คนล่ะโว้ย ถ้านิยามกู กูไม่เคยมีเลยว่ะ”

“แฟน พี่นิยามว่าไง”

“ก็ง่ายๆ อีกฝ่ายยอมรับว่าเป็นแฟน ก็เป็นแฟนสิวะ”

แล้วไอ้จ๋งก็ถอนหายใจพลางส่ายหัว

“เฮ้อ … วันนี้เด็กที่ทำงานผมเค้าคุยกันว่ะ ผมเห็นใครๆเค้าก็เคยมีแฟน ส่วนใหญ่มีแฟนมาแล้ว 7-8 คนทั้งนั้น”

“เรื่องของมันสิโว้ย คนเรามันไม่เหมือนกัน … หรือว่ามึงอิจฉารึไง…”

“ปล๊าววว ผมไม่ได้อิจฉาอะไร ผมแค่จะบอกว่า พวกนั้นเค้านิยามคำว่าแฟนไม่เหมือนพี่ว่ะ”

“หะ …. แล้วเค้าว่าไงล่ะมึง”

“คืออออ..”

” แฟน คือคนที่จีบกัน คบกัน และมีอะไรกัน ”

หมายเหตุ : คาดว่า เด็กรุ่นหลังคงไม่เข้าใจว่า เรื่องนี้มันตลกตรงไหน แต่จากการไต่ถามเหล่าสมาชิกชมรมโสดตลอดกาล และผู้มีอายุ 24 ปีอัพ ทุกผู้ต่างเห็นตรงกันว่า “มันช่างขันขื่นซะเหลือเกิล”

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

ไิอ้บอลเพิ่งจะ 23 ปีไปหมาดๆ ดังนั้นถือเป็นเด็กรุ่นหลังของทั่นพี่เม่น… เลยไม่เก็ท และไม่เห็นจะตลก 555

27 มิ.ย. 2545 , 12:00 น.

จาก: ไอ้น้องตี๋

หากแม้นรังไหมพี่ยังว่าง
โปรดเปิดรับผมเข้าไปร่วมร่ำสุราสักหน่อยกระไร…

27 มิ.ย. 2545 , 13:22 น.

จาก: น้องเทพ

มันคงขมขื่นเจงๆ…..
ตามประสาชายโสดตลอดกาลนาน

27 มิ.ย. 2545 , 13:39 น.

จาก: ณัฐพล ดำรงสิทธิ์
โฮมเพจ: http://แล้วแต่สายลมแห่งโชคชะตาจะพัดพาข้าไป

ถึง บก
ถ้อยคำของ บก แสดงถึงอารมณ์ ขมุกขมัว มีอะไรในใจรึปล่าวขอรับ
ปล ถ้าตัวหนอนอ้วนออกจากดักแด้เมื่อไรคงเป็นผีเสื้อ(กลางคืน) ที่แสนสวยงาม

27 มิ.ย. 2545 , 16:10 น.

จาก: ตั้ม

กูชอบสีเขียวว่ะ

แผนก อะไรจำไม่ได้แล้ว

27 มิ.ย. 2545 , 16:54 น.

จาก: Nooch
โฮมเพจ: http://www.up2gu.com/noochhh

หึหึ เดี๋ยวนี้เรื่องแบบนี้กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วหรือนี่?

28 มิ.ย. 2545 , 10:08 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

และแล้วทั่นพี่เม่นก็หายตัวไปอีกกับม่านที่คลี่ออก

28 มิ.ย. 2545 , 13:18 น.

จาก: py

อย่างน้อยก็รู้ว่า
ยังอยู่
แม้สบายดีหรือไม่ก็ตาม
อย่าคิดมากเม่น…
อ้วนก็อ้วนไปแล้ว…หัวล้านอีก…จะแย่เอา

28 มิ.ย. 2545 , 13:34 น.

จาก: Gung

อ้วน !!!

เหมือนเดิมเลย

28 มิ.ย. 2545 , 22:03 น.

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• บทเพลงแด่คนช่างเหงา
• เหงา..กำลังดี
• ว่าง = ไม่ดิ้นรน
• เรื่องของปลาที่อยากบิน และนกที่อยากว่ายน้ำ

“… ผมชอบอยู่คนเดียว .. แต่ไม่ใช่เหมือนกับคนโสด .. เพราะคนโสด โดยมากไม่ได้อยู่คนเดียว …”

เมื่อคืน ด้วยอารามดีใจที่ไม่ได้เจอไอ้น้องสมตี๋มาเสียนาน เมื่อมันมาโพสท์ก็เลยเผลอทิ้งเบอร์โทรไว้ หารู้ไม่ว่าพี่ใหญ่ (‘71) อ่านเว็บอยู่ เรื่องราวจึงไม่รื่นรมย์อย่างที่คิด เพราะพี่ใหญ่รู้สึกจะไม่พอใจที่ไอ้เม่นมันชักจะว่างมากเกินไปแล้ว

คืนนั้น จึงจบลงที่ขวดเหล้าบ้านไอ้เม่น ก่อนที่วันรุ่งขึ้น พี่ใหญ่จะต้องลุกไปทำงานเวลาบ่าย … เคี้ยก เคี้ยก
(แน่นอนว่า ไอ้เม่นนอนอู้ต่อปายยย)

ผมชอบอยู่คนเดียวไหม?
แม้จะมีเรื่องที่ได้อยู่กับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ อยู่มากก็ตาม แต่ผมก็คิดว่า ผมก็ต้องมีเวลาอยู่คนเดียวนะ และก็ชอบมันไม่น้อยด้วย ย้อนไปอ่านบันทึกเก่าๆ … ก็พบว่า .. ช่วงนี้ รู้สึกเหมือนวันนั้นเลย

“.. แล้วผมก็ได้กลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง เพิ่งรู้ว่า ความเหงา มันช่างโรแมนติคจริงๆ ..”

หยิบเพลงของความเหงามาฝาก เชื่อว่าหลายคนน่าจะไม่รู้จัก
อ่านแล้วอาจรู้สึกว่า เหมือนกลอนมากกว่าเหมือนเพลง
แต่ก็ชอบจัง

หมอกบางและลมหนาว
ประกอบละครภาคแรกของปลื้ม (ซึมน้อยหน่อย กะล่อนมากหน่อย)
พี่ต่อ ’74 อัดใส่เทปมาให้

หมอกบางและลมหนาว
ใบไม้พราว ร่วงสู่ดิน
เพลงรัก ยังยลยิน
หวานถวิล อีกแสนนาน

ที่นี่ มีนิยาย
ที่เลือนหายไปกับกาล
ใครจะรู้ว่าวันวาน
นิยายหวานเคยมีมา

ที่นี่เคยมีรัก
แสนหวานนัก ยากจักหา
แต่เมื่อมีกาลเวลา
รักที่ว่า ก็ถูกลืม

ฟังเพลงหมอกบางและลมหนาว

มอบไว้ให้โลกนี้
โดย : วงตาวัน

มอบไว้ให้โลกนี้
ดุจของขวัญอันงดงาม
ประดับไว้ทุกโมงยาม
ตามความฝันทุกผู้คน

เป็นเพลงความรักความสุข
ผูกร้อยเอาไว้ในสายฝน
เป็นเพลงลมหนาวเศร้าตรม
เพลงคนเคยเหงาคงเข้าใจ

จะร้องไม่หยุดยั้ง
กี่ครั้ง … หรือสักเท่าใด
กล่อมเธอ กล่อมโลก เรื่อยไป
ในใจ ไม่เคยอ่อนล้า

เหนื่อยนัก ก็พักลงก่อน
ถ้าหนาวร้อนนัก หนักหนา
รางวัลใดหรือ มีค่า
กว่าฝัน ของคนทำเพลง

เพื่อนเอ๋ย ความหนาว ความเหงา ความสุข
ปวดร้าว ความทุกข์ ความรัก ความเศร้า
เพียงเรา เท่านั้น มองเห็น เต้นเร้า
เป็นเสียง คลอเคล้า
จับเอามาเรียงร้อย เป็นทำนอง เพลง …

มอบไว้ให้โลกนี้
ดุจของขวัญอันงดงาม
ประดับไว้ทุกโมงยาม
ตามความฝันทุกผู้คน

เป็นเพลงความรักความสุข
ผูกร้อยเอาไว้ในสายฝน
เป็นเธอ เป็นเขา เป็นผู้คน
ด้วยรัก จากเพลงเดียวกัน

เพลง มอบไว้ให้โลกนี้ 1.7 Mb.

จำได้ว่า พอฟังถึงท่อน
“รางวัลใดหรือ มีค่า .. กว่าฝัน ของคนทำเพลง”
ความคิดก็ชัดเจนขึ้นมาเลย
“นั่นสิ เราอยากเป็นคนเขียนเพลงนี่นา …”

ไม่ได้คิดอยากเป็นคอลัมนิสต์เหมือนประภาส ชลศรานนท์ , ไม่ได้คิดอยากเป็นนักดนตรีชั้นเยี่ยมอย่างตาวัน , ไม่ได้คิดอยากจะเปลี่ยนโลกและการเมือง (หรือเป็นพรีเซนเตอร์เบียร์?) อย่างแอ๊ด คาราบาว

เพราะผม … แค่เพียงอยากเป็น
คนเขียนเพลง ..

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

ขอเตือนว่า นินทาฯ คราวนี้ ค่อนข้างหมิ่นเหม่สิทธิสตรีอยู่มิน้อยนะครับ แต่เนื่องจากนายกทักษิณเป็นผู้ชาย คาดว่า คงยังไม่มีคำสั่งเนรเทศไอ้เม่นออกนอกประเทศ หะ หะ หะ

(ชื่อบุคคล และ คำพูด เป็นเหตุการณ์สมมติทั้งสิ้น!!)

“ไอ้เม่น ได้ข่าวเดี๋ยวนี้ทำเว็บเปิดโปงเพื่อน… มึงถือว่า มึงคุมสื่อรึ” พี่ y. กล่าวกับผมในวันหนึ่งด้วยวาทะอินเทรนด์ หลังเข้าไปดูเว็บไอ้เม่นด๊อทคอม
“ปล่าวพี่ ก็เขียนคละๆกันไป ดีมั่ง หยาบมั่ง แต่ปกติผมไม่ใช่คนหยาบคายอย่างในเว็บนะพี่” ไอ้เม่นถือโอกาสสร้างภาพในสื่อต่อ
“ไอ้เหี้ย มึงอย่ามาสำนวน … เออ กูไปอ่านในหน้ารู้จักทักทายของมึงด้วย รู้สึกผู้หญิงในสเป็คมึงจะสูงเกินไปแล้วนะโว้ย”
“เอ๊ะ ยังไงพี่ รู้สึกผมจะเขียนว่า ชอบผู้หญิงชอบอ่านหนังสือ กับ…”

“น่านแหละ น่านแหละ” พี่ y. ขัดขึ้นมาด้วยอารมณ์กราดเกรี้ยว

“ถ้ามึงชอบผู้หญิงสวย .. มึงยังไปซื้อเอาได้ …… ถ้ามึงชอบผู้หญิงบริสุทธิ์ .. มึงยังไปหาเด็กแรกเกิดที่โรงพยาบาลได้..”

“แต่นี่มึงเสือกชอบผู้หญิงชอบอ่านหนังสือ …. ยุคนี้ก็มีเหลือแต่ป้าแก่ๆเท่านั้นแหละโว้ยยย”

(ท่านผู้อ่านหญิงที่อ่านแล้วรู้สึกโกรธเคือง … กระผมถือว่าผมเตือนท่านแล้วนะขอรับ หะ หะ หะ)

จาก: kae

I dont like to read the book na so I am young lady chai ma?

7 มี.ค. 2545 , 04:55 น.

จาก: SpygirL

I need to be alone at least 15 minutes per day (bathroom time kekeke)

7 มี.ค. 2545 , 07:08 น.

จาก: Garfield
โฮมเพจ: http://www.up2gu.com/

พูดถึงความเหงา บางครั้งเราอยู่ท่ามกลางคนหมู่มากก็เหงา แต่บางทีอยู่คนเดียวก็ไม่ได้รู้สึกเหงา อย่างนี้เขาเรียกว่าโลกส่วนตัวหรือเปล่าหนอ ? แต่อย่างไร ก็ตามหากเรารู้จักบริหารความเหงาหรือควบคุมได้มันคงดีไม่น้อยนะ ว่าไหม น้องเม่น

7 มี.ค. 2545 , 10:52 น.

จาก: เทพ

ขี้เกียจเหงาอ่ะพี่….แต่คงทำอะไรไม่ได้….สงสัยต้องทำรายงานต่อ!

7 มี.ค. 2545 , 13:55 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

เหอๆ ต้องนี่เลยครับ เหงาแบบคนโสด

เหงา ของ amob

คืนที่มีดวงดาวเต็มฟ้า คืนที่เธอไม่โทรมาหา
ฉันเหงาใจ เหงาเกินไป ไม่ผ่อนคลาย… เอิ๊กๆ

7 มี.ค. 2545 , 14:57 น.

จาก: tongnueng
โฮมเพจ: http://tongnueng.thaidiarist.com

อืม…………..อืม…………..

มาเยี่ยม…………

7 มี.ค. 2545 , 15:18 น.

จาก: Mrs.Rose
โฮมเพจ: http://mrsrose.thaidiarist.com

แก่แล้วก็ได้ ก็มันชอบอ่านอ่ะ มัไรมั๊ย
อ่านได้อ่านดี โดยเฉพาะในห้องน้ำ
(เวลาส่วนตัวอ่ะ )

PS. ชอบจังเพลงหมอกบางกับลมหนาว ฟังแล้วคิดถึงสมัยสาวๆ

8 มี.ค. 2545 , 05:10 น.

จาก: จุ๊
โฮมเพจ: http://www.urlbookmarks.com/diary.asp?ChUrAiRuT

ผู้หญิงชอบอ่านหนังสือ มีออกเยอะไปนะคะ

8 มี.ค. 2545 , 08:26 น.

จาก: น้องไซจ๊ะ

พี่เม่น คร้าบ เพลงหมอกบางและลมหนาว ผมคุ้นๆว่ามันประกอบละครภาคแรกของปลื้ม(ซึมน้อยหน่อย กะล่อนมากหน่อย)มิใช่หรือครับ

[iMenn] แหะ แหะ จริงๆแล้วพี่ก็จำไม่ได้เหมือนกานนน แก้ตามน้องไซละกันนะ

8 มี.ค. 2545 , 12:11 น.

จาก: น้องกุ้ง (เปลี่ยนดีฝ่า ..)
โฮมเพจ: http://gung.evilgodzilla.com/

เพลงนี้รู้จักจ้ะ ..เพราะเคยข่วนกีตาร์เบาๆตามมันเลยร้องได้ แม๋ ดีจริงๆ ได้อารมณ์ แต๊ๆเม่นเอ๊ย

8 มี.ค. 2545 , 12:32 น.

จาก: Golf

โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.com

เพ่…ยังไงก็อย่าอยู่คนเดียวมากล่ะกัน ถึงมันจะดี แต่มันก็ร้ายใช่ย่อยเลยนะพี่…ไอ้การอยู่คนเดียวนานๆเนี่ย ครึ่งๆล่ะกัน
ปล.วันหลังพี่ลองบอกข้อดีของผู้หญิงที่ชอบอ่านหนังสือให้ฟังหน่อยจิ อยากรู้อ่ะ มันเป็น indicator บอกอะไรบางอย่างหรือเปล่า

[iMenn] อืม เป็น indicator รึเปล่า ?.. มันก็เป็นหลายเรื่องนะขอรับ ไว้ว่างๆตกผลึกก่อน (ฮิฮิ คำนี้ชัก intrend) อาจจะเขียน

(ไม่ค่อยอยากเขียนเพราะมีโอกาสกระทบคนไม่อ่านหนังสือได้ … เช่น พี่รู้สึกว่า คนชอบอ่านหนังสือ จะมี Depth มากกว่า น่ะ )

ปล. เว็บกอล์ฟที่โพสต์มาเนี่ย เป็น .cm หลายครั้งเลยนะขอรับ ไม่ใช่ .com แหะ แหะ

8 มี.ค. 2545 , 14:38 น.

จาก: ZcretDiary
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/ZcretDiary/

ชอบรูปแบบ diary .. เป็นคนชอบสีโทนเนื้อ น้ำตาลด้วย .. พอมาเจอก็เลย ถูกใจ ..

8 มี.ค. 2545 , 18:33 น.

จาก: Mr.y

อือม..สมมุตินะสมมุติ…ฮื่อๆๆ
…อยู่ต่อหน้าคนคุมสื่อ.พูดไรต้องระวัง…
พี่จะจำไว้ๆๆ….ฮื่อๆๆๆ….^ – ^ ….
ระวังเรตติ้งตกนา…..
ขอให้สมหวัง…นะน้อง
(ป้าก็ป้าเหอะ…ก็เอ็งชอบนี่)

[iMenn] แหม้ พี่ y. ค้าบ อย่าคิดมากนาค้าบ … รายการล้อกันเล่นนนนน

8 มี.ค. 2545 , 20:03 น.

จาก: ao_aey
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/aoaey

เพ่เม่นฮับ เอ้ก็ชอบอ่านหนังสือนะ หนังสือ …. ฮี่ๆๆๆ
เลือดกำเดาพุ่งกระฉูดเลยฟ่ะ ฮ่าๆๆๆ

9 มี.ค. 2545 , 01:08 น.

จาก: ปู๊ด – แฟนพันธ์แท้

เมาครับ
พี่เมาเท่าผมไหมครับ.

เอิ๊ก.

[iMenn] ฮี่ ฮี่ นิดนอยยยยย

(พี่ว่าพี่เคยเจอเอ็งหลายทีแล้วนะ แต่สงสัยจะอ่านเว็บเอ็งมากไปหน่อย เมื่อคืนที่เจอเลยแปลกใจเล็กน้อยว่า “ไอ้ปู๊ดมันน่าจะหน้าตาโรแมนติคกว่านี้นี่หว่า….” ฮี่ ฮี่)

9 มี.ค. 2545 , 03:00 น.

จาก: jane.thaidiarist.com
โฮมเพจ: http://jane.thaidiarist.com

Oh, read leaw i feel its true na

sometime i need to be alone
sometime loneliness is hurt but i m willing to accept it
learn to know and love myself
its worth!!

9 มี.ค. 2545 , 03:25 น.

จาก: บุ๋ยจ๋า

วันนี้ขายเพลงล้วน ๆ

ปล. แย่จัง เกิดไม่ทันอ่ะ ( อิอิอิอิ )
ปล.2 อยากเห็นพี่โอ๋กะพี่เม่นสมัยยังเด็ก ๆ คงจี้ ๆ ดีน่อ

9 มี.ค. 2545 , 10:09 น.

จาก: Nooch

โอว……….เราแก่แล้วเหรอเนี่ย

10 มี.ค. 2545 , 13:57 น.

จาก: Jandara
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/Jandara

นี่…เดี๋ยวป้าตบ…แบบจุง โคชิกะซะเลย
แม้..ทักอะไรไม่ทักทักแก่ เดี๊ยะ..เดี๊ยะ…
แต่อย่างว่าอะนะ เค้าว่าไม่มีใครโกรธที่ถูกหาว่าแก่ ยกเว้นคนแก่…ฮือ..นี่ชั้นแก่แล้วจริงๆนะเนี่ย…

11 มี.ค. 2545 , 13:28 น.

จาก: Jandara

เม่น..ถ้าทั้งแก้มทั้งพุง..เม่นก็ได้กลายเป็นซุปเปอร์แฟทแมนแทนไง…ฮ่า…ฮ่า…

11 มี.ค. 2545 , 15:38 น.

จาก: tongnueng
โฮมเพจ: http://tongnueng.thaidiarist.com

รูปอ่ะ…ให้ความรู้สึกดีจังนะ….

11 มี.ค. 2545 , 20:16 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

ทั่นพี่เม่น ผมรอทั่นพี่เม่นตกผลึกอยู่นะ

12 มี.ค. 2545 , 09:28 น.

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• คนไทยรักกัน
• จงจริง
• หนังสือหลายเล่มที่เพิ่งซื้อสัปดาห์ก่อน
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• เมื่อชีวิตเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง

ความเหงาที่นำเราสู่การใคร่ครวญ … แต่ไม่มอบคำตอบให้กับความคิด และอักษรบนเดสท์ถอผ

หยิบกีตาร์ขึ้นมาร้องเพลง … นี่เราไม่ได้แต่งเพลงให้ตัวเองมานานแล้วนะ
หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน … เฮ้ย ทำไมหนังสือแมเนจเม้นท์ มันมากองทับหนังสือของ กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ ที่อ่านค้างไว้นานแล้ววะ (ขอคารวะนักเขียนรุ่นใหม่คนนี้หน่อยเถิด คนที่เอาชีวิต ไปเดิมพันกับการเขียน เอาความฝันและพละกำลังทั้งหมด บรรจุในตัวอักษรของเค้า, ใครที่ชอบชาติ กอบจิตติ ชอบสไตแบ็ค ชอบอีวาร์ ลู-ยูฮันซอน และไม่ชอบวินท์ เลียววาริน ไม่ชอบวงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ ไม่ชอบ’ปราย พันแสง ไม่ชอบโรเบิร์ต ฟูลกัม ไม่ชอบอะเดย์ ด้วยเหตุผลว่า ใสเกิน รับรองต้องชอบเค้า)

แล้ววันนี้ก็ได้ไปดูหนังเรื่อง Battle Royale จนได้ (ต้องที่ลิโด้สยามนะ ที่อื่นพากษ์ไทย จะกลายเป็นหนังตลก) หนังที่เป็นเรื่องของโรงเรียนญี่ปุ่นแห่งหนึ่ง ซึ่งพานักเรียนไปฆ่ากันเอง ใครฆ่าเพื่อนหมด เหลือคนสุดท้ายก็รอด เห็นหนังตัวอย่างแล้วชอบ รู้สึกหดหู่ดี แต่พอไปดูแล้วก็รู้สึกว่าไม่กดดันเท่าที่คิด ธรรมดาดูหนังแนวนึ้ มักจะออกมาแล้วหัวหนักๆ แต่ยังไงเรื่องนี้ก็ทำได้ดี ประทับใจ

(สิ่งที่รู้สึกขึ้นมาตอนดูหนังเรื่องนี้ก็คือ เศรษฐกิจของญี่ปุ่น มันหดหู่สิ้นหวัง และบางที ทุนนิยมของโลกก็กำลังเป็นเช่นนั้น โลกาภิวัตน์ สามารถอธิบายได้ว่า เงิน 100 บาทที่เราใช้ออกไป สามารถทำให้เด็กในโรงงานตายจากการใช้แรงงาน 1 คน สามารถทำให้เกิดลูกระเบิด 1 ลูก ทำให้เกิดเศษอาหาร 1 กิโล เด็กไม่มีข้าวกินอดตายอีก 1 คน ฯลฯ
แน่นอนว่า เราไม่ได้ต้องการฆ่าเค้า แต่เค้าตาย … ก็เป็นประโยชน์ต่อเรา – ที่อยู่ในระบบ Winner Takes All)

ไม่รู้ว่าผู้กำกับจะตั้งใจหรือเปล่า แต่เวลาดูหนังหดหู่หลายๆเรื่อง (ล่าสุดนี่ เห็นจะเป็น มนต์รักทรานซิสเตอร์) มันมักจะมีบางบทที่ทำให้คนส่วนใหญ่ของโรงขำฮา แต่คนอีกส่วนหนึ่ง จะยิ่งรู้สึกหดหู่หนักขึ้นกว่าเดิม
“กระทั่งคนดูด้วยกัน ยังตลกเลยหรอ .. นี่มันสิ้นหวังสุดๆแล้วนะ”

ตอนไปดูหนังเรื่องคนล่าจันทร์ (ที่ไอ้พวกการตลาดมาเปลี่ยนชื่อว่า 14 ตุลาฯ สงครามประชาชน) ก็รู้สึกว่า มันมีมุขตลกหลายตอนที่ตลกไม่ออก ยิ่งไปดูรอบเดียวกับเด็กมัธยมวัยใส ยิ่งรู้สึกไม่ตลกเข้าไปใหญ่

“เฮ้ย … ทำไมไม่มีฉากยิงกันซักทีวะ”
“ไอ้เหี้ย … ไม่เห็นเลือดสาดเลย”

หรือฉากตอนที่ จิระนันท์ พิตรปรีชา หลังเข้าร่วมสงครามในป่าเป็นเวลา 2 ปี บอกกับเสกสรรค์ว่า ขอให้เราแยกกันซักพักหนึ่ง เพื่อค้นหาตัวเอง

“พี่รู้มั้ย ตั้งแต่จิ๊เข้าป่ามานี่ จิ๊ยังไม่ได้เขียนกวีซักบทเลย..”

เด็กหญิงมัธยม หน้าตาสะสวย นั่งไขว่ห้างดูหนังอยู่ข้างๆผม … หยิบข้าวโพดคั่วเข้าปาก
ก่อนจะหัวเราะกับเพื่อนว่า …

“ดูสิ แม่งจะตายอยู่แล้ว ยังจะเสือกแต่งบทกวีอีก”

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

วันนี้นาย อ. และ นาย ม. ดันว่างพร้อมกัน และเผอิญนาย ม. ไปอ่านจาก เว็บน้อง ก. ว่ามีหนังน่าดู

Battle Royale !!

เรื่องราวในหนัง คล้ายกับเกมส์ ที่มีกติกาว่า ใครฆ่าคนอื่นได้หมด คนนั้นรอด ถ้าไม่งั้น อีก 3 วัน จะตายหมดทุกคน

หลายคนตัดสินใจผูกคอตายไปก่อน
นาย อ. “ไอ้เหี้ย ยอมแพ้แล้วหรอวะ”

บางคนล่อลวง และ ฆ่า !!
นาย อ. “อึ๋ย น่ากัว น่ากัว”

จนกระทั่ง ผู้ชายคนหนึ่ง ตัดสินใจทำสิ่งสุดท้ายในชีวิต
…
คือการปล้ำหญิงสาว

นาย อ. “โอ้ว ใช่เลยยย ก่อนตายมันต้องอย่างนี้ คนเขียนบทนี่มั้นใช้ด้ายยยยจิงจิง”

จาก: jane
โฮมเพจ: http://jane.thaidiarist.com

NO chance to see BR a ka
what can i do la nia _

5 มี.ค. 2545 , 05:45 น.

จาก: สะบรุ๋ย สั่งลุยคนใจร้าย
โฮมเพจ: http://motel99.com

อ้าว ไม่ได้ไปเที่ยวเสม็ด ภูเก็ต กระบี่หรอกเหรอคะพี่เม่น นึกว่าหายไปเพราะไปเที่ยวนะนี่

อะโด่ ออนไลน์ตั้งเยอะ ไม่ตอบเมล์เรา

” พี่เม่น มีปัญหาคอมพ์ ”
” เออ ถามมาเลย ”

พอเมล์ไปหา
พี่เม่นก็เฉย
รออยู่ รออยู่
เฉย …

รอก่อน รอก่อน
เฉย …

ว้า แค่นี้ก็ต้องโกหกกันด้วย ( อิอิอิอิ )

ปล. วินทร์เท่สุด ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ หนูชอบทั้งวินทร์ กนกพงศ์ ชาติกอบจิตติ ( เล็กน้อย ) โรเบิร์ตฟูลกัม ( พอประมาณ ) ปรายพันแสงพอเป็นกระษัย ไม่เห็นว่าเค้าจะมีอะไรใสเว่อร์เลย ไม่ก็คงเพราะหนูยังใสอยู่ ฮ่า ฮ่า

ปล.2 ขอย้ำว่า วินทร์เท่สุด ๆ

[iMenn] แหะ แหะ เรื่องไปสิมิลันเพิ่งยกเลิกนะขอรับ พอดีมีนัดประชุมกับโปรดิวเซอร์ที่ทำโปรเจ็คแต่งเพลง เลยโดดการเที่ยวดีกว่า

เรื่องอีเมล์ : ว้ายตายแล้ว ขออภัยจริงๆๆๆๆๆๆๆๆ วันที่น้องบุ๋ยเมล์มา พี่ยุ่งมากเลยมาร์คไว้ก่อน จนมันมีเมล์มาทับถมเต็มอินบ๊อกซ์…

ยอมรับผิดทุกกรณีจ้าาาาา แหะ แหะ

ปล. ส่งเว็บอะไรมาหือม์น้องบุ๋ยอันเดอร์กราวด์

5 มี.ค. 2545 , 09:15 น.

จาก: Garfield
โฮมเพจ: http://www.up2gu.com

ชอบอ่านงานเขียนของ เสกสรรค์ มากที่สุด อ่านแล้วทำให้เรามีไฟ (เป็นระยะ สำหรับตัวเอง นะ) และก็มีอีกของหลายๆ คนที่อ่านแล้วรู้สึกทึ่งในความคิดของเขา วิทนร์ ก็ชอบ นะ เปลี่ยนเรื่องๆ ที่ว่าเรื่องดูหนัง(ฟังเพลง) อันนี้ไม่ได้ว่าใครนะ แต่พี่คิดว่า ความคิดของแต่ละคนและมุมมองมันต่างกัน จะว่า คนละรุ่นหรือคนะละยุคสมัยก็ไม่เชิงเสียทีเดียวหากแต่อยู่ที่องค์ประกอบหลายๆ อย่างมั๊ง …. เม่น ว่าไหม อ่ะ
?

[iMenn] ฮ่า ฮ่า อุตส่าห์หาเรื่องชวนวิวาท สรรเสริญหนังโหด + ด่านักเขียนไปซะหลายคน พี่แมวจะไม่ด่าตอบมั่งหรอครับ

ยอมรับว่า เด็กแต่ละรุ่น คนแต่ละคน ผ่านองค์ประกอบมาต่างกัน แต่บางทีก็น้อยใจว่า เค้าจะไม่ให้เกียรติความคิดอื่นเลยหรือ
คิดไปคิดมา … ก็คงต้องแล้วแต่คน อีกกระมังครับ

5 มี.ค. 2545 , 09:50 น.

จาก: ป้ากุ้งเจ้าค่ะ
โฮมเพจ: http://gung.evilgodzilla.com/

“อักษรบนเดสท์ถอผ”
ฮ่า ฮ่า เม่น อ่านแล้วมันได้รู้สึกไปถึง “ถ่อยๆ” ได้ไงไม่รู้

5 มี.ค. 2545 , 10:54 น.

จาก: ป้าค่ะ
โฮมเพจ: http://gung.evilgodzilla.com/

เห้อ … พวกคนไม่มี ความคิดนี่ไม่น่าไปพยายามดูหนังเลย น๊า ..
จริงด้วย หดหู่ที่คนดู น่ะแหละ

5 มี.ค. 2545 , 10:58 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

เหอๆ ผมเจอไอ้เด็กถ่อยๆ แบบนี้ออกจะบ่อย

สวยแต่รูป จูบไม่หอมก็เยอะ (ที่พิมพ์มาเช่นนี้ หาใช่ว่าไอ้บอลลองจูบเค้าดะไปแล้วนะ อุอุ)

5 มี.ค. 2545 , 11:23 น.

จาก: Nooch

โห ไม่ได้อ่านไดตั้งนานแน่ะ พี่เม่นอัพเพิ่มไป 2 วันเอง อ่า
แหะๆๆ นุชไม่ได้อัพมาเกือบ 2 อาทิตย์แล้ว เอิ๊กๆๆ

5 มี.ค. 2545 , 19:03 น.

จาก: ไอ้น้องตี๋ผู้ชอบนักเขียนใสๆแต่เผลอใจให้นักเขียนไม่ใสหลายๆท่าน
โฮมเพจ: http://www.tstory.com

พี่เม่นว่างเมื่อไหร่…ก๊งด่วน
มีเรื่องจะเมาท์เยอะมาก…
ไว้ผมเคลียร์งานแล้วนัดกันเต๊อะ

มาเล้ยยยย ว่างงงงงง
0-9528-5101 (เบอร์ใหม่ค้าบ)

5 มี.ค. 2545 , 20:30 น.

จาก: Mrs.Rose
โฮมเพจ: http://mrsrose.thaidiarist.com

อยากดูทั้ง คนล่าจันทร์ และ BR เลย แต่คงไม่มีโอกาสได้ดู…เศร้า

5 มี.ค. 2545 , 23:53 น.

จาก: Jandara
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/Jandara

นายอ.ได้ทำสิ่งที่เค้าอยากทำ(ในจินตนาการ)ไปแล้วเมื่อเขาได้ดูBR…นี่แหละความสุขจากการดูหนัง..

6 มี.ค. 2545 , 10:46 น.

จาก: Gift
โฮมเพจ: http://nugift.storythai.com

แวะผ่านมา… ยังไม่ได้ดู ฺBR เลย

6 มี.ค. 2545 , 12:06 น.

จาก: N.D.
โฮมเพจ: http://อย่ามองในแง่เดียวนะจะบอกห้าย

“100 บาทที่เราใช้ออกไป สามารถทำให้เด็กในโรงงานตายจากการใช้แรงงาน 1 คน สามารถทำให้เกิดลูกระเบิด 1 ลูก ทำให้เกิดเศษอาหาร 1 กิโล เด็กไม่มีข้าวกินอดตายอีก 1 คน ฯลฯ”

แล้วเงิน 100 บาทที่ใช้ไป ในทางตรงข้ามก็ทำให้คนเกิดได้ 1 คนทำลายลูกระเบิดได้ 1 ลูกสร้างอาหารได้ 1 กิโลเช่นกัน
ปล ก็จะกลับเข้าสู่กฎ action = reaction

ด้วยความคิดตื้นๆๆ
จากหน่วยซื้อเทียนไอ้เหลาแผนกเสียตังเป็นแสนแขนไม่ได้จับ

6 มี.ค. 2545 , 12:50 น.

จาก: เทพ

เออๆ…พี่อ.คิดถูก…อิอิ

6 มี.ค. 2545 , 16:35 น.

จาก: tongnueng
โฮมเพจ: http://tongnueng.thaidiarist.com

ดูหนังดูละคร แล้วย้อนดูตัวเองมั่งนะคร้าบ….

มาเยี่ยมนะ……….

6 มี.ค. 2545 , 19:51 น.

จาก: ao_aey
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/aoaey

อุอุอุอุ อยากจะดูแต่ม่ะมีตังค์อ่ะเพ่เม่น พาป๋มไปดูหน่อยจิ จะได้ช่วยเสยปากคนชอบวิจารณ์เวลาดูหนังด้วย อิอิ

6 มี.ค. 2545 , 22:11 น.

จาก: Gift
โฮมเพจ: http://nugift.storythai.com

ไม่เลยน๊า ไม่ยากเลย อ่านง่ายค่ะ

6 มี.ค. 2545 , 23:25 น.

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• พระเอกแหย
• เมื่อม่านคลี่ออกอีกครั้ง
• เรื่องราวของคนบ้า : A beautiful mind และ Veronika Decides to Die
• บทเพลงแด่คนช่างเหงา
• แปลงโฉม

”… ไอ้เม่น กูรู้มึงว่าง มาเจอกันหน่อย …”
”… ไอ้เม่น กูโทรหามึงเฉยๆ ไม่มีเหี้ยอะไร กูรู้ มึงมีเวลาคุยกับกู …”
”… ไอ้เม่น เดี๋ยวสัปดาห์นี้กูหยุด ไปเที่ยวทะเลกัน …”
(คือ 9-10-11 ก.พ. นะขอรับ ใครอยากไปก็ Mail มาละกัน รถไอ้โอ๋ออกวันที่ 10 เวลา 18.00น.)

หรือแม้กระทั่งที่บ้าน
”… เม่น เดี๋ยววันจันทร์เจ๊กลับกรุงเทพ ยังไงขับรถมาส่งหน่อยสิ ที่ทองผาภูมิ ว่างไม่ใช่หรอเราน่ะ …”
”… เฮียเม่น ว่างแล้วก็เอากีตาร์(ของน้องสาว)ไปซ่อม แล้วก็เรียกช่างมาดูเพดานที่บ้านด้วยนะ แล้วก็ …”

ซึ่งแน่นอนว่า แม้จะบ่นไปบ้างตามมารยาท แต่ลึกๆแล้ว ผมก็รู้สึกว่า เรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างนี้นี่แหละ ที่ชีวิตไม่ได้เจอมาเสียนาน

แล้วเมื่อหันไปดูคนอื่น ก็ยิ่งรู้สึกสงสัยว่า เฮ้ย ที่ผ่านมาเนี่ย ชีวิตเราก็รีบเร่งเหมือนคนเหล่านั้นด้วยรึเปล่าวะ

ผมขึ้นรถไฟฟ้า มีคนจำนวนมากเบียดเพื่อแซงขึ้น , ขึ้นรถเมล์ , นั่งเรือ , เข้าลิฟท์ , กินข้าว , ขึ้นบันไดเลื่อน , ซื้อตั๋วหนัง ฯลฯ
ไม่ว่าจะทำอะไร นอกจากต้องต่อคิวแล้ว ยังต้องหาทางแซงคิวด้วย … ?
ชีวิตมันดิ้นรนกันขนาดนั้นเชียวหรือ … ?

วันก่อนนั่งคุยกับน้องๆ 80 ฟังความคิดไอ้ตี๋แล้วก็รู้สึกว่า คนที่ผมรู้จัก มันกลับเป็นพวก “ไม่ดิ้นรน” เยอะโว้ย

“ผมทำในสิ่งที่ผมอยากทำตลอดเวลาแหละพี่ ไม่ค่อยได้คิดถึงอนาคตมาก”
“ใช่ มันไม่ใช่เรื่องน่ายกย่อง แต่ผมก็คิดนะพี่ ..”
“ใช้ชีวิตอย่างนี้ ตายตอนอายุ 60 ก็ถือว่าอายุยืนหนักหนาแล้ว”
“นั่นหมายความว่า ผมมีเวลาอยู่ในโลกอีก 40 ปี”
“ถ้าผมมีเรื่องที่อยากทำอยู่ 10 อย่าง ผมก็มีเวลาแค่ อย่างละ 4 ปี”
“ครึ่งปีเรียนรู้ ทำจริง 3 ปี ครึ่งปีพัก”
“แล้วถ้าความฝันมีมากกว่านั้น ชีวิตยังได้ทำในสิ่งที่ฝันไม่ครบ ..”
” … เดี๋ยวก็ต้องตายแล้ว …”

ช่วงนี้ค่อนข้างมีเวลาให้ตัวเองได้คิดอะไรเยอะขึ้น และด้วยสิ่งที่เคยผ่านเข้ามาในหัว ผมก็เลยอยากจะวางเป้าหมายของชีวิตกับเค้ามั่ง

โดยมีปลายทางที่ฟังแล้วอาจจะอยากถีบ – คือ “ผมคิดว่า น่าจะมีทางทำงานสัปดาห์ละ 3 วัน”

เงินที่ได้จากวันแรก เอาไว้มีชีวิตอยู่ใน 1 สัปดาห์ เงินที่ได้จากวันที่ 2 เอาไว้ฟุ่มเฟือย เงินที่ได้จากวันที่ 3 เอาไว้เก็บ – และหาทางทำให้มันงอกขึ้นมา

“ไอ้เหี้ยเม่น มึงจะมากไป ต่อให้ Rich Dad & Poor Dad จะกล่อมคนโง่ๆทั้งโลกได้ว่า – มึงไปซื้อหุ้นไมโครซอฟท์ เดี๋ยวเงินจะงอกออกมาเอง และมึงจะรวย – ก็เถอะ แต่ นี่มันขี้เกียจเกินไปโว้ย”

“กูไม่ขี้เกียจ นี่กูดีกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว ก่อนนี้กูคิดว่า – ชาตินี้ไม่มีทางอดตาย – ซึ่งทำให้กูไม่เคยวางแผนของชีวิตเลย ตอนนี้กูกำลังคิดถึงเศรษฐศาสตร์แนวพุทธที่บอกว่า – ให้มึงลดการบริโภคลง แล้วเศรษฐกิจจะมั่นคง – กูก็รู้สึกว่า นี่แหละ น่าสนใจ – คือไม่บวช แต่ก็ไม่เบียดเบียนมาก”

“อ้อ จะว่าไปแล้ว แม้นักเศรษฐศาสตร์สายเคเนเชียน (ถือความคิดของ จอห์น เมนาร์ด เคนส์ ที่กล่าวว่า ควรกระตุ้นให้บริโภคเยอะๆ ของจะได้ขายได้) อาจจะเคืองแนวคิดนี้อยู่บ้าง แต่ช่วงนี้กูบริโภคน้อยลง น้ำหนักกูลดลงด้วยนะโว้ยยย ฮ่า ฮ่า”

พูดไปให้มันยุ่งยาก ความจริงเรื่องทั้งหลายนั้น พวกเราต่างก็รู้มาตั้งแต่สมัยอนุบาล

”… ถึงเวลากินข้าว ก็มากินข้าวนะลูก แล้วก็กินให้พอดีคำ …”
”… เอ๊ .. คำใหญ่ไป มันก็เคี้ยวไม่เข้าสิ แม่บอกแล้วไง …”
(ขอยืมคำคุณลุงแฟร้งค์ จาก “My Way” มาหน่อยเถอะว้า ฮ่า ฮ่า)

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

ช่วงนี้เพื่อนวิศวะ ที่เล่นมุขถ่อยๆเป็นอาจิณ ชักจะคุยเคร่งเครียดถึงการเป็น Entrepreneur จนเบียดบังมุขถ่อยให้ไอ้เม่นเก็บมาพิจารณา – อย่ากระนั้นเลย นินทาเพื่อนบดินทร์ด้วยมุขใสๆมั่งดีก่า เพื่อนคนนี้ชื่อว่า กิฟท์ (ญ.) กับแฟนชื่อเจี๊ยบ (ช.)

ไอ้เจี๊ยบ “กิฟท์รู้มั้ย วันนี้เราไปเจอสาวคนนึง น่ารักด้วยล่ะ”
ยัยกิฟท์ กำลังทำอะไรง่วนอยู่ ถึงกับชะงักงัน หันมาทางไอ้เจี๊ยบด้วยแววตาไม่ไว้ใจ
ยัยกิฟท์ “หรอ ที่ไหนหรอ แล้วเป็นไงมั่ง”
ไอ้เจี๋ยบ “ที่เซเว่น ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน … เค้าหันมาสบตา และก็ยิ้มให้เราด้วยนะ”
ยัยกิฟท์ชักเลือดขึ้นหน้า แต่ต้องเก็บกริยาของกุลสตรี กระนั้นก็ยังไม่วายเผลอเอามือไปหยิกหูไอ้เจี๊ยบ
ยัยกิฟท์ “นี่ บอกมาดีๆนะ คุยกับเค้าหรือเปล่า”
ไอ้เจี๊ยบ “คือ เค้าหันมาคุยกับเราก่อนน่ะ”

“โอ๊ยยยย” (ยัยกิฟท์บิดหูไอ้เจี๊ยบแรงขึ้นอีกเล็กน้อย)
“เดี๋ยวสิ เดี๋ยวสิ ฟังก่อน”
“เค้าหันมาสบตา ยิ้มให้เรา แล้วก็พูดว่า ….”

“รับซาละเปาเพิ่มมั้ยค้าาาาา”

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า
• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต

น้องตี๋ รุ่น 80 (ว้ากเกอร์) กล่าวทักทายในวันที่กระผมอยากจะอู้งานเป็นที่สุด (คือที่สุดมันมีได้หลายวันน่ะนะ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด)
ซึ่งทำให้ หลังจากนั้นเราก็เลยไปเจอกันร้านแห่งหนึ่งบริเวณจตุจักร
…
ทั้งๆที่ผมไม่ได้คิดอยากสนับสนุนการกินเหล้าให้ผู้อ่านเลย แม้แต่น้อย จริงๆนะ
…

หลังจากเล่าให้ฟังว่าชีวิตของกระผมเป็นไงมาไง ก็ถึงคราวน้องตี๋เล่าเรื่องของตัวเอง

“ชีวิตผมหรอพี่ มัน บัดซบ น่ะครับพี่”
“อ้ายห่า มึงเล่าแค่เนี้ย เล่ายาวๆหน่อยสิวะ เป็นไงมาไง”
“ยาวกว่านี้ก็ได้พี่ มัน บัดซบมาก พี่”

ไอ้ตี๋ หลังจากออกจากบริษัทแรก วิญญาณ Entrepreneur (แปลทำนองว่า อยากเป็นเจ้าของกิจการเอง) ก็เข้าสิง มันไปเช่าบูทในเดอะมอลล์รามฯราคา 500 ต่อเดือน (ผมฟังแล้วเบียร์แทบพุ่ง อะไรมันจะโปรโมชั่นถูกขนาดน้าน) แม้ว่าทำเลจะไม่ดีนัก แต่มันก็พยายามหาของมาขาย โดยเกี่ยวกับกีฬาที่มันชอบ
“ช่วงนั้นก็พออยู่ได้ มีกิน มีเที่ยว ไม่มีเก็บ แฟนผมเข้าใจ แต่ที่บ้านชักคิดว่า มันไปทำอะไรของมัน จบวิศวะจุฬา ไม่ไปเข้าบริษัทใหญ่ๆ”

แต่หลังจากนัน เมื่อต่อสัญญา ราคาก็จะขึ้นทุกครั้ง จนทำได้เกือบปี ขึ้นไปถึงประมาณเดือนละ 5,000 ได้มั้ง
ซึ่งเหตุการณ์หลังจากนี้ ไม่ขอเล่าดีกว่า เพราะเดี๋ยวจะโดนกล่าวหาว่าเป็นสื่อผู้ทรงอิทธิพลเกินไป (เดี๋ยวนี้ไปกินเหล้ากับเพื่อน มันชักระแวงว่ากระผมจะเอาใครมาปู้ยี่ปู้ยำอีก) แต่สรุป ตอนนี้มันก็ต้องมาทำงานบริษัท เงินเดือนดี มั่นคง ที่บ้านพอใจ แต่มันบอกว่า ไม่มีความสุข แล้วมันก็เล่านิทานให้ฟังว่า

มีปลาตัวหนึ่ง อยู่ในสระที่กว้างใหญ่ อุดมสมบูรณ์ และมีสังคมของปลาอันซับซ้อน อะไรๆก็ดีทุกอย่าง แต่มันเสือกคิดว่า ตัวเองเป็นนก ที่ดันมาอยู่ในร่างปลา มันจะพยายามจะกระพือครีบ ฝึกฝนวันแล้ววันเล่า จนวันหนึ่ง มันก็บินไปบนฟ้า – และกลายเป็นนก

หลังจากได้บินไปในท้องฟ้า ไกลแสนไกล มันก็ไปเจอนกเฒ่าตัวหนึ่ง คุยกันจึงรู้ว่า นกตัวนั้นก็เคยเป็นปลามาก่อน
มันดีใจที่รู้ว่า – ไม่ใช่มันตัวเดียว ที่คิดเช่นนั้น เพราะเห็นแล้วว่า มีปลาจำนวนไม่น้อย ได้เคยเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเองมาก่อน –
ความจริงไอ้ตี๋มันเล่าไอ้อย่างเข้าถึง และ สำบัดสำนวนกว่านี้หลายเท่านัก แต่กระผมเห็นว่า นั่นทำให้เปลืองเบียร์และกับแกล้มเกินไป ขอไปตอนจบเลยดีกว่า ที่ว่า

วันนึง หลังจากสมหวังในความฝัน และพบกับเพื่อนพ้องแล้ว มันก็ได้พบกับนกตัวหนึ่งที่อยุ่ในกรง นกที่เชื่อว่าตัวเองเป็นปลา
มันจึงก็พยายามพานกตัวนั้นมาส่งที่สระที่มันเคยอยู่ นกตัวนั้นได้เปลี่ยนปีกของมัน กลายเป็นครีบ เริ่มออกว่ายน้ำ และในที่สุดก็กลายเป็นปลาไปจริงๆ

ด้วยความคับข้องใจ และชักอืดเบียร์ที่พร่องไปหลายเหยือก ไอ้เม่นกล่าวตัดรำคาญว่า
“แล้วไงวะ มึงเป็นปลา ที่ได้ออกบิน แล้วเสือกต้องกลับมาว่ายน้ำใหม่รึไง”
“ไม่ใช่หรอกพี่ ผมไม่ได้เป็นตัวละครอะไรในนั้น ผมเป็นแค่ลูกปลาตัวหนึ่ง ที่บังเอิญไปเห็นว่า มันมีปลาที่บินได้ และก็มีนกที่อยากว่ายน้ำ”
“แล้วชีวิตมันจะบัดซบตรงไหนวะ มึงอยากบิน มึงก็บินซี่ ไม่แน่ว่าใต้สระ อาจมีโพรงให้มึงฝึกบินก่อนก็ได้”
“ถ้ามันชัดเจนอย่างงั้นก็ดีสิพี่ ..”
“ถ้าผมรู้ว่าผมเป็นนก ผมก็จะบิน ถ้ารู้ว่าเป็นปลา ผมก็จะว่าย แต่นี่..”

“มันบัดซบกว่านั้น เพราะผมยังไม่รู้เลย ว่าผมเป็นนก เป็นปลา หรือว่าเป็นคน”

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

ก่อนที่จะกล่าวถึงแฮรี่ พ็อทเท่อร์ ที่กำลังแพร่ระบาดในขณะนี้ คงต้องขอนินทาไอ้กอล์ฟ (ไม่ใช่ท่านหญิงกอล์ฟนะขอรับ – คนอาไร้ ชื่อยังกะผู้ชายชื่อโหลๆ) เกี่ยวกับเรื่อง อิล มาเร่ ย้อนหลังซักเล็กน้อย โทษฐานที่มันมาทำ Guestbook ของกระผมเปรอะไปหมด

ไอ้กอล์ฟ “ไอ้เม่น พอกูอ่านข้อความในเว็บมึง ตอนที่มึงพูดถึงหนังอิล มาเร่ กูถึงกับออกจากบ้านไปหาหนังเรื่องนี้ดูเลยนะโว้ย กูอยากรู้ว่า ไอ้เหงาจับหัวใจของมึงมันเป็นไง”

ไอ้เม่น “แล้วเป็นไงมั่ง ดีมะ”

ไอ้กอล์ฟ “ไอ้เหี้ย กูเข้าใจมึงเลยว่ะ ว่าความรู้สึกตอนเพลง We must say goodbye ขึ้น สำหรับคนไม่มีแฟน – มันทรมานขนาดไหน”

ไอ้เม่น “ไอ้ห่า เวอร์ไปมึง แต่กูก็..นะ โดยเฉพาะตอนขาออกจากโรงหนัง ไอ้เหี้ย เห็นคนเดินจูงมือเป็นคู่ๆ ….”

ไอ้กอล์ฟ “อ้าวหรอ ไอ้ห่า ตอนออก กูไม่เห็นเป็นงั้นเลย”

ไอ้เม่น “เฮ้ย จริงดิ มึงใจแข็งขนาดนั้น”

ไอ้กอล์ฟ “เปล่าโว้ย กูวิ่งออกมาเลยว่ะ นำหน้าคนทั้งโรงหนัง ขืนเดินช้าเดี๋ยวเผลอฆ่าตัวตาย”

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• บันทึก Happy D. Dogs: บทเพลงในอัลบัมง่ายๆ
• SSS> ข่าวด่วน ! คุณซาบซึ้ง บุกพัทยา (2/2)
• พรีเซนต์แต่งงานบอลและพัช
• พรีเซนต์แต่งงาน
• ชีวิตผ่านไปทีละวัน (3) ช่วงมหาวิทยาลัย