มีคุณ @kejuliso มาช่วยถ่ายด้วยบางรูป ขอบคุณยิ่ง

มีความรัก มีความสุข ขอบคุณปายและภาพถ่ายของเธอ

อ้อ ขอบคุณเธอด้วยสิ รักนะจ๊ะจี้

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ปาย – ที่พำนักของข้าพเจ้า
• บทเพลงจากแสงแดด (ฉบับร่าง)
• ผมและรมิดา
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• ครึ่งชีวิต

หลังจากเริ่มหายป่วยยาวนานราวกับถูกปายรับน้องใหม่ ผมก็คิดว่าน่าจะบันทึกมุมมองที่มีต่อเมืองแห่งนี้ ในฐานะผู้อาศัยคนหนึ่ง

เมืองท่องเที่ยว

ปายเป็นเมืองเล็กที่มีเสน่ห์ ทั้งจากความเล็ก ความเรียบง่าย และการยังไม่เป็นธุรกิจเต็มรูปแบบ ซึ่งปัจจัยที่ทำให้ปายยังคงเสน่ห์แบบนี้ได้ ส่วนหนึ่งเพราะนักท่องเที่ยวมาเที่ยวปายกันไม่เกิน 3-4 เดือนต่อปี ทำให้ธุรกิจท่องเที่ยวในปายไม่สามารถดำเนินธุรกิจได้เต็มที่ ส่วนใหญ่จึงเป็นคนพื้นที่ หรือคนที่รักจะอยู่ที่นี่ เป็นคนดำเนินการ

ในปายจึงมีคนมาเก็งกำไรในหน้าหนาว และเจ๊งกลับไปในหน้าร้อนจำนวนมาก

ซึ่งทำให้ปายไม่สามารถพัฒนาเป็นเมืองท่องเที่ยวแบบสมุย พัทยา เชียงใหม่ ฯลฯ ที่มีตลาดท่องเที่ยวรองรับทั้งปีได้ในเร็วๆ นี้ (รัฐอาจจะมองว่าเป็นข้อเสีย แต่ผมมองว่าเป็นข้อดี)

และพลอยทำให้ปายไม่มีอาคารสูงไปโดยปริยาย

แหล่งวัตถุดิบ

เมื่อได้จ่ายตลาดที่ปาย จึงทำให้คิดว่า ปัจจุบันจะเหลือ Prime Source แบบนี้ซักอีกกี่ที่นะ นั่นคือ เราได้ซื้อผักจากแม้วที่ปลูกโดยตรง พริก/มัน ที่ขาวเขาไปเก็บมาขายยังมีดินติดอยู่ ฯลฯ แต่เนื่องจากปายมีฝรั่งอยู่พอควร จึงมีชีส, ไวน์, วัตถุดิบในการปรุงอาหารฝรั่งไม่น้อย

ในหัวเมืองใหญ่ กว่าจะซื้อของสดเหล่านี้ ต้องผ่านมาหลายมือมาก แต่ถ้าจะไปซื้อถึงแหล่ง ก็ต้องไปไกลมาก ปายกลายเป็นแหล่งที่ “เมือง” ที่สุด เท่าที่จะพบ Prime Source ได้

ปายเป็นแหล่งวัตถุดิบชั้นเยี่ยม จึงช่วยไม่ได้ที่อาหารในปายมักจะอร่อยเป็นพิเศษ

สิ่งแวดล้อม

ปายมีอากาศดี ต้นไม้เยอะ  ไม่แล้งน้ำแม้ในฤดูแล้ง (ถามฝรั่งที่มาแต่งงานกับคนไทยที่นี่) หากรู้สึกในเมืองปายวุ่นวายไปซักหน่อย แค่ขับรถออกไป 5 นาที ก็จะกลายเป็นป่า เป็นทุ่งนา อันนี้คงไม่ต้องอธิบบายมาก น่าจะเห็นได้จากรูปทั่วไป

คนรักปาย

เสน่ห์ของเมืองที่สำคัญมากก็คือ คนในเมืองรักเมืองของเค้า ซึ่งเผอิญว่า ปายมีทั้งคนท้องที่ ที่รักที่นี่ และมีคนต่างถิ่นที่ตกหลุมรักเมืองนี้ เข้ามาอยู่

ปายเมื่อหลายสิบปีก่อน ขึ้นชื่อในแง่ว่าเป็นที่พี้กัญชาของฝรั่งฮิปปี้ (เพราะบรรยากาศดี, ที่พักถูก – ปีละ 500 บาทก็มี, ใกล้เชียงใหม่ เดินทางไม่ลำบากนัก) ต่อมาเมื่อศิลปินคนไทยเริ่มมาเที่ยวมาอยู่ ก็เริ่มพัฒนาอัตลักษณ์ให้ปายกลายเป็นเมืองชิค แนว และชิล

ในปายถ้ามีคนเมาทำขวดเหล้าตกแตกกลางถนน ในเวลาไม่นานร้านแถวๆ นั้นจะเก็บกวาดให้เรียบร้อย

ปัจจุบันมีคนหลากหลายสัญชาติในปาย ทั้งคนอิตาลีที่รักที่นี่ เลยมาเปิดร้านพิซซ่าที่นี่, คนอังกฤษที่มาแต่งงานกับคนไทยแล้วขุดบ่อปลา ทำไร่ รวมทั้งทำขนมเค้กส่งร้านในเมือง, ฝรั่งหลายสัญชาติ มาเป็นครูสอนภาษาอังกฤษให้เด็กเมืองปาย ฯลฯ

อาจเป็นเพราะ โดยพื้นฐาน ปายก็เป็นเมืองหลากวัฒนธรรมอยู่แล้ว (มีชาวเขาหลายเผ่าที่นี่/มีคนนับถือศาสนาหลากหลายในนี้) เมื่อฝรั่งและคนเมืองเข้ามาอยู่ ก็เลยไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไรกัน

การศึกษา

ข้อดีอย่างหนึ่งก็คือ ระบอบการศึกษาของไทยมันเหี้ยเสียจนผมคิดว่า หากผมมีลูกโตในปาย ผมน่าจะจัดการศึกษาที่ดีให้เค้าได้ ยิ่งประกอบกับ “เด็กนานาชาติ” Generation ต่อไปของปาย ผมคิดว่าการศึกษาในปายน่าจะพัฒนาอย่างก้าวกระโดดด้วยซ้ำ

คนรักปายหลายๆ คนก็พูดเช่นเดียวกันว่า ให้ลูกโตในสิ่งแวดล้อมที่ดี ดีกว่า แล้วถ้าอยากให้ทัดเทียมคนอื่นๆ มากค่อยส่งเรียนที่เชียงใหม่ละกัน

ข้อดีอีกข้อก็คือ ผมได้รับเกียรติให้ดูแลหลักสูตร ไอทีวัลเลย์ อยู่ ซึ่งใช้กับระดับมัธยมของปายด้วย

การงาน/อินเตอร์เน็ท

ตอนนี้ผมยกเลิกงานแทบทุกอย่างในมือ (รายได้หายไปครึ่งนึง – แต่อยากมาปาย ก็ต้องแลกกันหน่อยใช่มั้ย ) เหลือเพียงงานของ TiGER iDEA, vaivaisoft และ MADz ซึ่งทำผ่านอินเตอร์เน็ทเป็นหลัก ก็เข้าไปประชุมในกรุงเทพฯ เดือนละ 2 ครั้ง ก็พอไหว

เพียงแต่ต้องต่ออินเตอร์เน็ททั้งของ TOT และ CAT ในปาย เผื่อเวลาล่มฉุกเฉิน (ซึ่งเกิดได้เสมอ)

ที่หนักสุดคือไฟดับ ช่วงท่องเที่ยวก็อาจจะดับซักสัปดาห์ละครั้งสองครั้ง ก็ต้องเตรียมตัวหน่อย

อนาคต

ความฝันในระยะนี้ซ้อนทับกับใครหลายคนทีเดียว แต่มันก็ยังต้องทำอะไรอีกเยอะ ทั้งการอยากจะสร้างไอทีวัลเลย์, ชุมชนคนทำเว็บ, หลักสูตร Open Source บนอินเตอร์เน็ท, การสร้างครอบครัวที่ดี, การมีบ้านในกลางทุ่งนา เลี้ยงม้า ขุดบ่อ ทำไร่ ฯลฯ ดูเหมือนจะเป็นฝันเฟื่อง แต่เมื่อเลือกปายแล้ว ทุกสิ่งก็ดูเหมือนจะเป็นไปได้หมดเลยเชียว

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• บทเพลงจากแสงแดด (ฉบับร่าง)
• ผมและรมิดา
• ครึ่งชีวิต

และนั่นก็หมายความว่า ตอนนี้ผมเดินทางมาครึ่งชีวิตแล้ว

สุขสันต์วันเกิดตนเอง ได้กินเค้กวันเกิดและไอศกรีมแสนอร่อยไปแล้ว ขอขอบคุณทั่นน้องผู้เลี้ยงจนอิ่มหนำ

เกิดวันเดียวกับโอบามา (4 ส.ค.) เป็นไปได้ว่าวันหนึ่งข้าพเจ้าจะผอมมมม

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• ปาย – ที่พำนักของข้าพเจ้า