มีคุณ @kejuliso มาช่วยถ่ายด้วยบางรูป ขอบคุณยิ่ง

มีความรัก มีความสุข ขอบคุณปายและภาพถ่ายของเธอ

อ้อ ขอบคุณเธอด้วยสิ รักนะจ๊ะจี้

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• ปาย – ที่พำนักของข้าพเจ้า
• บทเพลงจากแสงแดด (ฉบับร่าง)
• ผมและรมิดา
• ครึ่งชีวิต
• พรีเซนต์แต่งงานบอลและพัช

ส่วนใหญ่กระผมมักจะได้ทำงานกับศิลปิน และ ผู้ประกอบการ มากกว่า

1. ข้อแรกของการสร้างทีมคือ กิจกรรมร่วมกันที่ไม่ใช่งาน
ฮาร์วาร์ด บิสซิเนส รีวิว กล่าวไว้อย่างนั้น พอคิดถึงทีมตัวเองที่ไปเที่ยวกันบ่อยพอควร ก็เลยเห็นด้วยอย่างนั้น

2. อย่าสร้างกฎ จงสร้างความเข้าใจ
เวลาประชุมกันหลายๆครั้ง เฮียมักจะเตือนว่า อย่าสร้างกฎใหม่ๆ เพราะจะทำให้บริษัทซับซ้อนขึ้น ยุ่งยากขึ้น การสร้างความเข้าใจนั้นได้ผลมากกว่าการออกระเบียบใหม่

3. หลีกเลี่ยงไอ้พวก MBA Words ทั้งหลาย
คำประเภท Entrepreneur, Core Competency, BHAG (big, hairy, audacious goal) … นั้นเท่ แต่ทำให้การสื่อสารยากขึ้น บริษัทที่จะก้าวไปข้างหน้าได้เร็ว ต้องเรียบง่าย เข้าใจง่าย

4. ถูก-เร็ว-ดี เลือกได้แค่ 2 อย่าง
แม้จะ Bullshit ให้ลูกค้าฟังได้ว่าเลือกได้ 3 อย่าง แต่ตำราการบริหารงานทั่วไปก็บอกชัดว่า เราเลือกและคาดหวังจากคนอื่นได้แค่ 2 อย่างในชั่วเวลาหนึ่ง เช่น ถูก-เร็ว แต่ไม่ดี ถูก-ดี แต่ไม่เร็ว ฯลฯ

5. ถ้าหากว่าทีมนั้นใจกว้าง เราก็จะได้ความสามารถใหม่ๆเข้ามาอีก
ยิ่งทีมแข็งแกร่ง ผู้มาใหม่ก็ยิ่งเข้ายากขึ้น ต้องพิสูจน์ตนเองหนักขึ้น เร็วๆนี้เพิ่งได้ข้อคิดกับตัวเองว่า หากเรายังให้โอกาสคนใหม่ๆอยู่ ความสามารถใหม่ๆ ก็ย่อมมาเพิ่มให้เราได้

6. เงิน-ปัจจัย(resource)-ความรู้-แรงบันดาลใจ
เงินนั้นเป็นของต่ำค่าที่สุดที่ควรจะให้กัน ปัจจัยเป็นสิ่งที่ดีกว่า แต่ก็น้อยกว่าความรู้ ที่ทำให้คนสร้างปัจจัยและเงินเองได้ สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดคือ แรงบันดาลใจ

7. กระบวนการทำงาน
ของคุณเด็มมิ่ง (Demming)
Plan-Do-Check-Action (วางแผน ปฏิบัติ ตรวจสอบ แก้ไข)

ของพระพุทธเจ้า (เรียกว่า อิทธิบาท 4)
ฉันทะ-วิริยะ-จิตตะ-วิมังสา (ความชอบ ความขยัน ความเอาใจใส่ ความเข้าใจและพัฒนา)

แค่เริ่มต้นด้วยความชอบ อิทธิบาท4 ก็เหนือกว่ากระบวนการอื่นๆแล้ว

ฯลฯ

เพิ่งกลับจากงาน DesignEDGE Conference & Expo 2005 ที่ออฟฟิศออกทุนให้กระผมและน้องๆไปดูงานที่สิงคโปร์ ส่วนตัวคิดว่างานเล็กกว่าที่คิด วิทยากรยังไม่หลากหลายและลุ่มลึกเท่าที่ควร แต่ก็ได้เจอบริษัท Fat Bars กับคุณ Samantha ผู้ก่อตั้ง ถึงกับเกิดพุทธิปัญญาในบัดดลนั้นเลยว่า แรงบันดาลใจนั้นสำคัญกว่าจินตนาการและความรู้ เสียอีก

นอกจากจะใช้ Motion และ Final Cut Pro เก่งระดับ Apple Master แล้ว (คำจริงนะ ไม่ใช่สำนวน) เค้ายังทำให้เรากลับมาทบทวนความรู้พื้นฐานในงาน Post Production อีกว่า “คนเราได้ยินเสียง ก่อนเห็นภาพ”

ประมวลภาพ

เม่นและเดอะปูน

น้องแจ็คและน้องปลา

ท่านเม่น ในโรงแรม

ณ งาน

โชว์ทั้งภาพ และ เสียง

บริษัทโมเดลของสิงคโปร์

Fatbars กับ Present สุดเจ๋ง

You got 4 seconds!

บอลในคอมฯ ถูกเตะโดยเงาคน!

กราฟฟิคแนวๆ

การจัดวางแนวๆ

เตะเด็กแนว!

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• ร่วมคุยในงาน CCSalon ครั้งแรก ที่ TCDC
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• วิชาพื้นฐานของผู้เริ่มทำงาน

ผมนึกประโยคนี้ขึ้นมา เพราะได้ไปเจอแม่อีกครั้งหลังจากไม่ได้เจอกันตั้งแต่เด็กๆ แม่เคยบินไปเมืองไทยบ้างตอนผมบวช แต่มันก็นานแล้วเหมือนกัน

ทริปคราวนี้เกิดขึ้นเพราะแม่บอกว่า บินมาหาบ้างสิ อยู่อเมริกาเกือบครึ่งปีแล้วนะ ผมคิดว่า คงจะผัดผ่อนได้ยาก และก็เริ่มมีเงินซื้อตั๋วเครื่องบินบ้างแล้ว ก็เลยตัดสินใจรีบไปในช่วงก่อนเปิดเทอมซัมเมอร์

(เกร็ดเล็กน้อย วิธีซื้อตั๋วที่นี่ หากไม่ต้องไปตามเวลาเป๊ะ คนส่วนมากจะใช้วิธีประมูลเอา ไปเปิดประมูลตั้งราคาไว้ที่เว็บ (เช่น Priceline) แล้วสายการบินต่างๆจะมา Bid ให้ใกล้เคียงกับราคาที่เราตั้งไว้ บางทีถูกกว่าซื้อแบบปกติครึ่งครึ่งเลยก็มี)

ไปลงที่ไมอามี่ แม่พาไปกินร้าน เรดล็อบสเตอร์ เจอกุ้งตัวเกือบเท่าเด็ก (เว่อร์ไปไปไหมเนี่ย) มีราคาตั้งแต่ 20 กว่าเหรียญ ถึง 40 กว่าเหรียญ กินแล้วก็ไม่อร่อยกว่ากุ้งแม่น้ำที่เมืองไทยซักเท่าไร (แต่เช็คบิลแล้วก็ต้องอร่อยจนได้เนาะ ฮ่า ฮ่า) แล้วแม่ก็พาไปดูบ่อนแถวๆนั้น นับว่าดีที่ผมไม่เล่นการพนัน ก็เลยไปเดินดูอย่างเดียว ให้เพื่อนแม่เล่นไป

(ผมเรียงลำดับอบายมุขของตัวเองว่า เหล้า-ผู้หญิง-ยาเสพติด-การพนัน หมายความว่า ถ้าให้เลือก ผมว่าผมเสพกัญชา ดีกว่า เล่นไพ่ป๊อก อาจเป็นเพราะตอนเด็กๆผมเคยเล่นการพนันอย่างค่อนข้างสาหัสจนกลัวไปเลยก็ได้)

แล้ววันต่อมาก็ขับรถไปที่ Key west ซึ่งเป็นแหลมที่อยู่ใต้สุดของอเมริกา สาเหตุหลักเพราะเพื่อนแม่บอกว่า อยากไปดูสะพานข้ามทะเลเหมือนในหนัง True Lies

คืนต่อมาไปพักที่บ้านโรเบิร์ต แล้วก็ไปดูเมืองไมอามี่ แล้วก็บินกลับตอนค่ำๆ
ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปหรือซื้อของฝาก ช่วงนี้ไม่ค่อยอยากเที่ยวเลย

หลังจากคุยกันหลายวัน แม่ก็ชวนให้ไปอยู่กับแม่และเพื่อนแม่ แม่ถามว่าอยากจะทำและจะเป็นอะไร ผมตอบว่าอยากหาลู่ทางในชีวิต ถ้าคิดอะไรไม่ออกก็หาเงินก็ได้ ผมไม่ได้อยากเรียนโท ถ้าอีก 5 ปีกลับเมืองไทยไม่มีปริญญาติดตัวเหมือนคนอื่นเขา มีเงินซัก 3-4 ล้านคงพอมีความสุขตามอัตภาพได้กระมัง แม่เลยชวนว่า งั้นมาทำเป็นซูชิเชฟมั้ย 3-6 เดือนแรกที่ร้านจะให้เดือนละ 1,600 เหรียญ แต่ถ้าเป็นแล้ว จะให้วันละ 180 เหรียญ รวมทิปด้วยก็ประมาณ 200 กว่า (วันละเกือบหมื่นบาท) ทำซัก 2-3 ปีแล้วค่อยหาลู่ทางอื่น ผมบอกว่า ขอคิดดูก่อน

ตอนนี้ลู่ทางของผมเลยมี

1. รองานที่โรเบิร์ตฝากๆให้กับบริษัทอเมริกัน ที่เป็นไปได้หลักๆก็มี 2 บริษัท คือ
1.1 Lutron เป็น Engineer และ Sale Engineer โดยขายตัวเองว่า ผมมีความรู้ทางไฟฟ้า และน่าจะดูตลาดทางเอเชียให้เค้าได้
1.2 GE เป็น Sale Engineer ในแผนกของอุปกรณ์การแพทย์ (ซึ่งกำลังจะเปิดตลาดทางเอเชีย) โดยขายตัวเองว่า ผมมี connection กับแพทย์ในเมืองไทยอยู่บ้าง

2. ไปอยู่กับแม่ และเป็นซูชิเชฟ
2.1 ทำงานและซื้อ I-20 (คือไม่ไปเรียน แต่ทำเหมือนไปเรียนตามกฎหมาย) จะทำให้มีเวลาทำงานเต็มที่
2.2 ทำงานและเรียนปริญญาตรี เพราะค่าเรียนถูกกว่าเรียนภาษา และยังสามารถหยุดซัมเมอร์เพื่อทำงานได้
2.3 ทำงานและเรียนปริญญาโท อันนี้แพงสุด และต้องใช้เวลามากสุด แต่ญาติๆและคนทั่วไปคงชอบ

ตอนนี้ยังไม่แน่ใจนักว่าควรเลือกทางไหนดี และทางไหนน่าจะเป็นไปได้มากที่สุด
แต่ลึกๆแล้วก็รู้สึกว่า ข้อ 2.2 น่าจะชัดสุด เลยฝันเฟื่องไปถึงการเรียน Restaurant Management ในระดับปริญญาตรีเพิ่ม บวกกับฝันลมๆแล้งๆว่า เปิดร้านอาหารที่เกาะเสม็ดในอนาคตก็น่าจะเป็นการพักผ่อนช่วงหนึ่งของชีวิตที่ไม่เลว (ค่าเช่าร้านบนเกาะ เดือนละ 15,000 บาท ควรลงเงินก่อน 300,000 สัญญาเช่าร้าน 3 ปี ไม่ต้องกลัวมาเฟีย เพราะเช่ากับมาเฟีย)

แต่เอาเถอะ ก็ยังไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร
ชีวิตไม่สิ้นก็ดิ้นไป ถ้าเราไม่ดิ้นก็สิ้นจาย …

นึกถึงสมัยหนึ่ง ที่นาย ป. ผู้แห้ว 3 เวลาหลังอาหาร และตกหลุมรัก 4 เวลาหลังอาหาร เข้ามาร้องไห้ฟูมฟายปรับทุกข์

“ไอ้เหี้ย กูอกหักอีกแล้วว่ะ ฮือ ฮือ”
“โอ รักแท้แพ้ระยะทาง และ ความห่างเหิน” เพื่อนอีกคนช่วยขยายความ
“นั่นสินะ เหมือนที่โบราณเค้าว่า สามวันจากนารีเป็นอื่น” เพื่อนอีกคนช่วยเสริมด้วยความสะจาย
“ช่าย ช่าย …” แต่แล้วเพื่อนอีกคนกลับทำท่าเหมือนนึกอะไรได้

“ไอ้เหี้ย สามวันจากนารีเป็นอื่น น่ะใช่”
“ว่าแต่ นารีเป็นอื่น … หรือมึงเป็นอื่นวะ ไอ้ ป.”

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• ข้อคิดในระยะนี้, DesignEDGE 2005
• ทริปนิวยอร์ค
• เรื่องราวของ 1 สัปดาห์ก่อน
• เก็บของลงกระเป๋า

ตอนแรกโรเบิร์ตให้ผม email resume ฝากเค้าไปให้บริษัทเหล่านี้ แต่ต่อมาหลังจากพูดคุยเพิ่มเติมและช่วยกันขัดเกลา Resume พอสมควรแล้ว โรเบิร์ตก็บอกว่า มางานแฟร์ที่นิวยอร์คเพื่อเจอบริษัทเหล่านั้นเลยดีกว่า เค้าจะแนะนำให้รู้จักกับโลกของ Lighting และผู้คนใน GE Lighting

5 พ.ค. 2546
ออกเดินทางจากบอสตันเวลาเจ็ดโมงเช้าที่ไชน่าทาวน์ ราคาตั๋วลดลงจาก $15 เหลือ $10 เหรียญ คงเพราะคนส่วนใหญ่กลัวตายด้วยโรค SARS ก็ไม่เลว เพราะกระผมไม่เคยคิดว่า กระผมจะเจอโรคร้ายในชีวิต (หากไม่นับ คลอเรสโตรอล เบาหวาน ตับแข็ง และหัวใจอ่อนแอ) แต่หากเจอ ก็เป็นเพราะกระผมสมควรต้องเจอ … ก็ช่างมัน

ถึงนิวยอร์ค ไปพิพิธภัณฑ์ทางทหารของอเมริกา INTREPID มีทั้งเครื่องบินรบ และเรือรบ รวมถึงเรือดำน้ำของสหรัฐ

แล้วก็ไปงานเลี้ยงและประกาศรางวัล GE Edison Award ซึ่งเป็นรางวัลที่มอบให้สถาปัตยกรรมที่ออกแบบระบบแสงสว่างได้งดงามและเยี่ยมยอดที่สุดในแต่ละปี (แน่นอนว่า ต้องใช้หลอดไฟของ GE)

6 พ.ค. 2546
ไปงานเปิดตัวแกลเลอรี่ Targetti Light Art Collection ซึ่งเจ้าของเป็นเพื่อนของโรเบิร์ต คอนเซ็ปของงานเป็นผลงานศิลปะที่เกี่ยวข้องกับแสง-เงา

7 พ.ค. 2546
ไปงาน Lightfair ซึ่งว่ากันว่าใหญ่ที่สุดในอเมริกา ที่ที่คนในธุรกิจแสงสว่างจะมาเสาะแสวงหาพันธมิตร หรือเจรจาธุรกิจ ระบบในงานจัดดีมาก ทั้งแผนที่และข้อมูลต่างๆ … ที่ประทับใจคุณคริสเห็นจะมี 2 เรื่องคือ
1. มีอาหารว่างตามซุ้มต่างๆให้ไม่อั้น ทั้งน้ำผลไม้คอกเทล และของว่างเช่นปลาแซลมอนชิ้นเท่าฝ่ามือ
2. เรื่องระบบข้อมูล ตอนลงทะเบียนครั้งแรกเสร็จ เราจะได้บัตรซึ่งมีบาร์โค้ดรหัสของเรา เวลาเข้าซุ้มไหน หากต้องการให้ทางบริษัทส่งโบรชัวร์หรือกรอกข้อมูลอะไร ก็เพียงแต่รูดบัตรนี้เลย บริษัทต่างๆก็จะได้ข้อมูลเรา… บวกกับข้อมูลว่า เราไปซุ้มไหนมาแล้วบ้าง!!

8 พ.ค. 2546
เดินทางกลับบอสตัน ระหว่างรอรถ (ด้วยความผิดพลาดและไม่ดิ้นรน) ประมาณ 3 ชั่วโมง ก็อ่านหนังสือ อมตะ (Immotality) ของ มิลาน คุรเดอรา จบจนได้ (ขอขอบคุณคุณจ๋งที่ส่งมาให้ ณ ที่นี้ด้วยขอรับ) มันดี มันเจ๋ง มันคมคายและร้ายกาจ ขอแนะนำจริงๆ

ช่วงนี้เป็นช่วงเปลี่ยนแปลง และ หาลู่ทางหลายๆอย่างในชีวิต บางครั้งก็อยากให้ชีวิตนั้นเรียบง่ายและมั่นคง ส่วนบางอารมณ์ก็ยังแสวงหาความเปลี่ยนแปลงและท้าทาย จำได้ว่าตอนที่ลาออกจากบริษัทที่เมืองไทยนั้น เจ้าของบริษัทเคยบอกไว้ว่า “เธออาจจะอยากหารายละเอียดในชีวิต แต่เฮียรู้ว่าเธอเป็นเสือ ยังไงเธอก็ต้องทำงานหนัก และเธอไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองสบายหรอก”

ก็คงต้องดูกันต่อไป ว่ากระผมจะสามารถขี้เกียจอยู่ได้ซักกี่น้ำ ฮี่ ฮี่ ฮี่

จากบันทึกของพี่จันทร์
ไสหัวไป ภาษาอังกฤษเค้าว่า
เคลียร์ เฮด โก !!

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• จงจริง
• หนังสือหลายเล่มที่เพิ่งซื้อสัปดาห์ก่อน
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• เมื่อชีวิตเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง

(มีแต่รูปอบายมุขจากกล้องกิฟท์ เดี๋ยวรอกล้องคนอื่นๆก่อนนะเพื่อนๆ)

จันทร์-เสาร์ : ทำงานด้วยความขยันขันแข็ง (อ๊ะ อ๊ะ สร้างภาพ) ตกเย็นมีแวะไปดูร้านเหล้าของเพื่อน’ถาปัตย์ที่กำลังสร้างอยู่ (แถวๆภูเขาทอง ชื่อร้าน “บางละออ”) เห็นแล้วไฟผู้ประกอบการชักร้อนรุ่ม มันเช่าตึกมาตกแต่งเอง เปิดชั้น 2 รับงานออกแบบ ชั้นล่างเปิดร้านเหล้า จัดสวน+ซื้อโต๊ะ+เพ้นท์ผนัง กันเอง กระนั้นด้วยวิสัยเอ็นจิเนียร์ที่ต้องด่าเด็ก’ถาปัตย์ตลอดกาล กระผมก็พลันพบว่า พวกมันยังไม่ได้คัดเลือกแม่ครัวกันเลย และ แม่ครัวที่มันให้มาลองทำอาหารอยู่นี้ ก็มีฝีมือที่เหียกมาก
“ไอ้พวกเด็ก’ถาปัตย์ อีกแล้วนะมึง มีแต่ฟอร์ม ไม่มีฟังก์ชั่น ไอ้ห่า…”

คืนวันศุกร์ : นัดเจอรุ่นพี่ 73 ผู้หนึ่ง ที่กำลังสอบถามข่าวคราวของเพื่อนผู้หนึ่ง (รุ่น 79) … ด้วยความเฮิ้ดและความอินเลิ้บ รุ่นพี่พลั้งเผลอประหารตัวเองและน้องๆ เมาตกไปตามกัน ….. โอ้ยยยย
คืนวันเสาร์ : เวลคัมแบ็คน้องหนึ่งและไอ้ชาร์ด เป็นการพบกันของเพื่อนที่อยู่เมืองไทยครั้งยิ่งใหญ่นัก … อย่างไม่น่าเชื่อว่า “ไอ้เหี้ย นี่เรายังมีเพื่อนเหลืออยู่เยอะขนาดนี้เลยหรือวะเนี่ย” แน่นอนว่า มันเป็นคืนที่ต่างคนต่างต้องสลัดกระโปรงตุ๊ดทิ้งกันอีกหน ….. โอ้ยยยย

วันอาทิตย์ : พี่สาวพาแฟนไปกินข้าวมื้อเที่ยงกับญาติผู้ใหญ่ เสร็จแล้วกระผมก็เลยไปคุยกับพี่กอล์ฟหยอยต่อ ความจริงพี่เค้ากะคุยแค่เรื่องงาน เรื่องให้ช่วยทำเว็บ แต่ไปๆมาๆ หลังจากผมบอกว่าสิ้นปีนี้ผมกะทำ CD พี่กอล์ฟเลยตาลุกวาว
“ไอ้เม่น ออกอัลบัมร่วมกันไหม มีพี่ พี่ใหญ่ แล้วก็มึง”
ผมเลยคิดว่าน่าสนใจแฮะ เลือกมาซักคนละ 3 เพลง แล้วทำเพลงรวมซักเพลง เสร็จแล้วเอาไปเสนอค่าย+ฝากขายในร้านเหล้าเพื่อน (เตรียมใจไว้เลยมึง ฮ่า ฮ่า) หลังจากนั้นค่อยหาทางปิดร้านมันเพื่อเปิดคอนเสิร์ตเล็กๆ …. อูยยย ท่าจะฝันไปไกลเกินซะแล้วเหวย

ตอนเย็น มีนัดที่สวนรถไฟกับพี่สาวคนหนึ่ง ขี่จักรยาน เดินเล่น และกินหมูปิ้ง (ฮ่า ฮ่า)
ตอนกลางคืน ไปส่งน้องที่สมุทรปราการ กลับบ้านเวลาประมาณเที่ยงคืน ด้วยสภาพสังขารที่ร่วงโรย

เช้าวันจันทร์
ป่วย……..

นินทากาเลเหมือนเทสุราฯ

หลักการออกเสียงคำว่า เหี้ย แบบต่างๆ

แบบที่ 1 (แนะนำโดยคุณอัค) ออกเสียงว่า เฮี่ย
แบบนี้จะเป็นการพูดคำว่าเหี้ยแบบสุภาพ ติดตลกนิดๆ เป็นกันเองหน่อยๆ ดูคล้ายๆผู้ชายโรแมนติค

แบบที่ 2 (สังเกตจากเพื่อนผู้หญิงบางคน) ออกเสียงว่า เชี่ย
แบบนี้ จะเป็นการใส่อารมณ์โกรธ และไม่พอใจ แต่หากอยากเพิ่มดีกรี ให้ออกเสียง ch/sh ทับไปด้วย บวกกับน้ำลายหน่อยๆ

แบบที่ 3 (แนะนำโดยคุณกิ๊ฟท์ เด็กบ.ด.) ออกเสียงว่า เคหี้ย (ออกเสียง /ค/ ปนกับเสียง /ห/)
แบบนี้ จะได้คำว่าเหี้ยที่รุนแรงและแฝงก่นด่า พยายามให้เสียง /ค/ ออกจากลำคอ จะได้ฟีลลิ่งที่สะใจมาก

แบบที่ 4 (แนะนำโดยนายเซ-ขณะกำลังเมา) ออกเสียงว่า เหี่ย ต่ำๆในลำคอพร้อมแบะปาก และทำหางตาตก (คล้ายๆคนกำลังจะอ้วก)
แบบนี้ คนฟังจะรู้สึกถึงความเมาและเป็นกันเองของผู้พูด มักอยู่ในประโยคที่ไม่มีความหมายอะไร (คือไร้สาระทั้งประโยค)

แบบที่ 5 (อาการปลื้มปิติร่วมของเหล่าชายโสด) ออกเสียงว่า เหีย-เอี้ย โดยขึ้นเสียงสูงในลำคอก่อน
แบบนี้ คำว่าเหี้ย จะมีความหมายถึง COOL!! ซึ่งมักประกอบในประโยคแสดงความชื่นชม หรือหมั่นไส้แบบดัดจริต

หมายเหตุ : อ่านแล้วอย่าออกเสียงตามสิขอรับ บ้าหรือเปล่า

จาก: ไอ้น้องตี๋
โฮมเพจ: http://tstory.com

แบบที่6. (ออกเสียงแบบน่ารักคล้ายเด็กอนุบาลแก่แดดแก่ลม) ออกเสียงว่าเจี้ย (จ.จาน) ได้ความรู้สึกไร้เดียงสา ไท่ต้องรับผิดชอบคำด่าใดๆเหมือนเด็กเลียนแบบผู้ใหญ่…

15 ก.ค. 2545 , 13:55 น.

จาก: เก่ง

ชีวิตมึงก็สบายดีนะ

15 ก.ค. 2545 , 14:53 น.

จาก: เทพ

เอี้ย…..

15 ก.ค. 2545 , 15:45 น.

จาก: LittleHen
โฮมเพจ: http://littlehen.evilgodzilla.com

แบบที่ 2 นี่แหล่ะ ที่ใช้อยู่บ่อยๆ คึ คึ

16 ก.ค. 2545 , 01:21 น.

จาก: kae

Menn: You look like the ball!

16 ก.ค. 2545 , 01:55 น.

จาก: พีวาย

ร่าเริงดีเจงๆ…
หมดงานเดือนนี้..พี่ก็ว่าจะเร่ร่อนซักพัก..
ตักตวงๆ…
ลดน้ำหนักด้วย..
ยุ่งขนาดนี้..มีฟิลทำเพลงเหรอน้อง…
กว่าจะออกมาตะละเพลง..มิกลิ้งรึ
หยั่งไรก็ตาม..
คนละ3เพลงใช้ไม๊…
^– ..หุหุ

[iMenn] แม้การมองออกนอกหน้าต่างของนักเขียน จะเป็นการทำงานของนักเขียน … แต่กระผมว่า ตอนยุ่งๆนี่แหละ ที่ชีวิตมันอยากจะทำเพลงมากเลยพี่ ตอนนี้ทำไปได้ 60-70% แล้ว 2-3 เพลง คิดว่า สบายๆค้าบบบบ

(ปล. เพลงรวมเนี่ย พี่กอล์ฟเสนอว่า ทำแบบกาโปเอหล้า (ไม่รู้เรียกว่าอะไร คือที่มันประสานเสียงกันล้วนๆน่ะครับ:) น่าจะดี ผมเลยเสนอว่า เพลง:ต่อแต่นี้: เป็นไงครับ หรือเพลง:ดำบวม: ดี ?)

16 ก.ค. 2545 , 07:37 น.

จาก: PGung

เหอๆ มีฝันน่ะไม่เป็นราย ..ทำมันก็แล้วกัน อย่าเครียดทำเอามันส์ คนที่ทำอย่างเครียดๆไม่เคยได้ดีซักที เห็นหลายคนมักบอกว่าทำเล่นๆกันทั้งนั้น …ว่าแต่ว่าหาซื้อได้ที่ไหนต้องบอกด้วย หากว่า เราชาวแจ๋วไม่ได้ฟัง จะถล่มเวบนี้แหละ…ฮี่

16 ก.ค. 2545 , 08:44 น.

จาก: Ozma

รู้สึกว่าพี่จะฉุขึ้นรึเปล่าขรับ เอ๊ะ..หรือกล้องมันหลอกตา

16 ก.ค. 2545 , 10:05 น.

จาก: ปิง
โฮมเพจ: http://www.thaidiarist.com/diary/pingjunk1

เอิ๊ก … อยากปายเที่ยวมั่ง

16 ก.ค. 2545 , 16:03 น.

จาก: buija เกทับ และบั๊บแหลก
โฮมเพจ: http://motel99.com

ขอค้านเสียงที่สองค่ะ

เสียง sh นั้น ไม่มีในภาษาไทย มันเป็นลักษณะเสียงแผ่ว ๆ ทำปากกลม ๆ ค่อย ๆ ปล่อยลมออก (ทางปาก ). . ฉะนั้นลักษณะการออกเสียงตามตำรับเม่น ( อ้างอิงจากทฤษฎีเม่น วันที่15-07-02 ) ข้อที่สองนั้นน่าจะเทียบเท่าเสียง ch ซะละมากกว่า

มาคัดค้านไว้ ณ วันที่ 16-07-02 ก่อนวันภาษาไทย 13 วัน จึงเรียนมาเพื่อทราบและกราบขออนุญาต

ปล. อ๊ะ มีพี่รูปโอ๋ด้วย ได้ข่าวว่าพี่เค้าเรียนจบคณะที่มีคนสวยเยอะ ๆ นี่นา

ลัล ลัล ลา . . .

16 ก.ค. 2545 , 19:56 น.

จาก: macSF

อ๊ะ … น่ารักหลายคนเชียว ในรูปนั่น .. กิกิกิ

16 ก.ค. 2545 , 20:57 น.

จาก: Golf
โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.com

เชี่ยนี่ หยาบคายอ่ะ

16 ก.ค. 2545 , 23:35 น.

จาก: yok

the only woman on the floor is so cute

17 ก.ค. 2545 , 06:49 น.

จาก: Mrs.Rose
โฮมเพจ: http://rose.evilgodzilla.com

เม่นพูดจาหยาบคาย แต่พี่ก็ออกเสียงแบบข้อ 2 และก็เห็นด้วยกะกุ้งนะว่า หากเม่นทำเพลงเสร็จแล้วพวกแจ๋วๆ หาฟังไม่ได้ละก็…จาถล่มเว๊ปเขียวๆ นี่ซะเลย อิอิอิ

17 ก.ค. 2545 , 09:28 น.

จาก: Kate

โอ๊ะ โอ๋ เม่นขี่จักรยาน!!!! อิๆ ไม่น่าเชื่อเลย

อยากเที่ยวมั่งๆๆๆ

17 ก.ค. 2545 , 18:10 น.

จาก: ปู๊ด

ดำบวมก็ดีครับ

ออกเหอะพี่ จะช่วยโฆษณา
แข่งกะดีทูบี

17 ก.ค. 2545 , 18:23 น.

จาก: jai

อิจฉาจัง คิดถึงเวลาไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนๆ
ปล ขอนอกเรื่องหน่อยนะเม่น พี่หมูมีแฟนแล้วเหรอเม่น ดีใจ เพราะพี่หมูน่ารัก ฝากบอกแทนเราด้วยว่าเราคิดถึง ถ้าเม่นมีอีเมล์พี่หมูบอกเราด้วยนะ thanks ja

[iMenn] พี่หมู พี่สาวกระผมมีแฟนแล้วขอรับ เป็นอัยการ พบกันครั้งแรกที่ห้องชันสูตรศพ เพราะไปทำคดีอะไรซักอย่างที่พี่หมูเป็นหมอชันสูตรเฉพาะกิจ … อย่างไรก็ตาม หลังจากโทรมาปรึกษากระผม 2 ครั้งในช่วง 1-2 ปีที่ผ่านมา ว่า “ทำไงดีเม่น เค้าจับมือเจ๊ด้วยล่ะ” และ “ทำไงดีเม่น เค้าหอมแก้มด้วยล่ะ” ซึ่งกระผมถีบส่งไปทั้ง 2 ครานั้น ก็เห็นว่า ช่วงนี้กำลังดูๆบ้านกันอยู่

ส่วน Email นั้น เห็นว่ามี แต่กระผมไม่ทราบเลยขอรับ ในอินเตอร์เน็ท เราต่างไม่มีตัวตนอยู่ และ ไม่รู้จักกัน ฮ่า ฮ่า …

18 ก.ค. 2545 , 00:13 น.

จาก: Jai

นี่เม่น แกเล่ามานี่อิจฉาพี่หมูล่ะสิ แต่ยังงัยก้อฝากบอกพี่หมูด้วยนะว่าคิดถึงมากมาก แล้วก้อถ้าแต่งแล้วไม่บอกมีโกรธนะ

19 ก.ค. 2545 , 16:55 น.

จาก: GOLFee
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/GOLFee

พี่เม่นๆ โทรคุยกันครับ อยากไปๆ แต่ยังไม่รู้จะไปได้หรือเปล่า
เบอร์ผม 01-9004330 นะครับ

20 ก.ค. 2545 , 01:20 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

อ้างอิง

จาก: kae

Menn: You look like the ball!

16 ก.ค. 2545 , 01:55 น.
IP: 129.63.109.171

ครับ

แบบว่าไม่แน่ใจว่า แซว หรือด่าทั่นพี่เม่น 555 เพราะว่าไอ้บอลดันไปคิดมาก ถึง slang ภาษาอังกฤษ ที่เกี่ยวกับคำว่า Ball น่ะสิ (เพราะเป็นชื่อเรา เราเลยต้องสนใจหน่อย) ขอไม่พูดละกันว่ามันแปลว่าอะไร เพราะว่าหลายๆ ทั่นน่าจะรู้ดี หรือเดากันได้แล้ว

เฮ่อ รำคาญกะไอ้ฝรั่งมันจริงๆ ที่ชอบมาถามเรา ว่านึกไง ถึงได้ตั้งชื่อเล่นอันนี้… เมืองยู กะเมืองกู มันความหมายต่างกัน(โว้ย!!)

20 ก.ค. 2545 , 16:59 น.

จาก: MaM KiTtY
โฮมเพจ: http://mamkitty.hypermart.net

ยังไม่เคยไปเพชรบูรณ์เลย อยากไปมั่งจัง

24 ก.ค. 2545 , 15:20 น.

จาก: ่jane
โฮมเพจ: http://jane.thaidiarist.com

อ้ายเอี้ย
เอาไว้ด่าในเวป ดูน่ารักดีนา

25 ก.ค. 2545 , 15:28 น.

จาก: j-dai

ดูแล้วท่านสบายดีนี่

อยากไปเที่ยวๆ จังวุ้ย

27 ก.ค. 2545 , 09:56 น.

จาก: กิ้บ

ไม่เห็นมีรูปเรามั่งเลยตัวเอง….งอนแล้วมึง

27 ก.ค. 2545 , 15:31 น.

จาก: bankbk

เอาไปอีกแบบนะ…ให้ออกเสียงว่า ไอ้ “เควี้ย” แบบว่ามาจาก ไอ้เหี้ย + ไอ้ควาย หง่ะ…ฮา ฮา ฮา…ออกจะสะใจไปอีกแบบนะ ยิงปืนนัดเดียวได้ด่าสองคำเยย…

30 ก.ค. 2545 , 00:47 น.

จาก: ไอ้น้องตี๋

ในที่สุดกระพ้มก็ต้องยอมแพ้ให้ความอู้ของท่านเพ่…
พ้มว่าพ้มก็อู้ยาวแล้วนะ มาดูเว็บพี่แล้ว ขอคารวะหนึ่งจอกบิ๊กกัลฟ์….
มาเขียนซะทีสิคูณเพ่…

1 ส.ค. 2545 , 16:53 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

น่านดิ ทั่นพี่เม่นนี่ อู้ โ-ค-ร-ต โ-ค-ร-ต เลย อ่า เอิ๊กๆ ผิดกะไอ้บอลที่ขยันอัพได้ทุกวี่วัน

2 ส.ค. 2545 , 14:18 น.

จาก: เป้

จะให้ดีเนี่ยนะ ต้องมีคำว่า “สาด” ปนอยู่บ้างเป็นครั้งคราว จะได้อารมณ์มากกว่านี้ว่ะ

เช่น… เฮี่ย สาด…. (เป็นต้น)

4 ต.ค. 2545 , 10:37 น.

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• ข้อคิดในระยะนี้, DesignEDGE 2005
• ทริปไมอามี่
• ทริปนิวยอร์ค
• เก็บของลงกระเป๋า

ชีพจรลงเท้า
คราวนี้คงมีลุ้น

เหนื่อยสักนิดเห็นจะดี
เผื่อเอวพี่จะลดสักสี่หุน

หยิบเสื้อผ้ามาเรียง
เลยหยิบเสบียงมาตุน

เอ๊ะ!!
ไปดีกว่า เจอกันวันจันทร์นะขอรับ

นินทากาเลเหมือนเทสุราฯ
เมื่อ นาย ต. อยากจะเรียนโท

นาย ต. : ไอ้เม่น กูอยากจะเรียน MBA แต่ไม่มีความสามารถเหี้ยอะไรเลย มึงเขียนใบสมัครโม้ๆให้หน่อย
ไอ้เม่น : อ้าว ไอ้ห่า ไหนดูซิ คำถามเค้าอยากจะรู้ความเป็นอองเทอพะเนินชิบของมึง (ความสามารถในการเป็นผู้ประกอบการ) มึงเคยอยากทำธุระกิจอะไรมั่งล่ะ
นาย ต. : ก็มี อยากทำเหล้าต้มเองขาย กับทำเว็บขายซีดีโป๊
ไอ้เม่น : ไอ้เหี้ย ไม่ผ่านโว้ย

ไอ้เม่น : มาถึงด้านประวัติการทำงาน นี่มึงเปลี่ยนฟีลด์งานเลยนะเนี่ย มันฟ้องได้ถึงว่า มึงเรียนมาแบบนึง แต่มึงก็ยังใฝ่หาความรู้อีกอย่างหนึ่งได้ หรือไม่งั้นก็ฟ้องว่า มันเป็นแรงบันดาลใจสำหรับการผ่านประสบการณ์หลายๆแบบ เพื่อเป็นฐานให้กับการเป็นเจ้าของกิจการของมึง หรือ ฯลฯ ว่าแต่จริงๆมึงเปลี่ยนงานเพราะอะไรวะ
นาย ต. : อีกที่เงินเยอะกว่าไงไอ้ห่า

ไอ้เม่น : นี่นี่ ประวัติมึงมีการทำงานในองค์กรขนาดเล็กด้วย ดูตามสายงาน มึงจะต้องคุมคน แต่มึงไม่มีออโทริตี้ (อำนาจ-เช่นขึ้นเงินเดือน หักโบนัส) ต่อเค้า อย่างนี้มันฟ้องว่า มึงต้องมีอินเทอร์เพอสะนั่ลสะกิว(มนุษยสัมพันธ์) ดีเยี่ยมเลยนะโว้ย มึงถึงจะทำให้คนเชื่อมึงได้ ทั้งๆที่เค้าไม่ใช่ลูกน้องมึง
นาย ต. : อ๋อ จริงๆกูต้องคุม แต่กูไม่ทำเหี้ยอะไรเลย ช่างแม่ง แล้วก็ลาออกมา

(- _-’) โปรดติดตามตอนต่อไปในอนาคตอันใกล้นี้เทอญ

จาก: พีวาย

รีบกลับมาละกัน…
คิดถึง…
และกำลังเบื่อๆ..
รออยู่..น้อง

5 ก.ค. 2545 , 10:20 น.

จาก: thep

want to read more…..

5 ก.ค. 2545 , 12:36 น.

จาก: เปลื่อง 80

เรื่องจริงเปล่า ?

[iMenn] เรื่องอะไรรึไอ้เปลื่อง ถ้าเรื่องนาย ต. นี่ค่อนข้างจริงขอรับ

5 ก.ค. 2545 , 19:49 น.

จาก: Golf
โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.cm

ummm…

5 ก.ค. 2545 , 21:22 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

กำลังจะชมทั่นพี่เม่น ที่ไม่อู้แล้ว แต่บ๊ะแหล่ว อู้อีกจนได้

5 ก.ค. 2545 , 21:29 น.

จาก: Gung
โฮมเพจ: http://gung.evilgodzilla.com/

เออ จริงนะ ธุระแกก็ช่าง น่าซีเรียสจริง
แต่ว่าที่ว่า มีลุ้่นนี่อะไร เนี่ย

[iMenn] ลุ้นลดความอ้วนไงค้าบ เผื่อเที่ยวเหนื่อยๆน้ำหนักจะลดอ่ะค้าบ

5 ก.ค. 2545 , 23:10 น.

จาก: LittleHen
โฮมเพจ: http://littlehen.evilgodzilla.com

ล่องแก่ง นี่น่ะ ธุระ
เที่ยว เอ๊ย ทำธุระ ให้หนุกละกันน่ะ ^__

6 ก.ค. 2545 , 02:02 น.

จาก: ปิง
โฮมเพจ: http://www.thaidiarist.com/diary/pingjunk1

คุยกันรุนแรงดี เจ๋ง ๆ ๆ

7 ก.ค. 2545 , 17:23 น.

จาก: Mrs.Rose
โฮมเพจ: http://rose.evilgodzilla.com

อ้าว !!!! ไปซะแล้วเหรอ ธุระอะไรอ่ะ ที่ล่องแก่ง ????? ไงก็กลับมาด้วยความปลอดภัยเด๊อคะ

8 ก.ค. 2545 , 12:33 น.

จาก: Jai

เม่นโกหก ปล่อยให้แฟนๆรอเก้อ บอกว่าจะมาเจอกันวันจันทร์ จันทร์ไหนเนี่ยะเพื่อน

[iMenn] จันทร์นี้ไง แหม่ มาแล้ว มาแล้ว

9 ก.ค. 2545 , 02:39 น.

จาก: ไม่บอก มีไรมะ

มาเดินสายตรวจงาน
เพื่อดูว่า ข้อความที่รับรองเป็นจริงหรือไม่ 555

พอดีเพิ่งออนไลน์

ตรวจแล้ว – – – โอเค – – ผ่าน

10 ก.ค. 2545 , 23:33 น.

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• กลับมาเจอกันอีกครั้งหนึ่ง
• ข้อคิดในระยะนี้, DesignEDGE 2005
• ทริปไมอามี่
• ทริปนิวยอร์ค

แหม .. แค่ขี้เกียจนิดหน่อย
ผึ่งพุงอีกเล็กน้อย .. ก้อมันร้อน
ไปทะเล ไม่ไปเที่ยว ไปพักผ่อน
กิน กิน นอน .. นอน นอน นอน .. กิน กิน กิน

มาจะกล่าวบทไป
ถึงเหล่าชายโสด โฉดฉิน
เที่ยวคราวนี้ เอาอีกแล้ว ไม่แคล้วกิน
แล้วก็นอน พุงปลิ้น ซะบายจายย

เป็นสงกรานต์ ที่ไม่มี การสาดน้ำ
มีแต่ขำ เอิ๊ก เอิ๊ก ใต้ฟ้าใส
เที่ยวทะเล ไม่โดนแดด ไม่โดนทราย
แถมยังไม่ เปียกน้ำ .. โอ้ว กรรมเวร

นัดกันที่บ้านไอ้เม่น ซะดิบดี
เวลาสี่ โมงกว่า ห้าโมงเห็น
โอ้เอ้ไป หกโมง เจ็ดโมงเย็น
ในที่สุด เลื่อนเป็น วันต่อไป

กว่าจะออก แน่นอน ตะวันโด่ง
ออกไปส่ง ไอ้เก๋ ให้แม่ใช้
มันไม่เจอ แม่นาน บานตะไท
จนสุดท้าย ไม่ได้ไป เพราะแม่งอน

เมื่อไปถึง ระยอง ก็บ่ายแล้ว
ยังไม่แคล้ว รถติด กันสลอน
แต่เราไม่ เกรงกลัว เพราะเรานอน
ปล่อยคนขับ มันเดือดร้อน มันขับไป

แวะไปเที่ยว รีสอร์ทของ ชาวบ้านเขา
ทั้งที่เรา ไม่ได้พัก ไม่ได้จ่าย
แหมสุขจริง นั่งมองสาว กันวุ่นวาย
จนมืดค่ำ ถึงย้ายไป กินซีฟู้ด

ไอ้เป็ดมัน ยังตะกละ ไม่เคยเปลี่ยน
แม้เล่นมุข ชวนอาเจียน มันไม่หยุด
ทำให้เรา ต้องแย่งมัน กันเป็นชุด
ท้ายที่สุด ก็ท้องบวม กันทุกราย

จนมาถึง ที่พัก ในยามค่ำ
ก็มาเริ่ม ธุรกรรม ต่อกันใหม่
ดีดกีต้าร์ ชูสุรา คว้าเมรัย
รับแขกใหม่ หุ่นควาย คือไอ้ป๋อง

แต่กระนั้น ความชรา และความอิ่ม
เรากลับจิบ เพียงจิ๋มจิ๋ม ไม่จองหอง (จิบจิ๋มจิ๋ม = กินเหล้าน้อยๆ ตุ๊ดๆ)
แล้วค่อยแกล้ง ทำเมา เอาคะนอง
แหกปากร้อง เพลงลั่น กันระบือ

และวิญญาญ บริหาร ก็เข้าหา
เราจึงพา กันแบ่งงาน ตามหนังสือ
มีตลก โดยไอ้เหลา ที่เล่าลือ
มีดีเจเปิดเพลงชื่อ ไอ้ตั้มหล่อ

ไอ้เหลาแม่ง อู้งาน จึงซื้อแผ่น –
วีซีดี มาเปิดแทน มุขเหลือขอ
แต่ตลก ขำจริง ให้กลิ้งรอ
เกมส์กำจัด จุดอ่อนน่อ ขอแนะนำ

จนดึกดื่น คืนร้าง น้ำค้างร่วง
เราจึงช่วง ชิงเตียง อย่างผลีผลาม
ใครนอนช้า ก็นอนพื้น ไปตามกรรม
กฎสัตว์ใหญ่ ย่อมเที่ยงธรรม นิรันดร

ตื่นตอนเช้า? ไม่ต้องเดา เราตื่นสาย
ก่อนจะเยื้อง ย้วยกาย ในความร้อน
ออกไปหา อะไรกิน และเอนนอน
รับลมอ่อน ของทะเล เห่กล่อมเรา

มองชายหญิง ที่มาวิ่ง อยู่ริมหาด
แล้วมองพลาด เห็นตัวผู้ กูละเศร้า
บรรยากาศ ดี ดี กลับมีเพียงเรา
ชายหนุ่มโสด ผู้หงอยเหงา จึงเงียบงัน

“ความรักแม่ง ไม่มี จริงหรอกมึง”
คำแก้ตัว อันน่าทึ่ง ให้ชวนฝัน
“แม่งก็มี แต่หลอกกัน ไปวันวัน”
โอ้วแม่เจ้า คำนี้มัน ช่างกินใจ

“ยังถามถึง รักแท้อีก หรือไอ้ห่า”
เป็นคำด่า ที่ทำให้ หายสงสัย
“ก็มันเป็น ซะงี้งัย ไอ้จานรัย…”
”..มันถึงหา แฟนไม่ได้ .. โธ่…พวกเรา”

จนบ่ายคล้อย เราจึงถอย ทะยอยกลับ
ค่อยค่อยขับ โอ้เอ้ และดูสาว
สาวสวยสวย ย่อมไม่สน ไม่มองเรา
สาวไม่สวย เราไม่เอา เราไม่มอง !!

จนมาเยี่ยม ราตรี ที่เมืองหลวง
เราทั้งปวงจึงแยกย้าย และถ่ายของ
กล่าวคำลา ด้วยน้ำตา ที่ไหลนอง
เพราะครั้งหน้า “กูก็ต้อง เที่ยวกับมึง”

“มึงจะเที่ยว กับใคร หรือไอ้ห่า..”
“กูจะหา ใครซักคน ไปซึ้งซึ้ง”
“โอ๊ย ไอ้เหี้ย … ฝันหวาน ไปเถอะมึง”
พวกเราจึง เที่ยวด้วยกัน เสมอมา

…

โอ้วชีวิต บัดซบ ของชายโสด
ขอได้โปรด สงสาร กันบ้างหนา
วอนหญิงสาว ขาวสวย รวยเมตตา
ทิ้งเบอร์มา พร้อมรูปถ่าย ได้บุญเอย…

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

“ไอ้เหี้ยเติ้งแม่งอ้วนว่ะ” ไอ้เม่นทักทายคำแรก ที่เห็นพุงมันรับลมทะเล
“ไอ้เหี้ย กูอ้วนโดยกรรมพันธุ์โว้ย มึงดูโครงร่างกูดิ” ไอ้เติ้งไม่ยอมรับ กลับโทษพ่อแม่
“เออ ช่าย ช่าย ” เพื่อนๆชักเห็นดีเห็นงาม เลยหันมามองพุงไอ้เม่นแทน

“และสำหรับกรณีไอ้เม่น ดูจากการกินของมันแล้ว กูว่าไม่ใช่กรรมพันธุ์ว่ะ” ไอ้ป่าน ผู้หาเรื่องปล่อยหมาออกจากปาก กลับมีไอเดียเด็ดเช่นเคย
“ไอ้เติ้งมันอาจจะอ้วนโดยกรรมพันธุ์…”

”… แต่ไอ้เม่นแม่งอ้วนโดยสันดาน”

จาก: Kate

ว้าวๆๆ
มาคนแรกหรือเราขอสงสัย
วันนี้เป็นยังงัยมาก่อนเขา
ดีใจจังไม่น่าเชื่อเกินคาดเดา
เม่นอัปเดทเวปวันสาร์ขยันจริงเอย
(คิดไม่ออกแล้ว ฮ่าๆ เอาแค่นี้ละกัน กว่าจะแต่งจบได้ อิๆ)

21 เม.ย. 2545 , 17:41 น.

จาก: ณัฐพล ดำรงสิทธิ์

555ก๊ากจริงจริงไอ้เอี้ยเอ๋ย
กูไม่เคยอ่านอะไรต๊องเท่านี้
ยิ่งนึกถึงหน้าพวกมึงนี่ใช่เลย
เหล่าชายโฉดตัวจริงแห่งไทยแลนด์
ด้วยความนับถือ
ณัฐพล ดำรงสิทธิ์

21 เม.ย. 2545 , 19:13 น.

จาก: Nooch

ปกติ ดีใจที่ มาแรกๆ
วันนี้แปลก เพราะต้องเขียน กลอนเหมือนเขา
ทั้งคนเขียน ทั้งคนอ่าน เก่งไม่เบา
นุชสู้เค้า อย่าน้อยหน้า จงว่าไป…..

น่าจะมา คอมเมนท์ หลังๆหน่อย
จะได้เกาะ คนส่วนน้อย พลอยถูไถ
เขียนง่ายๆ สั้นๆ ว่ากันไป
นี่ยังไง เขียนกลอน กันหมดเลย

กว่าจะถู และไถได้ ถึงบทนี้
เลือดตานุช แทบกระเด็น พี่เม่นเอ๋ย
ครั้งต่อไป จงอย่าเขียน กลอนอีกเลย
เอย เอ่ย เอ้ย เอ๊ยเอ๋ย ไปเลยตรู

…จบและ…

21 เม.ย. 2545 , 19:45 น.

จาก: Kate เจ้าเก่า

ก๊ากๆ นุช ใช้ได้ๆ (โดยเฉพาะท่อนจบ)

21 เม.ย. 2545 , 19:55 น.

จาก: เทพ
โฮมเพจ: http://thep2.thaidiarist.com

เป็นบุญตา ได้อ่าน เรื่องพี่เม่น
สุดจะเด่น ดูดี และฮากลิ้ง
รู้สึกขำ แทบตาย เสียจริงจริง
เห็นทุกสิ่ง แสนสุข สบายใจ

พี่เม่นน้อย กินเก่ง โดยสันดาน
เพราะพี่ท่าน โหยหิว มาจากไหน?
เพราะหิวอะไรอยู่ภายในหรือไม่?
หิวใจสาว แล้วว่า “สุขอยู่แล้ว”

[iMenn]
ชะ ชะ ช่า ไอ้น้องเทพ คอนเซ็ปแน่น
พี่ยังบ่ คิดมีแฟน แม่นแล้วเอ๋ย
แต่เห็นเพื่อน มันเพ้อพร่ำ ถึงทรามเชย
พี่ก็เลย เขียนแทนมัน เท่านั้นเอง !!

21 เม.ย. 2545 , 21:22 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

อ่อ นึกว่าหายหน้าหายตาไปไหนมาซะนาน ที่แท้ไปปล่อยพุงรับลมทะเลนี่เอง…

ม่ายด้ายโดนไล่ออกนาค๊าบ ลาออกเองอ่าฃ

เรื่องเว็บ เหอๆ อยากเลิกทำเจรงๆ มันไม่เหมาะกะนิสัยผมเท่าไหร่ (http://www.sanyo.co.th ผลงานผม) ผมอยากเขียนหนังสือมากกว่าอ่า อิอิ

อ้อ วันนี้ไปออกอากาศคลื่น FM100.5MHz มาด้วย ตอนสามทุ่ม อุอุ

22 เม.ย. 2545 , 00:48 น.

จาก: ่jane
โฮมเพจ: http://jane.thaidiarist.com

โห เก่งจังเลยค่ะ มาเป็นกลอนเลย
ยังไงทะเลเมืองไทยก็สวยสุดแล้วเนอะ
ส่วนเรื่องความอ้วนนี่ สงสัยมันเกี่ยวข้องกับวัยด้วยละมั้งคะ คิคิ

22 เม.ย. 2545 , 06:03 น.

จาก: buija
โฮมเพจ: http://motel99.com

รออ่านรอจนแทบ ขาดใจ
พี่เม่นหายเศียรไป ดับร้อน
กลับมาร่ายกลอนไว สมอยาก
เปิดอ่านแล้วสะท้อน คอมเมนต์ก็กลอน

ยาวมาก
แล้วคนคอมเมนต์ก็ดันเขียนกลอนอีก
ยาว
ยาวชะมัด
ยาวชะมัดยาด

แกล้งเป็นลมดีฝ่า
เอิ๊กกก

ปล. เพื่อให้ไม่ซ้ำคนอื่น จึงล่อโคลงสี่สุภาพแทน อิอิ
” โคลงสี่สิคะ เพราะดิฉํนคู่ควร ”
55555555555

ปล. 2 วันนี้ขอคอมเมนต์ยาว ๆ มั่ง ให้คนอ่านทีหลังได้กระอักเลือด วะฮ่าฮ่า – –

22 เม.ย. 2545 , 08:08 น.

จาก: Jandara

ความอ้วนไม่เคยปราณีใคร ทั้งชายและหญิง..เหมือนๆกับความรัก…(เกี่ยวกันบ้างมั้ยเนี่ย)

22 เม.ย. 2545 , 17:24 น.

จาก: PGung
โฮมเพจ: http://gung.evilgodzilla.com/

อยากจะเมนต์กลอนให้เม่น เล่นๆบ้าง
ที่จริงอยากทำแบบนี้มานานโข
ไม่เคยมีโอกาส ไม่คุยโต
วันนี้โอ้ ..มากันหมด ทั้งแผงเลย ..

แกรกๆ
น้องเม่นแก้ตัวสำหรับการหายไปได้น่ารักมาก
เพียงเบี่ยงเบนความสนใจไปที่กลอนเท่านั้นเอง
คนจะเล่นงานหมดมุข เทศน์เป็นกลอนเรยย
…

[iMenn]
ชะอึ๋ยจึ๋ย พี่สาว ผู้ขาวสวย
เล่นมาแซว ให้เขินขวย ไปกันใหญ่
น้องเม่นนั้น มิเบี่ยงเบน ประเด็นใด
จะเล่นงาน หรือว่าร้าย ห้ามได้ฤา

22 เม.ย. 2545 , 19:32 น.

จาก: Golf
โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.com

มาทีหลังดังกว่าหรือเปล่าวะ
ก็เอาซะเขียนกลอนให้เหมือนเขา
ว่ากลอนสดแล้วตดเพียงเบาๆ
นี่เรามั่วหรือเปล่าไม่รู้ตัว

สดจริงๆตอนนี้จะขอบอก
ไม่ได้คิดก่อนเขียนชวนเวียนหัว
ถึงรู้ว่าเขียนมั่วๆก็ไม่กลัว(ใครจะด่า)
เพราะเรามั่วตั้งแต่เกิดเกิ๊ดเกิดเอย

โอ๊ยทำไมทำไมคิดไม่ออก
อยากจะบอกว่าทำเราปวดหัว
ไปดีกว่าเดี๋ยวป๋าเม่นจะรู้ตัว
ว่าในใจเรา…ว่าแกอ้วนเอย

22 เม.ย. 2545 , 19:48 น.

จาก: GOLFee
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/GOLFee

รูปที่มีต้นไม้ใหญ่ มันเต็มและดูมีรายละเอียด
รูปเหม่อเหงาตอนพระอาทิตย์จะตก ดูมีพลังและพาฝัน
ส่วนรูปมีมือถือตรงสะพานไม้ระยองรีสอร์ท……. เท่ไม่หยอก

22 เม.ย. 2545 , 22:09 น.

จาก: kae

Do U forget me?
Im white, beautiful and kind woman. I can give you my number 1 978 4586938
Next time I will join yr trip!

22 เม.ย. 2545 , 23:51 น.

จาก: PGung
โฮมเพจ: http://gung.evilgodzilla.com/

อะฮ้าา น้องเม่น เล่นเปิดรับสมัคร
ยังไม่ทันจะพัก มาแล้วเหวย
นี่ละพ่อ ยอดงาม รอทรามเชย
เอาไปเลยเบอร์โทร โอ้โหเธอ …

มาแล้วน้องเม่นมาแล้ว
เล่นประกาศอย่างนี้อย่าลืมคัดเลือกให้ดีๆนะเจ้าคะ
แม๋นี่ถ้าบิลลี่ยังไม่ได้นั่งอยู่กลางใจหละก็ จะไม่ปล่อยให้เม่นหลุดมือเลย นี่
ฮี่….

23 เม.ย. 2545 , 18:38 น.

จาก: LittleHen
โฮมเพจ: http://littlehen.evilgodzilla.com

อันที่จริงก็เข้าข่าย ขาวสวย รวยเมตตา อยู่หรอกน่ะ
แต่ติดตรงทิ้งเบอร์โทรนี่แหล่ะ
เพราะว่าคนที่บ้านไม่อนุมัติอ่ะ อิ อิ

24 เม.ย. 2545 , 01:10 น.

จาก: Garfield

ชอบ บทนี้มากสุดเลยนะ
เป็นสงกรานต์ ที่ไม่มี การสาดน้ำ
มีแต่ขำ เอิ๊ก เอิ๊ก ใต้ฟ้าใส
เที่ยวทะเล ไม่โดนแดด ไม่โดนทราย
แถมยังไม่ เปียกน้ำ .. โอ้ว กรรมเวร

พี่ก็ไปเที่ยวมาเหมือนกันนะ สมุยๆ อ่ะ หาดส่วนตัวมาก สงบและเงียบเป็นที่สุด

24 เม.ย. 2545 , 15:32 น.

จาก: tommyboy
โฮมเพจ: http://www.thai.net/tommyboy

เอิ้ก…….. ๆๆ ดีฟ่ะ สงกรานต์ได้ไปเที่ยวทะเลด้วย อิดฉาฟ่ะ…….. เราอ่ะได้แต่เที่ยว ๆ สาดน้ำอยู่แถว ๆ นี้อ่ะ เศร้า ๆ

24 เม.ย. 2545 , 18:00 น.

จาก: Gung

สงกรานต์จบไปเป็นเดือนแล้ว เม่น
ครั้งต่อไปจะติดอะไรอีกล่ะ พ่อ

26 เม.ย. 2545 , 21:44 น.

จาก: Maia

ตอนแรกว่าจะแวะมาถามไถ่เฉย ๆ ว่าสบายดีรึเปล่า เห็น up แล้วก็เลยนั่งอ่านซะเพลินเชียว .. ถ้าไม่ยุ่งมาก ก็ทักทายกันบ้างสิคับ .. เพื่อนหายไปคนก็เป็นห่วง .. (แต่ที่แท้ไปเที่ยวนี่เอง) .. __|

27 เม.ย. 2545 , 08:26 น.

จาก: ซาบรุ๋ย น้องกักขฬะ
โฮมเพจ: http://motel99.com

ลัลลา ลัลลา ลัลลา

ไม่มีอะไร
มาโพสเล่น
เป็นความสำราญส่วนตัว
กิ้ว กิ้ว

เอาหนุ่มเหนือมาฝากหนูซัก 5 คนนะพี่ ( จะเอามาดายหญ้าที่บ้าน ) กิ้ว กิ้ว

27 เม.ย. 2545 , 20:06 น.

จาก: Py

เหงาเหงาเหงา ….เหงาเหงา…เหงาเหงาเหงา
เหงาเหงาเหงา….เหงาเหงา….เหงาเหงาหง่าว…
เหงาเหง่าเง่า….เง๊า..เหงา….หง่าวหง่าว…ง่าวววว
…เหงาเง๊าเหงา…หง่าวหง่าว..แง๊วววววววววว…
อาร์ ยู เรดดี้

[iMenn] ขึ้นค่าย 4-5 นี้แน่นอนครับ นัดเพื่อนๆได้แล้วบางส่วน ส่วนการนัดหมาย(ค่ำคืน)ในกรุงเทพฯ ก็สแตนด์บายอยู่ขอร้าบ

28 เม.ย. 2545 , 10:28 น.

จาก: Jai

ว่าจะไม่ด่าแล้วนะเม่น แต่แกหายหัวอีกแล้น อิ อิ

29 เม.ย. 2545 , 18:05 น.

จาก: เทพ
โฮมเพจ: http://thep2.thaidiarist.com

อ๊า…อยากขึ้นค่าย

29 เม.ย. 2545 , 22:52 น.

จาก: น้อง1

ขำดีจังค่ะ

30 เม.ย. 2545 , 22:50 น.

จาก: Golf
โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.com

เวรกรรม แล้วพี่บรุ๋ยลงwebอะไรนั่นน่ะ

1 พ.ค. 2545 , 05:07 น.

จาก: พี่ซาบรุ๋ย
โฮมเพจ: http://motel99.com

อิอิ

ก็ถ้าเว้บเค้ามี tracking
จะได้ตรวจสอบพบว่า
มีคนคลิกมาจาก imenn.com ตั้งเยอะไงจ๊ะ
กรึ๋ยย

ว่าแล้ว
คลิกจิ
เพิ่มยอดให้เว้บเค้า
ผ่านเว้บพี่เม่น ฮี่ ฮี่

1 พ.ค. 2545 , 09:38 น.

จาก: Garfield

เจ้าเม่น ทำไม ช่วงนี้หาย(ไปกับจ้อย) เลยละ

[iMenn] แหะ แหะ … งานเยอะ+เที่ยวเยอะคร้าบบบ รออีกแป๊บบบเดี๋ยว

2 พ.ค. 2545 , 19:07 น.

จาก: Jai

เม่นจ๋า ทำไมช่วงนี้เข้าเว็บห้องไม่ได้เลยล่ะคะ

[iMenn] แหะ แหะ Server มันเจ๊งน่ะจ้า แบบว่าใช้ของถูกก็งี้แหละ ตอนนี้เพิ่งเขียนสคริปท์บอร์ดใหม่เสร็จ เดี๋ยวเอามาโชว์เด้ออ

5 พ.ค. 2545 , 18:43 น.

จาก: GOLFee
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/GOLFee

พี่เม่น ฮาโหล พี่เม่น เกือบจะครบเดือนแล้วนะครับ พี่เม่น ที่พี่เม่นไม่อัพได นะครับพี่เม่น

8 พ.ค. 2545 , 15:46 น.

จาก: JAI

เออ เม่น เออ รู้สึกว่าจะล่วงเลยมาได้เกือบจะสองอาทิตย์แล้วนะที่ไม่ได้เขียนอะไรเพิ่มเนี้ยะเพื่อน หรือว่างานหนักจ๊ะ

8 พ.ค. 2545 , 18:16 น.

จาก: บุ๋ยจ๋า

ไดอารี่พี่เม่นอัพเดทด้วยความถี่เท่าไหร่

ก. รายปักษ์
ข. รายเดือน
ค. รายไตรมาส
ง. รายล้อมไปด้วยน้อง ๆ มาถาม แกจึงจะอัพ

เฉลย :: เอ่อ บุ๋ยก็ไม่รู้เหมือนกันฮ๋ะ แต่รู้สึกว่าคอมเมนต์ที่นี่เร็วดี เดี๋ยวจะเอารูปมาโพสเล่นเพื่อความสำราญใจ เย้ ๆ

ปล. มาชมมาเชียร์มาเชลียร์ แอบดูเว้บบอร์ดค่ะ ฮี่ ฮี่

9 พ.ค. 2545 , 22:20 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

ไดอารี่ทั่นพี่เม่น ท่าทางจะเป็นรายสหัสวรรษ ไม่ขึ้น 000 อีกที ไม่เขียน 555

10 พ.ค. 2545 , 12:31 น.

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• ข้อคิดในระยะนี้, DesignEDGE 2005
• ทริปไมอามี่
• ทริปนิวยอร์ค
• เรื่องราวของ 1 สัปดาห์ก่อน

สุดสัปดาห์ที่ไปเที่ยวบ้านไอ้บู รีสอร์ทกาซะลอง เมืองกาญจนบุรีค้าบ

คืนวันศุกร์ : ไปนอนค้างบ้านไอ้วิทย์ เนื่องจากยัยโอ๋ไม่อยากกลับเข้าบ้าน และไอ้วิทย์ไม่ไว้ใจว่า ไอ้เม่นมันจะสามารถตื่นมาทันเวลานัด
เช้าวันเสาร์ : นัด 8 โมงเช้าที่เกษตรฯ ไอ้โอมาตรงเวลาเหมือนเดิม (..ตลอดสิบกว่าปี – มันไม่รู้จักปรับปรุงตัวซะเลยโว้ย) ตามมาด้วยไอ้วิทย์ ไอ้เม่น ยัยโอ๋ ไอ้บู ไอ้ฮอล์ล และปิดท้ายด้วยไอ้หมู ที่ดันพาแฟนของมันมาด้วย (ชื่อน้องอุ๊)

ไอ้โอ “เฮ้ย ไอ้หมู … ไม่ใช่คนเดิมนี่หว่า”
ไอ้เม่น “ไอ้หมู แล้วน้องอีกคนที่พามาคราวก่อนล่ะ เค้าไม่มาหรอ”
ไอ้ฮอล์ล “ไอ้หมูทำไมเข้าห้องน้ำนานวะ โทรหาอีกคนหรอมึง”

ฯลฯ

ประโยคเหล่านี้เป็นคำทักทายตามมารยาท สำหรับเพื่อนที่ดันพาแฟนมา แน่นอนว่า ทุกคนก็รู้ว่าอำกันเล่น แต่มันทำให้เลิกรากันหลายคู่ได้จริงๆนะเออ ฮ่า ฮ่า

จนเก้าโมงกว่า จึงได้ออกจากกรุงเทพ และแวะสถานที่ใสๆ ที่เพื่อนวิศวะคงไม่คุ้น เช่น วัดบนเขา แพริมน้ำ ถ้ำหินงอกหินย้อย ฯลฯ จนกระทั่งถึงบ้านไอ้บูตอนค่ำๆ

และเนื่องจากไอ้เม่นเหนื่อยมากๆที่ดันเผลอปีนเขาแบบหนุ่มๆ มันจึงไม่ค่อยจะมีแรงทั้งเล่นกีตาร์ และ กินเหล้า คราวนี้เลยได้แต่นั่งดูดาว และคุยกัน

ไอ้วิทย์ว่าอาจจะแต่งงานปีหน้า (ความจริงที่บ้านมันอยากให้แต่งปีนี้ แต่มันบอกว่าเร็วไป) ยัยโอ๋กำลังจะมาเป็นอาจารย์ที่ธรรมศาสตร์ ยังไม่คิดจะมีแฟน เพราะเธอบอกว่า “ยังอยากเที่ยว อยากจัดทัวร์ เป็นครูสอนแอโรบิค(ชะช้า…) และทำอะไรต่อมิอะไรอีกมาก-อยู่ ” ไอ้โอยังไม่คิดจะทำงานวิศวะ (แม้ว่าบริษัทเพื่อนคนหนึ่งจะให้ทุนไปอเมริกา แต่มันเสือกเกลียดอเมริกา) เลยเป็นครูสอนเด็กมัธยมต้นอยู่ ด้วยเหตุผลว่า เด็กพวกนี้ยังมองโลกด้วยสายตาที่บริสุทธิ์

ไอ้เม่น “ไอ้ห่าโลลิค่อน แล้วมึงไม่สอนเด็กมัธยมปลายด้วยวะ”
ไอ้โอ (มาดเท่ๆ ใสๆ) “กูไม่ค่อยชอบเด็ก ม.ปลายว่ะ เค้าไม่ใสเหมือนเด็กแล้ว แต่ก็ยังไม่โต”
ไอ้หมู “อะไรวะ แล้วทีเด็กมหา’ลัยล่ะมึง กูเห็นมึงก้อร่อก้อติกอยู่”
ไอ้โอ (ใบหน้าเปลี่ยนมาเป็นกรุ้มกริ่ม) “เฮ้ย ไอ้ห่า … ก็เด็กมหา’ลัยเค้าโตแล้วนี่โว้ย ถือว่าเป็นอีกรสนิยมนึง”

รูปเมื่อ 3 ปีก่อน ณ บ้านไอ้บู (บ้านไม้ 1 ชั้น เฟอร์นิเจอร์ครบ กลิ้ง 3 รอบก็ทั่วบ้านแล้ว)

แล้วก็คุยกันถึงเรื่อง 3 ปีก่อน ที่เพื่อนๆมากันเต็มล้นบ้านหลังนี้ ตอนนั้นคนเยอะมากจนใครใคร่ทำอะไรก็ทำไปเถิด มีวงเล่นไพ่ มีวงเล่นเกมส์ขำๆ มีวงกีต้าร์ มีวงเหล้า ไอ้หมูเมานอนตาย ไอ้ชูกระดกเพียว แล้วก็ตายมั่ง ยัยกิฟท์ตอนนั้นกำลังเฮิร์ท กินเหล้าเมาแล้ววิ่งลงสระน้ำด้านหลัง ไอ้ฮอล์ลเลยไปคว้าไว้ ยัยกิฟท์เลยมาอ้วกในห้องน้ำแทน ให้ไอ้เม่นมาล้างอ้วก หลังจากนั้นก็เมาถึงขั้นทำให้นักศึกษาแพทย์วิทย์กับเด็กวิศวะอย่างไอ้บู หามเธอไปส่งโรงพยาบาลกลางดึก และนอนพัก 1 คืน

โอ้ววว ความแก่ทำให้นึกถึงความหลัง และทำให้อยากกินเหล้าและด่ายัยกิฟท์อีกจัง โฮ่ โฮ่ (อยากรู้รายละเอียดการนินทา กรุณาวางมัดจำก่อน 1 มื้อ อิอิ)

แต่คราวนี้ไม่มีวงเหล้าวินาศสันตะโรเยี่ยงนั้น เช้าวันรุ่งขึ้น เราจึงขับรถกลับมากรุงเทพฯอย่างเรื่อยๆ เอื่อยๆ ด้วยความแจ่มใส แวะหาอะไรกินตามทางบ้าง ทั้งที่ยัยโอ๋บอกว่า อย่ากลับเย็นนัก เพราะเธอต้องมาขึ้นรถที่หมอชิตเวลาบ่ายสอง (เพื่อเดินทางต่อไปเพชรบูรณ์ อีก 6 ชั่วโมง)

กระนั้น ความโอ้เอ้ กับความรถติด (บวกกับความร้อน ที่ทำให้เรารู้สึกว่า ช่างซวยซะเหลือเกิน) ก็มหาศาลจนทำให้เธอขึ้นรถเที่ยวที่เธอคาดไว้ – ไม่ทัน เลยต้องรอคันต่อไป

…..

ค่ำๆวันนั้น ยัยโอ๋โทรศัพท์มาหาผม บอกว่า เธอเพิ่งผ่านรถบัสคันที่เธอเกือบจะได้ขึ้นไปนี่เอง..

รถนั้นคว่ำอยู่พร้อมๆกับรถอื่นๆอีกเกือบยี่สิบคัน พร้อมๆกับที่ข้างถนน เต็มไปด้วย ร่างของคนบาดเจ็บ กับศพอีกจำนวนหนึ่ง

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

ขณะที่กำลังโอภาปราศรัยในเรื่องของความรัก ชาย-หญิง ได้ที่ ไอ้วิทย์ ที่วันนี้ประกาศเลื่อนขั้นตัวเอง จากตำแหน่ง King of Joke มาเป็น Lord of the Joke (เพื่อความร่วมสมัย) ก็รู้สึกว่า ต้องกล่าวมุขเฉลิมฉลองตำแหน่งใหม่ซะหน่อย

ไอ้วิทย์ “เฮ้ย พวกมึงรู้มั้ย ผู้หญิงเนี่ย ก็เปรียบเหมือนตีน..!”
แล้วบัดนั้น ทั้งวงที่กำลังเฮฮาอยู่ ก็พลันเงียบกริบ … ก่อนหน้านี้มันปล่อยมุขตลกฝืดมาหลายมุขยังพอให้อภัยได้ แต่มาเล่นมุขพาดพิงสิทธิสตรีเช่นนี้ “ไอ้หมู”เห็นว่า .. มันม่ายถูกต้อง!!

ไอ้หมู “เฮ้ย มึงพูดอย่างนี้ไม่ถูก มึงก็รู้ว่า กูน่ะ ให้เกียรติผู้หญิงแค่หนายยย” ก่อนจะหันหน้าไปทางแฟนสาว ที่กำลังงอนติดพัน

ไอ้วิทย์ “เฮ้ย มึงฟังให้จบก่อนโว้ย ผู้หญิงน่ะ เปรียบเหมือนตีน..”

“แต่ผู้ชายน่ะ เปรียบเหมือนลูกฟุตบอล ยอมให้เธอจะเตะไปทางไหนก็ด้ายยยย”

หมายเหตุ : สำหรับเพื่อนที่ว่างๆ สนใจจะไปถล่มเว็บบอร์ดใหม่ที่ไอ้เม่นเพิ่งเซ็ท ขอเชิญที่ http://www.giftfromthai.com/friends/yabbse ได้เลยขอรับ ลองสมัครสมาชิกดูนะขอรับ

จาก: buija

Test

6 เม.ย. 2545 , 09:22 น.

จาก: buija

เมื่อกี้มัน hang อ่า แหะ แหะ

แค่จะบอกว่า พี่โอ๋คลาดแคล้วเพราะทิดเม่นแน่เรยยย อิอิ

By the way , ขอค้านที่ว่า ผู้หญิงจะเตะลูกฟุตบอล—เพราะสมัยนี้ต้อง กระทืบ แทนเตะเจ้าค่ะ 5555

6 เม.ย. 2545 , 09:24 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

คนเราถ้ายังไม่ถึงที่ตาย ก็ไม่ตายง่ายๆ หรอกครับ อุอุ แบบนี้เรียกได้ว่า พวกทั่นพี่เม่น เป็นผู้มีพระคุณ ช่วยชีวิตพี่โอ๋เค้าไว้… ต้องตอบแทนด้วย 1 มื้อใหญ่ คับ

ปัจจุบันนี้ ไอ้บอล ก็เป็น “ลูกบอล” กลมๆ ให้สุดที่รักเตะเล่นไปมาอยู่แล้ว

6 เม.ย. 2545 , 15:09 น.

จาก: เทพ
โฮมเพจ: http://thep2.thaidiarist.com

โอ้….ยังมีคนที่ไม่เลทอยู่อีก
ผมเองก็พัฒนามาเป็นเลทสักครึ่ง-1hrแล้วเรียบร้อย

6 เม.ย. 2545 , 19:02 น.

จาก: Gung
โฮมเพจ: http://gung.evilgodzilla.com/

เหอๆ ลงท้ายได้สยองดีมาก

มันสอนให้เรียนรู้ที่จะมองโลกในแง่ดีไว้ แม้จะพลาดรถก็อย่าโวยวายเพราะอาจจะโชคดีก็ได้ เลยต้องพลาด..
เอื๊อกก

6 เม.ย. 2545 , 21:09 น.

จาก: Golf
โฮมเพจ: http://golf_diary.thaidiarist.com

ทำไมผมไปก่อนเวลาอยู่คนเดียวอ่ะ

6 เม.ย. 2545 , 23:57 น.

จาก: แจ๋วส้ม
โฮมเพจ: http://littlehen.evilgodzilla.com

อันว่า ลูกฟุตบอล ก็มีหลายประเภท อะนิ
ฟุตบอลหนัง ฟุตบอลพลาสติก
เอ..แล้วมีแบบไหนอีกมั้งอะ
อืมๆ ช่างเหอะๆ ขี้เกียจนึกแล่ะ
คืออยากจะบอกว่า…
ถ้าไปเตะเอาลูกฟุตบอลไม่ค่อยดี
ก็พาลจะทำให้เท้าเจ็บได้เหมือนกันอ่า

7 เม.ย. 2545 , 01:25 น.

จาก: aoaey
โฮมเพจ: http://aoaey.thaidiarist.com

เพ่เม่นรู้ป่าว คนแก่เท่านั้นที่คุยกันถึงเรื่องเก่า ๆ
เพราะฉะนั้น ไดของวันนี้ได้บ่งบอกได้ว่า
เพ่เม่นแก่แล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ง้านเอ้ต้องเรียกใหม่เป็นปู่เม่นถึงจะถูก คิคิ

8 เม.ย. 2545 , 00:18 น.

จาก: SpygirL

กรี้ดดด อ่านแล้วเป็นห่วง กลัวน้องเม่นจะกลิ้งหล่นจากเขา แหม ลืมวันลืมเวลาเหรอจ๊ะ รู้น่าว่ายังมีไฟแต่น้ำหนักไม่ให้ เอ้ย ไม่ใช่ แต่ก็ระวังสุขภาพตัวเองหน่อยนะ อย่าทะเล้นเหมือนสมัยหนุ่ม ๆ ไป คิคิคิคิคิ ป้าล้อเล่นน่ะ ^__-

8 เม.ย. 2545 , 08:46 น.

จาก: pY

เรื่องเก่า..เล่าหนนึง..ก็ใหม่เองแหละ
เรื่องเก่าๆของคนคนหนึ่ง…จะเป็นเรื่องใหม่ๆของอีกคนเสมอ…
ซตพ…เล่าเรื่องใหม่..ยังไม่แก่…

9 เม.ย. 2545 , 12:57 น.

จาก: ซาบรุ๋ย

พี่เม่นจ๋า

บุ๋ยคิดว่า งวดหน้าพี่เม่นต้องเขียนว่า ” บันทึกของสัปดาห์ที่แล้ว-แล้ว” นะเจ้าคะ เอิ๊กกก

11 เม.ย. 2545 , 21:05 น.

จาก: Keng

Good ole time…Like yesterday…But pass so soon.

12 เม.ย. 2545 , 03:20 น.

จาก: พี่โอ๋

เฮ้ยคนข้างบนน่ะ เก่งไหนวะ ใช่ไอ้เก่งพระบิดหรือเปล่า ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ขอแอบกัดหน่อยเหอะ เหอ เหอ

ไหงมาปล่อยไก่แถวนี้อ่ะคะ “Good OLE time ”
สงสัยชอบกินโอเล่มากแน่เลย…
“But pass so soon.. . ไม่อยากให้มันผ่านไปเร็วนักก็อมอีกเม็ดสิคะ อิ อิ

ฟังเม่นเล่าบรรยากาศเมื่อสามปีก่อน เหมือนหนังฉายใหม่ในความทรงจำ ชีวิตนักศึกษา ไม่ว่าสถาบันไหน พี่ว่ามันก็ครือๆกันแหล่ะเนอะ

ว่าตะว่า แอบมาอินเทรนย้อนความหลังเหมือนนิหว่า..

12 เม.ย. 2545 , 04:36 น.

จาก: Mrs.Rose

แวะมาอ่านแล้วอ่านอีก จากที่ไม่คอมเมนท์อาไรไว้ ก็ยังไม่มาอัพเสียที มาวันนี้เลยเขียนอะไรไว้สักหน่อย ให้เวลาอีก 1 อาทิตย์ ถ้าเลยจากนั้นแล้วยังไม่อัพ…อืมม ก็ไม่รู้จะทำไงดีเหมือนกัน อิอิ

12 เม.ย. 2545 , 13:50 น.

จาก: ป้ากอล์ฟ

น่านเดะ หายหน้าหายจมูกไปเชียว มา ๆ ๆ ๆ กลับมาให้จับประแป้งซะดี ๆ วันนี้วันสงคราม เอ้ย…สงกรานต์

13 เม.ย. 2545 , 12:41 น.

จาก: Keng

To pOh+

Im sorry. But I think OLE is a slang means good things in the past, such as Good OLE Henry.
I know whats “OLD” means and know how to spell it krub.

14 เม.ย. 2545 , 05:40 น.

จาก: โอ๋

กึ๋ยส์…หน้าแตกเลยตรู
มะได้ว่า ว่าคุณไม่มีความรู้ แต่เรื่องพิมพ์ผิดมันเกิดขึ้นได้บ่อยๆนิคะ
สงสัยว่าจะไม่ใช่เก่งที่เรารู้จักแฮะ… เก่งเพื่อนเรามันไม่สุภาพหยั่งงี๊นิหว่า.. ขออภัยคุณเก่งตามท้องเรื่องนี้ด้วยละกัน

14 เม.ย. 2545 , 13:50 น.

จาก: ใจ

เฮ้ย เม่น กลับมาเขียนบันทึกหน้าต่อไปได้แล้ว เข้ามาหลายรอบแล้วก้อยังไม่มีอันใหม่ซะกะที ย้ายตัวอ้วนๆของแกมาเขียนด่วน
ปล.ถึง โอ๋เพื่อนร้าก แกจะปล่อยไก่ หน้าแตกตั้งแต่ม.ปลายยันตอนแก่เลยหรือจ๊ะ แต่ถ้าไม่ปล่อยไก่ก้อไม่ใช่โอ๋ตัวจริงซิเนอะ by the way ดีใจด้วยนะที่แกรอดตายไม่เป็นอะไร รักษาตัวด้วยละกัน

15 เม.ย. 2545 , 08:02 น.

จาก: GOLFee
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/GOLFee

สวัสดีปีใหม่ไทยครับพี่เม่น

” เค้าไม่ใสเหมือนเด็กแล้ว แต่ก็ยังไม่โต ”
ประโยคนี้มันคุ้นๆนะครับ คล้ายๆกับว่าจะมีเด็กม.ปลายสักคนนึงร้องเพลงนี้เป็นภาษาอังกฤษ

17 เม.ย. 2545 , 00:00 น.

จาก: Jandara
โฮมเพจ: http://thaidiarist.com/diary/Jandara

แวะมาเยี่ยมจ้า หวังว่าเม่นสะบายดีนะ

มุขลูกฟุตบอลนี่จะประมาณมุขที่ผู้ชายบอกว่าเมียต้องคลานเข่าเข้ามาหาทุกครั้ง ไม่ใช่อะไรหร็อก คือ พอเมียขึ้นเสียงทีไร วิ่งเข้าไปหลบใต้เตียงทุกที เฮ้..ผู้ชายกลัวเมียจงเจริ๊ญ…

18 เม.ย. 2545 , 15:21 น.

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• เที่ยวทะเล กับสาวกแห่งชูชก
• ตุ๊ดแข็งแรง : กองทุนรวมฯ
• เพื่อนๆบดินทร์ (ต่อ)
• เพื่อนๆบดินทร์
• ปาย และภาพถ่ายของเธอ

… แต่สำหรับ “แก๊งค์ลูกหมู” ที่ไปเที่ยวทะเลและกระทำชำเรากับซีฟูดปริมาณ 10 คนโอบคราวนี้ กลับคิดว่า ชูชกอันเป็นฮีโร่ของพวกเรา ไม่ควรโดนกล่าวหาเช่นนั้น .. สารัตถะแห่งชีวิต (หากไม่นับการเสียวตายแล้ว) ควรจะต้องเป็นการ อิ่มตาย ต่างหาก ที่น่าเคารพยกย่อง คำพูดยืนยันหนึงก็คือ เมื่ออาหารพร่องจากโต๊ะไป 10% เราก็ต่างเห็นตรงกันว่า ..

“ถ้ากินเพื่ออยู่ เท่านี้กูก็เรียกว่าอิ่มแล้วล่ะ..”

(ไอ้ตามบอกว่า กินอย่างนี้ ที่ทำงานกูเรียกว่า “กินอย่างกะถังขยะ”)

ทริปคราวนี้ มันเริ่มขึ้นประมาณวันพฤหัส เมื่อไอ้ป๊ะเห็นว่า อยากไปพักผ่อนที่ชายทะเลแถวชะอำ (ขอเน้นว่า พักผ่อน ไม่ใช่การเที่ยว เพราะการเที่ยวมันเหนื่อย..) และเห็นว่า ไอ้เม่นมันว่าง จึงชวนไป ว่าจะไปซัก 2-3 คน แต่ไปๆมาๆ ดูท่าพวกว่างงานจะมากกว่าที่คิด วันศุกร์เราเลยขับรถออกเดินทางไปกัน 5 คน และ วันเสาร์ ตามไปอีก 2 คน

และไปถึง ก็ไม่ได้ทำอะไรหรอก ก็มีแค่กิน กิน กิน กิน กับ นอนตากลมทะเล

จนทำให้กระผมนึกถึง Email ที่ส่งต่อๆกันมาว่า ถ้าวันหนึ่ง คุณสามารถไปที่ชายทะเล แล้ว ไม่ลงไปเล่นน้ำทะเลได้ แสดงว่า คุณแก่แล้ว

“ไอ้เหี้ย พวกเราไม่เล่นน้ำทะเลตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว นอกจากเมาแล้วลงไปอ้วก”
“ช่าย ช่าย อีเมวมันพูดมั่วซั่ว”
“งั้น มึงคิดว่า ควรจะแก้เป็นยังไงดีวะ ไอ้อินดิเคเตอร์ความแก่เนี่ย”
…
หลังจากเงียบกันไปพักใหญ่ (เพราะสมองยังไม่ชินกับการใช้ความคิด) ก็มีเพื่อน (ตะกละๆ) คนหนึ่งเอ่ยแทรกขึ้นมา

“มันต้องบอกว่า – ถ้าวันหนึ่ง คุณอยู่ในวงเหล้า แล้วสามารถมองดูกับแกล้มเต็มจาน โดยไม่รีบแย่งเพื่อนกินได้นั้น … แสดงว่า คุณแก่แล้ว – ต่างหากโว้ยยยย”

“อืม จริง จริง จริง” เพื่อนที่เหลือกล่าวโดยพร้อมเพรียงกัน

ในตอนเย็นวันเสาร์ เมื่อไอ้ตั้ม(ภาคโลหะ หน้าง่วง) บอกว่า มันจะไปหาครอบครัวที่หัวหิน แล้วไอ้ป๊ะดันรู้ว่า ไอ้ตั้มมีบ้านพักติดทะเลที่เขาตะเกียบ (แถวหัวหิน) พวกเราจึงเห็นพ้องกัน ควรไปพัก(ฟรี) ที่บ้านมัน

เย็นนั้นจึงพบกับหาดขาวๆ กว้างๆ ไม่มีเก้าอี้และร่มกันแดดติดกันเป็นพรืดเหมือนชะอำ และนอกจากนั้น นาย ต. (คนไม่มีแฟน) ยังพบกับสาวสวยเสื้อเขียว ผู้มาเดินคนเดียวที่ชายหาด

สาวสวยเข้ามาทักไอ้ ต. “เอ่อ บ้านพักที่นี่เต็มหรือยังคะ”
นาย ต. ”…” เงียบไป 1 ชั่วโมง ด้วยความต๊กกะจาย ที่ชีวิตนี้มีผู้หญิงสวยมาพูดกับมันก่อน
สาวสวย … (เดินจากไป)

ต่อมาไม่นาน สาวสวยเดินคนเดียวริมหาด กำลังดูเปลือกหอย มีอยู่หนึ่งวินาที ที่เธออยู่ห่างจากไอ้ ต. เพียง 1 เซนติเมตร (ขอใช้มุขของพี่หว่องคาไวหน่อยเด้อ)

แต่แทนที่จะเดินเข้าไปหาสาวเจ้าเหมือนในหนัง แล้วกล่าวว่า “อีก 24 ชั่วโมงคุณจะตกหลุมรักผม” ไอ้ ต. กลับยืนนิ่ง และ ทำหน้าโรคจิตที่คิดว่าดูหล่อที่สุดในชีวิต

หลังจากนั้น

พระอาทิตย์ตกดิน เพื่อนๆของสาวเจ้ามาตามไปกินข้าว ไอ้ ต. ก็ถึงเวลาเริ่มเอ่ย

“โธ่ เธอไปซะแล้ว ไม่งั้นนะ กูเข้าไปถามเบอร์โทรแล้วเนี่ย…”

ไอ้ ตั้ม เห็น นาย ต.เพิ่งปล่อยหมาออกมาจากปาก ก็เกิดอาการหมั่นไส้ แต่ด้วยวิสัยทรรศของนักธุรกิจอย่างมัน จะด่าตรงๆก็คงกระไรอยู่

“ไอ้เหี้ย ต. …”
“มึงก็รู้ว่า …”
”..การลงทุนมีความเสี่ยง..”
“แต่เมื่อกี๊ ..”
”.. มึง เปลี่ยนโอกาสให้เป็นวิกฤติ ไปแล้วโว้ยยยย ..”

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

หลังจากไอ้เหลา ได้เสนอทรรศนะเรื่องการ LayOff ว่า ควรหมายถึง การออฟไปนอน (เพราะ Lay แปลว่า นอน) เพื่อนหลายคนเริ่มคุยสรรเสริญถึงความอัจฉริยะของเหลา ที่ฉายแววออกมาตั้งแต่อายุยี่สิบกว่าขวบ และเห็นว่า ไอ้เม่นควรเอาเรื่องราวเหล่านี้มาเปิดเผยอีก

โปรดอ่าน …

ตอนนั้นมันเป็นช่วงเศรษฐกิจขาลง มีการเปิดท้ายขายของของคนเคยรวยทั่วประเทศ
ไอ้เหลาได้ยินแล้วก็ทำหน้าทำแม่งๆ สลดในความเป็นคนร่างเล็กของมัน

” ไอ้เหี้ย … เปิดท้ายขายของของคนเคยรวย … กูว่าเพื่อนเราไปได้ไม่เยอะว่ะ ..”
” … กูว่า คงมี นาย XXX นาย XXX นาย XXX (มันเอ่ยชื่อของคนที่มีรูปร่างสูงใหญ่ยาวกว่าชาวบ้านมา 2-3 คน) ที่จะไปได้”

“ทำไมวะเหลา … ” เพื่อนๆต่างถามด้วยความสงสัย

“ไอ้ห่า ก็พวกนั้นไม่เหมือนพวกมึงนี่หว่า…”

“เพราะมัน เคยลวย”

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• บันทึกของสัปดาห์ที่แล้ว
• ตุ๊ดแข็งแรง : กองทุนรวมฯ
• เพื่อนๆบดินทร์ (ต่อ)
• เพื่อนๆบดินทร์
• ปาย และภาพถ่ายของเธอ

ปีใหม่คราวนี้ไปเที่ยวแพกัน เพราะดูจากตัวเลือกแล้ว การไปภูเขานั้นจะเหนื่อย ส่วนการไปทะเลนั้นหนาวไป เพื่อนๆวิศวะที่คิดแค่ว่าจะเปลี่ยนที่กินเหล้า ก็เลยตกลงไปกาญจนบุรีกัน

เช้าวันออกเดินทาง มีคนตื่นทันไม่มากนัก (นัด 9.00 น. ไอ้เหลาว่า 9.30 น.ล้อหมุน แต่รู้สึกคนส่วนใหญ่จะนอน) เลยไปกันด้วยรถไอ้ฮั่นแค่คันเดียว แล้วตอนบ่ายไอ้ดิ๋มขับไปอีก 1 รวมเป็น 2 คัน แต่มีทั้งหมด 12 คน (เพราะไอ้ป๊ะเสือกมาสมทบทีหลัง) ก็นับว่าแออัดกันพอสมควร

เดินทางตอนกลางวัน ชมนกชมไม้ ชมน้ำตก ชมสะพาน กันอย่างผิดวิสัยคนขี้เกียจแล้ว ก็มาถึงเวลาค่ำคืนที่แสนโรแมนติคเสียที ตอนแรกไอ้ฮั่น – พ่อบ้านผู้ดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายและการช้อบปิ้ง – แนะนำว่า เราโตๆกันแล้ว คงกินเหล้าไม่เยอะนัก เลยซื้อ Red ไป 4 ขวด

แต่แล้วคืนนั้น….

ไอ้เซ.. บุรุษร่างเตี้ยแต่จิตใจสูงส่ง กล่าวถ้อยคำคิดถึงเพื่อนด้วยการเริ่มประโยคว่า “มึงไม่แดกก็ตุ๊ดแล้วไอ้ห่า…”
พร้อมกับหันไปทางไอ้ตาม อดีตผู้สามารถกระดกเหล้าแสงทิพย์(เพียว) หมดกลมได้ในเวลา 2 นาที เอ่ยถาม
”… รึว่างาย .. ท่านจักรพรรดิ”

“มึงเห็นกูใส่กระโปรงอยู่รึ .. น้องเซ ..” ไอ้ตามกล่าวด้วยอาการสุภาพและไว้ตัวเล็กน้อย เยี่ยงจักรพรรดิทั้งหลาย

…
แต่บัดนั้น ดูเหมือนไอ้เม่นจะไม่เห็นด้วย หรือไม่ทันฟังสัญญาณเริ่มรบ ก็สุดจะเดา แต่มันก็ยังเล่นกีตาร์นุ่มๆในท่วงทำนองสุเมธแอนเดอะปั๋ง ผสม ธีร์ ไชยเดช บวกกับ อินโนเซ็นต์ …

ไอ้เซไม่สบอารมณ์ ยื่นระยางของมันออกมาพร้อมกับขอเพลงไอ้เม่น

“เฮ้ย เม่น กูขอเพลงหน่อยดิ …”
” .. เอาเพลง ช้าๆ ซึ้งๆ ….. ”
” .. แต่ แรงๆ … นะโว้ยยย”

ว่าแล้วมันก็ก่นเพลงพงษ์พัฒน์ด้วยความเมามัน เป็นสัญญานเริ่มต้นแห่งคืนอันหฤโหด …

10 นาทีแรก เหล้าหมด 1 ขวด..
3 ชั่วโมงต่อมา Red หมด 4 ขวด ว็อดก้าหมด 2 กลม ไวน์แดงหมด 3 ลิตร สเปร์หมด 1 กลม

และจบลงด้วยอาการอันน่าเวทนาของเหล่าปีศาจสุราทั้งหลาย …
ขณะที่น้อยคนนักจะสังเกตว่า เพื่อนบางคนมีพฤติกรรมการกินเหล้าที่น้อยผิดปกติไป .. มันชื่อว่า ไอ้เหลา …

ตอนเช้าวันต่อมา เราตัดสินใจไปชมวัด และไปเที่ยวต่างประเทศ (คือพม่าน่ะขอรับ)
ความจริงการเดินทางก็ไม่ไกลมาก แต่ก็ทรมานสังขารพอดู เพราะต้องขับรถข้ามเขา ในทางที่เลี้ยวลด และ วกวน
ซึ่ง การกระทำนั้น ก็ก่อให้เกิดเรื่องราวอันน่าประทับใจอย่างยิ่ง นั่นคือ ไอ้ตาม (ฉายา : จักรพรรดิ) ทนการขับรถของไอ้ฮั่นไม่ได้ จึงประท้วงด้วยการเปิดหน้าต่าง ยื่นหน้าออกไปจากตัวรถที่แล่นด้วยความเร็ว 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

แล้ว อ้วกกกกกก ……

ไอ้เหลา : “เฮ้ย ตาม เป็นไงมั่งวะ สบายดีรึเปล่า” ว่าแล้วก็ทำท่าตบบ่าปลอบใจด้วยกริยาไม่จริงใจเต็มที่
ตาม : “มึงไม่ต้องมาพูดเลยไอ้ห่า เมื่อคืนแม่งตุ๊ด ไม่ยอมแดก”
ไอ้เหลาชะงักเล็กน้อย แต่แล้ว ก็ทำท่าราวกับตรัสรู้ในปรัชญาอันลึกซึ้ง

ไอ้เหลา : “ถึงกูจะตุ๊ด…”
”…
แต่กูก็ ตุ๊ดแข็งแรง นะโว้ยยย”

พลันที่ไอ้เหลากล่าววาทะประวัติศาสตร์ ต้นกำเนิดแห่งปรัชญาชีวิดในลักษณะตุ๊ดแข็งแรง เพื่อนๆทั้งหมดถึงกับนิ่งงัน และหันมามองด้วยความเลื่อมใส ..
ใช่แล้ว เป็นตุ๊ด.. แล้วจะแข็งแรง

แล้ววาทะนี้ ก็เป็นจุดกำเนิดแห่งการดำเนินชีวิตในช่วงเวลาต่อมาของพวกเรา ให้เข้าข่าย “ตุ๊ดแข็งแรง” ทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเกี่ยงกันขับรถ เกี่ยงกันหาที่กินข้าว เกี่ยงกันกินเหล้า เกี่ยงกัน ฯลฯ (ซึ่งความจริงก็สอดคล้องกับกฎสัตว์ใหญ่ อยู่เหมือนกัน ที่กล่าวว่า “ถ้ามึงเดือดร้อน มึงก็ทำซะ”) เลยไม่ต้องสืบเลยว่า การกินเหล้าในคืนที่ 2 นั้น จะไม่มีใครกระหน่ำใครแม้แต่น้อย เพราะต่างก็ป่าวประกาศก่อนเลย..

“กูเป็นตุ๊ดนะโว้ย”
“อย่าชนกูนะโว้ย กูใส่กระโปรงอยู่”
“เป็นตุ๊ดแล้วแข็งแรงงงง”

กำเนิด “กองทุนรวมเพื่อชายโสดคนสุดท้าย”

ในวันสุดท้ายแห่งทริป ปราฏว่า มีเงินกองกลางเหลืออยู่ 1,100 บาท (เวลาไปเที่ยวกันนั้น พวกเราจะเก็บเงินกันก่อน แล้วให้ใครซักคนดูแล อยากซื้ออะไร กินอะไร มีค่าใช้จ่ายอะไร ก็เอาที่กองกลาง ทุกคนทำตัวเหมือนเที่ยวแบบบุฟเฟต์ ถ้าเงินหมด ก็เก็บกันใหม่)

เงิน 1,100 บาท ก็เหมือนดังกิ่งไม้ในนิทานอีสป หากคืนทุกคน ก็จะได้ไม่ถึง 100 ซึ่งแต่ละคนก็เห็นว่า ควรเอาไว้รวมกันดีกว่า และคุยไปคุยมา ก็พบว่า มันจะดีกว่านั้น ถ้าเอาไปก่อตั้ง กองทุนรวมเพื่อชายโสดคนสุดท้าย

กฎเกณฑ์คร่าวๆก็คือ ทุกคนที่เป็นสมาชิก ต้องจ่ายเงินเข้ากองทุนนี้ปีละ 500 บาท ไปเรื่อยๆ ใครที่แต่งงานคนสุดท้ายก็ได้เงินก้อนนี้ไป แต่ระหว่างนั้น หากมีค่าใช้จ่ายกรณีพิเศษ เช่น ทำบุญเลี้ยงเด็ก… หรืออะไรก็ตาม ถ้าทุกคนอนุมัติเป็นเอกฉันท์ ก็สามารถเอาเงินกองนี้ไปใช้ได้

นัดประชุมเพื่อชี้แจงนโยบายประมาณวันที่ 7 เดือน 9 ของทุกปี (ให้สมรุ่น 79 หน่อยยยย)
ให้ปุ้ย และ ดิ๋ม เป็นคนดูแลบัญชี (มัน 2 ตัว น่าจะมีโอกาสโกงน้อยสุดแล้วในหมู่พวกเรา)
กฎเกณฑ์และรายชื่อ รวมทั้งหลักฐานต่างๆ จะทะยอยนำมาประกาศเป็นสาธารณอกุศล ในเว็บไอ้เม่นด๊อทคอม

จึงเรียนมาเพื่อทราบ และ เอาเงินมาซะดีๆ
ด้วยจิตคารวะ

ไอ้เม่น

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

ในขณะที่กำลังถกเถียงเรื่อง กองทุนรวมเพื่อชายโสดคนสุดท้าย กันอยู่นั้น ไอ้ ก. ตัวเต็งผู้มีสิทธิ์ในเงินรางวัลในอันดับต้นๆ (อีกความหมายคือ ชาตินี้มันคงหาแฟนไม่ได้) ขณะที่กำลังรื่นเริ่งใจว่ามันต้องได้เงินก้อนนี้แน่ๆ กลับทำท่าราวกับมีอะไรมาจุกอก และใบหน้าซีดเผือด พร้อมกับหันมาทางที่ประชุม

“เฮ้ย เดี่ยวก่อน สมาชิกกองทุนนี้มีแต่ผู้ชายเท่านั้นใช่มั้ยวะ” ไอ้ ก. ถามด้วยอาการตื่นตกใจ
“ก็น่าจะใช่นะ ก็เพื่อนๆเรา แล้วก็อาจจะมีคนสนใจอีก แต่ต้องถามความเห็นทั้งหมดแหละ” เพื่อนๆตอบพลางเลิกคิ้วสงกะสัย
“ว่าแต่ทำไมรึมึง”

“ก็ไม่มีอะไร กูแค่กลัวว่า เดี๋ยว นางสาว ก. จะมาเป็นสมาชิกด้วยน่ะ” ไอ้ ก. บอกด้วยสีหน้าหวาดกลัวขึ้นไปอีก ทั้งๆที่ไอ้เม่นก็เขียนแค่ ตัวอักษรย่อ – ไอ้ห่า ไม่มีใครรู้หรอกน่า
“มึงอย่าบอก นางสาว ก. ละกัน” ไอ้ ก. ตัดบท

“ทำไมวะ” ไอ้เม่นยังไม่เข้าใจ แต่มันก็รับรองว่า ถ้าเอาลงเว็บ จะไม่เอ่ยชื่อตรงๆ สบายใจได้
“ไอ้เหี้ยเม่น มึงก็รู้ว่านางสาว ก. น่ากลัวขนาดไหน..” ไอ้ ก. บอกต่อ ก่อนจะเอาใบหน้าไปซ่อนในเงามืด
“ถ้าเค้ามาเป็นสมาชิก เค้าก็จะได้เงินก้อนนี้ไปน่ะสิ
เพราะกูยังไม่เห็นวี่แววเลยว่า น.ส. ก.เค้าจะมีแฟน เคี้ยก เคี้ยก เคี้ยก”

เรื่องที่เกี่ยวข้อง

• SSS> ข่าวด่วน ! คุณซาบซึ้ง บุกพัทยา (2/2)
• บันทึกของสัปดาห์ที่แล้ว
• งานปฐมนิเทศน์ชมรมโสดตลอดกาล : ค่ำคืนแห่งรอยยิ้มและคราบน้ำตา
• วันอกหักแห่งชาติ
• เที่ยวทะเล กับสาวกแห่งชูชก