หลังจากเขียนเตือนตัวเองว่า “อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ” ก็กลับบังเอิญได้มีโอกาสไปซื้อหนังสือพอดีเมื่อสัปดาห์ก่อน หลังจากไม่มีโอกาสช้อปปิ้งมาเป็นเดือน

รถพัชโดนชนแล้วหนี ตอนกลางคืนที่พัชไปหาหมอ แถวๆ R.C.A.

ขึ้นต้นบันทึก ด้วยคำสอนจากพระวัดป่าที่เคยบันทึกไว้หลายปีก่อน คงจะเป็นเพราะช่วงนี้อ่าน Feed เยอะมากไปหน่อย มีข่าวสารมากมายที่กำลังปรากฏขึ้นในโลก แล้วเราก็ดันมัวแต่วิ่งตามมัน

…แล้ววันหนึ่ง จู่ๆ ต้นกล้าก็กลับโตออกมาทะลุกระป๋อง มันไม่แข็งแกร่งเหมือนตอนเป็นเมล็ดอีกแล้ว แต่โลกใบเดิมนี้ ก็กลับสวยงามขึ้นอย่างประหลาด…

เห็น Blog-Tag เข้ามาเมืองไทยตั้งแต่ช่วงแรกๆแล้ว อ่าน Blog ของคนอื่นมาก็มาก แม้จะไม่ได้นึกอยากร่วมสนุกอะไร แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ที่ไม่มีคนส่งต่อมาให้กระผม คงเพราะ …

รุ่นผมคงเป็นรอยต่อระหว่างอดีต ที่เต็มไปด้วยคุณค่าเก่าๆอันหนักอึ้งที่ล้าสมัย และปัจจุบัน ที่จำนวนมาก มหาวิทยาลัยเป็นความเบาหวิวของเน็ทเวิร์คผู้บริโภค และเป็นสวรรค์ไร้แก่นสาร …

ความคิดในเรื่อง “จงทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องพิเศษ อย่าทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องปกติ” นั้นค่อยๆเกิดขึ้น และฝังอยู่จนกลายเป็นตัวตนแบบนึงของผม

ชีวิตนั้นเต็มไปด้วยเรื่องสั้นจบในตอน บางเรื่องที่ผ่านมานั้น เราอาจจะลืมมันไปเสียนาน จนกระทั่งมีเหตุการณ์ให้หวนระลึก เรื่องที่เคยจบในตอน ก็กลับกลายเป็นแค่ปฐมบท สำหรับเรื่องขนาดยาวต่อมา

มิได้ต้องการสวัสดีปีใหม่ (เนิ่นนานไปแค่ 1 เดือนเอง) อาจจะอยากทักทายผู้ฟัง (ที่ไม่น่ามีเหลือ) อยู่บ้าง แต่จริงๆแล้วมาเขียนเพราะคิดว่า ปีใหม่นี้ น่าจะเริ่มวางแผนทำอะไรซะหน่อย

แม้ตัวตนของตัวละคร อาจไม่ลึกซึ้งเหมือนนิยายของกิมย้ง แม้คำรำพันในเรื่อง อาจไม่คมคายเหมือนนิยายของโกวเล้ง แต่รายละเอียดอื่นๆนั้น มันยิ่งใหญ่กว่านิยายกำลังภายในเรื่องใดๆที่เคยมีมา