ชีวิตนั้นเต็มไปด้วยเรื่องสั้นจบในตอน บางเรื่องที่ผ่านมานั้น เราอาจจะลืมมันไปเสียนาน จนกระทั่งมีเหตุการณ์ให้หวนระลึก เรื่องที่เคยจบในตอน ก็กลับกลายเป็นแค่ปฐมบท สำหรับเรื่องขนาดยาวต่อมา

มิได้ต้องการสวัสดีปีใหม่ (เนิ่นนานไปแค่ 1 เดือนเอง) อาจจะอยากทักทายผู้ฟัง (ที่ไม่น่ามีเหลือ) อยู่บ้าง แต่จริงๆแล้วมาเขียนเพราะคิดว่า ปีใหม่นี้ น่าจะเริ่มวางแผนทำอะไรซะหน่อย

แม้ตัวตนของตัวละคร อาจไม่ลึกซึ้งเหมือนนิยายของกิมย้ง แม้คำรำพันในเรื่อง อาจไม่คมคายเหมือนนิยายของโกวเล้ง แต่รายละเอียดอื่นๆนั้น มันยิ่งใหญ่กว่านิยายกำลังภายในเรื่องใดๆที่เคยมีมา

ชีวิตกำลังเติบโตขึ้นอีกขั้น เลยนำ how-to บางประการสำหรับผู้นำ, เจ้าของกิจการ, หัวหน้า, เจ้านาย, ลูกพี่ ฯลฯ มาฝาก

ขณะนี้กระผมน้ำหนัก 0.1 ตันแล้ว บางครั้งไปสูงสุดที่ 103.5 โล บางทีก็ลงมาที่ 100.5 โล … โอ้ว ณ เวลานี้คงไม่มีอะไรจะกล่าว

เดือนเมษาปีนี้ค่อนข้างยุ่งจริงๆ เลยเกรงใจน้องๆ ซึ่งงานล้นมือกันทุกคน ช่วงสงกรานต์เลยตัดสินใจทำเว็บเองก็ได้ (ฟระ) ก็ยำๆโปรแกรมที่น่าสนใจ เอามาทดไว้เผื่อวันหลังจะหาอีก

อ่านหนังสือ 2 เล่มนี้จบในเวลาใกล้ๆกัน ผ่านพบไม่ผูกพัน โดยคุณเสกสรรค์ ประเสริฐกุล และ โลกนี้มันช่างยีสต์ โดยคุณแทนไท ประเสริฐกุล

เหมือนที่ รงค์ วงสวรรค์ บันทึกว่า “แม้แต่การมองออกไปนอกหน้าต่างของนักเขียน ก็เป็นการทำงานของนักเขียน”

ตามอ่านเว็บของคุณ Guy Kawasaki มาพอควร ชอบไอเดียหลายอย่าง พอดีช่วงนี้มีการรับคนอยู่บ้าง เลยเอามาแบ่งปันให้น้องๆฟังกัน

อ้างถึง บทความของคุณปกป้อง จันวิทย์ ผู้เคยเป็นเด็กชายแห่งจิ๋วแจ๋วเจาะโลก ผันตัวมาเป็นอาจารย์หนุ่ม นักเศรษฐศาสตร์กระแสรอง บทความว่าน่าสนใจแล้ว ยังส่งท้ายได้น่ารักและน่าสนใจยิ่งขึ้นอีก (สำหรับกระผมที่ชอบอะไรเบาสมอง)