รถพัชโดนชนแล้วหนี ตอนกลางคืนที่พัชไปหาหมอ แถวๆ R.C.A.

ขณะนี้กระผมน้ำหนัก 0.1 ตันแล้ว บางครั้งไปสูงสุดที่ 103.5 โล บางทีก็ลงมาที่ 100.5 โล … โอ้ว ณ เวลานี้คงไม่มีอะไรจะกล่าว

อ้างถึง บทความของคุณปกป้อง จันวิทย์ ผู้เคยเป็นเด็กชายแห่งจิ๋วแจ๋วเจาะโลก ผันตัวมาเป็นอาจารย์หนุ่ม นักเศรษฐศาสตร์กระแสรอง บทความว่าน่าสนใจแล้ว ยังส่งท้ายได้น่ารักและน่าสนใจยิ่งขึ้นอีก (สำหรับกระผมที่ชอบอะไรเบาสมอง)

งานการยังไม่ได้ทำ
งานเก่ายังไม่ได้ทำ
หมีพูห์นั่งๆนอนๆ ยังมีคนบอกว่ามันเป็นเต๋า
นับประสาอะไรกับไอ้เม่นเล่า
ยิ้มกรุ้มกริ่มก่อนนอน
ตอนนี้ สองนาฬิกา กับอีกห้านาที
ดวงจันทร์เบิกฟ้า ดวงดาราสดใส …
รู้สึกสบายดี

นินทากาเลเหมือนเทสุราฯ
สัมภาษณ์ไอ้เม่นและหมีพูห์
“ไอ้หมีพูห์!! ตื่นมาในเช้าวันหนึ่ง ลื้อจะคิดอะไรเป็นอันดับแรกรึ???”
“คิดว่า … วันนี้จะกินอะไรดี…”
“ไอ้เม่น!! ตื่นมาในเช้าวันหนึ่ง ลื้อจะคิดอะไรเป็นอันดับแรกรึ???”
“เอ่อ … คิดว่า … นี่คือความฝัน … ขอนอนต่ออีกหน่อยน่านะ…”
(มีคนพูดถึงหนังสือเรื่องเต๋าของหมีพูห์ – ผู้ Do by not doing ให้กระผมฟังด้วยความชื่นชม กระผมเลยหมั่นไส้ว่า มันคือไอ้อ้วนแสนขี้เกียจธรรมดานั่นแหละขอรับ ผมรู้จักคาแรคเท่อร์อย่างมันดี!!

จาก: LittleHen
โฮมเพจ: http://littlehen.evilgodzilla.com
ว๊าว…ไดอารี่ เวอร์ชั่นใหม่ ไฉไล จริงๆ
รูปเม่นพูห์ ก็ฮาดีจัง อิ อิ
2 ก.ค. 2545 [...]

ปรัชญาอันลึกซึ้งสูสีท่านเดคาร์ต ก่นออกจากสมองไอ้เม่นโดยบัดดล เมื่อพบว่า หลังจากตามหามาสองวัน มือถือมันท่าจะหายจริงๆแล้วโว้ย

มันเป็นค่ำคืนที่สวยงาม และ ขมขื่น เมื่อเพื่อนคนหนึ่งมีปัญหากับแฟน และเพื่อนอีกคนหนึ่งเอารูปคู่หมั้นมาอวด – เชิญชวนไปงานหมั้น

มันเป็นเวลาสายตะวันโด่ง เมื่อชายร่างอ้วนได้บิดไขมันและแหกขี้ตาตื่น ก่อนที่จะลุกไปเปิดคอมฯ ล้างหน้า และมาชั่งน้ำหนัก

ความจริงมันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย สำหรับการจะผ่านพ้นวันวาเลนไทน์ไปได้โดยสติยังสมประกอบอยู่ …

กดตีนไปบนคันเร่ง
สองมือมั่น ประคองพวงมาลัย

ปีใหม่คราวนี้ไปเที่ยวแพกัน เพราะดูจากตัวเลือกแล้ว การไปภูเขานั้นจะเหนื่อย ส่วนการไปทะเลนั้นหนาวไป เพื่อนๆวิศวะที่คิดแค่ว่าจะเปลี่ยนที่กินเหล้า ก็เลยตกลงไปกาญจนบุรีกัน