รุ่นผมคงเป็นรอยต่อระหว่างอดีต ที่เต็มไปด้วยคุณค่าเก่าๆอันหนักอึ้งที่ล้าสมัย และปัจจุบัน ที่จำนวนมาก มหาวิทยาลัยเป็นความเบาหวิวของเน็ทเวิร์คผู้บริโภค และเป็นสวรรค์ไร้แก่นสาร …

ความคิดในเรื่อง “จงทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องพิเศษ อย่าทำสิ่งพิเศษให้เป็นเรื่องปกติ” นั้นค่อยๆเกิดขึ้น และฝังอยู่จนกลายเป็นตัวตนแบบนึงของผม

ชีวิตนั้นเต็มไปด้วยเรื่องสั้นจบในตอน บางเรื่องที่ผ่านมานั้น เราอาจจะลืมมันไปเสียนาน จนกระทั่งมีเหตุการณ์ให้หวนระลึก เรื่องที่เคยจบในตอน ก็กลับกลายเป็นแค่ปฐมบท สำหรับเรื่องขนาดยาวต่อมา

เหมือนที่ รงค์ วงสวรรค์ บันทึกว่า “แม้แต่การมองออกไปนอกหน้าต่างของนักเขียน ก็เป็นการทำงานของนักเขียน”

ว่าจะทำเว็บใหม่ รวมบันทึกเก่าๆไว้ด้วยกันซะหน่อย แต่อ่านแล้วก็รู้สึกมันเก่า และส่วนโปรแกรม Blog ดังๆทั้งหลายที่เอามาลงก็ไม่ค่อยถูกใจซักที สรุปก็เลยเอาโค้ดที่เคยทำมาดัดแปลง แล้วก็พอแล้วดีกว่า

เกือบขวบปีภายหลังที่เคยบันทึกเรื่องราวต่างๆไว้บนเน็ท นานพอที่จะหลงลืมความรู้สึกบางอย่าง และนานพอจะรู้สึกหายขี้เกียจ จนนึกอยากบันทึกก๊อกๆแก๊กๆ อีกครั้ง

ตอนนี้ย้ายมาบ้านใหม่เรียบร้อย ตอนแรกเขียนว่า ย้ายไปเมือง Vero Beach แต่ไปๆมาๆ เจ้าของร้านที่นี่เค้าอยากให้ช่วยงานที่เมือง Melbourne

ราวกับไพ่ในมือนั้นกำลังถูกเปิดออกมาเรื่อยๆ
และเดิมพันก็สูงขึ้นเรื่อยๆ
จะเลือกหมอบไหม? หรือจะพนันต่อ

การตัดสินใจในชีวิตนั้นมักมีแต่เรื่องขี้ๆ
ขี้เกียจ / ขี้กลัว / ขี้สงสัย / ขี้คร้าน ฯลฯ
ความลังเลสงสัยไม่เข้าใครออกใคร ความมั่นใจยึดติดก็เช่นกัน

หลายเดือนผ่านมา ณ อเมริกานี้สบายดี
ห่างหายไปบ้าง คงเพราะเป็นช่วงปรับตัว (Learning Curve)
หลักๆก็คงเป็นเรื่องที่ไม่เคยทำและไม่รู้จะทำอย่างไร