ในช่วงหลายปีมานี้ จึงได้บันทึกเกี่ยวกับการเติบโตของชีวิตอยู่บ่อยครั้ง (ป้ายคำ: วิเคราะห์ตนเอง) พบว่า การวางแผนและเลือกวิถีอาชีพ+วิถีชีวิต ที่คนทัวไปน่าจะทำได้ตั้งแต่สมัยเรียน ผมเองเพิ่งมาชัดเจนในช่วงไม่กี่ปีนี้เอง

ขอตั้งชื่อวิถีชีวิตนี้ว่า วิถีแห่งเจ้าสำนัก

แม้ไม่ลุ่มลึก และซ้าย อย่าง ท่านจ๋ง , ไม่ตระหนักในทุน และการขาย อย่าง ท่านพัช , ผมเองก็ไม่อาจปฏิเสธว่า วิถีชีวิตที่ผมเลือกนี้ เอียงซ้ายนิดๆ และต้องหาเงินหน่อยๆ ผมเลือกที่จะมีชีวิตแบบศิลปินตามใจฉัน กับมีวินัยและบ้างาน (อย่างที่เคยบันทึกว่า ผมเป็นพวกทำงานตลอดเวลา พักผ่อนตลอดเวลา) มีอุดมคติสวยหรู (เช่น ไม่ยุ่งกับการทุจริต) แต่ก็ยังรับใช้อำนาจทั้งหลาย (เงินของการคอรัปชั่นต้องมาถึงผมซักทางหนึ่ง – อาจจะอยู่ในรถไฟฟ้า บันไดเลื่อน ถนน ฯลฯ ที่ผมใช้อยู่ หรือผมเองก็ได้เงินเดือน จากการทำโครงการที่เกี่ยวข้องกับคนที่ไม่โปร่งใสอยู่บ้าง)

ทรรศนะต่างๆ ของผม ก่อนที่จะออกแบบวิถีชีวิต

1. องค์กรควรมีขนาดเล็ก

ผมคิดว่า องค์กรที่มีขนาดใหญ่และมีอำนาจนั้นมีข้อเสียหลายด้าน เชื่องช้า ไม่มีประสิทธิภาพ และรั่วไหล ผมจึงคิดว่า รัฐควรมีขนาดเล็ก บริษัทควรมีขนาดเล็ก และแม้แต่บุคคลเอง ก็ควรจะครอบครองสิ่งจำเป็นและสิ่งฟุ่มเฟือยไว้ไม่มากนัก

(หากชีวิตไม่ต้องการสิ่งฟุ่มเฟือย ผมว่าพระพุทธเจ้าออกแบบ “อัฐบริขาร” มาชัดเจนแล้ว นั่นคือ วัตถุที่จำเป็นของชีวิต มีแค่ 8 อย่างเท่านั้นเอง – ผมยังรักในกิเลสและชีวิตฆราวาสอยู่ ผมเลยบอกว่า ผมยังต้องมีสิ่งฟุ่มเฟือย จะเห็นว่า ผมไม่ใช้คำว่า พอเพียง เพราะคำว่าพอเพียงนั้นถูกคนไทยทำให้ไม่มีนิยาม ผมขอเรียกสิ่งที่เกินอัฐบริขารว่าฟุ่มเฟือยเลยดีกว่า)

ผมเห็นว่า องค์กรขนาดใหญ่ ค่าใช้จ่ายจำนวนมากจะไปที่ “การจัดการ/บริหาร/บัญชี” มากกว่า “การสร้างสรรค์” และการบริหารบริษัทใหญ่นั้นเลี่ยงการไร้น้ำใจได้ยาก ต่อให้ผมเป็นผู้บริหาร/เจ้าของบิ๊กซี ผมก็ต้องซื้อของจากบริษัทที่ราคาถูก ที่กดขี่แรงงาน สร้างมลภาวะ ฯลฯ เพราะตัวเลขชี้วัดในระบบทุนนั้นมีจำกัด

หรือแม้แต่รัฐ กองทัพ มวลชน สถาบัน ฯลฯ ผมเห็นว่าความใหญ่โตนั้นสร้างผลเสียได้มาก และการจะรักษาความใหญ่โตนั้น จะเหลือแค่เรื่องตื้นเขินร่วมกันไม่กี่ข้อ ผสมกับการโฆษณาชวนเชื่อ และสร้างภาพเพ้อเจ้อของฝ่ายตรงข้าม/คู่แข่ง

ทรรศนะรังเกียจ “การจัดการ/การโฆษณาชวนเชื่อ/บัญชี” ชื่นชม “การสร้างสรรค์/ประสิทธิภาพ/อิสรชน” นั้น ผมวิเคราะห์ว่า สงสัยเป็นเพราะผมเรียนวิศวะ (ซึ่งเรียนไปโดดไป) และสอบ MBA ไม่ติดนั่นเอง

2. เงิน, งาน, ความสุข เมื่อแลกเปลี่ยนกันจะสูญเสียบางส่วน

หากเราทำงานได้เงิน นำเงินไปซื้อความสุข เราจะเสีย “ค่าธรรมเนียม” บางอย่าง เช่น ภาษี, ความรอบคอบในการตัดสินใจซื้อความสุข (…ซื้อหน่อยน่า ทำงานหนักมาทั้งเดือนนะ!…) ฯลฯ ผมจึงพยายามออกแบบชีวิตด้วยเงื่อนไขแรกว่า ต้องได้ทำงานแล้วมีความสุขก่อน

และการใช้เงินเป็นศูนย์กลางระหว่างงานและความสุข จะทำให้เราต้องเสียภาษี ซึ่งผมคิดว่า การเสียภาษีมาก เป็นการบ่อนทำลายสังคมอย่างหนึ่ง (เพราะทำให้รัฐมีขนาดใหญ่ สร้้างแรงจูงใจให้คอรัปชั่นสูง) ดังนั้น ผมจึงพยายามออกแบบวิถึชีวิตด้วยเงื่อนไขอีกข้อว่า เรามีทางไหนมั้ย ที่จะทำงาน มีความสุข ได้เงินไม่มากนัก แต่ได้ผลตอบแทน (หรือความสุข) ด้านอื่นมากกว่า นั่นคือ ได้ตัวเงินน้อย แต่ได้ปัจจัยพื้นฐานครบถ้วน และได้ความฟุ่มเฟือยแถม

นอกจากนั้น ความสุขที่เหนือระดับการปรนเปรอตนเอง คือการได้ทำเพื่อสังคม, ได้รับการยอมรับ และภาคภูมิใจในตนเอง (อย่างที่ ท่านมาสโลว์กล่าวไว้ ) ซึ่งหากเราต้องใช้เงินซื้อ มันจะมีราคาแพงมาก ถ้าไป “ทำงานแลก” จะมีราคาคุ้มค่ากว่า

และความสุขในระดับที่เหนือกว่าที่มาสโลว์กล่าวไว้ คือความสุข 10 ระดับของพระพุทธเจ้า – ย่ิงไม่อาจใช้เงินซื้อมาได้เลย

นั่นเลยกลายเป็นว่า เงิน จำเป็นสำหรับปัจจัยพื้นฐาน กับของฟุ่มเฟือยบางอย่าง นอกนั้นไม่ควรใช้เงินซื้อ

3. โลกของ Opensource มีตัวอย่างองค์กรในอุดมคติจำนวนมาก

ผมขอยกตัวอย่างท่านศาสดา Matt องค์กร Automattic และ WordPress

น้อง Matt เพิ่งจะเบญจเพสเมื่อต้นปี แต่ได้สร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากคือ WordPress ซึ่งเป็นระบบทำเว็บแบบง่ายโคตร โดยทำให้ WordPress เป็น Opensource ที่ใครจะเอาไปใช้ ไปพัฒนาต่อ อย่างไรก็ได้ และสร้างบริษัท Automattic ที่รับให้คำปรึกษาและทำเว็บด้วย WordPress อีกที

ข้อเจ๋งก็คือ บริษัทของเค้าประกอบด้วยทีมงานจากทุกมุมโลก ซึ่งหลักๆ ก็คือ คนที่สนใจในโครงการของเค้า และมาเข้าร่วมสม่ำเสมอ จนเค้าดึงตัวมาเป็นพนักงาน นั่นหมายความว่า บริษัทของเค้าไม่ต้องมี HR หรือกระบวนการหาพนักงาน

พนักงานทุกคน ได้ดูแลโปรเจ็คของตนเองเต็มๆ บางอันผมดูแล้วก็ธรรมดา แต่พอเป็น “เครือข่ายของทีมงาน WordPress” ก็ทำให้มีอาสาสมัครเข้าร่วมมาก และพัฒนาจนดีได้ในที่สุด ซึ่งแปลว่า สิ่งสำคัญที่บริษัทของ Matt ให้นั้นไม่ใช่แค่เงินเดือน แต่เป็นเครดิต ซึ่งนำมาทั้ง Resource และ แรงบันดาลใจ (ผมเคยบันทึกเรื่องนี้ว่า แรงบันดาลใจนั้น สำคัญกว่าจินตนาการและความรู้) และความรู้หลายเรื่องนั้นอยู่ใน Internet และสังคม Opensource อยู่แล้ว นั่นคือ บริษัทของเค้าจึงไม่ต้องมีการ Training ที่เป็นค่าใช้จ่ายแบบบริษัททั่วไป แต่มีการสร้างทีมที่แทบไม่มีค่าใช้จ่าย ลองดูสไลด์ Virtual Collaboration จะพบว่า เป็นทีมที่สุดยอดมาก

นอกจากนั้น ผลิตภัณฑ์ที่ชื่อว่า WordPress ยังออกแบบส่วนกลาง และให้คู่มือมาดีมาก ทำให้มีคนทำส่วนต่อเพิ่มอย่างละนิดละหน่อยให้เต็มไปหมด และเมื่อทุกคนทำ ทุกคนก็เอาไปใช้ได้หมด แปลว่า บริษัทของเค้า ไม่ต้องมีแผนก R&D

และ Concept ของเค้าที่ว่า จะไม่เอาเงินไปทำประชาสัมพันธ์ แต่จะเอาไปทำให้ผลิตภัณฑ์ดีที่สุดในโลก ทำให้บริษัทไม่ต้องมีแผนก PR และ Marketing อาศัยว่า Product ดี และบอกต่อกันอย่างเดียวเลย

และเมื่อเป็นองค์กรที่เล็กกระจ๋ิว และอยู่ข้ามโลกแบบนี้ ก็ย่อมไม่จำเป็นต้องมีแผนกจัดซื้อ, สต็อก, จัดส่ง, ไอที, เอกสาร, ต้อนรับ, ตรวจประเมินภายใน ฯลฯ – โคตร lean เลย

ผมคิดว่า Matt คงไม่รวยนัก ยิ่งถ้านับจำนวนเงินจริงๆ คงไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าติดตามบล็อกของเค้า จะพบว่า เค้าได้บินไปสังสรรค์ ปาตี้ พบปะและพัฒนาตนเอง ในแต่ละประเทศทั่วโลกเต็มไปหมด มีผู้คนที่ชื่นชม และอำนวยความสะดวกให้จำนวนมากเวลาที่เค้าไปในแต่ละประเทศ ซึ่งผมเห็นว่า มากกว่าที่เศรษฐีระดับโลกซักคนจะสามารถทำได้เสียอีก

นั่นคือ มันมีโมเดลที่สามารถสร้างบริษัทที่เล็ก แต่ประสิทธิภาพสูง, สร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ และมีประโยชน์ต่อโลก โดยที่ทุกคนในบริษัท ต่างแค่เพียง “ทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุด” เท่านั้นเอง

วิถีแห่งเจ้าสำนัก

1. เร่ิมจากสร้างสรรค์ผลงานที่ยิ่งใหญ่ ผลิตภัณฑ์ที่สุดยอด ไม่ว่าจะเป็นยอดวิชา, ความรู้, คำปรึกษา
2. รักษาองค์กรให้เล็ก ใช้การบริหารจัดการน้อย ซึ่งหากเริ่มด้วย “ความชอบ” หรือ “ศรัทธา” แล้ว ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น แต่ในอดีตก็คงเห็นข้อเสียที่ว่า การสืบทอดมักจะมีปัญหา กรณีนี้องค์กร Opensource ออกแบบมาดีมาก คือ มีปัญหาก็แยกไปทำต่อได้เลย (เหมือนดาวน์โหลดวิทยายุทธท่านเจ้าสำนัก แล้วไปสร้างสำนักใหม่ได้ทันที) ส่วนพระพุทธเจ้าใช้วิธี “มีปัญหาก็ยึดพระธรรม ไม่ให้ยึดบุคคล” ซึ่งทำให้ผมคิดว่า หากไม่สามารถกลั่นกรองทุกอย่างเป็นคัมภีร์ระดับนั้นได้ บริษัทก็ควรเกิดและดับไปตามเวลาต่างหาก จะสร้างองค์กรอมตะไปทำไม?
3. ยุ่งเกี่ยวกับอำนาจให้น้อย ไม่รับใช้รัฐมากนัก ไม่แสวงหาลาภยศมากนัก เพราะ “คนรวยก็มีปัญหาของคนรวย”, “ข้าราชการก็มีปัญหากับโครงสร้างเสมอ” ฯลฯ เมื่อไม่ต้องรับ input แย่ๆ จากหน่วยงานขนาดใหญ่ที่มีปัญหา ก็สามารถทำให้เจ้าสำนักสามารถทุ่มเทให้กับยอดวิชาของตนเองได้เต็มที่
4. ผลตอบแทนที่เจ้าสำนักได้ อาจเป็นตัวเงินไม่มากนัก แต่ปัจจัยพื้นฐาน และความฟุ่มเฟือยทั้งหลาย ก็หามาได้ตามความสามารถ
5. ทำให้เป็นที่รู้จัก ไม่ว่าจะโดยตรงกับผู้คนโดยรอบ หรือสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่จนกระทั่งมีคนบอกต่อ และมาเชื้อเชิญร่วมสังสรรค์กันเป็นครั้งคราเพราะแม้เจ้าสำนัก ไม่ควรจะแสวงหาลาภยศ มากนัก แต่ผมว่าโดยจริต ก็ยังต้องแสวงหา สรรเสริญและสุข อยู่ดี

มิอะไรมิเช่นนั้นก็ต้องนอกระบบไปเลย แล้วให้ในระบบคงความเป็นที่ปรึกษาไว้ แต่เงินที่ใช้ผลักดันทั้งหมดอยู่นอกระบบฯลฯ

เทียบแล้วเหมือนชีวิตแห่งเจ้าสำนักของกระผมก็เหมือนเพิ่งเริ่มต้น ตอนนี้ได้แต่ฝึกวิทยายุทธอยู่ในป่า ได้รับคำเชิญมาไถนาในเมืองบ้างเป็นครั้งคราว ยังต้องเดินทางอีกไกลนัก

เหมือนที่บอกน้องๆ เด็กแม่ฮ่องสอนในค่ายไอทีวัลเลย์ เมื่อสัปดาห์ก่อน ว่า

“จงเลือกวิถีชีวิตที่ยากลำบาก และจงทุ่มเทสายเลือดทั้งสิ้นลงในผลงาน”

ขอคารวะ 1 จอก!!

เพิ่มเติม 24 มิ.ย. 2552: “ทุ่มเทสายเลือดทั้งสิ้นลงในผลงาน” นำมาจากบันทึก เงื่อนไขลูกผู้ชาย

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน

เรื่องที่ผมกล่าวว่า 

พรหมลิขิตเป็น integration ของกรรม

และ

กรรมมันอินทิเกรตโว้ย 
(นั่นคือ ไม่ใช่ทำชาตินี้ ไปเกิดผลชาติหน้า แต่มันอินทิเกรตตลอดเวลา ให้ผลตลอดเวลา)

ผมเคยบันทึกและพิสูจน์ไว้หยาบๆ หลายปีก่อนที่ ทรรศนะในเรื่องชะตากรรม ว่า หากเชื่อในเรื่องกรรม (action = reaction) และเชื่อในเรื่องภพชาติ ผลสุดท้ายเราจะเชื่อในเรื่องพรหมลิขิต

และหากใช้ภาษาร่วมสมัย นั่นก็ย่อมเป็นเรื่องเดียวกับ “กฎของแรงดึงดูด” หรือ “Law of attraction”

ซึ่งเมื่อลองใคร่ครวญมากขึ้น ผมก็เริ่มรู้สึกว่า เออเหนอ สิ่งที่เราเจอทั้งหลาย เราเป็นคนดึงดูดมันมาทั้งนั้นนี่นา ในอดีตจนปัจจุบัน เราชอบ เราคิด พูด ทำ (action หรือ กรรม) ในเรื่องแบบไหน เราก็ดึงดูดสิ่งเหล่านั้น สะสมข้ามภพชาติมาเรื่อยๆ ในสมัยหนึ่งเราอาจจะเลือกที่จะลองเล่นดนตรี แล้วเราก็พบว่าเราใส่ใจกับมัน เราพยายามกับมัน เราก็เลยดึงดูดมัน ข้ามเวลาแสนนานต่อมา เราก็เลยมีแนวโน้มจะได้รู้จักกับดนตรีมากกว่าคนปกติ (ค่าเฉลี่ย) และไม่แน่หากเราทุ่มเทและอุทิศเพื่อดนตรีมากขึ้น  ในอนาคตกันไกลโพ้น เราอาจจะเกิดมาแล้วเล่นดนตรีได้ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ

ซึ่งทำให้ผมคิดว่า

แรงดึงดูด ก่อให้เกิดการอุบัติซ้ำ และกรรม ก่อให้เกิดพรหมลิขิต

การมีตัวแปร “ภพชาติ” เข้ามาเกี่ยว ทำให้เราตอบคำถามของไอสไตน์ได้ง่ายขึ้น ที่ว่า “พระเจ้าคงไม่ทอดลูกเต๋าหรอกเฟร้ย” (สิ่งที่เราพบนั้น เป็นเรื่องบังเอิญ หรือเป็นสิ่งที่กำหนดไว้แล้ว?) ว่า จะเรียกว่าทอดลูกเต๋าก็ได้ ไม่ทอดก็ได้ ลองนึกว่า พระเจ้าทอดลูกเต๋าเป็นล้านๆ ครั้ง (ล้าน=10^6), เป็น Googol ครั้ง (googol=10^100), เป็นอสงไขยครั้ง (อสงไขย=10^140) … ก็ย่อมพบว่า การที่มันจะได้ผลลัพธ์เป็น 1 หรือ 2 หรือ 6 นั้นไม่สำคัญเลย เพราะเดี๋ยวมันก็เป็นอย่างอื่นอีก และเดี๋ยวมันก็อุบัติซ้ำอีกนับครั้งไม่ถ้วน (วัฏสงสาร)

นั่นคือถ้าเราประพฤติตัวปกติมาหลายๆ ชาติ เราอาจจะได้พบกับดนตรีก็ได้ ไม่พบกับดนตรีก็ได้ เกลี่ยไปเกลี่ยมา แต่ถ้าเราเริ่ม “จริงจัง” กับดนตรี ก็เหมือนกับลูกเต๋าที่เริ่มบิ่น และเริ่ม “ออกซ้ำ” ซึ่งมันก็จะดึงดูดให้เราได้พบเจอกับดนตรีอีกมากว่าปกติ คราวนี้ ทอดลูกเต๋าเป็นล้านครั้ง กลับออกเลข 3 มากกว่าชาวบ้านเสียแล้ว และภพชาติต่างๆ กลับปรากฏ “ดนตรี” ในชีวิตเรา มากกว่าคนทั่วไปเสียแล้ว

ซึ่งเมื่อเข้าใจในเรื่องเหล่านี้มากขึ้น ก็ทำให้เราเริ่มเข้าใจต่อว่า “สิ่งทั้งหลายในชีวิตที่เกิดขึ้น เราเป็นคนตัดสินใจ (ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่) ให้มันเกิดขึ้นทั้งนั้น” หากเราไม่ชอบดนตรี ไม่ฟังดนตรี ชีวิตในอนาคตก็มีแนวโน้มจะไม่ข้องเกี่ยวกับดนตรี และไม่ได้เกิดมาในประเทศที่คนเล่นดนตรี

ถ้าตรรกะนี้เข้าใจได้ง่าย เราก็ย่อมเข้าใจได้ว่า

1. ผมมาเกิดในประเทศที่ผู้คนดัดจริต เพราะผมเป็นคนดัดจริต (บ้างว่า “สฎษดก”)

ผมอยากให้คนอื่นทำดี ทำถูก แต่ผมไม่สนใจจะพัฒนาตนเอง ผมก็ย่อมมาอยู่ในประเทศที่ผู้คนมัวแต่สาดโคลนใส่กัน ผมใช้ซอฟแวร์ผิดกฎหมาย ไม่เคารพกฎจราจร ติดสินบนเจ้าพนักงาน ไม่ข้ามถนนบนทางม้าลาย ลอกข้อสอบ กินแรงเพื่อนร่วมงาน ไม่ใส่ใจงานที่ได้รับมอบหมาย โกงกฎระเบียบต่างๆ เพื่อแสดงความมีอำนาจของตำแหน่ง ฯลฯ ผมก็ย่อมมาอยู่ในประเทศที่ข้าราชการคอรัปชั่น ผู้คนขโมยผลงานกัน อวดเอาหน้า โฆษณาล้างสมอง อิจฉาริษยาคนทำดีแต่เด่น นักการเมืองเลว ตำรวจบ้าอำนาจ ฯลฯ

ผมเป็นคน “เลือก” ให้สิ่งต่างๆ เกิดมาทั้งนั้น หรืออย่างน้อย ผมเป็นคน “เลือก” ที่จะอยู่ในสิ่งแวดล้อมเหล่านี้เอง

คนที่พูดประเด็น “สฤษฎก” ได้ยอดเยี่ยมและคมคายคือคุณ mk ขอเชิญอ่าน The Main Problem of Thailand , คนชั้นกลาง และอื่นๆ ในบล็อกอัน aggressive นั้นแหละ ;P

2. ผมมาเกิดในประเทศศักดินา เพราะผมชอบทาสรับใช้

คนจบนอกหลายคน เมื่อต้องตอบคำถามว่าทำไมถึงเลือกกลับเมืองไทย มักจะมีวาระแอบแฝงจากคำพูด “ไม่มีที่ไหนสบายเหมือนเมืองไทย” ว่า “เมืองไทยมีชนชั้น มีคนใช้ มีเด็กเสิร์ฟ โว้ย” ซึ่งหมายความว่า ลึกๆ เราก็ชอบให้คนขับรถ/คนใช้/เด็กเสิร์ฟ มาหมอบกราบเรา มากกว่าที่จะเป็นแบบเด็กเสิร์ฟเมืองนอกที่ “กูเสิร์ฟมึง มึงก็ทิปกู มึงกูเท่ากันเว้ยยย”

เราดึงดูดการแบ่งแยกชนชั้น รุ่นพี่รุ่นน้อง เราเลยมาเกิดรวมกันที่เมืองไทย ที่ที่เราซื้อเบ๊นซ์เพราะมันแสดงถึง “อำนาจ” ซื้อไอโฟนเพราะมัน “สูงส่งกว่า” ผมสบายใจที่ขึ้นแทกซี่แล้วเค้านอบน้อมด้วย ไปร้านอาหารต่างจังหวัดแล้วผู้คนกุลีกุจอต้อนรับ ผมก็ย่อมมาเกิดร่วมกับ ดร. หยิ่งยะโส, พณฯ ท่านที่ชอบปิดถนนเล่น, ลูกหลานคนรวยที่มีสิทธิมากกว่า ยิงคนตายไม่ผิด ขับรถชนคนเล่นได้ ขับเครื่องบินหลวงเล่นได้ หรือใครต่อใครที่โกงชาติบ้านเมืองแล้วผู้คนยกย่องคารวะ ฯลฯ เพราะว่าเราก็รู้ว่า เราอยู่เหนือใครบางคนเสมอ และนั่นก็คือความยุติธรรมแห่งประเทศสยามของเรา

3. ผมมาเกิดเมืองไทย เพราะผมหลงใหลในภาษาไทย

เหมือนจะเขียนแต่ข้อเสีย เดี๋ยวท่านทั้งหลายจะกล่าว “ไม่พอใจ ก็อย่ามาอยู่เมืองไทยสิโว้ย” อย่ากล่าวเช่นนั้นเลย กระผมเข้าใจข้อจำกัดต่างๆ และเข้าใจวาสนาตนเองที่เลือกมาอยู่ที่นี่

เมื่อวิเคราะห์ตนเองไปเรื่อยๆ ผมก็พบว่า ผมเองชื่นชอบในบทกวีไม่น้อย และคิดต่อว่า หากใครซักคนจะชื่นชอบบทกวีอย่างสุดจิตสุดใจ เค้าควรจะต้องมาเกิดเป็นคนไทย เพราะภาษาไทยนั้นรุ่มรวยถ้อยคำอย่างยิ่ง คำด่าของเรามีมากมายนัก (ภาษาที่ด่าได้แค่คำว่า “ฟัก” นั้นชิดซ้าย) คำไวพจน์ (synonym) ของไทยนั้นมีมหาศาลจนใช้ไม่หมด เช่น คำที่แปลว่า “สวย”, “ดอกไม้”, “ผู้หญิง” ฯลฯ คำคล้องจองของเรา เพราะพริ้งยิ่งกว่าภาษาใด (ภาษาอื่นจะแต่งบทกวีอย่าง “นกน้อยนอนแนบน้ำ ในนา” อย่างท่านศรีปราชญ์ – เจ้าของถ้อยคำ อย่าว่าเราเจ้าข้า อยู่พื้นเดียวกัน - ได้ละหรือ?) และจะมีภาษาใดกำกวมได้ยิ่งกว่าภาษาไทย? ซึ่งผู้คน จะเอาถ้อยคำมาตีประเด็นอย่างไรก็ได้ เหมาะกับการเขียนกวียิ่งนัก (การยกย่องในความกำกวมนี้ ทำให้ผมมีปัญหากับการสอบ Writing ของ TOEFL พอสมควร จนมารู้ภายหลังว่าภาษาอื่นเค้าไม่กำกวมโว้ย จึงพอจะเขียน Writing ได้บ้าง)

4. ผมมาเกิดเมืองไทย เพราะผมชอบ “กลิ่นฝน” แต่ไม่ได้กลิ่น “หิมะ”

ผมเป็นเด็กต่างจังหวัด โตมากับบ้านที่มีตุ่มรองน้ำฝน ชอบกลิ่นฝน ที่มาพร้อมกับลมสดชื่นที่พัดผ่านยอดหญ้า สมัยที่อยู่อเมริกา ผมก็ชอบเล่นหิมะในระยะแรก แต่แล้วก็ไม่ได้พิศมัยนัก

5. ผมมาเกิดเมืองไทย เพราะผมเป็นคนไม่มีระเบียนวินัย เป็นคนตามแห่ โหยหากลุ่ม และไม่มีสำนึกด้านการเมือง

ผมย่อมไม่ควรเกิดในประเทศญี่ปุ่น ที่ผู้คนมีวินัย, ไม่ควรเกิดในประเทศแถบตะวันตก ที่ผู้คนมีความเป็นตัวของตัวเองสูง ไม่มีทรรศนะ “ปลอดภัยเมื่ออิงกลุ่ม” แบบคนไทย, ไม่ควรเกิดเป็นคนเยอรมัน ฐานรากของกฎหมายมหาชนของโลก, ไม่ควรเกิดเป็นคนฝรั่งเศสรสนิยมวิไล ที่เฝ้าครุ่นคิดและใช้ปัญญาวิพากษ์ปัญหาส่วนรวม และใส่หน้ากากผู้ดี ฯลฯ เรามีนิสัยแบบใด เราก็ควรเกิดในเมืองที่ผู้คนเค้าเป็นแบบนั้น และนั่นก็ทำให้ “การติดยึด” นั้นยิ่งเข้มขึ้น เพราะเมื่อเราเกิดและโตในเมืองแบบนั้น เราก็ย่อมมีนิสัยแบบคนในเมืองนั้น

ปัญหานี้ พอคิดแล้วสนุกดี เพราะจะพบถ้อยคำที่เรียกว่า “กงล้อประวัติศาสตร์” หรือมากกว่านั้นก็คือ “เวลาไม่ได้เดินไปเป็นเส้นตรง หากแต่เป็นวงกลม อดีตของเรา จะไปปรากฏเป็นอนาคตของเรา” (เปรียบเทียบกับการทอดลูกเต๋าก็คือ ลูกเต๋ามันก็วนออกมา 1-6 นั่นแหละ วนไปวนมา การได้ 1 ตอนเช้า ก็ตอนเย็น ไม่ได้ต่างอะไรกัน)

6. ผมมาเกิดเมืองไทย ได้พบพระพุทธศาสนา เพราะผมนับถือพระพุทธศาสนา

แล้วถ้อยคำก่นด่า ประชดประชันด้านบน ก็กลับกลายเป็นความวาบหวามโรแมนติคอย่างยิ่ง เมื่อจบท้ายด้วยการบอกว่า ผมรักพระพุทธศาสนา ซึ่งมีแต่การเกิดมาในสังคมไทยเท่านั้น ที่จะมีภูมิหลังมากพอที่จะเข้าถึงพุทธธรรมได้สะดวก และนั่นก็คุ้มค่ากับการเกิดมาเจอ “ด้านแย่ๆ ของความเป็นไทย” ทั้งหลาย หรือจะว่าไปแล้ว ต่อให้ชีวิตจะต้องเลวร้ายกว่านี้อีกกี่เท่า ต่อให้สังคมจะสาดโคลน สาดระเบิดใส่กันมากกว่านี้อีกสักเท่าไหร่ แค่ได้เกิดมาเจอพุทธศาสนา ก็คุ้มค่ากับความเลวร้ายทั้งปวงแล้ว

หลวงพ่อปราโมทย์ กล่าวเมื่อวันที่ 17 ส.ค. 2551 ว่า

คนไหนความจำดีๆ ระลึกชาติได้ จะรู้สึกเลยว่า ชาติไหนที่ไม่ได้เจอพระพุทธศาสนานั้น ชีวิตมันวังเวง

ก็ทำคุณงามความดีไปนั่นแหละ แต่ว่าไม่รู้เป้าหมายของชีวิต

พระพุทธเจ้ามาสอนเรานะ ให้เรารู้ว่า เป้าหมายของชีวิตเรา คืออะไร

เขียนเรื่องแรงดึงดูดและกฎแห่งกรรมเพื่อรับใช้ “ความคิด”

เพื่อที่จะให้เกิดแรงส่งต่อ ให้ได้พบกับพุทธศาสนาอีกในอนาคต ย่อมต้องใช้ “การกระทำ”

ข้ามภพชาติมานานแสนนาน กว่าจะได้พบพระพุทธศาสนา กว่าจะได้พบกัน 

หากท่านได้อ่านประโยคนี้ ย่อมแปลว่า เรามีวาสนาต่อกัน และท่านเองก็มีวาสนาต่อ พุทธธรรม

ลอง คลิกฟังธรรม หน่อยดีมั้ย ขอให้ฟังซัก 1-2 คลิป หากไม่ถูกจริตก็ไม่ว่ากัน

(นั่น ตอนจบดันฮาร์ดเซลซะงั้น ) 

สวัสดี

(คลิกจิ)

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ตามหาสวนทูนอินของข้าพเจ้า
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ

RSS & ATOM FEED

น้องเอฟ ขอให้เขียนถึงเทคโนโลยีนี้หลายครั้ง เพราะขี้เกียจอธิบายเพื่อน (อ้าว .. ไอ้เอฟ งั้นเมิงน่าจะเขียนเองนะ) จริงอยู่ ที่สาระนุกรมเสรีก็มี บทความเรื่อง RSS กระนั้นก็อ่านไม่่ง่ายนัก แต่แล้วท่องเน็ทไปเรื่อย ก็พบว่า Google Reader Tour อธิบายได้เรียบง่ายดี

โดยปกติ ในยุคเว็บ 1.0 เว็บนั้นเปรียบเสมือนห้องสมุดขนาดใหญ่ เราอยากรู้เรื่องอะไร ก็ไปเปิดหนังสือหรือเว็บแต่ละเว็บเอา

แต่เนื่องจากเว็บมีการเพิ่มเติมข้อมูลตลอดเวลา เหมือนกับนิตยสารที่ออกใหม่ได้ทุกวินาที การที่เราจะเข้าไปที่เว็บแต่ละเว็บแล้วไล่อ่านที่อัพเดท อาจจะไม่เหมาะนัก โดยเฉพาะถ้าเรามีเว็บที่ติดตามอ่านอยู่ซัก 100 เว็บ 1,000 เว็บ

ในยุคเว็บ 2.0 จึงได้มีเทคโนโลยีที่เรียกว่า RSS Feed (Really Simple Syndication) ขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของเว็บแต่ละเว็บ (เว็บส่วนมากในปัจจุบันมักจะมี) ซึ่งระบบนี้จะคอยส่งข้อมูลเฉพาะที่อัพเดทมาให้คนที่สมัคร ทีมของกูเกิลได้เปรียบเทียบว่า เหมือนกับเป็นระบบอีเมล์ที่เว็บทุกเว็บจะส่งเมล์อัพเดทมาให้เรา สิ่งที่เราต้องทำก็คือ เข้าไปที่โปรแกรมอ่าน Feed อย่าง Google Reader หรือ Bloglines หรือโปรแกรมบนเครื่อง อย่าง Firefox ฯลฯ แล้วใส่ชื่อเว็บที่เราต้องการทราบความเคลื่อนไหวเข้าไป (เรียกว่า Add feed หรือ subscribe) คราวต่อไปเวลาเว็บอัพเดท เราก็ไม่ต้องเข้าไปเช็คทีละเว็บ แต่เข้าไปที่โปรแกรมอ่าน Feed ที่เดียว มันจะบอกหมดว่า เว็บไหน อัพเดทกี่บทความ ซึ่งเมื่อเราอ่าน มันก็จะติ๊กออกให้โดยอัตโนมัติ เหมือนกับการอ่านอีเมล์

เพิ่มเติม: ลืมไปเลยว่าเคยอ่าน RSS in plain English ตอนนี้มี Subtitle เป็นภาษาไทยแล้ว ขอบคุณความเอื้อเฟื้อของโลก Creative Commonds จริงๆ, เชิญที่ Blog ของ TiGER iDEA

อย่างไรก็ตาม การไล่ตามสิ่งที่สร้างสรรค์ ก็จะบ่มเพาะความสร้างสรรค์, การเฝ้าดูและเสพย์ติดความไร้แก่นสาร เรื่องน้ำเน่า ความเศร้า ความหดหู่ ชีวิตก็อาจจะคล้อยตามไปกับสิ่งเหล่านั้นด้วย

มี content ดีๆ ปนอยู่กับ content แย่ๆอยู่มากมายในโลกนี้ ก็นับว่าน่ากลัวเหมือนกัน สำหรับการมีชีวิตในยุคต่อไป เพราะการติดตามอ่านข่าวสารจำนวนมาก อาจทำให้ผู้คนลืมอ่านความคิดตนเอง ว่าเป็นอย่างไร หรือกลายเป็นอะไรไปแล้ว

บันทึกถ้อยคำอันงดงามจากหนังสือที่ท่าน ติช นัท ฮันห์ เขียนเมื่อ 30 กว่าปีก่อน “ปาฏิหาริย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ” (แปลโดย พระประชา ปสันนธัมโม) กล่าวว่า

คริสเต็นเคยอ่านพบว่า ที่แคนาดามีคนลองเล่นเพลงของโมสาร์ทให้ต้นไม้ที่ปลูกไว้ฟังในตอนกลางคืน ปรากฏว่า ต้นไม้เหล่านั้นโดเร็วกว่าธรรมดา และดอกของมันจะหันเอนมาตามทิศทางของต้นเสียง ในอีกแห่งหนึ่ง มีการทดลองเล่นเพลงของโมสาร์ททุกวัน ในนาข้าวสาลีและข้าวฟ่าง ปรากฏว่าข้าวสาลีและข้าวฟ่างในนาเหล่านี้โตเร็วกว่าในไร่อื่น

คำพูดของคริสเต็นทำให้ครูนึกถึงว่า หากมีใครเอาต้นไม้หรือดอกไม้ปลูกไว้ในห้องประชุม ซึ่งมีการถกเถียงเกรี้ยวกราดกันด้วยคำพูดที่แสดงความไม่พอใจอยู่เสมอ ต้นไม้เหล่านั้นอาจจะหยุดเจริญเติบโตได้ หากมีการประชุมในห้องนั้นทุกๆวัน

ครูนึกถึงสวนแห่งหนึ่ง ซึ่งได้รับการดูแลจากพระซึ่งดำรงสติมั่นอยู่ตลอดเวลา ปรากฏว่าต้นไม้ดอกไม้ในสวนของท่านเขียวขจีสดชื่น เพราะได้รับการทำนุบำรุงจากความสงบและความสุขสดชื่นที่แผ่ออกไปจากสติสัมปชัญญะของท่านนั่นเอง คนโบราณกล่าวไว้ว่า “เมื่อมีมหาบุรุษถือกำเนิดขึ้นในโลก น้ำในแม่น้ำลำคลองจะใสสะอาดขึ้น และต้นไม้ใบหญ้าจะเขียวสดขึ้น” ครูคิดว่าเราควรจะมีการฟังเพลงหรือนั่งสงบตามลมหายใจสักครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเริ่มปรึกษาหารือเรื่องงานการ เธอเห็นด้วยไหม?

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• เวิร์ดเพรส – โค้ดดั่งบทกวี
• หนังสือ : ขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน

ส่วนใหญ่กระผมมักจะได้ทำงานกับศิลปิน และ ผู้ประกอบการ มากกว่า

1. ข้อแรกของการสร้างทีมคือ กิจกรรมร่วมกันที่ไม่ใช่งาน
ฮาร์วาร์ด บิสซิเนส รีวิว กล่าวไว้อย่างนั้น พอคิดถึงทีมตัวเองที่ไปเที่ยวกันบ่อยพอควร ก็เลยเห็นด้วยอย่างนั้น

2. อย่าสร้างกฎ จงสร้างความเข้าใจ
เวลาประชุมกันหลายๆครั้ง เฮียมักจะเตือนว่า อย่าสร้างกฎใหม่ๆ เพราะจะทำให้บริษัทซับซ้อนขึ้น ยุ่งยากขึ้น การสร้างความเข้าใจนั้นได้ผลมากกว่าการออกระเบียบใหม่

3. หลีกเลี่ยงไอ้พวก MBA Words ทั้งหลาย
คำประเภท Entrepreneur, Core Competency, BHAG (big, hairy, audacious goal) … นั้นเท่ แต่ทำให้การสื่อสารยากขึ้น บริษัทที่จะก้าวไปข้างหน้าได้เร็ว ต้องเรียบง่าย เข้าใจง่าย

4. ถูก-เร็ว-ดี เลือกได้แค่ 2 อย่าง
แม้จะ Bullshit ให้ลูกค้าฟังได้ว่าเลือกได้ 3 อย่าง แต่ตำราการบริหารงานทั่วไปก็บอกชัดว่า เราเลือกและคาดหวังจากคนอื่นได้แค่ 2 อย่างในชั่วเวลาหนึ่ง เช่น ถูก-เร็ว แต่ไม่ดี ถูก-ดี แต่ไม่เร็ว ฯลฯ

5. ถ้าหากว่าทีมนั้นใจกว้าง เราก็จะได้ความสามารถใหม่ๆเข้ามาอีก
ยิ่งทีมแข็งแกร่ง ผู้มาใหม่ก็ยิ่งเข้ายากขึ้น ต้องพิสูจน์ตนเองหนักขึ้น เร็วๆนี้เพิ่งได้ข้อคิดกับตัวเองว่า หากเรายังให้โอกาสคนใหม่ๆอยู่ ความสามารถใหม่ๆ ก็ย่อมมาเพิ่มให้เราได้

6. เงิน-ปัจจัย(resource)-ความรู้-แรงบันดาลใจ
เงินนั้นเป็นของต่ำค่าที่สุดที่ควรจะให้กัน ปัจจัยเป็นสิ่งที่ดีกว่า แต่ก็น้อยกว่าความรู้ ที่ทำให้คนสร้างปัจจัยและเงินเองได้ สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดคือ แรงบันดาลใจ

7. กระบวนการทำงาน
ของคุณเด็มมิ่ง (Demming)
Plan-Do-Check-Action (วางแผน ปฏิบัติ ตรวจสอบ แก้ไข)

ของพระพุทธเจ้า (เรียกว่า อิทธิบาท 4)
ฉันทะ-วิริยะ-จิตตะ-วิมังสา (ความชอบ ความขยัน ความเอาใจใส่ ความเข้าใจและพัฒนา)

แค่เริ่มต้นด้วยความชอบ อิทธิบาท4 ก็เหนือกว่ากระบวนการอื่นๆแล้ว

ฯลฯ

เพิ่งกลับจากงาน DesignEDGE Conference & Expo 2005 ที่ออฟฟิศออกทุนให้กระผมและน้องๆไปดูงานที่สิงคโปร์ ส่วนตัวคิดว่างานเล็กกว่าที่คิด วิทยากรยังไม่หลากหลายและลุ่มลึกเท่าที่ควร แต่ก็ได้เจอบริษัท Fat Bars กับคุณ Samantha ผู้ก่อตั้ง ถึงกับเกิดพุทธิปัญญาในบัดดลนั้นเลยว่า แรงบันดาลใจนั้นสำคัญกว่าจินตนาการและความรู้ เสียอีก

นอกจากจะใช้ Motion และ Final Cut Pro เก่งระดับ Apple Master แล้ว (คำจริงนะ ไม่ใช่สำนวน) เค้ายังทำให้เรากลับมาทบทวนความรู้พื้นฐานในงาน Post Production อีกว่า “คนเราได้ยินเสียง ก่อนเห็นภาพ”

ประมวลภาพ

เม่นและเดอะปูน

น้องแจ็คและน้องปลา

ท่านเม่น ในโรงแรม

ณ งาน

โชว์ทั้งภาพ และ เสียง

บริษัทโมเดลของสิงคโปร์

Fatbars กับ Present สุดเจ๋ง

You got 4 seconds!

บอลในคอมฯ ถูกเตะโดยเงาคน!

กราฟฟิคแนวๆ

การจัดวางแนวๆ

เตะเด็กแนว!

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• เครื่องมือช่วย “ทำงานให้เสร็จ”

เรื่องของกรรมและพรหมลิขิตนั้น ทำให้เกิดกราฟของชีวิตขึ้น เป็นเส้น Curve ที่ขึ้น-ลง ในทางดี-ร้าย (แน่นอนว่า มันมีหลายมิติ แต่กล่าวรวมๆว่า ดี-ร้าย ที่ชีวิตจะต้องเจอชาตินี้) แต่เนื่องจากกฎแห่งกรรม กล่าวว่า สิ่งที่เราทำ เราจะได้รับในอนาคต ดังนั้น Curve นี้ ก็เลยมีความสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงไปได้

แต่ค่าเฉลี่ยของการทำดีและชั่วของคนนั้น มักไม่ได้ไปสุดโต่งจริงๆซักเท่าไร (คนที่เกิดมาในครอบครัวแบบนี้ การอบรมแบบนี้ วัยเด็กเป็นแบบนี้ ฯลฯ ก็มักจะมีพฤติกรรมที่สอดคล้องกับพื้นเพของชีวิตตน) ดังนั้น จึงพอจะร่างคร่าวๆได้ว่า มันจะมีขอบเขตบนและล่างของความดี-ร้าย ที่จะต้องเจอในชีวิตอยู่ ดังรูป

รูปนี้บอกว่า

1. ต่อให้ชีวิตนั้นอยู่ในช่วงเวลาที่เลวร้าย (ดูเส้น A) แต่หากทำดี หรือมีความหวัง – ซึ่งเสริมดวง (จุดตัดเส้น A) มันก็ยังสามารถดีกว่า ชีวิตที่อยู่ในช่วงแห่งโชค แต่เคราะห์ซ้ำ (ซึ่งอาจมาจากการทำสิ่งที่ไม่ดี) ซะอีก (จุดตัดเส้น B)

2. เราจะมีโควต้าของโชคมาปริมาณหนึ่งสำหรับชีวิต (เป็นค่าเฉลี่ยของผลกรรม ซึ่งคือเส้นสีแดง) เราเพิ่ม-ลดได้ (มักไม่เกินขอบเขตของเส้นสีเขียว และ สีน้ำเงิน) และเราก็ใช้มันอย่างสิ้นเปลืองได้

และสิ่งที่กิน Resource ของโชคชะตามากที่สุด ก็คือ เพศตรงข้าม และ ความรัก (ตำราโบราณเรียกว่า ลาภสัตว์สองเท้า) เพราะความรักมีค่าในทางความสุขมากที่สุด (อาจแย้งว่า แล้วการตรัสรู้เล่า… การตรัสรู้ไม่ได้มีค่าในทางความสุข แต่มีค่าในทางความสงบ เรื่องความสุขนี่ ในทางพุทธ+ไสยมีพูดไว้เยอะ ไว้ศึกษาอีกหน่อยแล้วจะเล่าให้ฟัง)

ความรักที่กลายเป็นความหลง จะยิ่งกิน Resource มาก ทำให้โชคตกต่ำมาก (แผนกเสียตังค์เป็นแสนแขนไม่ได้จับ กรุณาฟังไว้นะมึง) แต่ความรัก หากทำให้คนทำในสิ่งที่ดีงาม มันก็จะเสริมดวง และกลายเป็นเรื่องที่ดี (แม้ลำพังความรักจะกิน Resource มากก็ตาม แต่มันก็สร้างมูลค่าเพิ่มให้ดวงได้)

และหมอดูหลายท่าน ยังกล่าวต่ออีกด้วยว่า เมื่อคราวใดก็ตามที่เรามีโชค คราวนั้น เรามักจะมีเพศตรงข้ามเข้ามาในชีวิต (หลายท่านถึงขั้นฟันธงว่า การเข้ามานี้จะตัดลาภอย่างแน่นอน และเราต้องเสียโอกาสในการใช้โชคไปในทางอื่น)

สรุปความคิดโดยทั่วไปก็จะสอดคล้องกับเรื่องชะตากรรม คือ แม้ชีวิตจะถูกลิขิต (มาด้วยกรรมเก่า) ล่วงหน้าส่วนหนึ่ง แต่เราก็สามารถเปลี่ยนแปลงมันได้ ไม่ว่าช่วงชีวิตนั้น จะประกอบไปด้วยโชค หรือ เคราะห์ก็ตาม และเราสามารถเสริมดวงได้ด้วยการทำความดี และ สร้างเคราะห์ให้ตัวเองได้ด้วยการทำในสิ่งที่ไม่ดี

ฮ่า ฮ่า … ก็เป็นคำสอนโบราณๆที่รู้ๆกันอยู่แล้ว ..

แต่ทรรศนะอันกระแทกใจชาวโสดตลอดกาลนั้น เห็นจะเป็นเรื่องของความรัก ที่มักจะเข้ามากินโควต้าของโชคซะมากกว่า (เพราะส่วนใหญ่ Manage กันห่วยแตกทุกถ้วนหน้า ความรักจึงไม่เคยสร้างมูลค่าเพิ่มให้โชคได้เลย) เลยพอจะทำให้ปลอบใจตัวเองไปพลางๆได้ก่อนว่า

การไม่มีดวงด้านความรักนั้น เดี๋ยวดวงจะดีด้านอื่นเองแหละโว้ย…
ดั้งนั้น

ซ.ต.พ. ได้ว่า
“กูมีความสุขดีอยู่แล้ว”
ถูกต้องไหมขอรับ?

ไอ้เม่น
หัวหน้าแผนกกูมีความสุขดีอยู่แล้ว ชมรมโสดตลอดกาล

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

(อันนี้เป็นเรื่องหลายสัปดาห์แล้วนะขอรับ)

หลังจากที่คุณอาของไอ้โน้ตเสียชีวิต เนื่องจากไปทลายฮั้วในแวดวงก่อสร้างเมืองไทย (การฮั้วในแวดวงก่อสร้างเมืองไทยนี้ คือ การที่บริษัทรับเหมาก่อสร้างทั้งหมด มาตกลงกันว่า งานประมูลของราชการ ใครจะเป็นคนได้ (เรื่องนี้เป็นเรื่องเหี้ยที่ฝังอยู่ในแวดวงราชการนานแล้ว สมมติว่า รัฐต้องการตัดถนนเส้นหนึ่ง ค่าใช้จ่ายจริงๆอาจอยู่ที่ 100 ล้านบาท รัฐก็จะเปิดประมูล ใครให้ราคาต่ำสุด ก็มักได้ไป ทีนี้ไอ้พวกก่อสร้าง ก็เลยมาฮั้วกันว่า มึงเสนอ 300 ล้านนะ กูจะเสนอ 200 ล้าน ห้ามใครต่ำกว่านี้ กำไรเปล่าๆ 100 ล้าน เดี๋ยวกูแบ่งให้มึง และแบ่งไปใช้ใต้โต๊ะ)

แน่นอนว่าการฮั้วเป็นเรื่องเหี้ย แต่การไปเสนอตัดราคาฮั้วนั้น คือการประกาศสงคราม
หลังจากได้รับคำเตือนหลายครั้ง ทั้งจากคนอื่นและครอบครัว ก็เกิดเรื่องเศร้าขึ้นจนได้

แต่เมื่อเห็นไอ้โน้ตไม่ได้เศร้า เพื่อนๆทั้งหลายที่พร้อมจะปากหมาอยู่แล้ว ก็เริ่มปล่อยหมาออกจากปากมาเพ่นพ่านในบัดดล

“ไอ้เหี้ย ทำไมช่วงนี้ ไอ้โน้ตมันหายหัวไปวะ”
“ไอ้ห่า มึงก็รู้ว่าอามันเสีย มันก็ไปงานศพซิโว้ย”
“เฮ้ย กูรู้ แต่งานศพไม่ได้เลิกดึกนี่หว่า …. กูสงสัยว่าหลังจากนั้น มันหายไปไหน”

บัดนั้น ความวิปริตเยี่ยงไอ้เหลาก็ปรากฏขึ้นในความคิดชายผู้หนึ่ง ก่อนจะหลุดปากออกมาว่า

“กูรู้แล้วโว้ย … ไอ้โน้ตมันต้องไปในที่ที่ไม่มีอาแน่ๆเลย”
“ไอ้ห่า .. ที่ไหนเล่าวะ”
…

“No อา”

ประกาศลาเที่ยวขอรับ (อยากยั่วคนมีงานทำน่ะ)
สุดสัปดาห์นี้ จะไปเที่ยวที่บ้านพักเพื่อนบดินทร์ (ไอ้บู) ที่จังหวัดกาญจน์ แล้วจะเอารูปมาฝากขอรับ

จาก: เทพ
โฮมเพจ: http://ของเก่าเจ๊งบ๊งจนน่าทำเวบเอง

แม๊….ไอ้เรื่องโชคร้ายด้านความรักแล้วเรื่องอื่นจะดีนี่ยังไม่ค่อยจะเห็นเลย(อาจจะเพราะตาบอด+เศร้าจนไม่เห็นอะไร)…อิอิ

29 มี.ค. 2545 , 23:13 น.

จาก: เหลา

ไม่ใช่มุขกูโว้ย…. แต่ขำดีว่ะ

[iMenn] กระผมไม่ได้เขียนว่ามุขมึงโว้ย

30 มี.ค. 2545 , 02:03 น.

จาก: Maia

แวะมาบอกว่าชอบเรื่องที่เขียนอ่ะฮับ ..

30 มี.ค. 2545 , 05:34 น.

จาก: แจ๋วดวงตก
โฮมเพจ: http://spy.evilgodzilla.com

ไม่จริ๊ง … ไม่จริง
คนบางคนนอกจากจะดวงไม่ดีด้านความรักแล้ว ด้านอื่น ๆ ก็เจ๊งพอ ๆ กัน…ฮือ ๆ ๆ ๆ

30 มี.ค. 2545 , 06:36 น.

จาก: บุ๋ยจ๋า มาออนไลน์
โฮมเพจ: http://bodinzone.com

เอ่ เพิ่งนึกออกว่า—-

เวลาบุ๋ยมีความสุข บุ๋ยไม่ได้ประกาศเท่าไหร่แฮะ
( บุ๋ยกำลังสงสัยว่าอะไรเป็นพฤติกรรมที่น่าเลืยนแบบ ในฐานะเด็กกำลังโต อิ อิ อิ )

30 มี.ค. 2545 , 13:23 น.

จาก: เดอะกาฝากไดอารี่
โฮมเพจ: http://www.theballball.com

เห็นด้วยกะทฤษฎีของท่านพี่เม่นนะ มีแฟนแล้วมันกินดวงด้านอื่นๆ ไปเยอะแยะ เปลือง Resource สุดๆ ทั้งดวง เวลา และ เงิน (เวลาน้อย เวลาทำงานน้อย เงินก็น้อยลง แถมต้องเจือจานเลี้ยงแฟนอีก) แต่ก็อีกนั่นแหละ เราก็มีความสุขที่มีแฟน ที่รักเรา ห่วงเรานิ ดังนั้น เมื่อเราพลาดความสุขด้านอื่น ก็ต้องตักตวงความสุขในฐานะคนมีแฟนให้เต็มที่ ฮี่ฮี่

ปล. พี่ยั่วไปเท้อะ ผมจะลาออกจากงานละ ไว้ดูก่อน ว่าจุดหมายของชีวิตนี้จะเป็นอะไรกันแน่ แล้วจะมาบอกอีกที ว่าพี่ยั่วผมขึ้นหรือไม่ขึ้น ฮ่า ฮ่า

30 มี.ค. 2545 , 14:51 น.

จาก: แจ๋วส้ม
โฮมเพจ: http://littlehen.evilgodzilla.com

มีพี่ที่เคยทำงานด้วยกัน เค้าครองตัวเป็นโสดมาตลอด 40 ปีกว่าๆ หรือ 50 แล้วก็ไม่รู้ อันนี้ไม่แน่ใจ
เค้าจะดวงดีเกี่ยวกับโชคลาภเสมอๆ เลยล่ะ
เวลาที่บริษัทจัดงานประจำปี แล้วแจกของขวัญ
พี่แกได้รางวัลใหญ่ทุกทีเลยอะ
เพื่อนๆ ยังแซวกันเลยว่า พระเจ้าคงประทานสิ่งชดเชยมาให้พี่เค้ามั้ง อิ อิ
สงสัยทฤษฎีน้องเม่น จะจิงนิ

30 มี.ค. 2545 , 17:18 น.

จาก: ใจ

โอ้ย อยากร้องไห้ อยากไปเที่ยวด้วยจัง ไปด้วยคนดิ? lเม่นสุดหล่อส่งตั๋วเครื่องบินมาให้หน่อย

30 มี.ค. 2545 , 19:51 น.

จาก: PGung

น้องเม่นกลับมาแล้วเหรอจ๊ะ …
ขอนะ ขอรูปเท่ห์ๆ

ไอ้กราฟดวงนี่ เพ่งดูตั้งนาน ยังไงๆก็ไม่รู้เรื่องอ้ะ

[iMenn] แหะ แหะ อย่าไปซีเรียสเลยขอรับ ผมอ่านแล้วยังรู้สึกว่า มันถ่ายทอดแม่งๆเลย แต่อย่างไร ประเด็นก็คือ ทำดีได้ดี และ ได้อย่างเสียอย่าง เท่านั้นเองขอรับ

1 เม.ย. 2545 , 07:01 น.

จาก: ไซครับ

“อยู่คนเดียว กับเวลา กับความเหว่ว้า กับความหงอยเหงา
เหมือนโลกนี้มีเพียงเรา กับความว่างเปล่า อยู่ไปวันๆ
หากมีใจอีกใจ หากมีใครซักคน เคียงข้างฉันบนโลกสับสน
บนถนนคงไม่อ้างว้างเปล่าเปลี่ยวเดียวดาย
จะฝ่าแดด ฝ่าฝน ฝ่าหนาว จะปวดร้าวหัวเราะร้องไห้ จะร่วมทุกข์ ร่วมสุขกันไป จนกว่าใจ หลอมเป็นใจเดียว”
“เห-งาจังเนาะ”

1 เม.ย. 2545 , 12:09 น.

จาก: Mrs.Rose
โฮมเพจ: http://rose.evilgodzilla.com

จะรอดูว่า น้องเม่นจะเป็นโสดได้ตลอดกาลจริงไหม? คิก คิก

ว่าตะว่า ที่ไหนเหรอ No อา น่ะ?

[iMenn] แหะ แหะ โนอาเป็นสถานที่อโคจรน่ะขอรับ

1 เม.ย. 2545 , 17:04 น.

จาก: แจ๋วเหลือง

จะเอาทั้งลักกี้อินเกม กะลักกี้อินเลิฟด้วยกันหมดเลยเร้อ…

1 เม.ย. 2545 , 17:12 น.

จาก: curious

What does ซ.ต.พ. mean ka?

2 เม.ย. 2545 , 06:53 น.

จาก: แมวเหมียว
โฮมเพจ: http://www.up2gu.com/

อิจฉาลื้มจริงๆ นะอาเม่น แต่อีกไม่กี่วันอั๊วะ ก็จะหยุดยาวเหมือนกัน โฮะๆๆๆ

2 เม.ย. 2545 , 13:34 น.

จาก: น้องสมตี๋
โฮมเพจ: http://www.tstory.com

ซ.ต.พ.= ซึ่งต้องพิสูจน์
(ใช่รึป่าวหว่า…)
พี่เม่นๆๆ อัพเดทตอนแปดแล้วเน้อ(คอมพ์เจ๊งบ๊งไปหลายวัน ไม่ได้เล่นเน็ทเลย)
……………………………………
ปล.อ่านคอมเมนต์ไอ้ไซข้างบนแล้วรู้สึกว่ามันกะลังอารมณ์เปลี่ยวชอบกล…

2 เม.ย. 2545 , 13:36 น.

จาก: the curious person

Thanks jaa Somtee+

3 เม.ย. 2545 , 10:05 น.

จาก: บุ๋ยจ๋า ชมรม ( แอบ ) โสด

พี่เม่นมาอัพเว้บเถิด

อิอิ พี่เม่น ๆ
บุ๋ยว่าเมื่อก่อนพี่ไม่ได้อยู่แผนกนี้นิค้า
แสดงว่า

ต้นสังกัดพี่ยอมให้ย้ายแย้วเหยอ 55

4 เม.ย. 2545 , 22:16 น.

จาก: jai

Menn , I wait for your next diary for a long time laew na ja. When will i read la?

5 เม.ย. 2545 , 11:52 น.

จาก: ปู๊ด
โฮมเพจ: http://diary.t35.com/pood/

หนีค่ายชั่วคราวมาเกนทหารครับ

ตอนนี้อากาศแปรปรวนปั่นป่วนดี
ลมหอบเต๊นพังจนไม่ตั้งไม่กางมันแล้ว
เอาไปครอบปูนกันฝนแทน
กลางวันแดดร้อนเปรี้ยงๆ กลางคืนหนาวเหน็บ
ในยามเหงายิ่งหนาวจับใจ

กินข้าวกับอะไรก็ไม่อร่อยเท่ากินกับคนรู้ใจมากมายครับ

5 เม.ย. 2545 , 21:24 น.

จาก: jane
โฮมเพจ: http://jane.thaidiarist.com

pai teaw ma muann gun ka

6 เม.ย. 2545 , 04:03 น.

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• ข้อคิดในระยะนี้, DesignEDGE 2005
• ชีวิตจริงไม่มี UNDO

[format/u ตามด้วยลง WinME แล้วเปลี่ยนใจมาลง Win98Se โดยคิดว่า กำลังทำกับ HardDisk อีกตัวหนึ่ง ใช้ norton กู้คืนมาได้เพียงบางส่วน โดยมีชื่อไฟล์กระจุยกระจาย]

มันไม่ต่างอะไรกับการที่กวีอย่างท่านอังคาร จะเพ้อรำพันว่า “โอ้วว่าอนิจจา ข้าทำชีวิตหายไปครึ่งหนึ่ง…” เลยเชียว สำหรับคนที่ จะดูนาฬิกาก็ต้องเปิดคอม , จดเบอร์โทรก็ต้องใช้คอม , หรือแม้แต่จีบสาว ยังต้องอาศัยคอม… และด้วยความเคยชินอันนั้น ก็ทำให้กระผมค้นหาว่า มันมีปุ่ม UNDO สำหรับชีวิตไหมหนอ

เฮ้อ แม้จะเป็นคำพูดอันเชยผสมพันธุ์กับกระแดะ แต่กระผมก็คิดว่ามันเป็นปรัชญาที่ลึกซึ้ง และเจ็บปวดจริงๆนะ

กับคำว่า …

“ชีวิตจริงไม่มี UNDO” …

หลังจากนั้นกระผมก็คุ้ยซากปรักหักพังหลัง Format เพื่อหาบางสิ่งที่สำคัญสำหรับชีวิต และ ความทรงจำ
แน่นอนว่า หนึ่งในเรื่องราวอันมีค่านั้น ก็คือ Email จำนวนหนึ่ง ที่เขียนให้คนคนหนึ่ง

ผมคงไม่เอามาให้ดูหรอก เพราะว่า มันจะเขินเกินไป
แต่กระนั้น..
ก็คิดว่าจะเล่าให้ฟังละกันนะ

เรื่องมันเริ่มจากเช้าวันหนึ่ง ในฤดูหนาว…..

(ติดตามตอนต่อไป ฉบับหน้า…)

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ
ไอ้จ๋ง ผู้คลั่งไคล้หวัง เจีย เหว่ย (หว่อง คาไว) มิย่อหย่อนไปกว่าการเป็นสาวกหงส์แดงผู้ภักดี วันหนึ่ง มันมาหาไอ้เม่นที่ออฟฟิศ แล้วกล่าวถ้อยคำแห่งความสิ้นหวัง ด้วยใบหน้าแน่นิ่ง

“ฉันเคยได้ยินเรื่องราวของนกไร้ขา ที่ชั่วชีวิต มันได้แต่บินและบิน
เหนื่อยก็นอนในสายลม ในชีวิต มีเพียงครั้งเดียวที่มันจะลงสู่พื้นดิน
คือเมื่อมันตาย”

(จากเรื่อง Day of being wild)

ไอ้เม่น : “เป็นเหี้ยอะไรมึง”
ไอ้จ๋ง : “เปล๊า ผมพูดเล่นๆ มันเท่ห์ดี”
ไอ้เม่น : “ผิดหวังในชีวิต?”
ไอ้จ๋ง : “ปล๊าววว”
ไอ้เม่น : “ผิดหวังในเรื่องงาน?”
ไอ้จ๋ง : “ปล๊าววว”

ไอ้เม่น : “รึว่าเรื่องความรัก?”
ไอ้จ๋งถึงกับสะอึกไปเล็กน้อย แต่อย่างไรเสีย มันก็ยังหน้านิ่งเหมือนเดิม

“โอว มันเป็นเรื่องน่าเศร้า พระเจ้าประทานจิตใจเจ้าชู้มาให้กับผม
แต่พระองค์ไม่ประทานหน้าตาที่เหมาะสมมาให้ด้วย โฮ โฮ…. “

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• ข้อคิดในระยะนี้, DesignEDGE 2005
• ทรรศนะในเรื่องโชคและเคราะห์

จู่ๆ คำเชื้อเชิญที่ไม่ได้คาดคิด ก็ผ่านมาทางโทรศัพท์ของผม ในช่วงที่ทั้งงานยุ่ง และ ความคิดยุ่งๆ

“เม่น เราไม่สบาย ความดันขึ้น มาเยี่ยมเราหน่อยสิ”
เสียงจากพระอาจารย์สาคร เจ้าอาวาสวัดป่าที่กาญจนบุรี ที่ผมเคยบวช
…
ทั้งที่ปกติแล้ว ท่านไม่เคยติดต่อ หรือ ขอร้องอะไรผมเลย

เมื่อผมไปถึงที่วัด พบว่า มีพระหลายรูป บินจากต่างจังหวัดมาเยี่ยม มาปรนนิบัติ มีโยมและหมอบางท่าน บินมาจากต่างประเทศ และมีใครต่อใครอีกมากมาหา หลังจากอาการดีขึ้น (คือความดันลดลงเหลือ 220!) ท่านได้กล่าวทีเล่นทีจริงว่า
“มาถึงแล้วก็ไปปฏิบัติภาวนาเสีย อาจารย์ไม่ใช่จะอยู่ค้ำฟ้านะ..”

เรื่องของการรู้ชะตากรรมของตนเอง ของพระผู้บำเพ็ญเพียรมาเป็นเวลานานนั้น ใครหลายคนอาจจะเห็นว่ามันเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ
แต่สำหรับผม คนที่เคยได้มีโอกาสเหยียบย่างไปทั้ง บนดินแดนของเทคโนโลยี และ ดินแดนของความเชื่อสมัยเก่า นั้น เห็นว่า เป็นความสามารถปกติ ของพระอริยเจ้า…

เกร็ดเล็กน้อย

ก่อนหน้านี้ไม่กี่ปี มีพระป่ารูปหนึ่งได้มรณภาพไป กระดูกของท่านกลายเป็นผลึกอัญมณี ซึ่งความเชื่อของชาวพุทธจำนวนมาก เชื่อว่า หมายถึง ท่านเป็นพระอรหันต์
พระรูปนั้น มีนิสัยพูดน้อย สมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ เมื่อใครมาถามธรรมท่าน หลายครั้ง ท่านมักจะบ่ายเบี่ยงว่า “ไปถามพระอาจารย์สาครเถิด เราเป็นแค่ศิษย์ เป็นพระเล็กพระน้อย”

ในปี 2518 รัฐมนตรีจำนวนหนึ่งแห่งพรรคกิจสังคม (ปัจจุบันบางคนอยู่พรรคไทยรักไทย) ได้เสนอกฎหมาย 2 ฉบับ (ปัจจุบันก็ยังค้างอยู่ในสภา) ซึ่งเป็นเรื่องของ พ.ร.บ.สงฆ์ และ รื้อฟื้นกฎมณเฑียรบาล – หากกฎหมายผ่านรัฐสภา มีแนวโน้มที่จะพาดพิงถึงสถาบันพระมหากษัตริย์ (ความจริงเนื้อหารุนแรงมาก แต่เขียนแค่นี้ดีกว่า เดี๋ยวไอ้เม่นด๊อทคอมจะโดนปิดซะก่อน)

พระอาจารย์กล่าวว่า “ตอนนั้นเราไม่ได้นอนอยู่ 9 วัน 9 คืน พอรู้ข่าวว่า ยุบสภา ก็เลยสบายใจ”

(ความจริงมีบทความเขียนเกี่ยวกับเรื่องในแนวนี้อยู่มาก ทั้งพาดพิงสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 ว่าทำไมระเบิดปรมาณูจึงไประเบิดที่ประเทศญี่ปุ่น-ไม่ใช่ไทย , ทำไมไม่มีเหตุการณ์นองเลือดหลายครั้ง ทั้งๆที่พิจารณาจากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ น่าจะมีโอกาสอยู่มาก
แต่ไอ้เม่นเห็นว่า เขียนแค่นี้หลายท่านก็ว่า เพ้อเจ้อ แล้ว , เรื่องของความเชื่อมันไม่มีหลักฐานพิสูจน์ได้นี่เนาะ)

พระอาจารย์เป็นศิษย์รุ่นท้ายๆของหลวงปู่ฝั้น หลวงปู่ขาว หลังจากที่สองรูปได้มรณภาพไป ท่านก็ได้จาริกไปตามป่าเขาเพื่อภาวนา โดยกล่าวว่า “ถ้าได้พบอะไรแล้ว เราจะกลับมาสร้างวัด”
…
พระอาจารย์เข้าไปในป่าเมืองกาญฯเป็นเวลา 20 ปี แล้วออกมาสร้างวัดที่ อ.ทองผาภูมิ นับได้ 10 กว่าปี
20 กว่าปีในป่าอันอุดมสมบูรณ์ด้วยสัตว์ดุร้ายนานาชนิด ผมคิดว่า ไม่ใช่เรื่องธรรดาเลย หากใครจะมีชีวิตอยู่ได้
และไม่ใช่เรื่องธรรดากว่านั้น หากเค้าจะยังคงรักษาศีล 227 ข้อ ที่แม้แต่จะเด็ดดอกไม้ ก็ยังผิดศีล ..
“อยู่ในป่าดงดิบ สิงสาราสัตว์ก็ต้องเยอะเป็นธรรมดา บางครั้งเมื่อได้กลิ่นสาบของเสือโคร่ง ลุกขึ้นมาสบตากับมัน ก็ต้องวัดกันละ … หากเรามิได้ปฏิบัติภาวนาให้เพียงพอ ก็สมควรจะถูกมันกินเป็นธรรมดา..”

ครั้งหนึ่งมีกระเหรี่ยงมาทำบุญที่วัด กระเหรี่ยงที่ปกติแล้ว จะดำรงชีวิตอยู่กับป่า นับถือในกฎของป่า (บางข้อนั้นคลับคล้ายคลับคลากับสำนวนในการ์ตูนชื่อดัง – COCO ที่ว่า “ไม่ล่า ในสิ่งที่ไม่กิน”) แต่พระอาจารย์เห็นอาหารที่นำมาถวายแล้วก็แปลกใจ

“เดี๋ยวนี้ไม่ได้ปลูกข้าวกินเองแล้วหรือ”
“ไม่ล่ะเจ้าค่ะ ซื้อเอาจากตลาดง่ายกว่า ปลูกเองมันเสียเวลา”
“อะไร้… แล้วจะไปเอาเงินจากไหน .. แล้วนี่ถ้าเขาทำสงครามขึ้นมา เราไม่ต้องอดตายรึ”

อาจจะดูแล้ว เป็นทั้งความคิดของเศรษกิจพอเพียง หรือ สอดคล้องกับการใฝ่หา UTOPIA แต่กระนั้น ทั้งมวลก็อยู่ในพระไตรปิฏก

“คุมอัตราการแลกเปลี่ยน ลดการนำเข้า มีวินัยทางการคลัง”
ก็ไม่ต่างจากความคิดพื้นฐานที่ว่า ..
“มีสัมมาทิฐิ ลด และ ละกิเลส เพื่อบริโภคแต่น้อย”

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

ว่าถึงเรื่องพระสงฆ์องค์เจ้า(ในทางที่ดี) เห็นว่ามีเพื่อนหลายคนที่น่าสนใจ (ในทางที่ไม่ดี)
และคนที่พิเศษอย่างยิ่งนั้น ชื่อว่า ไอ้ป่าน

เนื่องจากต้องบวชหน้าไฟ ไอ้ป่าน ผู้ที่ปกตินั่งอยู่กลางลานเกียร์ คอยข่มขืนสาวๆที่ผ่านมาด้วยสายตา วันนั้นมันกลับมานั่งคุยเรื่องการบวช

“เฮ้ย ไอ้เม่น บวชแล้วนี่ ห้ามกินข้าวเย็นใช่ป่ะ”
“เออสิวะ แค่เป็นเณรยังห้ามเลย เป็นพระนี่ห้ามอยู่แล้ว”
“อ้อ หรอ..” ไอ้ป่านเว้นไปพักนึง ก่อนทำท่านเหมือนนึกอะไรได้

“เฮ้ย ไอ้เม่น แล้วหนังสือโป๊นี่ ห้ามดูด้วยหรือเปล่าวะ”
“ไอ้เหี้ย คนปกติเค้าก็รู้แล้วว่า มันผิด .. ห้ามโว้ยยย”

หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อไอ้ป่านสึกออกมา และ มาสังสรรค์กับเพื่อนๆ

“ไหน ตอนบวชมึงทำอะไรมั่ง” เพื่อนๆถามเพราะแน่ใจว่า มันต้องทำอะไรผิดศีลซักอย่าง
“ไอ้ห่า กูรู้สึกสงบนะโว้ย ตอนเช้าไปบิณฑบาต ทำความสะอาดกุฏิ แล้วก็มีนั่งสมาธินิดหน่อย”

“เฮ้ย… คนอย่างมึงเนี่ยนะ” เพื่อนๆฟังด้วยความแปลกใจ แต่ก็รู้สึกอิ่มบุญไปกับไอ้ป่าน
“เออสิวะ เพียงแต่ตอนเย็นเค้ามีดูบอลกัน ก็เลยไปดูบอลกับเค้าด้วย ที่วัดมีเคเบิ้ลด้วยนะมึง”

อ้าว ไหมล่ะ ไอ้ป่านเริ่มส่อความริยำ แต่ยังคิดไม่ออกว่า มันผิดศีลข้อไหน จนกระทั่ง..
“แล้วกูก็อ่านหนังสือด้วยนะโว้ย.. ไม่ช่ายหนังสือโป๊ … แต่เป็น หนังสือ แฮร์รี่ พ้อตเท่อร์”
“แฮรี่ พ้อทเท่อร์!!!”
“ไอ้เหี้ย มึงผิดตั้งแต่ศีล 8 แล้ว บวชพระยังทะลึ่งอ่าน แฮร์รี่ พ้อทเท่อร์ อีก ไอ้ห่า..”

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• ข้อคิดในระยะนี้, DesignEDGE 2005
• ทรรศนะในเรื่องโชคและเคราะห์

3 เม.ย. 2542

วันก่อน ไปวัดป่ากับพี่สาว (อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ผมยังไม่พยายามจะละทิ้งความเลว หรือ กิเลสอันน่าพิสมัยทั้งหลาย)

ในท่ามกลางความสับสน และหนทางที่เลื่อนลอย ผมคิดว่า สิ่งที่ผมเชื่อมั่น ก็ไม่เลวร้ายนัก

อาจจะไม่ดีงามตามความเห็นของสังคม แต่ผมคิดว่า ชะตาของผม ก็ขึ้นกับ กรรม และชะตาของผม (ลอง recursive ดู จะได้กฏแห่งกรรม ซึ่งสอดคล้องกับ พรหมลิขิต) ดังนั้นก็ไม่เห็นจะต้องรีบร้อนเลย ชีวิตจะมีทางออก และมันจะดำเนินไป

[แม้ผมจะไม่เห็นด้วยกับคำแก้ตัวของวัยรุ่นโง่ๆทั้งหลายที่ว่า “ชีวิตเป็นของกู” แต่การกระทำของผมก็เป็นตามนั้นจริงๆ]

---

ใน Only love is real (Brian L. Weiss, M.D.) และบางถ้อยคำจากพุทธศาสนา บอกว่า เราผ่านกาลเวลา และ ภพชาติมามากต่อมาก และนานแสนนาน จะมีใครหรือ ที่ไม่เคย ได้เจอกันเลย

ขอบคุณที่โฮมเพจผมมีคนอ่าน

เราอาจจะได้เจอกันแล้ว หรือเราคงจะเจอกัน

(เอ๊ะ หรือไอ้เม่นมันโกง Counter…)

ใครที่รู้ว่าไอ้เม่นมันชอบดูหมอดู (หรือถึงขั้นดูหมอได้พอสมควร) อาจจะประหลาดใจว่า “เฮ้ย มึงจบวิศวะคอมพิวเตอร์นะโว้ย” หรืออาจจะคิดว่า อ๋อ มันเป็นการศึกษาแบบแยกส่วน เพราะในเมืองไทย ส่วนใหญ่แล้ว แม้ไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ค่อยลบหลู่

แต่ความจริง ผมไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องงมงาย หรือเป็นคนละเรื่องกับความรู้ในศาตร์อื่นๆ

มันเป็น Indicator (ตัวชี้บ่ง) ของชะตากรรม

แน่นอน ว่า อาจจะผิด ถูก มั่ว เดา ฯลฯ ตามแต่หมอดูแต่ละคน แต่มันก็เหมือนกับค่า GDP นั่นแล วิธีการคนละแบบ ก็ให้คำตอบคนละแบบ ชี้ถึง”ชะตากรรม” ของประเทศ ไปคนละแบบ

แต่หากอินดิเคเตอร์ส่วนใหญ่ ชี้ไปทางเดียวกัน มันก็น่าจะถูกต้อง

ความเชื่อในเรื่องของชะตากรรม

ผมคิดว่า ชะตากรรม หรือ พรหมลิขิต หรือ โชคชะตา อะไรก็แล้วแต่ อยู่บนพื้นฐานของสมการ

ชะตากรรม = กรรม + ชะตากรรม

หมายเหตุ : กรรม คือ การกระทำ ทั้งเรื่อง ดี และ ไม่ดี

ซึ่งถ้าคิดแค่ว่า มันเป็นสมการอนุรักษ์นิยม ก็ต้องแก้สมการได้ว่า กรรม = 0 คือ การกระทำนั้นไม่สำคัญ คนเราควรปล่อยชีวิตไปตามโชคชะตา

แต่ผมเห็นว่า มันคือสมการแบบรีเคอซีฟ (Recursive) ซึ่งความรู้ทางคอมพิวเตอร์บอกว่า มันจะทำการย้อนค่าของตัวเองอีกครั้ง

ชะตากรรม = กรรม + ชะตากรรม … (1)

แทนค่า ชะตากรรม = กรรม + ชะตากรรม ลงในสมการ (1) ที่ด้านขวา ได้

ชะตากรรม = กรรม(1) + กรรม(2) + ชะตากรรม

ชะตากรรม = กรรม(1) + กรรม(2) + กรรม(3) + ชะตากรรม

ชะตากรรม = กรรม(1) + กรรม(2) + กรรม(3) + กรรม(4) + ชะตากรรม

ชะตากรรม = กรรม(1) + กรรม(2) + กรรม(3) + กรรม(4) + กรรม(5) + ชะตากรรม

…

ซึ่งถ้าแทนค่าไปเรื่อยๆ ก็จะได้ว่า ชะตากรรมทั้งมวลของมนุษย์ ก็คือ ผลลัพธ์จากการกระทำของมนุษย์นั่นเอง (กฎแห่งกรรม)

ความเชื่อเรื่องชาติภพ

จากสมการด้านบน หากจะบอกว่า แล้วทำไมคนเราจึงมีต้นกำเนิดชีวิตที่ต่างกัน มีชะตากรรมที่แตกต่างกัน นั้น ถ้าไม่เชื่อเรื่องชาติภพ คงอธิบายลำบาก เพราะเวลาในชาติเดียวมันสั้นนัก ไม่มากพอที่จะทำให้เกิดผลของกรรมเก่า ได้

แต่ถ้าเชื่อเรื่องชาติภพ ก็จะเห็นว่า เมื่อผ่านไปหลายๆชาติ เกิดปริมาณของกรรมมากๆ มันก็จะกลายเป็นชะตากรรมขนาดใหญ่ (พรหมลิขิต) ที่กำหนดชีวิตของเรา จนยากที่การกระทำเพียงเล็กน้อย จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรม(ในอดีต)ได้

(แต่ในนิทานชาดกหลายเรื่อง ก็บอกว่า คนนั้นเปลี่ยนแปลงชะตากรรมได้ แต่หมายความว่า เค้าต้องสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่จริงๆ)

จะเห็นได้ว่า จากความคิดนี้ พรหมลิขิต นั้น สอดคล้อง กับ กฎแห่งกรรม

ความเชื่อเรื่อง บาป บุญ

ไหนๆก็กล่าวถึงความเชื่อแล้ว เห็นควรว่า หากอยากให้อื้อฉาวกว่านี้ ผมคงต้องจาบจ้วงศิลธรรมอันดีด้วย

คำพูดที่อยากกล่าว : ผมไม่เชื่อ เรื่อง บาปบุญ แต่เชื่อเรื่อง กรรม

อธิบาย : ผมไม่ค่อยแยกแยะว่า สิ่งที่ทำนั้นเป็นบุญ หรือ บาป เพราะรู้สึกว่า สังคมมันซับซ้อนขึ้นทุกที สิ่งที่เราทำ ได้ส่งผลกระทบไปสู่อะไรๆอีกมาก มากกว่าที่จะบอกได้ว่า มันเป็นบุญ หรือ บาป

ขนาดคำพูดเก่าๆที่ว่า “ทำอะไรก็ทำไปเถอะ แต่อย่าให้คนอื่นเดือดร้อน” ผมยังคิดเลยว่า แล้วจะทำอะไรเล่า (วะ)

ผมนอนกลิ้งเกลือกอยู่กับบ้าน ก็มีคนเดือดร้อน, ผมพิมพ์อะไรไร้สาระ ก็มีคนเดือดร้อน, ผมซื้อโค้กกิน ในร้านเซเว่น ก็ยังมีคนเดือดร้อน ฯลฯ

ผมเลยคิดว่า จริงๆแล้วสิ่งที่ควรยึดกับมัน คือ กฎแห่งกรรม ต่างหาก นั่นคือ “สิ่งที่ผมทำ ผมจะต้องได้รับ อย่างแน่นอน ไม่ว่ามันจะดี หรือ ไม่ดี” ผมเลยไม่ค่อยแคร์ว่าใครจะเดือดร้อน คิดแค่เพียง “ถ้ามีคนทำอย่างนี้กับกู กูโอเค” เท่านั้นเอง

วันนี้รู้สึกว่า เนื้อหาจะหนักกบาลเล็กน้อย แต่ก็ยังอยากเขียน คงเพราะเมื่อเช้าได้รับแรงบันดาลใจอะไรบางอย่าง ที่ดันไปตรงกับที่หมอดูหลายคนได้ทำนายไว้ ….

“เม่น เรื่องบางเรื่องนั้น ถ้าชะตากรรมบอกว่าต้องเจอกับมัน เธอก็ต้องเจอกับมัน แม้เธอจะพยายามหนี หรือ จะไม่ให้มันเกิดขึ้นก็ตาม”

นินทากาเลเหมือนเทสุรา เป็นเรื่องธรรมดายิ่งกว่าหายใจ

ขณะที่ไอ้เหลาร่ำสุราฉลองคืนอันปวดร้าว (ที่น้องเต่าแต่งงานกับน้องบี) และเมามายไม่ได้สติ (อันนี้สำนวนนะ มันไม่ขนาดน้าน)

เหมาะแก่การซักถามเบื้องหลังความสัมพันธ์เป็นอย่างยิ่ง..

เพื่อนๆ : “เฮ้ย ไอ้เหลา เวลาจีบน้องเค้าเนี่ย มึงจีบยังไงวะ ไปเล่นตลกให้เค้าดูหรอ”

ไอ้เหลา : “ม่ายช่ายโว้ยยย กูรู้น่ะ ว่า การเป็นตัวตลกเนี่ย สาวๆชอบ … ”

”.. แต่เค้าจะไปรักกับพระเอก..”

เพื่อนๆถึงกับอึ้งในปรัชญาอันคมคายของไอ้เหลา (เป็นนัยว่า มันได้ผ่านประสบการณ์ชีวิตมาอย่างโชกโชน)

แต่กระนั้น ก็ไม่วายถามต่อ

เพื่อนๆ : “งั้น ตกลง มึงจีบน้องเค้าว่ายังไงวะ”

ไม่รู้ด้วยความเมา หรือความใสซื่อ ไอ้เหลาวางท่าเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวประโยคสะท้านทรวง

“กูก็แค่ถามเค้าว่า .. มาเล่นเป็นพ่อ แม่ ลูก กันมั้ยจ๊ะตัวเองงงงง”

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• แรงดึงดูดและการอุบัติซ้ำ กรรมและพรหมลิขิต
• อย่ามัวแต่อ่านหนังสือ ให้อ่านใจ
• ข้อคิดในระยะนี้, DesignEDGE 2005
• ทรรศนะในเรื่องโชคและเคราะห์