iMenn (เม่น) » ความรัก

ปาย และภาพถ่ายของเธอ

iMenn — Sun, 07 Feb 2010 11:01:24 +0000

คุณจี้และกล้อง iPhone 3GS กับโปรแกรม Toy Camera สุดโปรดของเธอ ถ่ายซะสวยเชียว กระผมเลยต้องตบมาประกอบบล็อกซักเล็กน้อย

มีคุณ @kejuliso มาช่วยถ่ายด้วยบางรูป ขอบคุณยิ่ง

มีความรัก มีความสุข ขอบคุณปายและภาพถ่ายของเธอ

อ้อ ขอบคุณเธอด้วยสิ รักนะจ๊ะจี้

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

ปาย – ที่พำนักของข้าพเจ้า

iMenn — Fri, 11 Dec 2009 03:02:42 +0000

มาอยู่ปายได้ 2-3 เดือนแล้ว บินเข้ากรุงเทพฯ บ่อยมากในช่วงแรก เพราะการงานและนัดหมายค้างคา ตอนนี้พยายามให้เหลือเดือนละ 2 ครั้ง พบว่า พอเป็นไปได้

หลังจากเริ่มหายป่วยยาวนานราวกับถูกปายรับน้องใหม่ ผมก็คิดว่าน่าจะบันทึกมุมมองที่มีต่อเมืองแห่งนี้ ในฐานะผู้อาศัยคนหนึ่ง

เมืองท่องเที่ยว

ปายเป็นเมืองเล็กที่มีเสน่ห์ ทั้งจากความเล็ก ความเรียบง่าย และการยังไม่เป็นธุรกิจเต็มรูปแบบ ซึ่งปัจจัยที่ทำให้ปายยังคงเสน่ห์แบบนี้ได้ ส่วนหนึ่งเพราะนักท่องเที่ยวมาเที่ยวปายกันไม่เกิน 3-4 เดือนต่อปี ทำให้ธุรกิจท่องเที่ยวในปายไม่สามารถดำเนินธุรกิจได้เต็มที่ ส่วนใหญ่จึงเป็นคนพื้นที่ หรือคนที่รักจะอยู่ที่นี่ เป็นคนดำเนินการ

ในปายจึงมีคนมาเก็งกำไรในหน้าหนาว และเจ๊งกลับไปในหน้าร้อนจำนวนมาก

ซึ่งทำให้ปายไม่สามารถพัฒนาเป็นเมืองท่องเที่ยวแบบสมุย พัทยา เชียงใหม่ ฯลฯ ที่มีตลาดท่องเที่ยวรองรับทั้งปีได้ในเร็วๆ นี้ (รัฐอาจจะมองว่าเป็นข้อเสีย แต่ผมมองว่าเป็นข้อดี)

และพลอยทำให้ปายไม่มีอาคารสูงไปโดยปริยาย

แหล่งวัตถุดิบ

เมื่อได้จ่ายตลาดที่ปาย จึงทำให้คิดว่า ปัจจุบันจะเหลือ Prime Source แบบนี้ซักอีกกี่ที่นะ นั่นคือ เราได้ซื้อผักจากแม้วที่ปลูกโดยตรง พริก/มัน ที่ขาวเขาไปเก็บมาขายยังมีดินติดอยู่ ฯลฯ แต่เนื่องจากปายมีฝรั่งอยู่พอควร จึงมีชีส, ไวน์, วัตถุดิบในการปรุงอาหารฝรั่งไม่น้อย

ในหัวเมืองใหญ่ กว่าจะซื้อของสดเหล่านี้ ต้องผ่านมาหลายมือมาก แต่ถ้าจะไปซื้อถึงแหล่ง ก็ต้องไปไกลมาก ปายกลายเป็นแหล่งที่ “เมือง” ที่สุด เท่าที่จะพบ Prime Source ได้

ปายเป็นแหล่งวัตถุดิบชั้นเยี่ยม จึงช่วยไม่ได้ที่อาหารในปายมักจะอร่อยเป็นพิเศษ

สิ่งแวดล้อม

ปายมีอากาศดี ต้นไม้เยอะ ไม่แล้งน้ำแม้ในฤดูแล้ง (ถามฝรั่งที่มาแต่งงานกับคนไทยที่นี่) หากรู้สึกในเมืองปายวุ่นวายไปซักหน่อย แค่ขับรถออกไป 5 นาที ก็จะกลายเป็นป่า เป็นทุ่งนา อันนี้คงไม่ต้องอธิบบายมาก น่าจะเห็นได้จากรูปทั่วไป

คนรักปาย

เสน่ห์ของเมืองที่สำคัญมากก็คือ คนในเมืองรักเมืองของเค้า ซึ่งเผอิญว่า ปายมีทั้งคนท้องที่ ที่รักที่นี่ และมีคนต่างถิ่นที่ตกหลุมรักเมืองนี้ เข้ามาอยู่

ปายเมื่อหลายสิบปีก่อน ขึ้นชื่อในแง่ว่าเป็นที่พี้กัญชาของฝรั่งฮิปปี้ (เพราะบรรยากาศดี, ที่พักถูก – ปีละ 500 บาทก็มี, ใกล้เชียงใหม่ เดินทางไม่ลำบากนัก) ต่อมาเมื่อศิลปินคนไทยเริ่มมาเที่ยวมาอยู่ ก็เริ่มพัฒนาอัตลักษณ์ให้ปายกลายเป็นเมืองชิค แนว และชิล

ในปายถ้ามีคนเมาทำขวดเหล้าตกแตกกลางถนน ในเวลาไม่นานร้านแถวๆ นั้นจะเก็บกวาดให้เรียบร้อย

ปัจจุบันมีคนหลากหลายสัญชาติในปาย ทั้งคนอิตาลีที่รักที่นี่ เลยมาเปิดร้านพิซซ่าที่นี่, คนอังกฤษที่มาแต่งงานกับคนไทยแล้วขุดบ่อปลา ทำไร่ รวมทั้งทำขนมเค้กส่งร้านในเมือง, ฝรั่งหลายสัญชาติ มาเป็นครูสอนภาษาอังกฤษให้เด็กเมืองปาย ฯลฯ

อาจเป็นเพราะ โดยพื้นฐาน ปายก็เป็นเมืองหลากวัฒนธรรมอยู่แล้ว (มีชาวเขาหลายเผ่าที่นี่/มีคนนับถือศาสนาหลากหลายในนี้) เมื่อฝรั่งและคนเมืองเข้ามาอยู่ ก็เลยไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไรกัน

การศึกษา

ข้อดีอย่างหนึ่งก็คือ ระบอบการศึกษาของไทยมันเหี้ยเสียจนผมคิดว่า หากผมมีลูกโตในปาย ผมน่าจะจัดการศึกษาที่ดีให้เค้าได้ ยิ่งประกอบกับ “เด็กนานาชาติ” Generation ต่อไปของปาย ผมคิดว่าการศึกษาในปายน่าจะพัฒนาอย่างก้าวกระโดดด้วยซ้ำ

คนรักปายหลายๆ คนก็พูดเช่นเดียวกันว่า ให้ลูกโตในสิ่งแวดล้อมที่ดี ดีกว่า แล้วถ้าอยากให้ทัดเทียมคนอื่นๆ มากค่อยส่งเรียนที่เชียงใหม่ละกัน

ข้อดีอีกข้อก็คือ ผมได้รับเกียรติให้ดูแลหลักสูตร ไอทีวัลเลย์ อยู่ ซึ่งใช้กับระดับมัธยมของปายด้วย

การงาน/อินเตอร์เน็ท

ตอนนี้ผมยกเลิกงานแทบทุกอย่างในมือ (รายได้หายไปครึ่งนึง – แต่อยากมาปาย ก็ต้องแลกกันหน่อยใช่มั้ย ) เหลือเพียงงานของ TiGER iDEA, vaivaisoft และ MADz ซึ่งทำผ่านอินเตอร์เน็ทเป็นหลัก ก็เข้าไปประชุมในกรุงเทพฯ เดือนละ 2 ครั้ง ก็พอไหว

เพียงแต่ต้องต่ออินเตอร์เน็ททั้งของ TOT และ CAT ในปาย เผื่อเวลาล่มฉุกเฉิน (ซึ่งเกิดได้เสมอ)

ที่หนักสุดคือไฟดับ ช่วงท่องเที่ยวก็อาจจะดับซักสัปดาห์ละครั้งสองครั้ง ก็ต้องเตรียมตัวหน่อย

อนาคต

ความฝันในระยะนี้ซ้อนทับกับใครหลายคนทีเดียว แต่มันก็ยังต้องทำอะไรอีกเยอะ ทั้งการอยากจะสร้างไอทีวัลเลย์, ชุมชนคนทำเว็บ, หลักสูตร Open Source บนอินเตอร์เน็ท, การสร้างครอบครัวที่ดี, การมีบ้านในกลางทุ่งนา เลี้ยงม้า ขุดบ่อ ทำไร่ ฯลฯ ดูเหมือนจะเป็นฝันเฟื่อง แต่เมื่อเลือกปายแล้ว ทุกสิ่งก็ดูเหมือนจะเป็นไปได้หมดเลยเชียว

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

บทเพลงจากแสงแดด (ฉบับร่าง)

iMenn — Tue, 27 Oct 2009 05:11:24 +0000

เขียนเพลงเสร็จหลังจากเดทแรกกับจี้* พยายามเกลี้ยกล่อมตัวเองว่าอย่าเพิ่งเผยแพร่ เพราะตามสถิติ แต่งเพลงให้สาวนั้นจะแห้ว 100%

จนประกาศแต่งงานไปแล้ว มีน้องมาทวงเพลงแล้ว ก็เลยเห็นว่า เอาฉบับร่างมาวางไว้ก่อนละกัน เดี๋ยวขอร้องให้ พัช เรียบเรียงให้อีกที (น้าาาาา)

[See post to watch Flash video]

บทเพลงจากแสงแดด

เนื้อร้อง/ทำนอง: เม่น

คุณถามผม ว่าเราคิดไปเองหรือเปล่า ทุกเรื่องราวที่เจอ มันจริงใช่ไหม?
คุณถามผม ว่าสุดท้ายจะเป็นเช่นไร ความรักเราจะลดลงหรือเปล่า?

ผมไม่รู้หรอก ทุกอย่างมันอยู่ที่เรา แต่สิ่งที่ผมมั่นใจก็คือ เราเกิดมาเป็นคู่กัน

ผมจะเป็นแสงแดดอุ่น เมื่อคุณเหน็บหนาว ผมจะดูแลทุกคราวที่คุณอ่อนแอ
แม้ผู้คนทั้งโลก จะไม่เชื่อในรักแท้ แต่ผมก็จะอยู่ เพื่อรักคุณ

เพลงนี้แต่งขึ้นจากบทสนทนาของเรา ไม่ได้ใส่ความโรแมนติคเข้าไปเหมือนเพลงอื่นๆ แค่เป็นบทบันทึกเร่ิมต้นการเดินทางของเราละกัน

จี้เป็นคนขี้หนาว กระผมเป็นคนขี้ร้อน ก็แปลกที่อยู่ด้วยกันแล้วก็ยังอบอุ่นดี

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

ผมและรมิดา

iMenn — Sat, 17 Oct 2009 03:20:34 +0000

เราคุยกันครั้งแรกเมื่อเดือนพฤศจิกายนของปีที่แล้ว แต่นั่นก็เพราะเธอทำบราวนี่มาในงาน ReadCamp ครั้งแรก และกระผมก็กินขนมเธอตามสัญชาติญาณเท่านั้น

อาจจะคุยกันผ่าน Twitter บ้างประปราย แต่ผมและเธอก็ไม่ได้คิดอะไรกัน

จนเมื่อเดือนที่แล้ว หลังจากเจอกันที่ร้านกาแฟที่พัชเล่นดนตรีอยู่และผมชวนเธอมาร้องเพลง คนรอบข้างเธอบอกเธอว่า เธอน่าจะไปด้วยกันกับผมได้ เธอจึงตัดสินใจจีบผมโดยการส่ง Direct Message มาหยั่งเชิงว่า

“คุณเม่นมีแฟนหรือยังคะ (มีคนฝากถาม)”

หลังจากนั้นผมจึงโทรคุยกับเธอเสียนาน ไม่อาจแน่ใจว่าตกหลุมรัก แต่แน่ใจว่าเราน่าจะมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน จึงได้นัดเจอกัน

เจอกันครั้งแรกที่ร้านกาแฟ เธอเอาหนังสือทำมือมาให้อ่านตามที่เคยเล่าให้ฟังว่า ความฝันของเธอคือการเป็นนักเขียน ผมเองจึงเพิ่งได้รู้ว่าตัวหนังสือของเธอน่าอ่านขนาดไหน พร้อมๆ กับที่เพิ่งได้สัมผัสว่าตัวจริงของเธอร่าเริงและเฮฮากว่าตัวอักษรของเธอมากนัก

ราวกับมีอะไรบางอย่าง กำหนดไว้ไม่ให้ผมได้อ่านงานเขียนของเธอก่อนเจอเธอ (บล็อกของเธอล่มในช่วงนั้น) และเธอเองก็ไม่ได้อ่านบล็อกของผมก่อนเจอผม จึงทำให้เราสองคนไม่มีมายาคติที่เจือปนอยู่ในงานเขียน และได้คุยกันอย่างที่ควรจะเรียนรู้กัน

เธอบอกว่า ในวันนั้น ผมกินกาแฟร้อน ฟองนมติดปากและเงยหน้าคุยกับเธอ เธอตกหลุมรักผมในวินาทีนั้น

สำหรับผม ผมคิดว่า หากกล่าวอย่างไม่โรแมนติคที่สุด นี่น่าจะนับเป็น Milestone (หลักกิโล) ของความสัมพันธ์ของเรามากกว่า เพราะยิ่งพบและยิ่งใช้ชีวิตร่วมกัน ก็ยิ่งรักกันมากขึ้นทุกที จนนับได้ยากว่า อะไรเป็นจุดเริ่มต้นของความรัก เมื่อเธอนับว่า เธอตกหลุมรักผมในวินาทีนั้น ผมก็ขอนับว่า ผมเริ่มรักเธอนับจากวันนั้น

แล้วเดทครั้งที่ 3 ของเรา เราก็ตกลงเป็นแฟนกัน และในเวลาต่อมา เพียงไม่กี่ร้อยชั่วโมงที่ใช้ร่วมกัน เราก็ตกลงกันว่า เรามาแต่งงานกันเถอะ แล้วไปใช้ชีวิตร่วมกันที่ปาย เพราะเธอวางแผนจะไปเปิดร้านเค้กที่นั่นอยู่แล้ว และผมเองก็เคยวางแผนว่าจะไป “ตามหาสวนทูนอินของผม” อยู่แล้ว

เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ผมได้รู้สึกว่า ผมไม่ได้ตกหลุมรักความรัก ไม่ได้ตกหลุมรักเพลงที่ผมแต่งให้เธอ ไม่ได้ตกหลุมรักความโรแมนติคอะไรที่รายล้อมอยู่เลย นอกจากรู้สึกว่าเราควรจะใช้ชีวิตร่วมกัน และร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน

เราทั้งสองคุ้นเคยกันรวดเร็วอย่างน่าประหลาด ในฐานะคนที่เชื่อเรื่องชาติภพ และจินตนาการเพ้อเจ้อตามเศษเรื่องเล่าของหมอดู ผมคิดว่า เราน่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายชาติแล้ว แต่ชาติที่แล้วผมตัดสินใจทิ้งเธอไปบวชเป็นพระ (หมอดูหลายคนกล่าว, ผมค่อนเข้างเชื่อ-เพราะตอนเด็กผมโตมากับพุทธศาสนาแบบชาวบ้าน และสภาพแวดล้อมแบบวัดต่างจังหวัด) นั่นทำให้ห่วงโซ่ความสัมพันธ์ของผมและเธอขาดสะบั้นไป

ครั้งแรกที่เรานอนกอดกัน เธอร้องไห้และตัดพ้อว่า ผมหายไปที่ไหนแสนนาน ทำไมเราถึงเพิ่งมาพบกันป่านนี้

ผมบอกเธอว่า ผมขอโทษ อย่างไรก็ตาม เราได้มาพบกันแล้ว และเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

ขอเชิญเพื่อนๆ ทั้งในชีวิตจริง และในโลกอินเตอร์เน็ททุกท่าน มางานแต่งงานของเราจะจัดขึ้นที่ปาย วันที่ 27 ก.พ. 2553 ครับ รายละเอียดจะนำไปไว้ที่เว็บไซต์ร้านเค้กของเรา SweetandMellow.com เร็วๆ นี้

ผมและรมิดา ภาพโดยสองเรา,พัช @ipattt,พี่เอ๋อ @iWhale, อ.จิ กล้อง iPhone

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

พรีเซนต์แต่งงานบอลและพัช

iMenn — Mon, 09 Mar 2009 06:33:01 +0000

บอลและพัช เพื่อนรัก แต่งงานเมื่อวาน ในช่วงที่ผมมีเวลาทำให้น้อยเหลือเกิน แบ่งแมนเดย์ไว้ให้ได้ประมาณ 2-3 วัน ใช้ไปกับการอู้, การลองเล่น iWork/iLife ’09 (ซึ่งผลสุดท้ายก็ไม่ได้ใช้) ทำ storyboard และรอคอยไฟล์รูปและเสียง เลยทำให้ได้เริ่มทำกราฟฟิควันเสาร์ ส่ง Draft แรกให้พัชและบอลดูตอนกลางคืน ตื่นเช้ามาวันอาทิตย์ทำเพิ่มอีกหน่อย ก็ต้องรีบไปงานแต่งตอนบ่าย งานนี้จึงไม่ได้ใส่เทคนิคอะไรเลย

จะเห็นว่า ยิ่งทำ ยิ่งไม่มีเทคนิคภาพ แค่เอารูปมาวางเฟดๆ จนจะกลายเป็นสไลด์โชว์จริงๆ ซะแล้ว

แต่กระนั้น ด้วยเสียงที่พัชทำมาอย่างดี และเรื่องราวที่ซึ้งโรแมนติค ดราม่า น้ำตาร่วง ก็เลยทำให้พรีเซนต์แต่งงานนี้หวานซะเหลือเกิน

เชิญชมพรีเซนต์แต่งงาน

[See post to watch Flash video]

เบื้องหลังพรีเซนต์

[See post to watch Flash video]

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

พรมแดนของความรัก

iMenn — Thu, 12 Feb 2009 04:56:57 +0000

วินาทีที่ผมและเธอบอกเลิกกัน ผมไม่ได้ปวดร้าวเสียใจ เลยคิดว่า บางที ผมอาจจะก้าวข้ามพรมแดนของความรักไปแล้ว

ผมเคยเจอหญิงสาวที่หวาดกลัวการตกหลุมรัก ผมตัดสินเธอว่า เธอเองยังไม่ได้ก้าวเข้ามาในพรมแดนของความรัก ผมเองไม่หวาดกลัวการตกหลุมรัก แต่ไม่โศกเศร้ากับความรัก ผมจึงคิดว่า ผมได้ผ่านพรมแดนของความรักไปแล้ว

แต่แล้วเมื่อผ่านไปครึ่งเดือน เมื่อความยุ่งเหยิงทั้งหลายในชีวิตเร่ิมบรรเทา ความเศร้ากลับเผยตัวมาอย่างเงียบเชียบ และกลั่นตัวเป็นหยดน้ำตา

ที่ผมคิดว่าผมไม่ได้เศร้า แท้จริงนั้น ความเศร้าได้เดินทางช้าไปครึ่งเดือนต่างหาก

ชีวิตคือการเดินทางโดยตลอด บางทีวันนึงผมอาจจะเดินทางผ่านพรมแดนของความรักไปก็ได้

แต่ยังไม่ใช่วันนี้

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

พรีเซนต์แต่งงาน

iMenn — Wed, 31 Dec 2008 11:22:33 +0000

มีเหตุให้ต้องทำ Present แต่งงาน ให้คนนู้นคนนี้อยู่เรื่อย ล่าสุดทำให้ท่านโน้ตเพื่อนรัก ก่อนทำโน้ตเอาพรีเซ้นท์ทั้งหลายไปดู แล้วก็บอกว่า “กูว่าที่มึงทำอันแรกดีสุดนะ หรือว่าหลายปีนี้ฝีมือมึงไม่พัฒนาขึ้นเลยงั้นรึ?”

คัดมาให้ดูบางอันที่ชอบ จากทั้งหมด ราวๆ 20 พรีเซนท์

งานแต่งงาน จอย-เป้ ปี 2546

[See post to watch Flash video]
อันแรกทำให้เป้ เพื่อนรักคนแรกที่แต่งงาน ตอนนั้นยังไม่มี DVD กันเลย แล้วก็ยังไม่ได้ใช้ Mac ทำให้ Solution การทำวิดีโอไม่ลงตัว ทำได้แค่รูปเฟดๆ กับคลิปวิดีโอนิดหน่อย แอบแทรกเพลง “ก็เลยรักเธอ” ไว้ตอนจบ บอกแล้วไงว่า ถ้าเพื่อนแต่งงาน อยากให้ใช้เพลงนี้แหละ ทำเองคนเดียว ใช้เวลา 10 วันได้ ทำไป เรียนรู้โปรแกรมไป เพิ่งรู้ตอนทำจะเสร็จว่า ไฟล์ png มันเจาะหลังโปร่งได้เว้ย เลย ทำเงาใต้รูปได้เนียนขึ้นช่วงท้าย

งานแต่งคุณบอมบ์-หมี ปี 2547

[See post to watch Flash video]
อันนี้จำไม่ได้แล้วว่าช่วยอะไรพี่ตองบ้าง เค้าทำให้ทางต้นรัก สตูดิโอ พอดีกระผมไปช่วยงานเค้าเล็กๆ น้อยๆ หลายๆ งาน แต่ชอบงานนี้ที่สุด ชอบมุกที่พี่ตองคิดทุกมุก เสียดายที่ตัดเพลงไม่เนียน ทำหลายคน ใช้เวลามากเหมือนกัน

งานแต่งเจ๊หมู-พี่กบ ปี 2549

[See post to watch Flash video]
เนื่องจากพี่เขยกระผมระบุมาว่า อยากได้เพลงของคาราบาวมาใส่พรีเซ้นต์ จึงทำให้กระผมและน้องๆ ในออฟฟิศช่วยกันทำอนิเมชั่น และให้พัชช่วยเล่นเพลงซึ้งๆ ให้ตอนจบ เริ่มใช้ Mac และ Template บนแม็คมาช่วย งานเลยไม่ยากนัก รวมๆ แล้วใช้เวลาซัก 2-3 วัน กับน้องอีก 2 คน

งานแต่งกิฟท์-อัค ปี 2549

[See post to watch Flash video]
กิฟท์และอัคเพื่อนรักดันมาแต่งงานปลายปี ช่วงที่งานของออฟฟิศยุ่งมากๆ อัคเองก็ต้องไปดูงาน Event ที่อื่น กิฟท์ติดเรียนที่อังกฤษ ทำให้ทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาว เห็นงาน Present ครั้งแรกพร้อมกับแขกที่มาร่วมงาน

ชอบงานนี้ที่กระผมได้แต่งเพลงทับเพลงโดเรมอน (ซึ่งอัคเอาโดเรมอนมาเป็น Theme งาน) และก็ร้องเองทั้งเสียงผู้หญิงและผู้ชาย (แน่นอนว่าใช้ GarageBand สุดคูล) พัชทำเพลงให้ โดยเอาเสียงน้องๆ ในออฟฟิศมาเป็นเครื่องประกอบจังหวะ อนิเมทโดยน้องปลา และน้องกาญ – เหล่าเทพ AfterEffect, ถ่ายรูปโดยน้องเอฟ – เทพจิปาถะ (คือให้ทำอะไรมันก็ทำได้หมด แต่ทำมากๆ มันจะเบื่อ) วางรูปกราฟฟิคโดยพี่ต่อ – ซึ่งต่อมาไปทำงานที่โอกิลวี สรุปว่า เกณฑ์กันมาทั้งออฟฟิศมาทำงาน ใช้เวลาประมาณ 1 วัน 1 คืนก่อนงานแต่ง

งานแต่งน้องนก-ไอ้โน้ต ปี 2551

[See post to watch Flash video]
งานนี้ทำในจังหวะที่ไม่เหลือน้องๆ ในออฟฟิศเลย กระผมเลยกวนแค่ไอ้พัชมาเล่นเปียโนให้ และขอน้องกาญมาอัด vdo แบบบ้านๆ ให้ ที่เหลือทำเองคนเดียว ลอกไอเดียมาจาก พรีเซนต์งานแต่งของคุณแอน ซึ่งกระผมชอบมาก ส่วนกระผมทำแฟลชไม่เป็น เลยได้แต่เอารูปมาเฟดๆ แล้วเอามาต่อกันใน Final Cut (ซึ่งจริงๆ ในช่วงแรก ใช้แค่ Windows Movie Maker หรือ Apple iMovie ทำก็ได้ ) ใช้เวลาทำงานประมาณ 2 วัน ถ่ายเจ้าบ่าวเจ้าสาวไป 3-4 รอบ (จริงๆ แล้วน้องนกร้องเพลงได้ดีมาก ไม่มีหลุด แต่ไอ้โน้ตนี่ ออกกล้องแล้วไม่ได้เรื่อง เลยต้องถ่ายซ้ำเยอะหน่อย)

ชีวิตช่วงนี้ เปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง (ไปเป็นที่ปรึกษาบริษัทญาติ: All Interactive 2-3 วันต่อสัปดาห์ ทำงาน TiGER iDEA 1 วัน ที่เหลือไปดูร้านอาหารของแม่ที่พัทยา: June’s House และถอนตัวจาก iSchool เพราะหาเวลาในชีวิตได้ไม่พอ) เลยคิดว่า คงไม่ได้ทำ Wedding Presentation หรือพรีเซนต์แต่งงานให้กับใครอีก นอกจากเพื่อนสนิทเท่านั้น ถ้ามีคนสนใจอยากทำพรีเซนต์ ผมยินดีให้คำแนะนำ แต่คงไม่ว่างทำให้จริงๆ ส่วนเพื่อนสนิทที่จะให้กระผมทำให้ กรุณาติดต่อเนิ่นๆ และเตรียมใจว่าจะได้เห็นพร้อมแขกด้วยละกันนะ (ฮ่าฮ่า) นะไอ้พัช และคุณตั้มหล่อ

เพิ่มเติม 13 มี.ค. 2552

มีของคุณพัชแล้วนะครับ เชิญที่ พรีเซนต์แต่งงานบอลและพัช

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

เมื่อชีวิตเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง

iMenn — Thu, 31 May 2007 04:55:43 +0000

ช่วงนี้ชีวิตเติบโตขึ้นมาก มุมมองของชีวิตเปลี่ยนไปพอสมควร รู้สึกนิ่งขึ้น มีความสุขอันละเอียดละออมากขึ้น ซึ่งคงเป็นเพราะหลายๆอย่างเกิดขึ้นอย่างประจวบเหมาะ

ฝันถึงวัยเด็กเมื่อปลายปีที่แล้วติดต่อกันหลายเดือน เลยได้กลับไปดูบ้านในวัยเด็กของตัวเอง

แล้วก็เลยนึกเขียนบันทึก ชีวิตผ่านไปทีละวัน และได้ย้อนกลับไปดูตัวเอง ว่าเติบโตมาอย่างไร

ได้เข้าอบรม Mind Training กับสถาบัน HOAI (โทร. 02-240-2844-5) จากการเชิญชวนและรบเร้าของนายฮั่น ทำให้ได้เปิดใจ ทำความเข้าใจอดีต มีเป้าหมายในชีวิต และกระตือรือล้นที่จะพัฒนาตนเอง คอร์สนี้พัฒนาขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อผู้คนต่างสิ้นหวังในชีวิต นักจิตวิทยาทั่วโลกต่างประชุมร่วมกัน เพื่อหาทางออกว่า ผู้คนจะมีความสุขและประสบความสำเร็จในชีวิตได้อย่างไร

ได้อ่านหนังสือ สนทนากับพระเจ้า, การพูดคุยที่ไม่ธรรมดา ซึ่งยอดเยี่ยมสมกับที่คุณสุวินัยกล่าวว่า “เพราะ God ในหนังสือเล่มนี้ คือกัลยาณมิตรที่ทรงภูมิปัญญาที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ผู้อ่านจะพานพบได้ในชีวิตนี้” หลายส่วนของ God ในหนังสือเล่มนี้ กล่าวได้สอดคล้องกับพุทธรรมมาก

หนังสือ มนุษย์ ความหมาย และค่ายกักกัน, Man’s Search for Meaning เป็นเรื่องราวของผู้รอดชีวิตในค่ายกักกัน เหมือนกับที่เป็นสาเหตุแห่งการสร้างคอร์สอบรม Mind Trainning ที่พยายามจะชี้แนวทางบางอย่างร่วมกันว่า ผู้ที่รอดชีวิตนั้น ไม่ใช่เพราะเค้าหนุ่มหรือแก่ แข็งแรงหรืออ่อนแอ แต่เพราะมีความมุ่งมั่น และมีเป้าหมายในชีวิตต่างหาก ซึ่งความมุ่งมั่น หรือ Passion พื้นฐานที่นักจิตวิทยาสมัยใหม่ปูทางให้ ก็สอดคล้องกับทั้ง ฉันทะ และ ศรัทธา ในพุทธรรม

หนังสือ ศิลปะแห่งความสุข, The Art of Happiness สอดคล้องกับทุกเล่มด้านบน แม้ผู้เขียนพยายามทำให้ดูมีหลักการตามวิทยาศาสตร์ไปนิด อย่างไรธรรมะและท่านดาไลลามะก็ยิ่งใหญ่เสมอ

หนังสือ ไอน์สไตน์ถาม พระพุทธเจ้าตอบ ของ คุณศุภวรรณ กรีน และอีกหลายอย่างที่อ่านผ่านเว็บไซต์ เค้ากล่าวว่า ขออวดอุตริมนุสธรรมที่มีในตน โดยการประกาศว่าบรรลุอรหันต์ เพราะเห็นว่า หากไม่กล่าวเช่นนี้ ดูท่าคนทั่วไปจะไม่เชื่อว่าเส้นทางของพระพุทธเจ้ามีจริง โดยส่วนตัวกระผมไม่ทราบว่าเค้าบรรลุจริงหรือไม่อยู่แล้ว เพราะกระผมเป็นคนตาบอด มิอาจเห็นคนตาดี แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ และยิ่งปฎิบัติวิปัสนาตามก็ยิ่งสัมผัสได้ และยิ่งชอบที่ในหนังสือ ไม่เคยกล่าวอวดอ้างว่าเหนือพระธรรมแต่อย่างใด (ในขณะที่ ผมเห็นว่า การพูดว่า มึงมีกูไว้ไม่จนนั้น แม้จะเป็นการให้กำลังใจ และความหวังดีสำหรับผู้ด้อยปัญญา แต่อีกนัยหนึ่ง มันก็เป็นการอวดอ้างเหนือพระธรรมด้วย)

ได้ดู DVD เรื่อง The Secret ซึ่งพูดอยู่เรื่องเดียวเลยว่า ความลับที่จะทำให้คนเราได้ในส่ิงที่ปรารถนา นั่นคือ Law of attraction, ซึ่งเป็นเสี้ยวหนึ่งในพุทธรรมทั้ง อิทธิบาท 4 และ พละ 5 กล่าวคร่าวๆแล้วก็ยังสอดคล้องกับข้อบนๆที่กล่าวมา คือ ความเชื่อ ความมุ่งมั่น นั่นเอง ถ้าเชื่อว่าทำได้ เราจะทำได้ (หรือจะกล่าวตามพระคัมภีร์ไบเบิลก็ได้ว่า โดยความเชื่อ ท่านจะรอด)

ได้ทำตามความฝันสำเร็จไปหลายๆเรื่อง ทั้งการได้แต่งเพลง ทำเพลงขาย ได้ออกอัลบัมของตัวเอง ได้ตระเวณเล่นคอนเสิร์ต เปิดหมวก และกิจกรรมประชาสัมพันธ์ ได้ลงหนังสือพิมพ์หลายฉบับ ออกทีวี ได้สัมภาษณ์ลงนิตยสารสีสัน ได้ทำ MV และได้ออนแอร์ออก MTV Thailand ได้ออกคลื่น Fat Radio, Seed FM และอื่นๆ (บางส่วนดูที่ เว็บแฮปปี้ดีด็อกส์)

และหลังจากโปรโมทและลงทุนไปปีเศษ ก็พบว่าธุรกิจดนตรีนั้นขาดทุนไปหลายล้านบาท และอัลบัมของผม กับศิลปินใหม่อีกคนหนึ่ง ก็ถูกลืมไปในสายลม (อ้อ คนอีก 99.9% ไม่รู้จักด้วย)

ได้สร้างบริษัทของตัวเอง เริ่มจากตัวคนเดียว รับงานฟรีแลนซ์ จนกระทั่งมีพนักงาน 20 คน จากขายปีละแสน มาเป็นปีละสิบล้าน ได้ทำงานกับทั้งลูกค้าเมืองไทยและเมืองนอก ได้ถ่ายทำ คุมกองถ่าย ตัดต่อ เขียนบท ออกแบบ 3D กราฟฟิคดีไซน์ ทำหนังสือ ทำ event พูดบรรยาย นำเสนองานกับผู้บริหารระดับสูงในบริษัทใหญ่ๆ ฯลฯ มีงานที่ท้าทาย สนุกสนาน มีการพัฒนาตนเองตลอดเวลา

แล้วปลายปีที่แล้วจนถึงปัจจุบัน ก็พบว่าเป็นขาลงของธุรกิจ บริษัทเอเจนซี่โฆษณาแบบผมปิดตัวไปจำนวนมาก เกิดการตัดราคากันครั้งใหญ่ และทำให้ผมต้องลดคน เหมือนกับปิดบริษัททิ้งไป แล้วเปิดบริษัทใหม่ เล็กๆ พอดีๆ มีแค่ 10 คน มีอะไรก็ทำเอง ไม่มีลูกน้องเยอะเหมือนก่อน

ทั้งเรื่องทำเทป และเรื่องทำบริษัทโฆษณา ได้บทเรียนตรงกันว่า อย่ารีบร้อนโต ให้รีบร้อนเข้าใจตัวเองดีกว่า และธุรกิจที่จะอยู่ได้นั้น ต้องมาจาก demand จริง (แน่นอนว่า demand คนก็เปลี่ยนไปตลอดเวลา)

และช่วงนี้ ก็เป็นครั้งแรกที่กระผมต้องทำงานเพื่อเงิน เมื่อก่อนตอนที่อยู่คนเดียว ผมก็เป็นเหมือนตั๊กแตนในนิทานอีสปได้ รื่นเริงตลอดเวลา พอหน้าหนาว คนอื่นอุ่น อิ่มหมีพีมัน ผมก็ยังหยิ่งหายใจเบาๆไปได้ แต่พอกลายเป็นบริษัท เราอดได้ แต่จะให้ลูกน้องมาอดก็ใช่เรื่อง ดังนั้นก็ต้องกู้ยืม ทวงเงินลูกค้า หาเงินหมุนไปเดือนๆอยู่ดี

แล้วไอ้พันก็พากระผมไปเล่นเกมแข่งหนู หรือ Rat Race ของ Robert Kiyosaki ซึ่งทำให้เห็นความสิ้นหวังของการเป็นมนุษย์เงินเดือน ที่ร้ายก็คือ ผมดันไม่อินกับทางออกที่เค้าเสนอให้ทำขายตรง นั่นยิ่งทำให้ผมเกิดความเบื่อหน่ายกับธุรกิจมากที่สุด ตั้งแต่เกิดมา

ถ้าคนรวย คือคนที่ได้ทุกสิ่ง ตามที่เค้าปรารถนา ก็ย่อมชี้ให้เห็นแล้วว่า มีแต่พระสงฆ์เท่านั้นที่จะรวยที่สุด – ซึ่งไม่ใช่เพราะได้ทุกสิ่ง แต่เป็นเพราะไม่ปรารถนาต่างหาก

โดยสรุป เมื่อปรารถนาน้อย เราก็จะรวยมาก

ซุป เพื่อนภาคคอมผู้อุทิศชีวิตไปกับการปฎิรูปการศึกษาไทยมาหลายรูปแบบ ผิดหวังมาก็มาก (เช่นหลายโปรเจ็คของ The GURU) ผลสุดท้ายมาลงเอยที่การทำธุรกิจดำน้ำ (FreedomDive.com) เพราะเห็นว่าโลกใต้น้ำนั้น “เป็นโลกที่ไม่คุ้นเคย ลึกลับ และ งดงาม ซึ่งจะทำให้ผู้ดำน้ำรู้สึกนิ่งขึ้น สงบขึ้น และเห็นแก่ตัวน้อยลง” ซุปมาเยี่ยมที่ออฟฟิศของผมแล้วกล่าวว่า “ทำไมนายถึงเสียเวลาไปทำเรื่องมายาวะ ไม่ทำของจริงบ้างหรือ?”

ได้พบกับความรัก ได้ตกหลุมรัก มีคนบอกรัก และได้เฝ้าดูแลการเติบโตของความรัก ซึ่งงดงามบ้าง กระท่อนกระแท่นบ้าง

ฯลฯ

ความคิดต่างๆ บางอย่างเกิดเพียงชั่วแล่น ผ่านมาพอให้เกิดความคิดฟุ้งซ่าน แล้วมันก็ไป เรียบเรียงมาบางส่วนเท่าที่นึกออก เพื่อจะได้เตือนตนเอง และบอกกล่าวว่า เกิดอะไรขึ้นในชีวิต

และผลลัพธ์ของเหตุประจวบเหมาะเหล่านี้ ก็ทำให้กระผมเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง และตระหนัก ในถ้อยคำที่คอยบอกกล่าวตนเองว่า

ความทุกข์นั้นเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับชีวิต ที่ต้องเผชิญและผ่านมันไป ไม่ใช่การหนีหน้าหรืออดทนรอ หากแต่ว่าเราต้องเผชิญ และเฝ้าดูมันทำร้ายเรา เพื่อให้เราได้เติบโตขึ้น

แล้วสุดท้าย ผมก็รู้สึกว่า ความเหงานั้น ไม่เท่เหมือนเดิมอีกแล้ว มันเป็นเพียงบางห้วงอารมณ์ของชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ต่างหาก

ต้นกล้านั้นผลิใบ โตออกมาทะลุกระป๋อง

มันไม่แข็งแกร่งเหมือนตอนเป็นเมล็ดอีกแล้ว

แต่โลกใบเดิมนี้ ก็กลับสวยงามขึ้นอย่างประหลาด

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

บทเพลง – รัก..

iMenn — Fri, 15 Apr 2005 08:32:00 +0000

เนื้อร้อง-ทำนอง: เม่น
เรียบเรียง: พัชร
ทรัมเป็ต: ปลาทอง
กีต้าร์: จอห์น
ห้องอัด: บ้านยอด

กับสิ่งดีดี ที่มีให้กัน ตั้งแต่วันที่เราได้พบเจอ
อยากจะบอกไป แต่พอได้ใกล้เธอ เราก็กลับมากัดกัน

โปรดเถอะนะ อย่าเพิ่งเขิน แค่บังเอิญมาเดินข้างๆกัน
ช่วยฟังเพลงนี้ ที่เก็บเอาไว้ตั้งเนิ่นนาน เพลงที่ฉันอยากจะรู้

ว่าจะสายเกินไปไหม ที่อยากจะบอกรักเธอ
จะช้าเกินไปหรือเปล่า ที่อยากให้เรามาเป็นคู่กัน
จะหวานเกินไปไหม กับคำพูดของฉัน
ที่บอกว่ารัก .. โอ๋ .. รักกัน นะคนดี

เพลงนี้แต่งให้หญิงสาวคนหนึ่ง เมื่อปลายปี 2003 ตอนที่เริ่มคบกันใหม่ๆ ไอ้พัชรฟังแล้วชอบแต่อยากให้แก้เนื้อบางส่วน + เรียบเรียงใหม่ ทำเสร็จเลยไปอัดที่บ้านยอด นับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รู้จักผู้คนใน www.Patid.com

เพื่อนหลายคนแซวว่า กระผมไม่ควรแต่งเพลงให้สาวอีก เพราะจากสถิติคือ แต่งแล้วจะแห้ว 100%

เพลงรัก..: 4.1 Mb

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

แล้วเราก็เลิกกัน

iMenn — Fri, 08 Oct 2004 20:12:00 +0000

เรื่องนี้ผ่านมาซักระยะหนึ่งแล้ว คิดว่าควรบอกข่าวเพื่อนๆบ้าง

เราเริ่มคบกันเมื่อประมาณปลายเดือนตุลาคมปีที่แล้ว หลังจากเป็นเพื่อนกันมาประมาณสิบกว่าปี ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้น เพื่อนผู้อยู่อเมริกาได้ให้กระผมช่วยจีบเธอ แต่เมื่อผมกลับมาเมืองไทยและได้คุยกับเธอแล้ว ก็ตัดสินใจจีบเธอเอง โดยทิ้งให้เพื่อนได้กล่าวประโยคจากก้นบึ้งว่า “เพื่อนมันเยี่ยวรดหัวใจ” (แม้จะมีคำแก้ตัวบ้าง จากที่เธอบอกว่า ที่เธอพูดคุยและต้อนรับนั้น ส่วนหนึ่งก็เพราะเค้าเป็น “เพื่อนของเม่น” … แต่ก็ขอให้ท่านผู้อ่านจงมีใจเป็นกลาง)

บางทีเพราะเรารู้จักกันมานาน เธอจึงเป็นคนที่ใครๆกล่าวกับผมว่า “ไอ้เม่น ถ้าในโลกนี้จะมีผู้หญิงที่มาเข้าใจมึง และ ยอมรับมึงได้ ก็มีแค่คนนี้แหละโว้ย” และผมก็เห็นด้วยกับคำกล่าวนั้น เธอรู้ว่าผมต้องการอะไรในชีวิต และ ยอมรับที่จะอยู่กับผมในเวลาอันน้อยนิดของแต่ละสัปดาห์ – ทั้งๆที่ผมมีเวลามากกว่าใครๆ แต่ผมก็ใช้มันอย่างฟุ่มเฟือยมากกว่าใครๆ – และมีเวลาให้เธอน้อยกว่าใครๆ

ความสัมพันธ์เริ่มดำเนินไป แต่เวลาและความเอาใจใส่ที่ผมให้เธอก็ไม่มีการพัฒนา ผมบอกเธอว่า ทุกการกระทำในชีวิตของผมนั้น ก็เพื่อความสุขในชีวิตของผม เธอเป็นองค์ประกอบหนึ่งที่เติมเต็มชีวิตของผม – ในท่ามกลางองค์ประกอบอื่นๆในชีวิต

ผมบอกว่า การทำงานก็เป็นความสุขของผม (ผมคิดว่า การพูด “ที่ทำงานอยู่เนี่ยก็เพื่อเราสองคนนะ” มันฟังดูเป็นข้ออ้างที่ปัดความรับผิดชอบเกินไป) และการอยู่คนเดียว, การทำเพลง, การนอน, การเที่ยวเตร่-กินเหล้า ก็เป็นความสุข และเป็นจุดมุ่งหมายหนึ่งในชีวิตเหมือนกัน แน่นอนว่า การทำให้เธอมีความสุข ก็เป็นจุดมุ่งหมายด้วย

บางทีเพราะการ “ไม่มีทักษะเชิงครอบครัว” อย่างที่เพื่อนบางคนเคยวิเคราะห์ไว้ ทำให้ผมคิดว่า ในเมื่อก่อนหน้านี้เราอยู่คนเดียวอย่างมีความสุข เมื่อมาอยู่ร่วมกัน ยังไงก็น่าจะมีแต่ความสุขนี่นา (เพราะอะไรที่คิดว่า มันจะไม่สุข ก็เอาไปไว้ในตอนอยู่คนเดียว หรือถ้ามีปัญหาเกิดขึ้น เราก็สร้างระยะห่างอีกนิดสิ เราก็จะไม่มีปัญหากัน) ทำให้ผมเกิดทรรศนะของการ “ร่วมสุข” เป็นหลัก (อาจกล่าวว่า Win-Win Situation ก็ได้ หากไม่คิดว่าคำนี้มันกระด้างเกินไป) อย่างที่ผมเคยทำมากับทุกๆคนที่ผ่านมาในชีวิต

แต่แล้วก็พบว่า ทรรศนะนี้ทำให้ความรักของผมนั้น แห้งแล้ง ผมไม่เคยมีปัญหากับใครก็จริง แต่ผมก็เป็นที่พึ่งพิงให้กับใครไม่ได้ เพราะผมไม่ได้แบกรับความทุกข์ของเค้าไว้ และไม่ให้โอกาสเค้าแบกรับความทุกข์ของผม (คือคำว่า “ร่วมทุกข์ร่วมสุข” นั่นเอง – สิ่งที่ผมทำไม่ใช่การร่วมทุกข์ของเค้า อย่างมากผมเป็นแต่เพียงช่วยแก้ปัญหาของเค้า)

แล้วทำไมผมจึงไม่ปรับตัว?

กล่าวอย่างแก้ตัวก็คือ ผมไม่รู้จะทำยังไง ผมคุ้นเคยแต่การตัดสินใจชีวิตของตัวเอง และก็ยอมรับผลของมันอย่างเบิกบาน ผมไม่คุ้นกับการไม่ตัดสินใจ (เพราะควรรออีกฝ่าย หรือ ฯลฯ) ไม่คุ้นกับการทะเลาะ-การงอนกันแล้วกลับมาคืนดีกัน และเรื่องอื่นๆที่ใช้อารมณ์และหัวใจ

แต่หากกล่าวอย่างตรงไปตรงมาอย่างที่เพื่อนคนหนึ่งได้วิเคราะห์ไว้ คงต้องกล่าวว่า “เพราะมึงขี้ขลาดเกินไป ไอ้เม่น” และผมก็เห็นด้วยว่า ผมกลัวที่จะแบ่งชีวิตครึ่งหนึ่งให้เธอ เพราะผมคิดว่าหากได้แบ่งแล้ว เมื่อต้องแยกกัน มันจะหายไปตลอดกาล แล้วผมก็จะอยู่คนเดียวไม่ได้อีก ผมจะต้องรอส่วนที่หายไปเหมือนในนิทาน ซึี่งมันคงต่างมากกับชีวิตในปัจจุบันที่ผมสามารถแก้ปัญหาของผมได้ และมีชีวิตอยู่ได้ตามอัตภาพ

เหตุการณ์หลังจากนั้นคงไม่ยากเกินคาดเดา

เธองอนผมหลายครั้ง ผมง้อหลายครั้ง ดีอยู่พักหนึ่งแล้วผมก็เริ่มไม่มีเวลาให้เธออีก วนซ้ำเรื่อยๆ จนวันหนึ่งในเดือนที่แล้ว เราก็ตัดสินใจกลับมาเป็นเพื่อนกันดีกว่า แม้จะรู้ว่าเธอคงเสียใจมาก และผมก็เสียใจกว่าที่เคยคาดคิดไว้ – แต่ผมก็คงทำได้แค่นี้เท่านั้นเอง

แม้จะเชื่อมั่นว่า “ถ้ายังรักกัน เราคงทำได้ทุกสิ่ง” แต่กระนั้นความรักของเราก็จบลง

ผมบอกเธอว่า ผมรักเธอ แต่บางที คงเป็นเพราะผมรักเธอน้อยเกินไปนั่นเอง

Photo by Marta