ราวกับสายลมแห่งโชคชะตาได้พัดกระหน่ำซ้ำ แล้วก็กลับโอบกอดปลอบใจ หรือจะเป็นจริงอย่างที่ใครต่อใครว่า ยิ่งใกล้เบญจเพส ชีวิตก็ยิ่งร้อนรน?

ปรัชญาอันลึกซึ้งสูสีท่านเดคาร์ต ก่นออกจากสมองไอ้เม่นโดยบัดดล เมื่อพบว่า หลังจากตามหามาสองวัน มือถือมันท่าจะหายจริงๆแล้วโว้ย

ระยะนี้อาจเพราะเดินทางมาก (ทำท่า)ทำงานหนัก ไม่ได้ออกกำลังกาย อ้วน ฯลฯ ก็ไม่ทราบได้ แต่ที่แน่ๆคือ ช่วงนี้ ไม่ค่อยสบายบ่อยจังเลย

มีเรื่องจะเล่า มีรูปจะลง แต่รู้สึกว่ามันนานจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
เลยนึกถึงคำ “วาบความคิด” ของคุณอาจินต์ ปัญจพรรค์
ขอถ่ายทอดเป็นบางความคิด ที่ไม่ประติดประต่อกันละกันนะครับ

ถ้าหากเธอจะคิดถึงฉํน
ในวันที่เราไกลห่าง

ดูท่าว่า ถ้อยคำก่นด่า และทวงถาม จะเป็นแรงบันดาลใจอันใหญ่หลวง ให้ไอ้เม่นมานั่งพรมนิ้วอวบๆบนแป้นพิมพ์ดีดนี่อีกครา ซึ่งก็ออกจะละอายมิน้อย เมื่อคิดว่า เรื่องที่จะบันทึกนี่มันเป็นเหตุการณ์เมื่อสัปดาห์แล้วนี่หว่า

เคยเขียนถึงทรรศนะในเรื่องชะตากรรมไปบ้าง เมื่อได้ศึกษาเพิ่มเติม (จากหมอดูหลายท่าน) ก็คิดว่า ควรต่อด้วยทรรศนะของโชคและเคราะห์ซะหน่อยดีกว่า

จนกระทั่งนึกได้ว่า ไอ้หนังสือที่อยากจะเขียนถึงเนี่ย (Veronika Decides to Die) ไอ้เก๋มันตบไปอ่านโว้ย …
เวลาก็ล่วงมาหลายวันทีเดียว…

ช่วงนี้มีงานอะไรต่อมิอะไรเข้ามาพอควร แต่หลายเรื่องที่คิดว่าน่าสนใจนั้น พี่กล้าก็รีบดักคอไว้ก่อนแล้วว่า อย่าเอาไปลงเว็บนะโว้ยเม่น มันเป็นความลับทางธุรกิจ

มันเป็นค่ำคืนที่สวยงาม และ ขมขื่น เมื่อเพื่อนคนหนึ่งมีปัญหากับแฟน และเพื่อนอีกคนหนึ่งเอารูปคู่หมั้นมาอวด – เชิญชวนไปงานหมั้น