เนื่องจากผมเคย Donate ให้น้องไปตอนที่น้องเค้าออกฟอนต์ซุปเปอร์มาร์เก็ตมาใหม่ๆ น้องเค้าเลยให้ฟอนต์ผมฟรี 1 ฟอนต์ แหม ยิ่งทำให้อยากทำโปรเจ็คแบบ Kick Starter เสียจริง

ตอนนี้เลยได้ฟอนต์งามๆ อยู่ในมือ 2 ฟอนต์ละ คือ กาลิเลโอ และ ซุปเปอร์สโตร์ สงสัยเป็นคนชอบฟอนต์เหลี่ยมๆ แฮะ >_<

ฟอนต์กาลิเลโอ

ตัวอย่างตัวอักษร

ฟอนต์ซุปเปอร์สโตร์

ตัวอย่างตัวอักษร

ถ้าสนใจก็ขอเชิญที่เว็บ Superstore Font ครับ ชอบๆๆ

แต่เมื่ออ่านที่แอนเขียน บันทึกพร้อมหัวข้อ มาเรียบร้อย ก็เลยอยากจะเขียนกับเค้ามั่ง ลอกเลยละกันนะ

งาน

ปี 2010 นับเป็นปีที่เป็นคนทำงานอิสระเต็มตัว แม้ทำงาน ไทเกอร์ ไอเดีย /งาน ไวไวซอฟท์ ไปด้วย แต่ก็อยู่ต่างจังหวัดเป็นหลัก ทำให้วิถีชีวิตค่อนข้างสงบสุข แต่พอต้นปี 2011 คุณอาร์ทและเนยชวนมาร่วมสร้าง บริษัทสามย่าน ด้วยกัน ตารางเวลาเลยกระทบพอสมควร ต้องอยู่กรุงเทพฯ มากขึ้น แลกกับการได้ทำอะไรที่ลำพังคนเดียวไม่สามารถทำได้ มียอดฝีมือมาร่วมทีม รู้สึกสนุกและเห็นโอกาสในอนาคตอีกมาก

สามย่านเป็นดิจิทัล เอเจนซี ก็คือบริษัทรับทำโปรเจ็คต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับงานเว็บ/แคมเปญการตลาดออนไลน์/แอพลิเคชันบนโทรศัพท์มือถือหรือแท็บเบล็ต ทำให้ได้รับผิดชอบงานที่มีขนาดใหญ่มากขึ้น และต้องดูแลคนหลากหลายทักษะ ซึ่งโชคดีมากที่ได้ร่วมทีมกับคุณอาร์ทและเจ๊แหม่ม ที่ละเอียดละออในการดูแลคน กับได้ร่วมงานกับพี่ฐา ที่ทำให้เห็นถึงการทำงานและวิธีคิดแบบมืออาชีพ และเห็นข้อจำกัดของความเป็นฟรีแลนซ์ของตัวเองหลายประการ

ฟรีแลนซ์มักจะมองโลกในแง่ดีเกินไปและเป้าหมายน้อยเกินไป พอได้มาทำงานเอเจนซี่ที่เห็นตัวแปรจำนวนมากของธุรกิจในมือ และสร้างเป้าหมายร่วมให้เราและลูกค้าเดินไปถูกทางนั้น มีพลังในการสร้างงานที่ยิ่งใหญ่ได้มากกว่า

ส่วนงานของไทเกอร์ ไอเดีย ก็ค่อนข้างอยู่ตัวมาก ทีมงานน้อยเลยคล่องตัวและเฮฮาปาร์ตี้ได้ง่าย ใช้เครื่องมือชื่อ Trello.com ในการประสานงาน ก็ลดเวลาประชุมได้มากจริงๆ,​ งานของไวไวซอฟท์ ก็ถือว่าลงตัว เพราะจ๋งเองก็เก็บ Requirement มาอย่างเรียบร้อยและเป็นระบบ เมื่อรวมกับเครื่องมือ asana.com ก็เลยคุยงานกันได้ดีมากๆ

ถ้าจะยุ่งยากก็คงเพราะปีนี้มีโปรเจ็คอีกล้านแปดในหัว ต้องจัดลำดับและโฟกัสให้ดีกว่านี้

เงิน

ปลายปีที่ผ่านมายื่นกู้ซื้อบ้านพร้อมที่ดิน 3 ไร่ในปายไปไม่ผ่านเพราะไม่ได้วางแผนเลย ทำให้ปีนี้ต้องดูเรื่องเงินและการเดินบัญชีใหม่ คิดว่าปีหน้าคงได้ยื่นกู้ผ่านได้ กับได้ไปปารีสเพื่อฮันนีมูน 1.0 กับภรรยาซักที (ที่ผ่านมาเธอนับเป็นฮันนีมูน 0.5, 0.6, … เพราะถ้าไม่ใช่ปารีสเธอยังไม่ถึอว่าเป็นฮันนีมูนจริงๆ ) กับปีนี้ก็เริ่มวางแผนพอร์ทหุ้นกับเค้าบ้างละ เพราะเป็นทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวเลยเชียว

ความหวัง

ความหวังที่น่าจะใกล้สุดและเป็นไปได้มากที่สุดคือ ปีนี้จะพยายามลงกรุงเทพฯ ให้ได้แค่เดือนละสัปดาห์ (ลงกรุงเทพฯ ทุกวันอังคารแรกของเดือน กลับปายวันพุธสัปดาห์ถัดไป) ที่เหลือจะอยู่ปายตลอด เพราะรื่นรมย์และมีพลังในการดำเนินชีวิตมากกว่า

ความหวังอีกอย่างคือ ผลักดันของที่เคยคิดอยากทำเพื่อสังคม/การกุศล ให้กลายเป็นธุรกิจ เพราะในที่สุด ก็รู้สึกว่างานอาสานั้นไม่ยั่งยืน บิดเบือนกลไกตลาด และความรู้สึกว่าตนเองได้ทำความดีมากกว่าคนอื่นนั้น เป็นอีโก้ที่ทำลายสังคม

ตอนนี้มีทรรศนคติว่า ถ้าเราเก่งจริง เราควรต้องทำมันเป็นธุรกิจที่แข่งขันเสรีได้ ถ้าทำไม่ได้ ก็ทำเป็นงานอดิเรกงูๆ ปลาๆ ไปซะ ไม่ต้องอวดอ้าง เพราะความดีไม่ใช่ข้ออ้างของความไร้ประสิทธิภาพ

อนาคต

ลอกเองก็งงเอง ความหวังกับอนาคตมันต่างกันยังไงฟระ? แล้วงานกับความหวังกับอนาคตล่ะ? ก็ในเมื่อมีความหวังแล้ว ก็ทำให้เป็นงานสิ แล้วจะได้อนาคตอย่างที่หวัง? เอ หรือต่อมของมนุษย์เงินเดือนผมสูญหายถาวรไปแล้วฟระเนี่ย ก็ในเมื่อเรารักในงานที่ทำอยู่แล้ว ทั้งหมดมันก็เป็นเรื่องเดียวกันนี่นา? >_<

ขอเพิ่มบันทึกข้อคิดที่ได้ระหว่างทาง อย่างที่ผมชอบบันทึกละกันนะ

ข้อคิดในปี 2554

1. การทำดีโดยไม่มีแผนธุรกิจมารองรับ ผลสุดท้ายโดยมากจะเป็นแค่การติดดี และอวดดี
2. ทุนขนาดใหญ่ มักจะเป็นทุนกักขฬะไร้น้ำใจจริงๆ นั่นแหละ แต่เมื่ออยู่ใต้การแข่งขันเสรี ไม่ผูกขาด พลังของทุนเหล่านี้ พัฒนาคุณภาพชีวิตได้จริงๆ สร้างและช่วยเหลือสังคมได้จริงๆ
3. ผมและภรรยามักจะแซวกันว่า “ทำแบบนี้ เลยทำให้รักเพิ่มขึ้น” รู้สึกว่าความรักมันเพิ่มขึ้นได้เรื่อยๆ จริงๆ แฮะ
4. เลี้ยงหมาก่อนเลี้ยงลูกนี่ดีจริงๆ เพราะผมและภรรยาต่างก็ถูกเลี้ยงมาไม่เหมือนกัน เราก็ย่อมเลี้ยงคนอื่นไม่เหมือนกัน การเลี้ยงหมาทำให้เรามาปรับวิธีการเลี้ยงให้ตรงกัน
5. Requirement ของลูกค้านั้นไม่ได้อยู่ใน Brief แต่อยู่ใน Business Model ที่ควรจะเป็น, ก็เหมือนกับที่การสื่อสารของผู้หญิงส่วนใหญ่นั้นไม่ได้อยู่ในถ้อยคำนั่นแหละ
6. โค้กที่สิงคโปร์อร่อยกว่าโค้กไทย, โค้กในร้าน McDonald’s อร่อยกว่าจากบริษัทไทยน้ำทิพย์, เพื่อนผู้สันทัดกรณีให้เหตุผลว่า “เพราะคอรัปชั่นในไทยมันอยู่ทุกหย่อมหญ้าไงเม่น”
7. ถ้าไม่มี Module ที่ขายซ้ำได้ ย่อมไม่ใช่ Digital Asset ดังนั้นรับจ้างออกแบบ/เขียนโปรแกรม หรือรับจ้างไถนา ก็อยู่ในโมเดลรับจ้างเหมือนกัน (สิ่งที่สำคัญคือ Module ที่ขายซ้ำ, ไม่ใช่ว่าต้องเป็น Software as a Service หรือ Computer Software)
8. เว็บที่ดีในปี 2555 คือเว็บที่ดูใน iPad แล้วสวย ใช้เป็นทันที
9. ทุกสรรพสิ่งมี node, Google หา node ที่ชื่อว่า web page เจอ และสร้าง PageRank ได้แล้ว ข้าพเจ้าก็เจอ node ของข้าพเจ้าแล้ว แต่จะมีแรงทำมั้ยฟระเนี่ย >_<

สวัสดีปีใหม่ทุกท่านครับ

จี้ เม่น ทัพพี ที่ร้านหนังสือ

ปาร์ตี้วันคริสมาสต์ที่บ้าน

เดินทางกับน้องโฟลว

:D

Ramida* ON THE WAY WITH ME from nichieme on Vimeo.

Ramida ~ Because OUTFIT from nichieme on Vimeo.

หรือเหล่าน้องแกะ ที่รีสอร์ทเปิดใหม่ Romance

PAI sheep! ON THE WAY WITH ME from nichieme on Vimeo.

ชื่อโปรเจ็คว่า ON THE WAY WITH ME ขอถือวิสาสะเรียกชื่อไทยๆ ว่า “เดินทางไปกับฉันสิ” ละกันนะ

เที่ยวเกาะเต่า ไปดำน้ำกับ Sporttime Dive Center เมื่อ 3-5 มิถุนายน 2011

วีดีโอใต้น้ำใช้กล้อง GoPro 960 ไม่ได้แต่งสี
บทเพลง Over the Sea จากวง DEPAPEPE อัลบัม Let’s Go!!!

ภาพโดย แองจี้*, เม่น, พี่นก, พี่จิน

คมคาย ลึกซึ้ง มุ่งมั่น กล้าหาญ ชัดเจนเรียบง่าย แต่ก็ยังประนีประนอมกับประเด็นที่หลุดไปเรื่อยของผู้ร่วมรายการคนอื่น (เช่นคุณคำนูญ)

เสื้อเหลืองและเสื้อหลากสี (สลิ่ม) หลายคนติดกับดัก “ผีทักษิณ” (ทักษิณเป็นต้นตอของปัญหาทุกอย่างในประเทศ)
เสื้อแดงหลายคนก็ติดกับดัก “ผีสลิ่ม” (สลิ่มเป็นต้นตอของปัญหาทุกอย่างในประเทศ) เช่นกัน

แนวทางของนิติราษฎร์ เป็นแนวทางที่ย้อนกลับมาที่หลักการที่ถูกต้อง แล้วค่อยๆ เรียนรู้กันไป

ส่วนประเด็นสถาบันพระมหากษัตริย์ ดูแล้วนับถือท่าน ส. ศิวรักษ์ ยิ่งนัก คนรักและปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์จริงๆ ต้องอย่างนี้สิ

ปิดท้ายด้วยบทความสุดกรี๊ดจากเว็บนิติราษฎร์ พระพุทธเจ้า ประชาธิปไตย รัฐประหาร – ไพศาล ลิขิตปรีชากุล ซึ่งผมเองเห็นคล้ายกับที่คุณจ๋ง กล่าว เลยว่า บทความเชิงพุทธที่เกี่ยวกับการเมือง ส่วนใหญ่สามารถแอบอ้างเอาไปประกอบการรัฐประหารได้ แต่บทความนี้เอามาสนับสนุนประชาธิปไตยที่เป็นแบบสากลโลก – เต็มๆ

ออฟฟิศอยู่ในกรุงเทพฯ แต่กระผมคงทำงานผ่านอินเตอร์เน็ทจากปายเป็นหลัก แล้วเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เดือนละครั้งเพื่อมาประชุมทีมและคุยงานกับลูกค้า

ขอมาบันทึกไว้ เพราะกำลังสร้างทีมและเสาะหายอดฝีมือกันอย่างหนัก ใครสนใจอยากทำงานด้าน ออกแบบ Mobile Web/Application (คือดีไซน์หน้าตาโปรแกรมบนมือถือ/iPad) หรือทำงานด้าน Facebook App, Online Campaign ก็ติดต่อกันมาได้ครับ กำลังหาคนตำแหน่งดังนี้

• Web/UI Designer นักออกแบบกราฟฟิคบนเว็บและมือถือ (3 คน)
• Web/Facebook Developer นักพัฒนาส่วนเชื่อมต่อกับ Facebook ชำนาญ php (2 คน)
• Web Editor คนสร้างเนื้อหาบนเว็บ เข้าใจ HTML พอควร (2 คน)
• Online Brand Moderator คนที่มีวุฒิภาวะด้านการตอบกระทู้ในอินเตอร์เน็ท (2 คน)

หากสนใจ ส่งตัวอย่างงานมาที่ menn (แอ็ท) imenn.com ได้เลยครับ ไม่ต้องเสียเวลาทำ Port อะไรนัก มีอะไรก็ส่งมาได้ เขียนเมลแนะนำตัวสั้นๆ และแนบ Resume มาก็พอครับ

การร่วมทีมสามย่านอย่างกระทันหันครั้งนี้ ทำให้ชีวิตหลังจากนี้คงไม่ได้รับงานฟรีแลนซ์อีกแล้ว เวลานับจากนี้คงมีแค่ทำงานบริษัท TiGER iDEA สัปดาห์ละ 1 วัน ทำงาน Vaivai Soft สัปดาห์ละ 1 วัน และทำงานบริษัทสามย่าน สัปดาห์ละ 4 วัน

นับว่าวุ่นวายอยู่บ้าง แต่ก็สนุกและมีพลังมากทีเดียว

Sam Yarn - Digital Agency

เพิ่มเติม: 9 เม.ย. 2554

ขณะนี้ได้ทีมหลักๆ มาพอสมควรแล้ว ขอบคุณมากมายที่ตัดสินใจมา ทั้งกระทันหัน และทั้งยังไม่รู้อนาคต ฮิฮิ

• คุณไอ้แอน @iannnnn มาตำแหน่งไอเดียกระฉูด
• คุณแก้ว @kejuliso มาตำแหน่งเจ๊าะแจ๊ะและปะทะสังสรรค์
• คุณบัวตูม @buatoom มาตำแหน่งออกแบบ UI และสารพัด (มีเขียนใน บล็อก ด้วย ดีจาย)
• น้องเดือน @buumoon มาตำแหน่งดูแลเนื้อหาและสอดส่องอินเตอร์เน็ท
• น้องโอม, น้องเพ็ญ มาตำแหน่งเขียนโปรแกรมและออกแบบเว็บ

ส่วนใครที่ยังสนใจก็ส่งข้อมูลมาได้นะครับ น้องเนยฝากบอกว่า ยังเปิดรับ Mobile App Developer (2 คน) และ Web Programmer คล่อง php (1 คน) นะคร้าบ

อันที่จริง เหตุการณ์ในช่วงแรกพบและรักกันของผมและเธอนั้น ก็ไม่ได้มีเงื่อนไขอะไรมากมายนักหรอก แต่เมื่อเธอมานึกออกภายหลังว่า เคยเขียนเงื่อนไขสเป็คผู้ชายที่ต้องการเอาไว้ 35 ข้อเมื่อหลายปีก่อน ก็เลยเอามาให้ผมดู แล้วผมก็พบว่า ตอนที่เราตกลงแต่งงานกันนั้น ผมยังขาดไปหลายข้ออยู่ แต่ตอนนี้ เธอกลับบอกว่าใกล้จะครบแล้วซะงั้น ประหลาดดี

เงื่อนไขผู้ชายในฝันของเธอ

1. Makes me Happy! / เหมือนทำง่ายแต่ยากนะ เพราะบางทีคนที่รักกันก็อาจไม่ทำให้อีกฝ่ายหนึ่งมีความสุขได้ การอยู่คนเดียวก็มีความสุขดีอยู่แล้วแต่ถ้ามีคู่ขอให้มีความสุขเหมือนกัน แม้จะคนละแบบ
2. Has young at heart. / เป็นเด็กตลอดไป
3. Looks nice. / เป็นคน nice กับคนอื่นๆ บนโลกด้วยนะ
4. Has beautiful smile.
5. Very very rich! / ไม่ได้หมายถึงทรัพย์สินเงินทองแต่หมายถึงทุกอย่าง ต้องใช้ชีวิตเป็นด้วยนะคะ ชอบคำนี้ rich!
6. Sweet and gentle. / ชอบคนสุภาพ อ่อนโยน สัมผัสกันเบาๆ และหวานแบบพอดีๆ
7. Royalty.
8. Loves me only. / คนเดียวเท่านั้น
9. Falls in love to me at first sight. / เห็นหน้าเราครั้งแรกแล้วชอบเลย
10. Can dive in deep blue sea with me.
11. Very nice taste  of  everything  in his  life. / ต้องเลือกมากและฉลาดเลือก รสนิยมที่ดี มีสไตล์
12. The perfectionist.
13. Can cook.
14. Has sense of humor. / ไม่ต้องมีกัญชาก็รั่วได้
15. Is healthy. / เรื่องใหญ่
16. Is handsome. / ชอบคนที่มองไปแล้วดูดีอ่ะ
17. Is hot! / ชอบคนเสน่ห์แรง ดูเหมือนมีความเจ้าชู้
18. Can sing. / ชอบคนที่ชอบร้องเพลง
19. Be with me forever. / อยู่ด้วยกันตลอดไป
20. Is crazy in me. / ต้องคลั่งไคล้ในตัวเรา หลงไหลได้ปลื้ม บลาๆๆ ในตัวเรา
21. Has a beautiful mind. / คนดีหายาก ถ้าได้คนจิตใจไม่ดี อยู่คนเดียวดีกว่า
22. Positive thinking. / คิดบวกในทุกสิ่ง
23. Has the secret. / ใช้ความลับเป็น เข้าใจการทำงานของ law of attraction
24. Great in bed 555. / เรื่องนี้มันสำคัญจริงๆ นะ
25. กินเหล้าเก่ง – คือกินแล้วเมาได้ยาก แต่นานๆ กินทีก็ได้
26. เล่นดนตรีเป็น – มนุษย์ทุกคนล้วนเล่นดนตรีเป็นอย่างน้อย 1 อย่าง
27. อยู่ด้วยแล้วเกิดแรงบันดาลใจในการทำทุกสิ่งบนโลก – *** เป็นพลังขับเคลื่อนในชีวิตของกันและกัน
28. ชอบถ่ายรูป –
29. กินขนมหวานได้ – ใช่เรื่องไหม? เป็นเล่น มีหลายคนที่รู้จักกินขนมหวานไม่ได้
30. เป็นที่หนึ่งในชีวิตกันและกัน / ความสำคัญมาเป็นอันดับแรก
31. แต่งตัวเก่ง – อีกนึดหนึ่งก็จะเกย์แล้ว >_* / เรื่องมากกับการแต่งตัว
32. ใจดี – แต่งตัวโป๊จะได้ไม่โดนดุ
33. มีแว่นตาในครอบครอง – ฉันไม่ได้ชอบคนใส่แว่นตาตลอดเวลานะ
34. ใส่น้ำหอม
35. มีความเป็นตัวเองสูง ไม่เชื่อใคร มีทฤษฎีเป็นของตัวเอง

แน่นอนว่าหลายข้อนั้นเป็นนามธรรม เมื่อเธอบอกว่าใช่ ผมก็ถือว่าใช่ละกัน (ทั่นผู้อ่านจะได้ไม่หาว่าเข้าข้างตัวเองหรือโอ้อวดมากเกินไป )

ส่วนผู้หญิงในฝันของผม ผมไม่ได้ตั้งไว้ละเอียดเหมือนเธอ บางทีอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมไม่ได้เป็นฝ่ายพบเธอก่อน

เงื่อนไขผู้หญิงในฝันของผม

1. มีความฝัน – ผู้หญิงที่ไม่มีความฝันนั้นน่าจะทนอยู่กับผมได้ยาก เป้าหมายชีวิตคนละแบบกัน
2. มีเหตุผลบ้าง – ไม่ได้คาดหวังว่าต้องเป็นคนมีเหตุผล แค่ยอมรับเหตุผลในบางเวลาได้ก็ OK
3. รักกันและกัน – สำคัญมาก
4. ไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์ – ด้วยเหตุผลทั้งด้านวุฒิภาวะและอื่นๆ
5. สามารถไม่บ่น ไม่หงุดหงิด ได้อย่างน้อย 24 ชั่วโมง ติดต่อกัน – รู้ว่ายาก แต่ต้องมีคนทำได้แหละน่า
6. ตัดสินใจว่าจะกินอะไรดี ได้ภายใน 15 นาที
7. ชอบอ่านหนังสือ (มาเขียนเพิ่ม 3 ม.ค. เพราะลืม จริงๆ ตั้งไว้นานแล้ว หลักฐาน ก็มีนะ)

หยิบเรื่องนี้มาเขียนถึง เพราะผมอ่านแล้วคิดว่ามันตลกดี และอาจเป็นประโยชน์ต่อใครซักคนในโลก … แต่หากไม่ตลกก็ไม่ว่ากันนะ

สวัสดีปีใหม่ทุกท่านครับ

:)

รายละเอียดบทสนทนา ดาวน์โหลดได้ที่ Audio Download – MP3 60 MB (ผมเป็นคนที่ 2)

ช่างคุย ๕ ชอบ ๕ ไม่ชอบ ประจำปี ๒๕๕๓ ตอน ๓

5 ไม่ชอบ

1. ความเกลียดชังทางการเมือง - ผมคิดว่าการประท้วงหรือการทะเลาะกันนั้นไม่ใช่ปัญหา แต่ความเกลียดชังมันฝังรากลึก บดบังทางออกอื่นๆ จริงๆ
2. ระบบราชการ – ได้เข้าไปสัมผัสกับระบบนี้อยู่บ้าง ค่าเฉลี่ยของการคอรัปชั่นปัจจุบันอยู่ที่ 30% นั้นยังไม่แย่เท่ากับระบบที่ไม่สนับสนุนให้เกิดการตรวจสอบและพัฒนา
3. คนงอมืองอเท้า ข้ออ้างเยอะ - จะโทษแต่ราชการได้อย่างไร ก็คนในสังคมจำนวนมากดันเป็นเช่นนี้ ร้องขอ โทษคนอื่น แต่ตนเองกลับไม่ทำอะไร
4. การบิดเบือน “ความดี” และคนดีแบบไทยๆ – ผมคิดว่า ความเก่งก็ย่อมเป็นความดี ที่เถียงๆ กันนั้นก็เพราะ “คนที่อ้างว่าดี ดันดีไม่จริง ต่างหาก”
5. การรีบประกาศโครงการ Small Valley - สตีฟ จ็อบส์ ได้ให้ข้อคิดผ่านคีย์โน้ตทุกครั้งว่า “ไม่ต้องเที่ยวไปป่าวประกาศหรอกว่าจะทำอะไร ทำให้มันปรากฎออกมาก่อนดีกว่า” คราวต่อๆ ไปจะพยายามคิดให้รอบด้านกว่านี้ แล้วรีบทำออกมา

5 ชอบ

1. งานแต่งงานในฝัน – ปีนี้มีงานแต่งงานในฝันของเธอและของผม ประทับใจยิ่งนัก
2. ชีวิตคู่ - ไม่เคยมีชีวิตคู่ ก็ต้องปรับตัวบ้าง แต่ชอบจริงๆ รู้สึกมีพลังและแรงบันดาลใจมากมาย โชคดีจริงๆ ที่ได้เจอเธอ คนที่เข้ากันได้ซะทุกเรื่อง
3. ชีวิตฟรีแลนซ์ – ผมคงไม่เหมาะกับการบริหารคนจริงๆ
4. ได้เปลี่ยน TiGER iDEA ให้เป็น Virtual Office – ทุกคนทำงานที่บ้าน ประชุมผ่าน Skype และ SmallPad กว่าจะได้ Solution นี้ ต้องใช้เวลากว่าครึ่งทศวรรษ
5. การดำน้ำครั้งแรก – เพื่อนบอกว่า โลกใต้น้ำนั้น “เป็นโลกที่ไม่คุ้นเคย ลึกลับ และ งดงาม ซึ่งจะทำให้ผู้ดำน้ำรู้สึกนิ่งขึ้น สงบขึ้น และเห็นแก่ตัวน้อยลง” ผมเห็นด้วย แต่ที่ชอบมากคงเพราะได้ตอบสนองอัตตาตนเอง รู้สึกเหมือนพระเจ้าที่มองลงมายังโลกมนุษย์ กลายเป็นผู้สังเกตการณ์ที่สมบูรณ์แบบ

ต้นแบบนั้น ใส่กระบวนการทำเว็บดังนี้

• Project Brief : การบริฟงาน เริ่มโปรเจ็ค
• Information Architecture : งานสถาปัตยกรรมด้านสารสนเทศ คร่าวๆ คือการออกแบบโครงสร้างข้อมูล
• Design Research : การค้นข้อมูล/ตัวอย่างต่างๆ ด้านการออกแบบ
• Initial Drafts & Sketches : การออกแบบฉบับร่าง
• Design Revisions : การแก้ไขงาน
• Final PSD Production : การจบงานดีไซน์ แล้วเก็บงานเป็นไฟล์ Photoshop
• XHTML/CSS Development : การตัด XHTML และ CSS
• Server-Side Development : การพัฒนาระบบ / ติดตั้งระบบบน Server
• Testing & Debugging : การทดสอบและดีบักแก้ไขข้อผิดพลาดต่างๆ
• Copywriting : งานเขียนเนื้อหา คำบรรยาย และคำโฆษณาต่างๆ
• Photography : การถ่ายภาพ
• Photo Art Direction : การกำกับศิลป์ด้านการถ่ายภาพ
• Client Meetings : การประชุมงานกับลูกค้า
• Miscellaneous : เบ็ดเตล็ด

ซึ่งมาตรฐานของวงการนี้นั้น คิดการทำงานเป็นค่าแรงรายชั่วโมง ทำให้ฝรั่งทั้งหลายใส่แบบฟอร์มมาว่า แต่ละประเด็น คนทำงานนั้นใช้เวลาเท่าไหร่ และค่าแรงรายชั่วโมงเท่าไหร่? เว็บนี้ก็จะคำนวณให้เสร็จสรรพ

ตัวอย่างค่าแรงรายชั่วโมงของนักออกแบบจากหนังสือ Digging into WordPress (เค้าจะบอกว่า ถ้าคุณมาดูผมทำงาน หรือมาช่วยผมทำงานด้วย มันจะแพงน้าาา)

ตัวอย่างค่าแรงฝรั่งรายหนึ่ง

ขอเสนอตัวอย่างค่าแรงของผม

วิธีคิดว่า เราควรจะมีค่าแรงรายชั่วโมงเท่าไหร่ เริ่มคิดง่ายๆ ว่าเราอยากได้รายได้เดือนละเท่าไหร่? ที่คิดว่าสมเหตุสมผล และดูว่าเวลาทำงานจริงๆ ของเราคือเท่าไหร่? แล้วก็เอามาหารกันได้

ตัวอย่างเวลาทำงานของผมใน 1 เดือน

1 เดือนมีวันทำงานประมาณ 20 วัน (หักวันเสาร์อาทิตย์ และวันลาตามกฎหมาย ห้ามลาคลอดเพิ่ม) หากทำงานวันละ 8 ชั่วโมง เท่ากับมีเวลาทำงาน 160 ชั่วโมง

ส่วนตัวผมเอง จะหักเวลาดังนี้

1. ไว้สำหรับ Research and Development (เช่น อ่านหนังสือ, อ่าน Feed ที่เกี่ยวกับงาน) ตามหลักสากล ประมาณ 20% คือ 32 ชั่วโมง
2. ไว้สำหรับ Sales, Marketing and Accounting (เพราะเป็น Freelance คือต้องขายเอง, โฆษณาตัวเอง และทำเอกสารต่างๆ ด้านการเงินเอง) 30% คือ 48 ชั่วโมง
3. ทำงานเพื่อสังคม เช่น สอนหนังสือ, มีส่วนร่วมใน Open Source ฯลฯ ซึ่งต้องยอมรับว่า มันเป็นการช่วยโฆษณาตัวเองส่วนหนึ่ง และบางครั้งก็ได้ค่าเดินทาง/ค่าวิทยากรส่วนหนึ่ง ดังนั้น แม้จะใช้เวลาซัก 20% ก็สามารถคิดว่าใช้เวลา 10% ได้ คือ 16 ชั่วโมง

ดังนั้น เวลาทำงานที่เหลืออยู่ คือ 160 – 32 -48 -16 =  64 ชั่วโมง

แต่เผอิญว่าผมทำงานมาค่อนข้างมาก ทำให้ผมมั่นใจว่า เวลา 64 ชั่วโมงที่เหลือนี้ ผมสามารถหางานมาครอบคลุมได้หมด ผมก็ใช้ตัวเลขนี้ไปคำนวณค่าแรงต่อได้เลย

ตัวอย่างค่าแรงรายชั่วโมงของผม

ผมคิดว่า ผมพอใจที่เงินเดือนประมาณ 50,000 บาท (ก่อนหน้านี้อยู่ในกรุงเทพฯ เคยมีรายได้สูงสุด 1 แสน ผมคิดว่าการมาอยู่ปาย ลดรายได้ลงครึ่งหนึ่ง น่าจะเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่สมเหตุสมผล) ทำให้เมื่อหารจำนวนชั่วโมงออกมาแล้ว (50,000/64) ผมควรจะคิดค่าแรงรายชั่วโมงประมาณ 800 บาท ตามบันทึก ค่าแรงรายชั่วโมง

แต่แน่นอนว่า หากผมหางานได้แค่ครึ่งหนึ่งของที่ประมาณไว้ ผมก็ย่อมมีรายได้ครึ่งเดียว ดังนั้นการประมาณว่าเราสามารถหาปริมาณงานได้เท่าไหร่ จึงสำคัญมาก

สมเหตุสมผลหรือเปล่า?

1. ผมลองเทียบกับต้นทุนของบริษัท (ลองอ่านบันทึกสมัยทำบริษัทใหม่ๆ – จากกระทู้เรื่องเงินเดือน) พบว่าหากบริษัทจ้างพนักงานเงินเดือน 50,000 บาท บริษัทจะมีต้นทุนประมาณ 2 เท่า คือ 100,000 บาท แต่พนักงานบริษัทนั้นมักไม่ได้ทำงานจริงๆ 8 ชั่วโมง เพราะมักจะอู้ได้ หากคิดว่า ทำงานซัก 80% ก็จะได้เวลาทำงาน 128 ชั่วโมง เมื่อเอาไปหารต้นทุน 100,000 บาท เท่ากับบริษัทมีต้นทุนเกือบ 800 บาท/ชั่วโมง ด้านบน ผมเลยสรุปว่าตัวเลขนี้สมเหตุสมผล
2. ผมลองเปรียบเทียบกับค่าแรงรายชั่วโมงของการทำงานรายชั่วโมงแบบอื่นๆ ของไทย (ซึ่งตอนนี้ นึกออกแค่ หมอนวด หากใครนึกออกอีกช่วยกรุณาวานบอก) พบว่าค่าแรงของผมอยู่ระหว่างหมอนวดแผนโบราณป้าๆ แก่ๆ กับ หมอนวดแผนปัจจุบันเกรดล่างๆ ดังนั้น ผมจึงคิดว่า ค่าแรงของผมน่าจะสมเหตุสมผล เพราะต่ำกว่าเด็กไซด์ไลน์อยู่มาก ดังนั้นผมก็ไม่ใช่คนรายได้สูงอะไรนัก
3. หากดีไซน์เนอร์คาดหวังว่าจะมีรายได้ประมาณ 25,000 แล้วใช้เวลาตามผมเป๊ะ เค้าก็หางานให้ได้ครึ่งหนึ่งของผม โดยคิดราคารายชั่วโมงเดียวกับผม หรือไม่งั้นเค้าก็คิดราคาต่ำกว่าผมครึ่งหนึ่ง แล้วทำงานให้เท่ากับผม – ดูแล้วก็น่าจะสมเหตุสมผล และน่าจะมีคนทำได้มากกว่าผมอยู่อีกมาก
4. สุดท้ายหากลูกค้ารู้สึกว่าไม่สมเหตุสมผล ผมก็นึกข้ออ้างไม่ออกแล้ว ดังนั้นคงต้องปล่อยงานและลูกค้ารายนั้นไป

ตัวอย่างเวลาที่ใช้ในแต่ละงานของผม

ยกตัวอย่างเว็บ Content ที่ไม่ได้ทำระบบซับซ้อน ทุกอย่างจบใน WordPress แต่อาจจะดีไซน์หลายครั้งหน่อย (เฉลี่ยแก้ประมาณ 7-8 ครั้ง) เช่น

• Mobilitz.com ทำให้พี่กระทิงใน Silicon Valley
• DKcurtain.com เว็บขายผ้าม่าน
• Balloonie.com เว็บขายลูกโป่ง (อันนี้จะมีเพิ่มเวลาในส่วน Shopp อีก / ยังทำไม่เสร็จ)
• hlpth.com เว็บองค์กร (แต่หน้าน้อยกว่าปกติ ไปเพิ่มส่วนที่ทำประกอบกับ Drupal แทน)
• Slowstylepai.com เว็บชมรมการท่องเที่ยวปาย (อันนี้จริงๆ ประชุมเยอะมาก / เป็นงานอาสา / ยังไม่เสร็จ)
• paisina.com เว็บแนะนำของในปาย (อันนี้ทำให้ภรรยา บังคับห้ามแก้ เลยอาจจะแก้ 1-2 ครั้ง / ยังไม่เสร็จ)

น่าจะใช้เวลาในส่วนต่างๆ ดังนี้

ระดมสมอง/แชร์ไอเดีย

อ่านแล้วอยากให้แชร์กัน ทั้งฝั่งคนจ้างทำเว็บ และฝั่งคนทำเว็บ ว่าเวลาที่ใช้ และ ราคาที่เสนอ แต่ละคนทำอย่างไรบ้าง เผื่อว่าจะเป็นประโยชน์ต่อตัวเราเองและคนที่สนใจอยากทำธุรกิจออกแบบเว็บไซต์

ขอบคุณล่วงหน้าค้าบบบ

พี่เม่นรบกวนถามเรื่อง Web Design บ้านเรานิดหนึ่งครับ ผมเกิดความสงสัยมานานพอสมควร บ้านเราทำไมไม่มีการทำ Template สวยๆ มาแจกเหมือนต่างประเทศเลย ไม่ไช่ว่าอยากได้ของฟรีน่ะครับ แต่ผมไม่ค่อยเห็นจริงๆ

อาจจะเป็นเพราะดึกแล้ว งานเยอะ ง่วงโคตร ทำให้กระผมไม่ค่อยระมัดระวังคำพูดเท่าไหร่ หากน้องคิดว่าเป็นการด่าก็ต้องขออภัยนะครับ เป็นคำตอบรวมๆ ถึงสภาพสังคมน่ะครับ ไม่ได้เจาะจงน้าาาา

น่าจะมีหลายสาเหตุมากนะครับ ลองคิดดูก็ได้ว่าทำไมน้องถึงไม่ทำอะไรแจก? ไม่ต้อง Template ก็ได้ครับ เอาที่ทำได้แน่ๆ เช่น คู่มือติว, การใช้คอมเบื้องต้น, เก็บขยะข้างบ้าน, สอนเรื่องต่างๆ ที่เราถนัด ฯลฯ

พี่ว่าสังคมเราไม่ค่อยปราณีต่อผู้เสียสละเท่าไหร่ ใครเสียสละนิดนึงก็จะโดนคาดหวังให้เสียสละมากๆ กลายเป็นทำไม่ไหว เลิกทำไปครับ

ส่วนใครไม่เสียสละ คนนั้นจะได้เปรียบ เพราะไปคาดหวังจากคนอื่นๆ ได้เรื่อยๆ

พี่ทำธีมแจก มีฝรั่งมา Donate ให้นะครับ (สูงสุด $50) แต่กับคนไทยไม่มี ส่วนหนึ่งเพราะเราไม่มีค่านิยมสนับสนุนคนที่เสียสละมั้งครับ (เราสนับสนุนเฉพาะคนที่ยากลำบากออกทีวี) พอไม่มีใครสนับสนุน พี่เองก็ขี้เกียจทำต่อเพราะวุ่นๆ และทำแล้วไม่ได้อะไร ทำงานหาเงินไปดีกว่า เลยคิดว่าคนอื่นๆ ที่เคยทำแจกก็น่าจะเป็นคล้ายๆ กัน พอผ่านไปซักพักเลยไม่มีใครทำอะไรมาแจกต่อ

ส่วนสิ่งที่พี่คิดว่าเป็นสาเหตุใหญ่ น่าจะเพราะคนไทยเราละเมิดทรัพย์สินทางปัญญากันจนไม่เห็นว่าซอฟแวร์ต่างๆ มีมูลค่าน่ะครับ ขนาดซอฟแวร์แพงๆ เรายังไม่รู้สึกว่ามีค่าใช้จ่าย (และเราก็ไม่เคยจ่ายกัน) ดังนั้นใครทำอะไรแจกเรายิ่งไม่ค่อยเห็นความสำคัญน่ะครับ เป็นวงจรที่ทำให้คนไทยไม่พัฒนาซอฟแวร์ออกมา (ทำขายก็โดนก๊อบ แจกฟรีก็ไม่มีใครเห็นคุณค่า) พอไม่มีใครพัฒนา เราก็ต้องไปละเมิดฝรั่งต่อ วนไปเรื่อยๆ

คงจะเป็นปัญหาไปอีกนานครับ นอกจากจะมีคนจำนวนมากที่พยายามเสียสละได้เรื่อยๆ และไม่ท้อไปเสียก่อน

เรื่องการทำเพื่อสังคมแล้วโดนคาดหวังก็เป็นอีกข้ออ้างหนึ่งของผม ที่ทำให้โปรเจ็ค Small Valley ไม่ค่อยคืบหน้าซักที พอดีคุณนอทซ่าา มาเยี่ยมเยียนถึงปายเพื่อให้กระผมสอนเวิร์ดเพรสตัวต่อตัว ตอนที่กินข้าวกันก็ถามเรื่องนี้เช่นกัน ว่าตกลงโครงการ Small Valley ไปถึงไหนแล้วบ้าง?

ผมตอบไปว่าส่วนที่อบรมและดูแลเด็กนักเรียนในโครงการไอทีวัลเลย์นั้นก็ยังทำอยู่ เพราะเนคเทคเองก็ดำเนินการต่อเนื่อง แต่ส่วนที่ผมคิดอยากสร้างสำนักแล้วรับงานแบบ Non Profit นั้น ผมยังชะงักเรื่องรายรับรายจ่ายอยู่ ตอนแรกกะรับงานในนาม Small Valley แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เป็นรับงานส่วนตัว (ฟรีแลนซ์) แทน แล้วให้ Small Valley มีรายจ่ายเป็นหลักดีกว่า คนไทยส่วนใหญ่จะรับไม่ได้ หากผมทำงานเพื่อสังคมแล้วดันรวย หรืออยู่สุขสบาย แต่จะรับได้ หากผมเห็นแก่ตัว ทำงานส่วนตัวเป็นหลัก แล้วก็เจียดๆ บางส่วนมาบริจาค

คุณพัชบอกว่าหากไม่มีคนด่า แสดงว่ายังไม่ดัง ผมเองอ่อนไหวต่อคำก่นด่า เลยพยายามไม่ดังดีกว่า ค่อยๆ ทำไป ยังไงทำแน่ ดังนั้นมันก็ต้องเสร็จซักวัน

ถ้าชอบไอเดียของ Small Valley และอยากช่วย ตอนนี้ยังคิดไม่ออกครับ คิดออกแค่ว่า ไม่เห็นต้องมาช่วยผมทำอะไรเลย แค่ไปเขียนบล็อกแล้วเผยแพร่ความรู้ตัวเองออกมา แค่นั้นก็ได้ช่วยแล้วนะ

ก็เหมือนที่อาจารย์ศิลป์ พีระศรี ท่านกล่าวแหละครับ ว่า

ถ้าเธอรักฉัน เธอไม่ต้องทำอะไร เธอไปทำงาน!