ซึ่งในโลกแห่งซอฟแวร์เสรี (Opensource) ผู้ที่เชื่อในการแบ่งปันความรู้ ก็ได้เขียนโปรแกรมและแจกจ่ายให้ใช้งานฟรีจำนวนมาก (บางส่วนที่ OpensourceCMS.com) และทำให้เกิดเหล่าสาวกของแต่ละโปรแกรม ที่มาคัดง้างกันว่า โปรแกรมใครดีกว่าใคร
(เด่นๆ ก็มี Joomla, Drupal รายละเอียดการเปรียบเทียบบางส่วน ดูที่ Blognone)

กระผมเป็นสาวก Wordpress ก็ขอกล่าวสรรเสริญ Wordpress ดังนี้,

ในขณะที่ทีมงาน Joomla กล่าวถึงความเป็นมืออาชีพ เป็นตลาดกลางแห่งธุรกิจโมดูล เป็นความน่าเชื่อถือสำหรับองค์กร, ในขณะที่ทีมงานของ Drupal กล่าวถึงความทันสมัย ความสลับซับซ้อนเชิงลึก ความ Geek สำหรับเหล่า Computer GURU,

ทีมงานของ Wordpress กลับกล่าวว่า โค้ดนั้นเป็นดั่งบทกวี และเราสร้างโปรแกรมนี้ด้วยความใส่ใจใน “สุนทรียภาพ”

ฟังแล้ว จะห้ามกระผม - ผู้หลงใหลในวาทกรรม - ไม่ให้หลงรักเวิร์ดเพรสได้อย่างไร?

ใครหลายคนกล่าวว่า Wordpress นั้นเป็นแค่ Software สำหรับการทำ Blog มากกว่าจะเรียกว่า CMS ซึ่งหมายถึงความสามารถในการแก้ไขเนื้อหาทั้งเว็บ กระนั้น จากประสบการณ์การนำ Wordpress ไปใช้ในเว็บต่างๆ ก็พบว่ามันมีความสามารถมหาศาล และมีความสามารถรองรับจำนวนคนเข้ามากๆ (เช่น เกิน 10,000 คนต่อวัน) โดยไม่รบกวนประสิทธิภาพของ Server, มีการออกแบบส่วนกลางที่ดีมาก และรองรับการเขียน Plugins เพิ่มเติมได้สารพัด, มีความงดงามตลอดกระบวนการ ทั้งในโค้ด การเชื่อมต่อกับโค้ดอื่น การแสดงผลดีไซน์ และ การแสดงออกใน URL

เปรียบเทียบกับ Drupal ที่เหล่าโปรแกรมเมอร์ชื่นชอบ, ดีไซเนอร์อย่างผมกลับชอบ Wordpress เพราะ

1. ตั้ง URL ที่มีความหมายได้ง่าย

แน่นอนว่า Drupal ก็ทำได้ (มันทำได้ทุกอย่างแหละ) แต่เรามักจะเห็นว่าเว็บที่ใช้ Drupal ส่วนมาก มักจะใช้ URL ประเภท /node/123/ ซึ่งกล่าวถึง id แบบคอมฯ แต่ Wordpress มักจะใช้ URL ที่มีความหมายแบบคน เช่น /about/our-team/ ซึ่งนอกจากทำให้ Google ชอบ (เพราะมันรู้ว่า หน้านี้ควรจะหมายความว่าอะไร) ยังทำให้ผู้รักความงามและความเรื่องมากอย่างกระผมคารวะ

หัวข้อนี้ ผมเห็นว่าเวิร์ดเพรสใส่ใจมากกว่า CMS อื่นๆ (ยิ่งทำให้ผมเชื่อในคำพูดเค้ามากขึ้นว่า โค้ดเป็นดั่งบทกวี เพราะมีแต่กวีเท่านั้นแหละ ที่มัวเสียเวลาตั้งชื่อ) เพราะมันอยู่ในกระบวนการตั้งชื่อต่างๆ ตั้งแต่เนื้อหา-ต่อเนื่องถึงระบบ Template, สามารถแก้ไข URL ได้ง่าย, รบเร้าให้เราตั้งชื่อให้ดีตั้งแต่ตอนที่ร่างบทความ

2. เข้าใจใน design อย่างปรุโปร่ง (รู้จักการจัดเนื้อหา หรือ CSS ทุกชิ้น)

เท่าที่เคยใช้มา Wordpress นั้นสามารถออกแบบ และนำมาประกอบเป็นเว็บได้ง่ายที่สุด สึ่งที่ยิ่งใหญ่และเรียบง่ายประการหนึ่งก็คือ เพราะ Default Theme (หน้าปกติเวลาติดตั้งเสร็จ) ที่ให้มา มันเข้าใจง่าย เลย์เอาท์เรียบโคตร จะแก้อะไรก็หาได้หมด ลองดูบรรทัดที่กล่าวถึงไฟล์ที่ใช้จัดหน้า (CSS) ดูก็ได้

Wordpress:

<link rel="stylesheet" href="<?php bloginfo('stylesheet_url'); ?>" />

Drupal:

<style type="text/css">@import "/themes/garland/style.css";</style>

<style type="text/css">@import "/files/color/garland/style.css";</style>

<style type="text/css">@import "/modules/forum/forum.css";</style>

<style type="text/css">@import "/modules/node/node.css";</style>

<style type="text/css">@import "/modules/poll/poll.css";</style>

<style type="text/css">@import "/modules/system/defaults.css";</style>

<style type="text/css">@import "/modules/system/system.css";</style>

<style type="text/css">@import "/modules/user/user.css";</style>

<style type="text/css">@import "/themes/mytheme/style.css";</style>

ซึ่งหมายความว่า แค่ต้องการอยากรู้ว่า หน้านี้ จัดหน้าอย่างไร หากใช้ Drupal ก็ต้องดู CSS อย่างต่ำ 7 ไฟล์ โอ้ววววว

โปรแกรมเมอร์ อยากจะเข้าใจโค้ดทุกบรรทัด (เลยชอบ Drupal) ดีไซเนอร์อย่างกระผม ก็อยากจะเข้าใจการจัดหน้า (CSS) ทุกชิ้นเหมือนกันโว้ยยยยยย

3. เวิร์ดเพรสมีคู่มืออันนึง ที่อธิบายกระบวนการทำงานและตัดสินใจของโปรแกรมอย่างดีเยี่ยม นั่นคือ Template Hierarchy

อธิบายคร่าวๆ ก็คือ เวลาออกแบบเว็บแต่ละหน้าหรือแต่ละชุด ให้ตั้งชื่อไฟล์ให้เหมาะสม เวิร์ดเพรสจะวิ่งไปหาไฟล์แต่ละไฟล์ตามรูปนี้ หากหาไม่เจอ มันก็จะแสดงหน้าตาแบบบ้านๆ (index.php) มาให้

ดังนั้น หากเราอยากแต่งหน้าเว็บเป็นอย่างไร เราก็ทำได้อิสระ หากอยากให้ข้อมูลแต่ละชิ้นปรากฏตรงไหน ก็ดูรายละเอียดเพิ่มใน คู่มือการโชว์ข้อมูลของเวิร์ดเพรส

4. เสน่ห์อีกอย่างของคนสร้าง คือการที่ไฟล์ชี้แจงภาพรวมของโปรแกรม (readme.html) ในช่วงท้าย

ปกตินักพัฒนาโปรแกรมทั้งโลก จะเขียนว่า “หากคุณชอบโปรแกรมนี้ ก็บริจาคเงินอุดหนุนให้กระผมได้ที่ xxx” แต่ผู้สร้างเวิร์ดเพรสกลับไม่เขียนอย่างนั้น เค้าบอกว่า

เวิร์ดเพรสนั้น ไม่มีเงินทำการตลาดเป็นล้่านๆ หรือผู้สนับสนุนดังๆ แต่เรามีบางสิ่งที่เยี่ยมยอดกว่านั้น นั่นคือ “คุณ”

หากคุณใช้เวิร์ดเพรสแล้วชอบ ลองบอกต่อคนอื่นๆ หรือนำมันไปติดตั้งให้คนอื่นๆ ที่มีความรู้น้อยกว่าคุณ หรือบอกกล่าวต่อสื่อมวลชนที่มองข้ามเราไป

ไม่ขอเงินซักบาท! มีแต่กวีไส้แห้งเท่านั้นแหละ ที่กล้ากล่าวเช่นนี้

5. ติดตั้งง่าย คนเกือบทั้งหมดในโลกนี้ ใช้เวลาตัดสินใจว่าจะใช้เวิร์ดเพรสดีหรือเปล่า นานกว่าเวลาที่ใช้ติดตั้งเวิร์ดเพรสเสียอีก

(คือติดตั้งประมาณ 5 นาที ได้เว็บที่ใช้งานได้จริง)

6. การแบ่งเนื้อหาเป็น Post (พวกบันทึกจิปาถะ/บล็อก) กับ Page (หน้าตายตัว มีลำดับชั้นได้)

ซึ่งเรียบง่าย เข้าใจง่าย ทำไห้ประกอบเป็นเว็บง่าย และตอบสนองเว็บที่แสดงเนื้อหาส่วนใหญ่

7. การแปลงข้อความที่พิมพ์มาแสดงผลเป็น XHTML อย่างชาญฉลาด

(โดยระบบ Texturize และ Intelligent text formatting)

เวลาเขียนบล็อกหรือเนื้อหาในเว็บ หากเราต้องการตัวอักษรหลากหลาย ย่อหน้าหลากหลาย หรือแทรกรูปภาพ ฯลฯ เราจะมีวิธีคือ

7.1 เขียนโค้ด XHTML เองทั้งหมด วิธีนี้เหนื่อย ลำบาก โดยหากต้องคอยแยกแยะ BR และ P ยึ่งเหนื่อย

7.2 ไม่ต้องเขียนโค้ดเอง จะมีโปรแกรมสายนึงเรียกว่า What you see is what you get (WYSIWYG) ซึ่งให้อารมณ์ประมาณ Microsoft Word - นั่นคือ ดูดี ดูมี Toolbar เยอะ ทำอะไรได้เยอะ แต่หลายครั้งมันจะใส่โค้ดมามั่วซั่ว โง่ อวดฉลาด แม้คนหลายกลุ่มจะดูไม่ออก (เช่น มันใส่ให้ font ติดกัน ขนาดต่างกัน 1 ระดับ) แต่คนเรื่องมากอย่างผมรับไม่ได้

7.3 เขียนโค้ดเองบางส่วน ตามไวยากรณ์ง่ายๆ เช่น Textile, Markdown ซึ่งดูจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด คือทั้งเรียบง่าย และ ใส่อะไรได้เยอะ

แต่แล้ว ทั้งสองแบบนั้น กลับไม่ฉลาดเหมือนระบบของ Wordpress ที่แทรกโค้ด XHTML ตรงๆ ก็ได้ หรือเว้นย่อหน้าก็ได้ หรือใส่ div อย่างไรก็ได้ หรือจะทำตัวเป็น WYSIWYG ก็ได้ ไม่อวดฉลาดเหมือนระบบอื่นๆ

แน่นอนว่าระบบแปลงข้อความของเวิร์ดเพรส ยังมีข้อที่ควรปรับปรุงอยู่บ้าง (เช่น แทรก div ซับซ้อน) แต่มันฉลาดที่สุดเท่าที่กระผมเคยลองมา

8. เวิร์ดเพรสมาพร้อมกับระบบของเว็บสมัยใหม่ ที่หลายอย่างมานั่งเขียนเองก็เหนื่อยโคตร

เช่น RSS Feed, Trackback, Pingback, Blogrolls (ที่ระบุความสัมพันธ์ด้วย ไม่ใช่แค่ link เฉยๆ), Spam Protection, User Management, XML-RPC Interface (ทำให้อัพบล็อกผ่านโปรแกรม หรือมือถือได้) ฯลฯ

9. เวิร์ดเพรสมีชุมชนขนาดใหญ่รองรับ ให้ความรู้ และให้ความช่วยเหลือ รวมถึงแบ่งปันการออกแบบที่เรียกว่า Wordpress Theme

คำถามหลายๆ อย่างเกี่ยวกับ Wordpress หาใน Google แป๊บเดียวได้เลย แต่หากอยากลงลึก ก็ถามใน Support Forum ได้

…

แต่หากจะกล่าวถึงสิ่งที่ด้อยกว่า เมื่อนำ Wordpress เทียบกับ Drupal ก็ต้องยอมรับว่า Wordpress ออกแบบมาสำหรับเว็บที่แยก “ผู้อ่าน” ออกจาก “ผู้เขียน” ชัดระดับหนึ่ง หรือกล่าวว่าเป็นเว็บที่ให้ข้อมูลเป็นหลัก ในขณะที่ Drupal นั้น โดดเด่นในแง่ การมีส่วนร่วมของสมาชิก ซึ่งหมายความว่า เราค่อนข้างอยากให้ “ผู้อ่าน” ของ Drupal มีส่วนเป็น “ผู้เขียน” ด้วย

ดังนั้น หน้าตาของ Wordpress และ Drupal ก็ย่อมแตกต่างกัน

Wordpress มีหน้าตาแยกกันชัดเจนระหว่างด้านหน้าเว็บ-ไว้ดูกับคอมเม้นท์นิดหน่อย- กับด้านหลังเว็บ ไว้จัดการข้อมูลต่างๆ

Drupal รวมหน้าตาไว้ด้วยกัน เพราะผู้ใช้แต่ละคนมีสิทธิืหลากหลาย ทั้งอ่าน ทั้งเขียน ฯลฯ (เลยทำให้ออกแบบยากกว่า แต่ทำให้ผู้ใช้ทำอะไรได้เยอะกว่า)

กระนั้น เมื่อสาวกท่าน ไอฟ์ เชื่อเช่นเดียวกับที่ท่านไอฟ์ว่าไว้ว่า “สิ่งสำคัญไม่ใช่การเพิ่ม Feature แต่คือการตัดออก” กระผมจึงเห็นว่า แม้ Drupal จะ Feature เยอะ แต่เมื่อกระผมตามไม่ทัน กระผมก็ขอตัดออก และเลือก Wordpress แทนละกันเฟร้ย

ทิ้งท้ายด้วยการขอเชิญชวนทุกท่านให้ลิ้มลอง Wordpress แล้วท่านจะรักเวิร์ดเพรสเหมือนกับกระผม

เหมือนที่เคยกล่าวว่า…

กระผมรักเวิร์ดเพรส เพราะเวิร์ดเพรสสอนให้กระผมรักโค้ดดั่งบทกวี

แน่นอน คนอวดกล้องก็ต้องถ่ายรูปกันหน่อย

เริ่มด้วย น้องเต่าสุดเลิฟ สีเริ่มตกแล้ว ว่าจะไปซื้อสติ๊กเกอร์ติดท้ายรถเหมือนกันว่า “รถคันนี้สีขาว…อะ..งงอะดิ”

แล้วมันก็หันไปถ่ายบ้านตรงข้ามยามบ่าย

กับสนามหน้าบ้านชาวบ้าน

หันมาเจอมือน้องเล็ก ผู้ใช้จอแม็ค กับลำโพงคอมร้อยบาท

อีกด้านเป็นท่านจ๋ง โปรแกรมเมอร์มือหนึ่งของเรา (มีคำถามลอยมาว่า เป็นโปรแกรมเมอร์มือหนึ่ง แล้วอีกมือหนึ่งล่ะ?)

แล้วก็กระผม เฮ้ย ขอตูผอมๆหน่อยนะ

กับฉากหลังในออฟฟิศ ม่านที่ไอ้อัคซื้อมาจากเชียงใหม่ หลายท่านให้ความเห็นว่า “เสี่ยวสาดดดดดดด”

แล้วสุดท้ายก็ไม่วายขายของสุดเจ๋งของ Bose พร้อมทับถมสาวกแม็คอย่างกระผมว่า “iPod Hifi น่ะ คนละชั้นโว้ย”

Download audio file (lks-song.mp3)

เพลง Lk’s Song: 4.05 Mb.
John Denver แต่งเพลง Annie’s song ให้กับหญิงสาวของเขา บนยอดเขา Bell Mountain ใน Colorado ที่เขาไปเล่นสกี กระผมฟังแล้วชอบเช่นเดียวกับ Lk, เลยขอแปลงเป็นภาษาไทยละกัน - สุขสันต์วันเกิดนะครับ

คำพูด ล่องลอยอยู่ ในอากาศ
กลับไม่อาจ คว้าได้ ดังฝัน
เรื่องราว เรื่องเล่า สารพัน
บางครั้งกลาย เป็นสามัญ ธรรมดา

เพราะโลกนี้ เป็นละคร โรงใหญ่
อินเตอร์เน็ท เชื่อมใว้ ทั้งหล้า
จน “ไม่มีสิ่งใดใหม่” ให้ตรึงตรา
ทุกสิ่งนั้น เคยเกิดมา ไม่รู้ซ้ำ

เพียงอยากเล่า เรื่องราว ประสบ
ก็กลับพบ หลากบันทึก ลึกล้ำ
อินเตอร์เน็ท ชักพา ชี้นำ
ให้ติดตาม อ่านต่อ และต่อไป

มีเพลงใด เพราะกว่าใน ไอทูนส์เล่า?
มีหนังใด เทียบเท่า ยูทูบ ไหม?
วิกิพีเดีย ไม่อาจรู้ สิ่งใด?
กูเก้ิล หาได้ ทุกเรื่องราว

ผลสุดท้าย กลับไม่รู้ สักสิ่ง
ว่าแท้จริง รู้จริง หรือยิ่งเขลา?
รู้เพื่อรู้? รู้เพื่อรวย? รู้เพื่อเอา?
รู้เพื่อเรา? รู้เพื่อเขา? หรือเพื่อใคร?

เมื่อหนทาง ยังไกลนัก ให้เรียนรู้
จะมีใคร อดทนสู้ อยู่ไหม?
สู้เพื่อสิ่ง ที่รู้นั้น ไม่ซ้ำใคร
สู้เพื่อวัน ที่เรื่องใหม่ จะเกิดมา

หรือแท้จริง ที่ควรรู้ ก็รู้แล้ว
แต่ไม่แคล้ว ไม่กล้าทำ ข้ามปัญหา
จึงเวียนว่าย ในสงสาร อยู่นานมา
และสุขใจ ภูมิปัญญา “รู้เพื่อรู้”

ช่วงนี้ได้รับรู้เรื่องกระทบใจหลายอย่าง

• คุณเอก กล่าวถึงเด็กรุ่นใหม่ส่วนใหญ่ว่าเป็น เจนเนอเรชั่นชิว คือ ชิว เท่ เหมือนจะมีฝัน แต่ไม่มีพลังผลักดันอะไร (เพราะไม่ว่าจะทำอะไรก็มีคนทำไปหมดแล้ว) และทำนายต่อว่า ยุคต่อไปอาจไม่มีการเกิดขึ้นของ Entrepreneur อีกนาน
• พัชเสริมว่า ยิ่งเล่นดนตรี ยิ่งไม่พบนักดนตรีงำประกายเหมือนก่อน บางทีการเล่นดนตรีให้เก่ง ไม่เย้ายวนเหมือนการเป็นดาราชั่ววูบแล้วกระมัง
• ข้าพเจ้าเห็นเด็กประถมเล่นกีต้าร์ในยูทูบแล้วก็ตกใจ ถ้าเป็นข้าพเจ้าเองในวัยเด็ก อาจถอดใจ เลิกเล่นกีต้าร์ไปแล้ว ไปเต้นเลียนแบบดาราเกาหลีน่าจะง่ายกว่า
• แล้วเด็กรุ่นนี้ จะมีเวลาภูมิใจในความสามารถของตนเองบ้างไหมเนี่ย? จะมีเวลารู้สึกประสบความสำเร็จบ้างไหมเนี่ย?
• ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงคำทำนายของนักจิตวิทยาต่อโนบิตะที่ปราศจากโดเรมอน ว่า ไม่ว่าจะอย่างไร ถึงตอนจบจะไม่มีโดเรมอน โนบิตะก็ต้องโตมาเป็นคนที่ประสบความสำเร็จ เพราะเครื่องมือวิเศษของโดเรมอนเคยทำให้เค้ารับรู้ “ภาวะประสบความสำเร็จ” แล้ว เค้าก็ต้องหาทางสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่ด้วยตนเองจนได้

…

• อ่านหนังสือ Bakery and I แล้วก็เห็นใจสุกี้ในตอนที่ต้องเลิกทำอาชีพนักดนตรี เมื่อความฝันครั้งหนึ่งอยากเป็นนักดนตรี ปัจจุบันได้เป็นแล้ว แต่ในอนาคต มันจะไม่มีอาชีพนี้อยู่อีกแล้ว - มันไม่น่าเศร้าหรอกหรือ? เหมือนกับถ้าเราจะเคยฝันว่าวันนึงจะเป็นผู้ผลิตฟิล์มถ่ายรูปที่ยิ่งใหญ่ แล้วจู่ๆ วันนึง คนทั้งโลกกลับไม่มีใครใช้กล้องฟิล์มถ่ายรูปกันอีกแล้ว
• โอเอาปัญหาประเภทหยิบเหรียญ ชั่ง ตวง วัด เปิดสวิทช์ไฟ ฯลฯ ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของคนรักคณิตศาสตร์ระดับมัธยมยิ่งนัก มาทาย ท่านจ๋งใช้เวลาพริบตา หาคำตอบจากอินเตอร์เน็ทมาแบบไม่มั่ว และพิสูจน์ได้ว่าเป็นจริงเสมอ ข้าพเจ้าที่พยายามสุ่มตัวเลขหลายวิธี หมดความสนุกโดยพลัน,
  แม่ง! มึงจะไม่รู้ซักเรื่องได้มั้ยวะ ไอ้วิกิพีเดีย!
• หลังจากไม่สามารถทนอ่านหนังสือหนักๆ แบบคุณรักชวนหัว, ไม่ค่อยอินกับเพลงเท่ๆ แบบคุณขนุน, ไม่สามารถดูหนังลุ่มลึกแบบคุณดูหนังอย่างคนป่วย ฯลฯ ก็ตระหนักแล้วว่าข้าพเจ้านั้นเสพติดความตื้นเขินและรสนิยมสาธารณ์ (Cliché) นั่นเอง ดังนั้น การได้โอ้อวดศัพท์ที่ว่าข้าพเจ้าไม่ใช่จำพวก “รู้เพื่อรู้” หรือ “สำเร็จความใคร่ทางปัญญา” นั้น ข้าพเจ้าก็กลายเป็นเท่กว่านักวิชาการผู้ลุ่มลึกทั้งปวง โอ้ว นี่คือยุคสมัยที่ผู้ตื้นเขินเป็นคนเท่อย่างแท้จริง
• คุณจูนกล่าวเตือนว่า อย่าไปเชื่อหนังสือ “คิงเนเวอร์สะมาย” มาก อย่าลืมว่า คอรัปชั่น และ รัฐประหาร เป็นความสามารถในการแข่งขันของประเทศ หากประเทศเราทำอะไรโปร่งใสและตรงไปตรงมาหมด เราน่าจะตกเป็นเมืองขึ้นสิงคโปร์/อเมริกา ไปนานแล้ว หรือง่ายกว่านี้มาก (รวมถึงวัฒนธรรมหน้าไหว้หลังหลอกของสถาบันและประเทศของเรา ซึ่งสร้างผลดีเด่นชัดในยุคเสรีไทย - นี่ก็เป็นภูมิปัญญาไทยแบบหนึ่ง)
• วาทกรรม - การก้าวข้ามชนชั้นด้วย “ความรู้” ที่อาจารย์นิธิกล่าวตำหนิว่า การบอกว่า “อย่าเอาปลาให้ชาวบ้าน แต่จงสอนชาวบ้านจับปลา” เป็นเพียงคำอ้างสวยหรูของชนชั้นกลางและสูงเท่านั้นเอง เมื่อเราไม่แก้ปัญหาให้ใคร (รวมถึงรุกรานด้วย) เราก็อ้างแค่ว่า “มาเอ็นท์ให้ติดละกัน จะได้หายจน” หรือ “มึงไม่พอเพียงเองนี่นา” - กระทบใจข้าพเจ้าดียิ่งนัก
• บารัค โอบาม่า - หากจะกล่าวอย่างเท่ๆ และโอหังนัก คงต้องบอกว่า ที่ข้าพเจ้ายอมมาทำธุรกิจ ก็เพราะแรงบันดาลใจจากสตีฟ จ๊อบส์ หากสักวันข้าพเจ้าจะยอมทำงานการเมือง ก็ต้องเพราะแรงบันดาลใจจาก บารัค โอบาม่า และบทเพลงจากสุนทรพจน์อันเท้เท่ (แต่ไม่บอกว่าจะทำอะไร) - Yes, we can. นั่นแล
• พี่สาวข้าพเจ้าแท้งลูก และครุ่นคิดถึงการมีลูก ว่าควรมีดีหรือไม่ คิดเลยไปถึงความวุ่นวายของชีวิตคู่
  ก่อนจะแต่งงาน พี่สาวข้าพเจ้าอยู่วัดป่านานหลายปี ปฎิบัติกรรมฐานมาไม่น้อย ท่ามกลางเหล่ากัลยาณมิตรจำนวนมาก,
  บัดนี้กัลยาณมิตรเหล่านั้น ทยอยไปถึงภาวะ “ไม่กลับมาเกิดอีกแล้ว” เสียแล้ว - ซึ่งย่อมหมายความว่า พี่สาวข้าพเจ้าและพวกเขา จะไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกแล้ว ไม่ว่าในชาติไหนๆ ในอนาคต,
  ฟังแล้วอ้างว้างนัก

…

กล่าวรวมๆ ก็คือ ข้าพเจ้ารู้สึกถึงความโกลาหลของโลกที่กำลังดำเนินไป และตระหนักถึงอำนาจอันน้อยนิดของตนเอง แต่กระนั้น ชีวิตก็เติบโตขึ้นอย่างมีความสุขดี และคาดว่า จะได้ทำสิ่งที่ดีๆ (ที่ข้าพเจ้าเชื่อว่าดี) ต่อไป

ปล. งานเยอะ ย้ายโฮสต์อุตลุด แล้วดันมาถูกใจโปรแกรม Wordpress ซะนี่ (ก็เพราะไปช่วยเค้าตกแต่งเว็บฟ้าเดียวกันนิดๆหน่อยๆ เลยไปพบสุดยอด CMS ที่มองข้ามไปนาน) ก็เลยถือโอกาสปรับโฉมใหม่อีกครั้ง

และนั่นก็เป็นเหตุผลเดียวกับที่ทำให้การเดินทางไป “ปาย” คราวนี้ของกระผม น้องๆในออฟฟิศ และเธอ ช่างรื่นรมย์เสียจริง

ออกเดินทางคืนวันที่ 4 ธ.ค. ถึงปายวันที่ 5 พักในตัวเมือง 1 คืน ไปพักที่บ่อน้ำแร่ 1 คืน ปายที่เคยมาเยือนหลายปีก่อน ที่เคยเงียบสงบ ไร้ไฟฟ้า ตื่นตอนเช้ามีไก่ขัน, คนมาตัดฟืน หุงหาอาหาร – กลับกลายเป็นปายที่วุ่นวาย, ทันสมัย และ แนว!

เหมือนกับถนนข้าวสาร ที่มีอากาศดี

คืนที่ 3 เราไปกางเต็นท์นอนกันที่ปางอุ๋ง ทะเลสาบเมืองไทยที่บรรยากาศราวกับสวิสเซอร์แลนด์ สวยงาม อากาศดีมาก ประกอบกับไม่มีไฟฟ้า ทำให้ตอนกลางคืน นอนดูดาวได้เต็มฟ้า ดึกดื่นจนฟืนหมด หนาวเหน็บ จนต้องหนีน้ำค้าง ไปซุกถุงนอนในเต็นท์

เล่นกีต้าร์ใต้แสงดาว ได้ยินเสียงหญิงสาวที่รักร้องเพลงกล่อม ถ้าเป็นเมื่อก่อน คงต้องบันทึกไว้ว่า “มีความสุขเสียจนจะตายก็ได้แล้ว”

คืนที่ 4 เริ่มใช้เงินเกินงบ น้องๆเลยตัดสินใจไปพักฟรี กินฟรี ที่บ้านน้องเล็กที่ลำปาง ตื่นวันต่อมา ก็เดินทางกลับ แวะรายทางไปเรื่อย ถึงกรุงเทพฯมืดค่ำ ด้วยความอิดโรย และอิ่มใจ

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ผมและเธอได้ไปต่างจังหวัดด้วยกัน
คุยกันเรื่อยเปื่อย ทั้งเรื่องสัพเพเหระ และเรื่องจริงจัง
แต่ชีวิตก็ยังเพิ่งเริ่มต้น และความสัมพันธ์ของเราก็เพิ่งเริ่มต้น
หนทางและคืนวันยังอีกยาวไกลนัก

อย่างไรก็ตาม,
“ที่บนภูเขา หรือ ทะเลไกล ชอบที่ไหน ชอบที่มีเธอ”

ใครจะว่าปายเป็นอย่างไร ผมก็ยังชอบเธอแหละน่า

เมื่อปี 2003-2004 แพม ลลิตามาชวนออกอัลบัม Identity ก็เลยทำ Demo ร่วมกับภิ ตั้งชื่อวงว่า November (กระผมว่า เดือนพฤศจิกายน มันโรแมนติคดี แม้เพื่อนบางคนจะแซวว่า ชื่อวงอยู่ติดกับ December ซึ่งเป็นวงร็อคหูแตกก็ตาม) ส่วนพัชที่มาช่วยทำเพลง ก็ทำอีกวงกับอังและปลาทอง ชื่อ P.A. System แต่คุยไปคุยมา ก็คนรู้จักกันทั้งนั้น รวมวงเป็น P.A. System วงเดียวดีกว่า ในอัลบัม Identity ก็เลยใช้ชื่อ P.A. System ร่วมกัน

เดโม ก็เลยรักเธอ โปรดิวซ์โดยพัช ร้องโดยภิ อัดบ้านพัช (Download)

เพลง ก็เลยรักเธอ โปรดิวซ์โดย แพม ลลิตา ออกในนาม P.A. System (Download)

ตอนแรกๆ P.A. System อยากมีลุคเท่ๆ เลยไปถ่ายรูปและมิวสิคกันตามรูปข้างล่าง

แต่แล้วก็รู้สึกมันเท่เกินตัวเราไปหน่อย ก็เลยเปลี่ยนก็ได้ฟระ

ต่อมาปี 2005 มีโอกาสได้ออกอัลบัมคู่กับพัช ชื่อวง Happy D. Dogs เลยได้โอกาสเอามาปรับแต่งอีกครั้ง

เพลง ก็เลยรักเธอ โปรดิวซ์โดยพัช (Download)

ก็เลยรักเธอ

เนื้อร้อง เม่น ทำนอง/เรียบเรียง พัช

ทั้งที่รู้ก็ยังแปลกใจ ทำไมเรามาพบกัน
ทั้งที่รู้ว่าใครต่อใคร ก็คิดว่าเราคงคบไม่นาน

แต่สิ่งดีๆที่ให้กัน วันคืนดีๆก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไป

• ก็เลยรักเธอ เรื่อยมา และเธอก็คงรู้ว่า ฉันมีเธอเต็มหัวใจ
จะรักเธอ เสมอไป ไม่ขออะไรให้เลิศเลอ แค่อยู่ใกล้เธอก็สุขหัวใจ

ถึงพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ใจไม่เคยไหวหวั่น
ขอแค่ฉันมีเพียงแต่เธอเท่านั้น ที่เดินร่วมทาง

ด้วยสิ่งดีๆที่ให้กัน วันคืนดีๆที่ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไป

(•)

หากมีวันใดที่ท้อ ขอให้รู้ว่าเธออยู่เคียงข้างฉัน
อาจไม่ได้เป็นเหมือนฝัน แต่จะมีฉันและเธออยู่เหมือนเดิม

พอดีใน Freemac.net คุณ Vman มาเปิดกระทู้ให้คนมาแชร์ปก (Album Art) CD เพลงไทย กระผมเลยถือโอกาสใส่ปกวงแฮปปี้ ดี ด็อกส์ ซะเลย ฮิฮิ และก็มีคุณ PodZhi กล่าวถึงเพลงก็เลยรักเธอเพลงนี้ กระผมเลยคิดว่า เอามาให้โหลดฟังก็ดีเหมือนกันนะ

แม้ว่าควรจะรอจนอ่านจบก่อนแล้วค่อยพูดถึง กระนั้นในโลกแห่งความฉาบฉวยนี้ พูดถึงประเด็นที่ทำให้ตัดสินใจซื้อหนังสือแต่ละเล่มก็ไม่เลวทีเดียว

X-Ray คนไทย 360 องศา

โดย พงษ์ ผาวิจิตร

พลิกดู พบนิสัยเสียของคนไทยหลายอย่าง ซึ่งเห็นด้วยอยู่ไม่น้อย แล้วก็พลันเกิดภาวะปฏิทรรศน์ (Paradox) ย้อนแย้งขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

นั่นคือ ผมเองจะรู้สึกเอือม และรังเกียจนิสัยชอบเบ่งของคนไทย ซึ่งจะปฎิบัติดีด้วยเมื่อเราวางอำนาจหรือด่า ในขณะที่เราเข้าไปหาอย่างสุภาพ ก็จะวางเขื่อง (พฤติกรรมนี้ ชาวยุโรปได้บันทึกไว้ตั้งแต่สมัยที่ดินแดนแห่งนี้ถูกเรียกว่า สยาม) หากสังเกตดีๆ จะเห็นว่าพฤติกรรมนี้ ปะปนไปในมุขตลกมาตรฐานที่พบเห็นได้ทั่วไป เช่นคุณหม่ำจะต้องวางก้ามด่าใครเสมอ และประจบประแจงอีกตัวละครเสมอ ซึ่งผมไม่ตลก และรังเกียจคนที่กดขี่ (Discriminate) กัน

แล้วแวบนั้น ผมก็จะรู้สึกประหลาด (คือภาวะปฏิทรรศน์ หรือ Paradox ที่บอกไป) ผมเห็นคุณหม่ำทำท่ารังเกียจเพื่อนตลกที่ต่ำต้อย ผมเลยรังเกียจคุณหม่ำและนิสัยแบบนี้ของคนไทย ผมก็เลยเป็นแบบคุณหม่ำและคนไทยคนอื่นๆ ที่รังเกียจคนที่ต่ำต้อยปัญญาสถุล

นั่นคือในขณะที่ผมรู้สึกรังเกียจนั้น ผมเองก็เป็นคนแบบที่ผมรังเกียจไปด้วย

เหมือนกับที่ผมเคยรู้สึกว่า ชีวิตต้องไม่ยึดติด แต่แล้วผมก็กลับยึดติดกับคำว่า ไม่ยึดติด

เพราะถ้าหากชีวิตจะไม่ยึดติดจริงๆแล้วล่ะก็ ชีวิตต้องมีที่ว่างให้มีการยึดติดได้บ้าง ไม่งั้น ก็แปลว่า เราไปยึดติดกับการที่จะต้องไม่ยึดติดตลอดเวลา

ฯลฯ

เรื่องย้อนแย้งแบบนี้ คิดแล้วสนุกดี

รามานุจัน อัจฉริยะไม่รู้จบ

โดย Robert Kanigel (แปลโดย นรา สุภัคโรจน์)

ประทับใจตั้งแต่อ่านเรื่องของพอล แอร์ดิช (ผู้ชายที่หลงรักตัวเลข) พอเห็นบทความในมติชน ก็เลยคิดว่าต้องหามาอ่านอีกแล้ว
นักคณิตศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่มักจะชอบจำนวนเฉพาะ, ชอบจำค่าพาย (Pi), และไม่ชอบแคลคูลัส
วัยเด็กของผมคลั่งไคล้เลข 14641 ซึ่งเป็นเลขจำนวนเฉพาะที่สูงที่สุดที่คำนวณได้สมัยนั้น และชอบเลข 3.1415926526 ซึ่งเป็นค่าพายที่มีทศนิยมมากเท่าที่เครื่องคิดเลขในวัยเด็กจะแสดงให้เห็น, และวัยเรียนของผม ก็รู้สึกว่า แคลคูลัสเนี่ย แม่งไม่ใช่คณิตศาสตร์ และพลอยไม่ชอบนิวตันไปด้วย

อ้างความเหมือนอัจฉริยะได้หน้าด้านขนาดนี้ ก็เพียงพอแล้วที่จะซื้อหนังสือเล่มนี้

อัจริยะ สร้างได้

โดย วนิษา เรซ

สะดุดตาครั้งแรกเพราะชอบฟ้อนท์ภาษาไทยที่อยู่บนปก ตอนแรกกะจะไม่อ่านเพราะมีอคติกับฮาร์วาร์ด, คนไทยที่จบนอก, คนดัง และชื่อหนังสือที่ How-to เหลือเกิน แต่พอเริ่มสำเหนียกว่า เรากำลังมีอคติ ก็เลยปรับความเข้าใจตนเอง แล้วก็ลองหยิบมาอ่าน

“…แม่เชื่อของแม่สุดหัวใจว่า หนูดีเป็นของขวัญที่มีค่ามากที่แม่จะมอบให้กับโลก และแม่พูดเสมอว่า ถ้าแม่ตาย แม่จะไม่เสียดายชีวิตเลย เพราะได้สร้างคนอย่างหนูดีขึ้นมาแล้ว หนูดีเชื่อว่า ใครก็ตามที่มีแม่แบบนี้ จะมีพลังทำอะไรก็ได้ในโลก…”

สงสัยจะอินต่อเนื่องจากการอ่านบล็อกของ คุณแม่มือใหม่ เลยทำให้การอ่านประโยคด้านบนเป็นไปอย่างซาบซึ้ง และเริ่มจะหลงรักคุณหนูดีเข้าอีกคน

ตามรอยรัก

โดย Paulo Coelho

หนังสือแปล เขียนโดยเปาโล คูเอลญู (Paulo Coelho) แค่ชื่อคนเขียน ก็ซื้อได้อย่างไม่ลังเลอยู่แล้ว เพราะเค้าเป็นคนเขียนหนังสือขุมทรัพย์ที่ปลายฝัน ซึ่งผมเคย เขียนถึงว่ามันโคตรโรแมนติคเลย

หนังสือขึ้นคำโปรยว่า “แม้วิถีชีวิตจะผลักเราไปคนละทิศละทาง แต่ความรักเชื่อมเราสองคนไว้” ประโยคแรกเข้ากับชีวิตจริงขณะนี้มากๆ เลยซื้อมาอ่าน เผื่อจะเป็นอย่างประโยคที่สองมั่ง

รักที่ไม้บรรทัด 55 cm วัดไม่ได้

โดย Yoon, Sun-A (แปลโดย สิทธินี ธรรมชัย)

หนังสือเล่มนี้น่าจะเป็นเรื่องราวความรักกุ๊กกิ๊กทั่วไปตามแบบฉบับวัฒนธรรมส่งออกของเกาหลี ที่กระผมน่าจะไม่สนใจติดตามอ่านเท่าไหร่

แต่เมื่อผลิกอ่าน หนังสือที่กล่าวถึงความรักของคนสองคนที่สูงต่างกัน 55 cm (เพราะฝ่ายหญิงพิการ) ก็กลับทำให้อินได้ และเมื่ออ่านเจอตอนที่ฝ่ายชายขอฝ่ายหญิงแต่งงาน ก็น้ำตาซึมเลย

“คุณคิดว่าผมจะเหนื่อยเหรอ ไม่ต้องห่วง คุณนี่เป็นคนคิดมากจริงๆ ผมก็แค่ทำในสิ่งที่คุณทำไม่ได้เท่านั้น คุณจะบอกว่าคุณดองผักกิมจิไม่ได้ เราก็ซื้อกินเอาก็ได้นี่ เดี๋ยวนี้ใครๆ เขาก็ซ้ิอกินกันทั้งนั้น ผักดองกิมจิที่ซื้อกินน่ะทั้งสะดวกและอร่อย คุณแค่อยู่เคียงข้างคอยส่งยิ้มให้ผมเหมือนเจ้าหญิงคนหนึ่งก็พอแล้ว ถึงแม้ว่าผมจะยากจนและไม่มีความสามารถอะไร แต่ผมจะดูแลคุณอย่างดี ผมจะไม่ให้คุณเสียน้ำตา ผมอยากมีลูกสาวที่หน้าตาเหมือนคุณ เธอคงสวยน่ารักแน่นอนเลย“

เรื่องสั้น “ที่อื่น”

โดย กิตติพล สรัคคานนท์

ไอ้จ๋งบอกว่า โดยลำพังแต่เพียงเรื่องสั้นเล่มบางๆนี้ และไม่ปรากฏว่าเค้าเป็นใครเลย อย่างน้อยที่สุด คนคนนี้คือนักเขียนที่ยิ่งใหญ่ (โดยแนะนำมาด้วยว่า ศัพท์วัยรุ่นเรียกว่า เทพ)

ผมเพิ่มว่า เค้าน่าจะเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่คนสุดท้ายในประวัติศาสตร์ที่ Google นั้น Search ไม่เจอ (เพราะไอ้จ๋งประทับใจเค้ามาก แต่ไม่อาจหาประวัติเจอในอินเตอร์เน็ท)

แล้วผมก็กลับมาใคร่ครวญว่า ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอนักเขียนโนเนมผู้สร้างงานอันบรรเจิดนั้นเมื่อไหร่กัน ในยุคสมัยของข้อมูลข่าวสารที่หาอะไรก็เจอนี้?

ผมชอบ ‘รงค์ วงศ์สวรรค์, ชอบชาติ กอบจิตติ, ชอบกนกพงศ์ สงสมพันธุ์, ชอบแบบหมั่นไส้นิดหน่อยกับวินทร์ เลียววาริน ฯลฯ ส่วนหนึ่งก็เพราะเรารู้จักตัวตนของเค้า งานของเค้าจึงขายมาเป็น Package ร่วมกับวิถีชีวิตของเค้า

แต่ กิตติพล สรัคคานนท์ ไม่มี Package ของวิถีชีวิตขายพ่วงมา กระนั้น คุณรักชวนหัว ก็ยังกล้ากล่าวว่า – ท่านทั้งหลายจำชื่อนี้ไว้ให้ดี ถ้าวันข้างหน้าไม่ติดปากประชาชี ถือว่าเทพอักษรไม่มีจริง

LA TRILOGIE NIKOPOL ไตรภาคนิโกโปล

โดย Enki Bilal (แปลโดย อธิชา มัญชุนากร)

ไอ้จ๋งแนะนำเช่นเคย การ์ตูนฝรั่งเศสเกี่ยวกับโลกอนาคตที่เพิ่งได้รับการแปลงเป็นภาษาไทย ลายเส้นบรรเจิดนัก

ดอนกิโฆเต้แห่งลามันช่า ขุนนางต่ำศักดิ์นักฝัน

โดย มิเกล เด เชรมันเดส ซาเบดร้า (แปลโดย สว่างวัน ไตรเจริญวิวัฒน์)

ไอ้จ๋งพร่ำถึงหนังสือเล่มนี้มาหลายปีแล้ว กล่าวเยินยอและกวนตีนกระผมด้วยการบอกว่า ที่มันติดตามดูชีวิตผม มันก็เป็นเพียงแค่ผู้เฝ้าติดตามผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง เหมือนตัวละครในหนังสือ เท่านั้นเอง (กระผมจำชื่อตัวละครไม่ได้)

ปกหลังหนังสือแปลจากสเปนเล่มนี้ กล่าวไว้ว่า
“ในชั่วชีวิตหนึ่ง หากแม้นสวรรค์ทรงอนุญาตให้อ่านหนังสือได้เพียงเล่มเดียว จงเลือกเล่มนี้เถิด ชีวิตจักไม่ตายเปล่าแน่แท้”

ไร้เลือด (Senza sangue )

โดย Alessandro Baricco

ผู้เขียนเรื่อง “ไหม” อันลือลั่นที่ไอ้จ๋งเอามาให้อ่าน เล่มนี้มันก็แนะนำเช่นกัน

ชีวิตแห่งศาสนา

โดย กฤษณมูร

เห็นชื่อ กฤษณมูรติ ก็นึกถึง นักอ่านหญิงคนหนึ่ง (Jandara, TheBearDiary) ขึ้นมาทันที ซึ้อมาด้วยความคิดถึงล้วนๆเลยนะเนี่ย

คำบรรยายพระไตรปิฎก

โดย คุณเสฐียรพงษ์ วรรณปก

เห็นชื่อคนเขียนก็ซื้อแล้วล่ะ พลิกเจอตรงไหนก็ชอบ ทั้งความแน่นในเนื้อหา การวิเคราะห์อย่างเป็นระบบ มีมุมมองที่เปิดกว้าง ฯลฯ ไม่ยกตัวอย่างดีกว่า แต่ละประเด็น ยาวมั่กๆ

แต่เนื่องจากชนแรงมาก ทะเบียนของรถที่ชน เลยมาติดอยู่หลังรถพัช

คุณตำรวจบอกว่า เมื่อรู้เลขทะเบียน ขอเวลา 4-5 วันจะหาชื่อเจ้าของให้ คุณพ่อพัชเลยโทรหาเพื่อนซึ่งเป็นรองอธิบดีกรมตำรวจ ใช้เวลาไม่กี่นาที ก็ได้ชื่อ ที่อยู่ เบอร์โทร พร้อมออกหมายจับได้ทันที

ปล. มีข่าวลือว่า ชายหนุ่มร่างอ้วนเป็นผู้ชน!!

RSS & ATOM FEED

น้องเอฟ ขอให้เขียนถึงเทคโนโลยีนี้หลายครั้ง เพราะขี้เกียจอธิบายเพื่อน (อ้าว .. ไอ้เอฟ งั้นเมิงน่าจะเขียนเองนะ) จริงอยู่ ที่สาระนุกรมเสรีก็มี บทความเรื่อง RSS กระนั้นก็อ่านไม่่ง่ายนัก แต่แล้วท่องเน็ทไปเรื่อย ก็พบว่า Google Reader Tour อธิบายได้เรียบง่ายดี

โดยปกติ ในยุคเว็บ 1.0 เว็บนั้นเปรียบเสมือนห้องสมุดขนาดใหญ่ เราอยากรู้เรื่องอะไร ก็ไปเปิดหนังสือหรือเว็บแต่ละเว็บเอา

แต่เนื่องจากเว็บมีการเพิ่มเติมข้อมูลตลอดเวลา เหมือนกับนิตยสารที่ออกใหม่ได้ทุกวินาที การที่เราจะเข้าไปที่เว็บแต่ละเว็บแล้วไล่อ่านที่อัพเดท อาจจะไม่เหมาะนัก โดยเฉพาะถ้าเรามีเว็บที่ติดตามอ่านอยู่ซัก 100 เว็บ 1,000 เว็บ

ในยุคเว็บ 2.0 จึงได้มีเทคโนโลยีที่เรียกว่า RSS Feed (Really Simple Syndication) ขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของเว็บแต่ละเว็บ (เว็บส่วนมากในปัจจุบันมักจะมี) ซึ่งระบบนี้จะคอยส่งข้อมูลเฉพาะที่อัพเดทมาให้คนที่สมัคร ทีมของกูเกิลได้เปรียบเทียบว่า เหมือนกับเป็นระบบอีเมล์ที่เว็บทุกเว็บจะส่งเมล์อัพเดทมาให้เรา สิ่งที่เราต้องทำก็คือ เข้าไปที่โปรแกรมอ่าน Feed อย่าง Google Reader หรือ Bloglines หรือโปรแกรมบนเครื่อง อย่าง Firefox ฯลฯ แล้วใส่ชื่อเว็บที่เราต้องการทราบความเคลื่อนไหวเข้าไป (เรียกว่า Add feed หรือ subscribe) คราวต่อไปเวลาเว็บอัพเดท เราก็ไม่ต้องเข้าไปเช็คทีละเว็บ แต่เข้าไปที่โปรแกรมอ่าน Feed ที่เดียว มันจะบอกหมดว่า เว็บไหน อัพเดทกี่บทความ ซึ่งเมื่อเราอ่าน มันก็จะติ๊กออกให้โดยอัตโนมัติ เหมือนกับการอ่านอีเมล์

เพิ่มเติม: ลืมไปเลยว่าเคยอ่าน RSS in plain English ตอนนี้มี Subtitle เป็นภาษาไทยแล้ว ขอบคุณความเอื้อเฟื้อของโลก Creative Commonds จริงๆ, เชิญที่ Blog ของ TiGER iDEA

อย่างไรก็ตาม การไล่ตามสิ่งที่สร้างสรรค์ ก็จะบ่มเพาะความสร้างสรรค์, การเฝ้าดูและเสพย์ติดความไร้แก่นสาร เรื่องน้ำเน่า ความเศร้า ความหดหู่ ชีวิตก็อาจจะคล้อยตามไปกับสิ่งเหล่านั้นด้วย

มี content ดีๆ ปนอยู่กับ content แย่ๆอยู่มากมายในโลกนี้ ก็นับว่าน่ากลัวเหมือนกัน สำหรับการมีชีวิตในยุคต่อไป เพราะการติดตามอ่านข่าวสารจำนวนมาก อาจทำให้ผู้คนลืมอ่านความคิดตนเอง ว่าเป็นอย่างไร หรือกลายเป็นอะไรไปแล้ว

บันทึกถ้อยคำอันงดงามจากหนังสือที่ท่าน ติช นัท ฮันห์ เขียนเมื่อ 30 กว่าปีก่อน “ปาฏิหาริย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ” (แปลโดย พระประชา ปสันนธัมโม) กล่าวว่า

คริสเต็นเคยอ่านพบว่า ที่แคนาดามีคนลองเล่นเพลงของโมสาร์ทให้ต้นไม้ที่ปลูกไว้ฟังในตอนกลางคืน ปรากฏว่า ต้นไม้เหล่านั้นโดเร็วกว่าธรรมดา และดอกของมันจะหันเอนมาตามทิศทางของต้นเสียง ในอีกแห่งหนึ่ง มีการทดลองเล่นเพลงของโมสาร์ททุกวัน ในนาข้าวสาลีและข้าวฟ่าง ปรากฏว่าข้าวสาลีและข้าวฟ่างในนาเหล่านี้โตเร็วกว่าในไร่อื่น

คำพูดของคริสเต็นทำให้ครูนึกถึงว่า หากมีใครเอาต้นไม้หรือดอกไม้ปลูกไว้ในห้องประชุม ซึ่งมีการถกเถียงเกรี้ยวกราดกันด้วยคำพูดที่แสดงความไม่พอใจอยู่เสมอ ต้นไม้เหล่านั้นอาจจะหยุดเจริญเติบโตได้ หากมีการประชุมในห้องนั้นทุกๆวัน

ครูนึกถึงสวนแห่งหนึ่ง ซึ่งได้รับการดูแลจากพระซึ่งดำรงสติมั่นอยู่ตลอดเวลา ปรากฏว่าต้นไม้ดอกไม้ในสวนของท่านเขียวขจีสดชื่น เพราะได้รับการทำนุบำรุงจากความสงบและความสุขสดชื่นที่แผ่ออกไปจากสติสัมปชัญญะของท่านนั่นเอง คนโบราณกล่าวไว้ว่า “เมื่อมีมหาบุรุษถือกำเนิดขึ้นในโลก น้ำในแม่น้ำลำคลองจะใสสะอาดขึ้น และต้นไม้ใบหญ้าจะเขียวสดขึ้น” ครูคิดว่าเราควรจะมีการฟังเพลงหรือนั่งสงบตามลมหายใจสักครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเริ่มปรึกษาหารือเรื่องงานการ เธอเห็นด้วยไหม?

แล้ววันหนึ่ง จู่ๆ ต้นกล้าก็กลับโตออกมาทะลุกระป๋อง มันไม่แข็งแกร่งเหมือนตอนเป็นเมล็ดอีกแล้ว แต่โลกใบเดิมนี้ ก็กลับสวยงามขึ้นอย่างประหลาด

มิได้ … กระผมมิได้กล่าวถ้อยคำเหล่านี้เพื่อจีบสาวหรอกน่า (เพราะกระผมยังไม่เห็นว่า มันจะเท่กว่ามุขที่กระผมใช้ตอนตรวจพบว่าเป็นเก๊าท์ ซักเท่าไร

เม่น: รู้เปล่า หมอตรวจค่ายูริคของเรา พบว่า เราเป็นเก๊าท์ด้วยล่ะ
หญิงสาว: จริงหรอ เม่นเป็นเก๊าท์จริงๆหรอ
เม่น: ใช่ ใช่ เก๊ารักตัวเองงงงงงง )

แหะ แหะ เอ้อระเหยไปแสนไกล กระผมแค่จะสรุปว่า ช่วงนี้ชีวิตเติบโตขึ้นมาก มุมมองของชีวิตเปลี่ยนไปพอสมควร รู้สึกนิ่งขึ้น มีความสุขอันละเอียดละออมากขึ้น ซึ่งคงเป็นเพราะหลายๆอย่างเกิดขึ้นอย่างประจวบเหมาะ

• ฝันถึงวัยเด็กเมื่อปลายปีที่แล้วติดต่อกันหลายเดือน เลยได้กลับไปดูบ้านในวัยเด็กของตัวเอง

• แล้วก็เลยนึกเขียนบันทึก ชีวิตผ่านไปทีละวัน และได้ย้อนกลับไปดูตัวเอง ว่าเติบโตมาอย่างไร

• ได้เข้าอบรม Mind Training กับสถาบัน HOAI (โทร. 02-240-2844-5) จากการเชิญชวนและรบเร้าของนายฮั่น ทำให้ได้เปิดใจ ทำความเข้าใจอดีต มีเป้าหมายในชีวิต และกระตือรือล้นที่จะพัฒนาตนเอง คอร์สนี้พัฒนาขึ้นหลังสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อผู้คนต่างสิ้นหวังในชีวิต นักจิตวิทยาทั่วโลกต่างประชุมร่วมกัน เพื่อหาทางออกว่า ผู้คนจะมีความสุขและประสบความสำเร็จในชีวิตได้อย่างไร

• ได้อ่านหนังสือ สนทนากับพระเจ้า, การพูดคุยที่ไม่ธรรมดา ซึ่งยอดเยี่ยมสมกับที่คุณสุวินัยกล่าวว่า “เพราะ God ในหนังสือเล่มนี้ คือกัลยาณมิตรที่ทรงภูมิปัญญาที่สุดคนหนึ่งเท่าที่ผู้อ่านจะพานพบได้ในชีวิตนี้” หลายส่วนของ God ในหนังสือเล่มนี้ กล่าวได้สอดคล้องกับพุทธรรมมาก

• หนังสือ มนุษย์ ความหมาย และค่ายกักกัน, Man’s Search for Meaning เป็นเรื่องราวของผู้รอดชีวิตในค่ายกักกัน เหมือนกับที่เป็นสาเหตุแห่งการสร้างคอร์สอบรม Mind Trainning ที่พยายามจะชี้แนวทางบางอย่างร่วมกันว่า ผู้ที่รอดชีวิตนั้น ไม่ใช่เพราะเค้าหนุ่มหรือแก่ แข็งแรงหรืออ่อนแอ แต่เพราะมีความมุ่งมั่น และมีเป้าหมายในชีวิตต่างหาก ซึ่งความมุ่งมั่น หรือ Passion พื้นฐานที่นักจิตวิทยาสมัยใหม่ปูทางให้ ก็สอดคล้องกับทั้ง ฉันทะ และ ศรัทธา ในพุทธรรม

• หนังสือ ศิลปะแห่งความสุข, The Art of Happiness สอดคล้องกับทุกเล่มด้านบน แม้ผู้เขียนพยายามทำให้ดูมีหลักการตามวิทยาศาสตร์ไปนิด อย่างไรธรรมะและท่านดาไลลามะก็ยิ่งใหญ่เสมอ

• หนังสือ ไอน์สไตน์ถาม พระพุทธเจ้าตอบ ของ คุณศุภวรรณ กรีน และอีกหลายอย่างที่อ่านผ่านเว็บไซต์ เค้ากล่าวว่า ขออวดอุตริมนุสธรรมที่มีในตน โดยการประกาศว่าบรรลุอรหันต์ เพราะเห็นว่า หากไม่กล่าวเช่นนี้ ดูท่าคนทั่วไปจะไม่เชื่อว่าเส้นทางของพระพุทธเจ้ามีจริง โดยส่วนตัวกระผมไม่ทราบว่าเค้าบรรลุจริงหรือไม่อยู่แล้ว เพราะกระผมเป็นคนตาบอด มิอาจเห็นคนตาดี แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ และยิ่งปฎิบัติวิปัสนาตามก็ยิ่งสัมผัสได้ และยิ่งชอบที่ในหนังสือ ไม่เคยกล่าวอวดอ้างว่าเหนือพระธรรมแต่อย่างใด (ในขณะที่ ผมเห็นว่า การพูดว่า มึงมีกูไว้ไม่จนนั้น แม้จะเป็นการให้กำลังใจ และความหวังดีสำหรับผู้ด้อยปัญญา แต่อีกนัยหนึ่ง มันก็เป็นการอวดอ้างเหนือพระธรรมด้วย)

• ได้ดู DVD เรื่อง The Secret ซึ่งพูดอยู่เรื่องเดียวเลยว่า ความลับที่จะทำให้คนเราได้ในส่ิงที่ปรารถนา นั่นคือ Law of attraction, ซึ่งเป็นเสี้ยวหนึ่งในพุทธรรมทั้ง อิทธิบาท 4 และ พละ 5 กล่าวคร่าวๆแล้วก็ยังสอดคล้องกับข้อบนๆที่กล่าวมา คือ ความเชื่อ ความมุ่งมั่น นั่นเอง ถ้าเชื่อว่าทำได้ เราจะทำได้ (หรือจะกล่าวตามพระคัมภีร์ไบเบิลก็ได้ว่า โดยความเชื่อ ท่านจะรอด)

• ได้ทำตามความฝันสำเร็จไปหลายๆเรื่อง ทั้งการได้แต่งเพลง ทำเพลงขาย ได้ออกอัลบัมของตัวเอง ได้ตระเวณเล่นคอนเสิร์ต เปิดหมวก และกิจกรรมประชาสัมพันธ์ ได้ลงหนังสือพิมพ์หลายฉบับ ออกทีวี ได้สัมภาษณ์ลงนิตยสารสีสัน ได้ทำ MV และได้ออนแอร์ออก MTV Thailand ได้ออกคลื่น Fat Radio, Seed FM และอื่นๆ (บางส่วนดูที่ เว็บแฮปปี้ดีด็อกส์)

• และหลังจากโปรโมทและลงทุนไปปีเศษ ก็พบว่าธุรกิจดนตรีนั้นขาดทุนไปหลายล้านบาท และอัลบัมของผม กับศิลปินใหม่อีกคนหนึ่ง ก็ถูกลืมไปในสายลม (อ้อ คนอีก 99.9% ไม่รู้จักด้วย)

• ได้สร้างบริษัทของตัวเอง เริ่มจากตัวคนเดียว รับงานฟรีแลนซ์ จนกระทั่งมีพนักงาน 20 คน จากขายปีละแสน มาเป็นปีละสิบล้าน ได้ทำงานกับทั้งลูกค้าเมืองไทยและเมืองนอก ได้ถ่ายทำ คุมกองถ่าย ตัดต่อ เขียนบท ออกแบบ 3D กราฟฟิคดีไซน์ ทำหนังสือ ทำ event พูดบรรยาย นำเสนองานกับผู้บริหารระดับสูงในบริษัทใหญ่ๆ ฯลฯ มีงานที่ท้าทาย สนุกสนาน มีการพัฒนาตนเองตลอดเวลา

• แล้วปลายปีที่แล้วจนถึงปัจจุบัน ก็พบว่าเป็นขาลงของธุรกิจ บริษัทเอเจนซี่โฆษณาแบบผมปิดตัวไปจำนวนมาก เกิดการตัดราคากันครั้งใหญ่ และทำให้ผมต้องลดคน เหมือนกับปิดบริษัททิ้งไป แล้วเปิดบริษัทใหม่ เล็กๆ พอดีๆ มีแค่ 10 คน มีอะไรก็ทำเอง ไม่มีลูกน้องเยอะเหมือนก่อน

• ทั้งเรื่องทำเทป และเรื่องทำบริษัทโฆษณา ได้บทเรียนตรงกันว่า อย่ารีบร้อนโต ให้รีบร้อนเข้าใจตัวเองดีกว่า และธุรกิจที่จะอยู่ได้นั้น ต้องมาจาก demand จริง (แน่นอนว่า demand คนก็เปลี่ยนไปตลอดเวลา)

• และช่วงนี้ ก็เป็นครั้งแรกที่กระผมต้องทำงานเพื่อเงิน เมื่อก่อนตอนที่อยู่คนเดียว ผมก็เป็นเหมือนตั๊กแตนในนิทานอีสปได้ รื่นเริงตลอดเวลา พอหน้าหนาว คนอื่นอุ่น อิ่มหมีพีมัน ผมก็ยังหยิ่งหายใจเบาๆไปได้ แต่พอกลายเป็นบริษัท เราอดได้ แต่จะให้ลูกน้องมาอดก็ใช่เรื่อง ดังนั้นก็ต้องกู้ยืม ทวงเงินลูกค้า หาเงินหมุนไปเดือนๆอยู่ดี

• แล้วไอ้พันก็พากระผมไปเล่นเกมแข่งหนู หรือ Rat Race ของ Robert Kiyosaki ซึ่งทำให้เห็นความสิ้นหวังของการเป็นมนุษย์เงินเดือน ที่ร้ายก็คือ ผมดันไม่อินกับทางออกที่เค้าเสนอให้ทำขายตรง นั่นยิ่งทำให้ผมเกิดความเบื่อหน่ายกับธุรกิจมากที่สุด ตั้งแต่เกิดมา

ถ้าคนรวย คือคนที่ได้ทุกสิ่ง ตามที่เค้าปรารถนา ก็ย่อมชี้ให้เห็นแล้วว่า มีแต่พระสงฆ์เท่านั้นที่จะรวยที่สุด – ซึ่งไม่ใช่เพราะได้ทุกสิ่ง แต่เป็นเพราะไม่ปรารถนาต่างหาก

โดยสรุป เมื่อปรารถนาน้อย เราก็จะรวยมาก

• ซุป เพื่อนภาคคอมผู้อุทิศชีวิตไปกับการปฎิรูปการศึกษาไทยมาหลายรูปแบบ ผิดหวังมาก็มาก (เช่นหลายโปรเจ็คของ The GURU) ผลสุดท้ายมาลงเอยที่การทำธุรกิจดำน้ำ (FreedomDive.com) เพราะเห็นว่าโลกใต้น้ำนั้น “เป็นโลกที่ไม่คุ้นเคย ลึกลับ และ งดงาม ซึ่งจะทำให้ผู้ดำน้ำรู้สึกนิ่งขึ้น สงบขึ้น และเห็นแก่ตัวน้อยลง” ซุปมาเยี่ยมที่ออฟฟิศของผมแล้วกล่าวว่า “ทำไมนายถึงเสียเวลาไปทำเรื่องมายาวะ ไม่ทำของจริงบ้างหรือ?”

• ได้พบกับความรัก ได้ตกหลุมรัก มีคนบอกรัก และได้เฝ้าดูแลการเติบโตของความรัก ซึ่งงดงามบ้าง กระท่อนกระแท่นบ้าง

ฯลฯ

ความคิดต่างๆ บางอย่างเกิดเพียงชั่วแล่น ผ่านมาพอให้เกิดความคิดฟุ้งซ่าน แล้วมันก็ไป เรียบเรียงมาบางส่วนเท่าที่นึกออก เพื่อจะได้เตือนตนเอง และบอกกล่าวว่า เกิดอะไรขึ้นในชีวิต

และผลลัพธ์ของเหตุประจวบเหมาะเหล่านี้ ก็ทำให้กระผมเติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง และตระหนัก ในถ้อยคำที่คอยบอกกล่าวตนเองว่า

ความทุกข์นั้นเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับชีวิต ที่ต้องเผชิญและผ่านมันไป ไม่ใช่การหนีหน้าหรืออดทนรอ หากแต่ว่าเราต้องเผชิญ และเฝ้าดูมันทำร้ายเรา เพื่อให้เราได้เติบโตขึ้น

แล้วสุดท้าย ผมก็รู้สึกว่า ความเหงานั้น ไม่เท่เหมือนเดิมอีกแล้ว มันเป็นเพียงบางห้วงอารมณ์ของชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ต่างหาก

ต้นกล้านั้นผลิใบ โตออกมาทะลุกระป๋อง

มันไม่แข็งแกร่งเหมือนตอนเป็นเมล็ดอีกแล้ว

แต่โลกใบเดิมนี้ ก็กลับสวยงามขึ้นอย่างประหลาด