นำมาบันทึกไว้ดูต่างหน้า เนื่องจากช่วงนี้งานเยอะเหลือเกิน เขียนบล็อกไม่ค่อยไหว

สัมภาษณ์ คุณจักรกฤษณ์ ตาฬวัฒน์ (อาจารย์เม่น) ผู้ร่างหลักสูตรคอมพิวเตอร์กราฟฟิก โครงการแม่ฮ่องสอนไอทีวัลเลย์

รายละเอียดอยู่ที่ เว็บไอทีวัลเลย์

รายการวิทยุ แม่ฮ่องสอนไอทีวัลเล่ย์ ตอนที่ 9 คลื่น FM 104 MHZ วันเสาร์ที่ 7-8-53 เวลา19.30 น.-20.00 น.
สัมภาษณ์ คุณจักรกฤษณ์ ตาฬวัฒน์ (อาจารย์เม่น)
เจ้าของบริษัทไทเกอร์ไอเดีย(ออกแบบ และพัฒนาเว็บไซต์) ผู้ร่างหลักสูตรและ เป็นวิทยากรอบรมด้านคอมพิวเตอร์กราฟฟิก

ฟังเสียงได้ที่นี่ http://bit.ly/a972kL

Q – อาจารย์เม่นมาร่วมงานกับโครงการแม่ฮ่องสอนไอทีวัลเล่ย์ได้อย่างไร

A – ประมาณ 3-4 ปีก่อน ได้ร่วมงานกับศูนย์เทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์แห่งชาติ (NECTEC) โดยทั่วไป NECTEC ก็มีส่วนให้งบประมาณสนับสนุนในการดำเนินงานโครงการและจัดการแข่งขันเกี่ยวกับเทคโนโลยีสารสนเทศในประเทศไทยหลายๆครั้ง เมื่อมีโครงการแม่ฮ่องสอนไอทีวัลเล่ย์ ก็ได้รับเกียรติให้มาช่วยร่างหลักสูตรคอมพิวเตอร์กราฟฟิก สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมปลาย ( ม.4 ถึง ม.6 ) จึงได้คิดว่าจะวางหลักสูตรอย่างไรให้เด็กที่เรียนจบ ม.6 แล้ว หากไม่เรียนต่อ ก็สามารถปฏิบัติงานได้ จึงออกแบบโดยคือ ม.4 และ ม.5 ให้เรียนเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์กราฟฟิก และเมื่อถึง ม.6 จึงให้มีการทำโครงงาน โดยจะมีที่ปรึกษามาช่วยดูแลโครงงานของนักเรียนด้วยทั้งจากภาคเอกชน และนักวิจัยจาก NECTEC

Q – ปัจจุบันความคืบหน้าของการเรียนการสอนด้านคอมพิวเตอร์กราฟฟิก ในโครงการไอทีวัลเล่ย์ เป็นอย่างไรบ้าง

A – เนื้อหาการสอนปัจจุบันจะแบ่งเป็นระดับชั้น

ม.4 มีการเรียนการออกแบบสิ่งพิมพ์ ด้วยนโยบายของ NECTEC สนับสนุนการใช้ซอฟต์แวร์ระบบเปิด (Open Source) เพื่อให้สามารถใช้ ซอฟต์แวร์ได้ฟรีและไม่ผิดลิขสิทธิ์หากไม่ได้ซื้อ ซึ่งการละเมิดซอฟต์แวร์ถือเป็นปัญหาใหญ่มากในประเทศไทย การเรียนการสอนจึงใช้ โปรแกรม Gimp (ใช้สำหรับตกแต่งภาพลักษณะคล้ายๆ Adobe Photo Shop) และ โปรแกรม Inkscape (ใช้สำหรับวาดรูป ลาดเส้น ลงสีสัน ลักษณะคล้าย Adobe Illustrator) ซึ่งทั้งสองเป็นโปรแกรมแจกฟรี หากซื้อโปรแกรมลิขสิทธิ์ทั้ง Photoshop และ Illustrator ราคารวมกันประมาณ 5 หมื่นบาท หากใช้ซอฟต์แวร์ Open Source ก็จะทำให้ต้นทุนต่ำลง และไม่ผิดกฏหมาย ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นพัฒนาซอฟต์แวร์ที่ดี

สำหรับ เนื้อหาในชั้น ม.5 ควรจะใช้สื่อหลากหลายขึ้น มีการตัดต่อวิดีโอ และ ทำภาพเคลื่อนไหว 3 มิติ (3D Animation) และ การออกแบบเว็บไซต์ สำหรับเว็บไซต์นั้น หากออกแบบและสื่อสารได้ดี ก็จะมีมูลค่าเยอะมาก

เมื่อถึงชั้น ม.6 ก็มีนำเสนอโครงงาน เช่น นักเรียนในโครงการบางคน นำองค์ความรู้ของวัฒนธรรมพื้นบ้าน หรือชนเผ่าต่างๆ ซึ่งคนทั่วไปอาจไม่มีความรู้ มานำเสนอโดยใช้คอมพิวเตอร์กราฟฟิก เช่น กะเหรี่ยง ลีซอ หรือ ไทใหญ่ โดยมีเนื้อหา เช่น การประกอบอาหาร ชุดประจำเผ่า ฯลฯ นำมาพัฒนาเป็น สิ่งพิมพ์ สื่อการเรียนรู้ เว็บไซต์ มีการออกแบบวิธีการนำเสนอ การถ่ายทำ การสัมภาษณ์คนภายในชุมชน เพื่อประกอบการทำโครงงาน ซึ่งบางอย่างก็ถือเป็นองค์ความรู้ใหม่ในการนำเสนอผ่านสื่อ

Q – ด้วยเป้าหมายหลักของโครงการแม่ฮ่องสอนไอทีวัลเล่ย์ คือ สร้างคน สร้างงาน สร้างเครือข่าย คุณเม่นก็อยู่ทั้งในส่วนการสร้างคน และสร้างงาน อยากให้คุณเม่นช่วยแนะนำน้องๆที่เรียนในโครงการแม่ฮ่องสอนไอทีวัลเลย์ เรื่องแนวทางการทำงานด้านคอมพิวเตอร์กราฟฟิกในอนาคตด้วยครับ

A – งานทางด้านคอมพิวเตอร์กราฟฟิกมีหลากหลาย ทั้งการออกแบบสิ่งพิมพ์ ตัดต่อวิดีโอ และออกแบบเว็บไซต์ ซึ่งปัจจุบันก็มีวิชาชีพรองรับอยู่แล้ว นักเรียน ม.6 บางคนกำลังจะจบไปมีความรู้ด้านออกแบบสิ่งพิมพ์ ก็เทียบเท่ากับนักศึกษาระดับปริญญาตรีจบใหม่เลยทีเดียว

ด้วยวิชาคอมพิวเตอร์กราฟฟิกนั้น จับต้องง่าย มองเห็นผลงาน ชิ้นงาน หากนักเรียนที่เรียนจบ ม.6 ในโครงการแม่ฮ่องสอนไอทีวัลเล่ย์ไปแล้วไม่ได้เรียนต่อ ก็ยังสามารถนำความรู้นี้ไปใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อชุมชนหรือธุรกิจได้ เช่น ทำเมนูร้านอาหาร ใบปลิวที่พัก โรงแรม ฯลฯ เพราะปัจจุบันธุรกิจต่างๆ ก็ต้องใช้สิ่งพิมพ์ เว็บไซต์ หรือ สื่อประสม Multimedia ต่างๆ อยู่แล้ว ซึ่งความรู้นี้ก็สามารถใช้เป็นการเริ่มต้นวิชาชีพใช้ในชุมชนได้เลย

และหากนักเรียนต้องการศึกษาต่อ ก็มีสาขาวิชาในมหาวิทยาลัย รองรับอยู่ Computer Programming หรือ Web Programming หรือ จะเน้นไปทางศิลปะการออกแบบก็ได้ ซึ่งหาสนใจก็สามารถสอบถามเพิ่มเติมได้

Q – ขอให้คุณเม่น ช่วยฝากทิ้งท้ายกับพี่น้องชาวจังหวัดแม่ฮ่องสอนด้วยครับ

A – สำหรับนักเรียน ม.6 ปีนี้ก็ได้ทำโครงงานแล้ว หากใครมีบุตรหลานหรือบุคคลที่เกี่ยวข้องสนใจก็สามารถสอบถามเกี่ยวกับโครงการได้ ในอนาคตหากแม่ฮ่องสอนมีบุคลากรทางด้านเทคโนโลยีสารสนเทศเพิ่มขึ้นแล้ว ความรู้ด้านนี้ก็จะเป็นประโยชน์ต่อชุมชน

โดยส่วนตัวผมเอง ก็นำงานจากกรุงเทพมาทำที่ปาย ย้ายมาอยู่ที่อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอนแล้ว เพื่อนๆ ผมมาเที่ยวหาก็บอกอิจฉาอยากมาอยู่ที่ปายเหมือนกัน

หากโครงสร้างพื้นฐานและบุคลากรด้านไอทีมีคุณภาพมากขึ้น อนาคตแม่ฮ่องสอนก็สามารถเป็นศูนย์กลางด้านไอทีได้ เพราะแม่ฮ่องสอนเป็นเมืองที่น่าอยู่ น่าทำงาน อยู่แล้วมีความสุข

สำหรับนักเรียนหรือธุรกิจที่เกี่ยวข้อง หากต้องการคำปรึกษา ก็ยินดีเสมอ menn [at] imenn.com ครับ

แนบเอกสารบางส่วน เผื่อเป็นประโยชน์หากใครสนใจจะสร้างงานด้วยโปรแกรม Open Source ครับ
เอกสารเพิ่มเติม ดูที่ issuu.com ครับ

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books
• บรรยายโปรแกรมโอเพนซอร์สสำหรับงานออกแบบ

• ได้พบกับความรักและคู่ชีวิต ดังบันทึก ผมและรมิดา
• ได้มีงานแต่งงานในฝัน (ในฝันของเธอและของผม) ว่าจะบันทึกแต่ขอเวลาอีกนิด ตอนนี้มีแต่แหล่งข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ Wedding, Sweet and Mellow
• ได้ทดลองปรับวิถีอาชีพ (Career) อยู่หลากหลายวิธี ทั้งการรับงานรัฐบาล, งานเอกชนขนาดใหญ่, งานสอน, การทดลองโปรเจ็คออนไลน์ต่างๆ ฯลฯ (บางส่วนอยู่ในบันทึก ออกรายการ My Design แห่ง FukDuk.TV และ ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design ) แล้วจึงพบว่า ผมไม่ควรทำงานกับราชการและองค์กรขนาดใหญ่ แล้วจึงได้เลิกโทษลูกค้า, โชคชะตา และประเทศ และคิดวิธีรับงานแบบเติมเงินตามเวลา ตามบันทึก ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• ชีวิตมาลงตัวที่ ปาย, การงาน (ในขณะนี้) มาลงตัวที่ การทำงานผ่านอินเตอร์เน็ท และเข้ากรุงเทพฯ เดือนละครั้งทุกต้นเดือน ส่วนโครงการ Small Valley / Small Books ยังไม่ค่อยเดินหน้านัก แต่มีงานอื่นๆ เข้ามาแทรกแทน ทั้งการเป็นที่ปรึกษาให้นักเรียนในปาย ในโครงการไอทีระดับ ม.6 ของไอทีวัลเลย์แม่ฮ่องสอนหลายโครงการ กับมาเป็นอาสาสมัคร ทำเว็บ Pai Directory (ชื่อว่า Slow Style Pai) ให้ชมรมการท่องเที่ยวปาย
• ตื่นขึ้นมาในแต่ละวันด้วยความรักและความสุข คิดว่าปีนี้น่าจะได้ทำอะไรสนุกๆ อีกเยอะเลย

ในธรรมเนียมโบราณของบล็อกเกอร์ (แปลว่าไม่โบราณเท่าไหร่) วันเกิดเค้าจะเปิดให้ผู้เยี่ยมชมถามคำถามที่อยากรู้คนละหนึ่งคำถาม แล้วบล็อกเกอร์จะมาตอบเท่าที่จะตอบได้ ถ้าสนใจก็ทิ้งคำถามไว้ได้นะจ๊ะ

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books
• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• ปาย – ที่พำนักของข้าพเจ้า
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ครึ่งชีวิต

ไม่มีวาระมาก่อน จึงพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย หวังว่าพี่หงษ์และผู้ฟังจะได้ประโยชน์กันบ้างนะคร้าบ

ประเด็นที่พูดคุย บางอย่างเคยเขียนอธิบายไว้พอสมควร เช่น

• คนใช้ IE 6 ไม่ผิด
• ทำเว็บเหมือนสร้างบ้าน
• เว็บราชการ/ งานรัฐบาล ทำไมถึงแพง ?
• ตารางค่าแรงของกระผม (Rate Card)
• วิถีแห่งเจ้าสำนัก
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books

เพิ่มเติม 28 พ.ค. 2553: คุณแมตท์ไม่ได้ฝึกงานที่ CNN นะครับ แต่เป็น CNET ลองดูรายละเอียดที่ Ma.tt

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books
• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?

ประกาศ 19 พ.ค. 2553: เลื่อนอบรมนะครับ

ตอนนี้ทางเนคเทคขอเลื่อนการอบรมเป็นวันที่ 17 มิ.ย. นะครับ และทาง Marvelic ขอเลื่อนการอบรมไปเป็นวันที่ 14, 15, 16, 18 มิ.ย. ครับ ขออภัยในความไม่สะดวก

ตั้งแต่ถอนตัวจาก iSchool และเพื่อนอัคบริหารแทน ผมเองก็ไม่ค่อยได้สอนนัก มีแค่บรรยายตามแต่จะได้รับเชิญ จนกระทั่งตัดสินใจเลือกหนทางสร้างสำนัก Small Valley ของตนเองและสร้างหลักสูตรทางอินเตอร์เน็ท กลายเป็นว่าได้รับเชิญไปสอนทั้งที่เนคเทค และที่มาร์เวลลิค ในหลักสูตรดังนี้

สอนทำเว็บด้วยเวิร์ดเพรส ที่เนคเทค

สอนทำเว็บ โดยเริ่มตั้งแต่การออกแบบ จนถึงสร้างธีม ที่มาร์เวลลิค

คอร์สละ 1,900 บาท นำเครื่องมาเองเหลือ 1,710 บาท

	Basic WordPress as a CMS สร้างเว็บสมัยใหม่ เรียบง่าย ใช้เวิร์ดเพรส (หลักสูตรเดียวกับด้านบน) วันที่: 24 พ.ค. 2553 14 มิ.ย. 2553 เวลา: 9:00-16:00 น. สอนที่: มาร์เวลิค เอ็นจิ้น อาคารเคพีเอ็น ชั้น 10 ถนนพระราม 9 รายละเอียด: WordPress as a CMS Workshop หลักสูตร (PDF): Basic WordPress as a CMS - (ดาวน์โหลด: 365)
	Photoshop for web 2.0 ออกแบบเว็บ 2.0 ด้วย Photoshop วันที่: 25 พ.ค. 2553 15 มิ.ย. 2553 เวลา: 9:00-16:00 น. สอนที่: มาร์เวลิค เอ็นจิ้น อาคารเคพีเอ็น ชั้น 10 ถนนพระราม 9 รายละเอียด: Photoshop for web 2.0 Workshop หลักสูตร (PDF): Photoshop for web 2.0 - (ดาวน์โหลด: 234)
	CSS and XHTML สร้าง CSS จากไฟล์กราฟฟิค วันที่: 26 พ.ค. 2553 16 มิ.ย. 2553 เวลา: 9:00-16:00 น. สอนที่: มาร์เวลิค เอ็นจิ้น อาคารเคพีเอ็น ชั้น 10 ถนนพระราม 9 รายละเอียด: CSS & XHTML Workshop หลักสูตร (PDF): CSS and XHTML - (ดาวน์โหลด: 249)
	WordPress Theme Design สร้างธีมเว็บสำหรับเวิร์ดเพรส วันที่: 27 พ.ค. 2553 18 มิ.ย. 2553 เวลา: 9:00-16:00 น. สอนที่: มาร์เวลิค เอ็นจิ้น อาคารเคพีเอ็น ชั้น 10 ถนนพระราม 9 รายละเอียด: WordPress Template Workshop หลักสูตร (PDF): WordPress Theme Design - (ดาวน์โหลด: 248)

ซึ่งผมคิดว่า 3 หลักสูตรหลังนั้น น่าจะแทนคอร์สเว็บดีไซน์สมัยใหม่ได้พอสมควร นั่นคือ เริ่มจากการออกแบบบน Photoshop แล้วนำมาตัดเป็น CSS+XHTML หลังจากนั้นจึงประกอบเข้ากับ WordPress

ซึ่งคิดว่าหลังจากฝึกอบรมเสร็จแล้ว จะนำเอกสารมาเผยแพร่ใน SmallBooks.org ต่อไป และหากมีคนสนใจ อาจจัดคอร์สลักษณะนี้อีกในอนาคต (ผมสร้างหลักสูตรและสอนเองทุกคอร์สนะครับ และจะดูงานให้ทุกคนที่มาเรียนด้วย เพราะสอนเป็นกลุ่มเล็กประมาณ 10 คน ถ้าหากได้ตั้งโจทย์มาก่อนว่าอยากทำอะไรจะยิ่งดีเลยครับ)

ตอนทำ iSchool นั้นคำนวณตัวเลขแล้ว สามารถจ่ายผู้สอนได้ 30% ก็แทบไม่เหลือเงินลงทุนในด้านลิขสิทธิ์ต่างๆ พอทาง Marvelic บอกว่าให้ค่าสอน 35% โดยที่เค้ายังแบกรับเรื่องเอกสารต่างๆ และค่าอาหารกลางวันอีก เลยรู้สึกนับถือ น่าจะเป็นการเรียนการสอนที่สนุกทีเดียว

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ให้สัมภาษณ์เรื่องไอทีวัลเลย์ แม่ฮ่องสอน

… คำว่าอำมาตย์ ไม่ใช่แค่ข้าราชการ อย่างที่หลายคนเข้าใจ แต่ผมคิดว่าถ้าจะนิยามให้ถูกว่าอำมาตย์ในภาวะปัจจุบันคือ คนที่มีอำนาจและไม่ถูกตรวจสอบ คนที่มีอำนาจ และไม่มีกลไก check and balance ทั้งๆ ที่ในสังคมประชาธิปไตย อำนาจมาพร้อมกับความรับผิดชอบเสมอ …

ซึ่งตามนิยามนี้ ผมขอแซวว่า งั้นกรรมกรแบกหาม, คนขับแท็กซี่/สามล้อ/มอเตอร์ไซค์รับจ้าง, คนขายของหาบเร่, พริตตี้, โคโยตี้, พนักงานอาบอบนวด, เชียร์แขก ฯลฯ ก็อาจนับว่าเป็นอำมาตย์ เพราะเค้าไม่ถูกตรวจสอบที่มาของรายได้ซึ่งเป็นเงินสด ในขณะที่พนักงานบริษัท เจ้าของกิจการขนาดกลางและเล็ก ก็อาจนับว่าเป็นไพร่ เพราะโดนตรวจมันทุกอย่างเลยเชียว แค่เลี้ยงข้าวลูกน้องแล้วไม่หัก ณ ที่จ่ายก็ผิดกฎหมายแล้ว

ผมจึงควรเรียกตัวเองว่าเป็นไพร่ไร้สี เพราะไม่มีความจนเป็นอำนาจเหมือนอำมาตย์แดงทั้งหลาย (ถ้าอ่านแล้วงง ลองนึกว่า คนดำในหนังฮอลิวูดก็มีความเป็นคนดำเป็นอำนาจ นั่นคือ ได้เป็นประธานาธิบดี, ไม่โดนดูถูกเหยียดผิวออกนอกหน้า, ได้ออกสื่อของคนดำอย่างโดดเด่น, ทำผิดกฏหมายแล้วได้รับการอนุโลม ฯลฯ) และผมเองก็ไม่มีความรวยและเส้นสายเป็นอำนาจ เหมือนอำมาตย์เหลืองอมชมพูทั้งหลาย

เอาแบบจริงจังหน่อย

นับจากตัดสินใจมาอยู่ปาย ผมเองก็ลดงานประจำลงไปเกือบหมด และเลือกที่จะมาตั้งสำนักด้วยตนเอง ตามแนวคิดของบันทึก วิถีแห่งเจ้าสำนัก ซึ่งผมเองก็ไม่ใช่คนมีเงินทองอะไร ดังนั้นผมจึงต้องดำเนินงานทั้งหมดไปพร้อมกัน คือ การทำงานประจำกับ TiGER iDEA และทำงานอิสระของตัวเอง (ฟรีแลนซ์) กับทำงานการกุศลของ Small Valley

เล่าถึงงานด้านการกุศลในบันทึก ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books ไปแล้ว บันทึกนี้จึงเล่าถึงการรับงานฟรีแลนซ์ของผมแทน ควรมิควรแล้วแต่จะโปรดปราน

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ให้สัมภาษณ์เรื่องไอทีวัลเลย์ แม่ฮ่องสอน
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books

ในช่วงที่บริหารองค์กรมาหลายปี ก็ได้ลองใช้เครื่องมือหลากหลายเพื่อบริหาร ตรวจสอบ ฯลฯ ให้งานเสร็จ ทั้งเป็นบอร์ดแปะข้างฝา, สมุดจดร่วมกัน, ซื้อโปรแกรมสำหรับคอมพิวเตอร์ สำหรับเว็บ, ใช้เว็บบอร์ด ฯลฯ จนถึงเขียนโปรแกรมใช้เอง

แนะนำบางตัวที่เคยใช้ และพบว่าดีมากๆ ละกัน

Factory Nova

ใช้เมื่อตอนตั้ง TiGER iDEA แรกๆ หลายปีก่อน ยอมซื้อเพราะสวยและความสามารถสูง มีระบบ Track / แบ่งงานดีมาก มีระบบ Knowledge Management ภายในให้, มีระบบเช็คเมลและผูกอีเมลเข้ากับระบบตามงาน (ตอนนั้นยังไม่มี Gmail) ฯลฯ แต่ในทีมงานบ่นว่าใช้ยาก เลยเลิกใช้ในที่สุด

Factory Nova

Task Freak

ตัวนี้เป็น Open Source ใช้ง่าย แต่วางแผนงานได้ไม่ซับซ้อน ใช้อยู่พักใหญ่ ทั้งที่เป็นแบบกลุ่มและแบบส่วนตัว

Task Freak

Omni Plan

ตัวนี้ไม่ได้ทำงานบนเว็บ ทำบนเครื่องแมค ลองใช้อยู่พอสมควรแต่ก็ไม่ได้ซื้อ เพราะโปรเจ็ค TiGER iDEA ขณะนั้นยังไม่ใหญ่นัก และไม่มีลูกค้าที่ทำงานเป็นระบบขนาดนี้ จึงทำให้วางแผนเป็น Gant Chart ลำบากมาก แต่ถ้ามีใครถามว่าโปรแกรม Project Management เจ๋งๆ บนแมคคืออะไร ผมก็ตอบ Omni Plan นี่แหละ

Omni Plan

Things

แล้วพอระยะหลังไม่ได้บริหารคนจำนวนมาก กับรับงานหลายทาง กลายเป็นว่าผมเลยหาโปรแกรมที่มาใช้เพื่อติดตามงานสำหรับคนเดียว เจอ Things นี่มาช่วยเปิดจินตนาการและวิธีจัดการงานของผมเลย มันเล็ก มันน่ารัก ใช้แล้วเพลิน มีทั้งบน Mac และ iPhone (ตอนตัดสินใจซื้อลังเลพอสมควรระหว่าง Thing กับ The Hit List ซึ่งเหตุผลที่ Things เฉือนชนะหวุดหวิด เพราะมันเล็กกรุบกริบดี กับ The Hit List มันใช้กราฟฟิคกระดาษมีเส้น ซึ่งผมไม่ค่อยชอบ

Things

การบริหารงานในปัจจุบัน

แต่แล้วปัจจุบันเมื่อย้ายมาอยู่ปาย รับงานผ่านเว็บ ตรวจงานผ่านเว็บ การทำงานต่างๆ จำนวนมากคิดเงินตามเวลาที่ทำ (Manday/Manhour) ทำให้ผมเริ่มเปลี่ยนเครื่องมือในการบันทึกการทำงาน เพราะต้องใช้ระบบจับเวลาเข้ามาช่วยด้วย ตอนนี้ที่คิดว่าระบบที่ลงตัวที่สุดของผมคือ…

การจัดเก็บไฟล์งาน

Things ให้ไอเดียการตั้งชื่อโฟลเดอร์ของผมมากๆ นั่นคือ แบ่งงานไปไว้ใน Area ก่อน เช่น Area ของผม อาจจะชื่อ TiGER iDEA, Vaivai Soft, Small Valley, Madz, Nectec, Sweet and Mellow, Personal, OSEDA

แล้วในแต่ละ Area ก็เก็บไฟล์ที่เกี่ยวข้องไป เช่นเอกสาร, โลโก้, รูป ฯลฯ และผมจะตั้งชื่อโฟลเดอร์นึงว่า Works เพื่อเก็บงาน (Project) ต่างๆ ใน Area นี้ โดยการสร้างโฟลเดอร์ตามชื่อโปรเจ็คไป แล้วครบปี ก็เก็บโฟลเดอร์ที่จบไปไว้ตามชื่อปี เพื่อ Backup งาน

หลังจากนั้น ผมเองก็อยากรู้ว่าตอนนี้ผมมีงานทั้งหมดในมืออะไรบ้าง ผมก็สร้างโฟลเดอร์ Working ไว้อีกที่ แล้วสร้าง Short Cut ของทุก Project มาไว้ที่นี่ ถ้างานไหนเสร็จ ก็ลบ Short Cut ทิ้งไปเลย เร็วดี

ส่วนในแต่ละงาน ผมจะสร้างโฟลเดอร์ย่อยชื่อ Resource เพื่อเก็บไฟล์งานที่ได้จากลูกค้า หลังจากนั้นจะสร้างโฟลเดอร์ v1, v2, v3, … ไปเรื่อยๆ ตามแต่ละเวอร์ชั่น (เมื่อก่อนใช้ r0, r1, r2 ตามคำว่า Revision แต่หลังพอลูกค้าแก้เยอะ พบว่า v4 ดูเยอะกว่า r3 เลยเปลี่ยนเป็น Version ละกัน) และสร้างโฟลเดอร์ Output ไว้เก็บไฟล์ที่ส่งลูกค้า เช่น .jpg

กรณีที่ได้ Resource เพิ่มเติม ก็สร้างโฟลเดอร์ Resource ไว้ใน v1, v2, … ได้

iMenn's Folders

การบันทึกเวลาทำงาน

ปัจจุบันลงตัวที่เว็บ Toggl.com ซึ่งผมว่าเป็นระบบที่ให้บริการดีมาก ราคาไม่แพง ถ้าใช้คนเดียวก็ฟรีได้

แต่สิ่งที่ทำให้แบบเสียเงินน่าสนใจมากคือมีระบบวางแผนงานตามรูป

Toggl.com

วิธีใช้ Toggl ที่น่าจะทำให้ง่ายสุด (บันทึกไว้เผื่อน้องๆ ในทีมมาอ่านด้วย )

1. หลังจากสมัครแล้วให้เริ่มจากการใส่ข้อมูล Clients (ลูกค้า) ก่อน
2. หลังจากนั้น ให้ใส่ข้อมูลโครงการ (Projects) ต่างๆ ซึ่งหลักๆ ก็คือชื่อโปรเจ็ค กับชื่อลูกค้า
3. เมื่อมีโปรเจ็คแล้ว แนะนำให้สร้าง Planned Task ขึ้นมา เพื่อวางแผนว่าโปรเจ็คควรจะมีงานอะไรบ้าง ใครทำบ้าง
4. แล้ว Download Client ไปใช้ เพื่อจะทำให้เราไม่ต้องเข้าเว็บตลอดเวลา ก็สามารถบันทึกงานผ่านเครื่องคอม/iPhone ได้
5. การใช้ Client เริ่มโดยสร้าง New Task แล้วใส่ข้อความอธิบายอะไรก็ได้ แล้วค่อยเลือกโปรเจ็คใน List ที่เคยกรอกผ่านเว็บไว้ หรือมากกว่านั้น หากเรายุ่งๆ ก็ไม่ต้องเลือกโปรเจ็คก็ได้ บันทึกเวลาไปก่อน เดี๋ยวค่อยมาเติมรายละเอียดทีหลัง จะผ่าน Client หรือผ่านเว็บก็ได้
6. เติมรายละเอียดผ่านเว็บเมื่อจบการบันทึกเวลานั้นๆ ไปแล้ว เพื่อระบุว่า Task (งาน) ที่ทำนี้ ตรงกับ Planned Task (งานที่วางแผนไว้ก่อน) อะไร ซึ่งการเติมรายละเอียดทีหลังได้นี่เองทำให้การบันทึกเวลาสะดวกมาก และเห็นรายละเอียดชัดเจน และแก้ไขเวลาได้อิสระ (กรณีลืมบันทึกเวลาไป)

ซึ่งผมคิดว่า ต่อให้ไม่ต้องการคิดเงินลูกค้าตามเวลา การบันทึกเวลาเหล่านี้จะทำให้เราเห็นประสิทธิภาพการทำงานที่แท้จริงข้องเรา เราอาจจะโกงเวลาก็ได้ แต่เราก็จะเห็นเองว่าเราทำงานส่วนใดมากน้อยเพียงใด (คนค่าแรงชั่วโมงละ 200 บาท ใช้เวลาทำงาน 4 ชั่วโมง คนค่าแรงชั่วโมงละ 400 บาท ก็ควรใช้เวลาทำงาน 2 ชั่วโมงให้ได้งานเท่ากัน) แน่นอนว่าความเป็นจริงนั้นโหดร้ายนัก ถ้ายังไม่อยากยอมรับความจริงก็ไม่ควรใช้

จะเห็นว่า toggl ไม่ได้เน้นที่การวางแผนงานให้โปรเจ็คจบตามเวลาที่กำหนด (เหมือนโปรแกรมบริหารโครงการทั้งหลาย อย่าง Microsoft Project หรือ Omni Plan) แต่เน้นที่การวางแผนด้าน Resource/เวลาที่ใช้มากกว่า ซึ่งเหมาะกับธุรกิจบริการที่มีปัจจัยควบคุมไม่ได้จำนวนมากอย่างยิ่ง (เช่น ลูกค้าบอกจะให้ข้อมูล แล้วเลทไปมา หลายครั้ง หลายลูกค้า หากเป็น Project Management Software ทั่วไป ได้ปรับกันมือหงิกเลย )

การบันทึกเรื่องจิปาถะ

เมื่อผมสร้างโฟลเดอร์ตามโปรเจ็คต่างๆ แล้ว, สร้างโปรเจ็คบน toggl เพื่อจับเวลาแล้ว สิ่งที่เหลือก็มักจะเป็นเรื่องจิปาถะ เช่น url ที่น่าสนใจ, ข้อความ+ไอเดียต่างๆ ของโปรเจ็ค, ภาพประกอบ/screen shot ที่น่าสนใจ ฯลฯ ซึ่งกลายเป็นว่า Things สุดที่รักกลับไม่ค่อยตอบโจทย์ไป เพราะเท่ากับต้องบันทึกข้อมูลซ้ำซ้อน ตอนนี้ก็เลยกำลังดูอยู่ว่า จะแค่เอาสารพัดไฟล์ใส่ๆ โฟลเดอร์ดี หรือจะซื้อ Yojimbo มาใช้ดี หรือถ้ามีอะไรแนะนำ ก็ยินดีอย่างยิ่งนะครับ

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• วิชาพื้นฐานของผู้เริ่มทำงาน
• บางประการสำหรับผู้นำ
• ศิลปะแห่งการรับคนเข้าทำงาน (จากคุณ Guy)
• Jonathan Ive แบบว่า เพิ่งเห่อน่ะ
• กระผม, Apple Computer, และนายสตีฟ จ๊อบส์

เรียกสำนัก (ภาษาอังกฤษคิดว่าจะใช้ Non-profit) เพราะผมตั้งใจว่าจะไม่เป็นบริษัท/สมาคม/ชมรม ฯลฯ ที่ต้องขึ้นต่อรัฐ เนื่องจากมันวุ่นวาย และหากต้องทำอะไรในนามบริษัท/สมาคม ผมก็พอจะมีทางอื่นอยู่

ดังนั้น จิ๊กซอร์ระหว่างผม, อัค, พัช และจ๋ง ก็เลยชัดเจนขึ้นในที่สุด นั่นคือ อัค ดูแล iSchool เป็นหลัก, พัช ดูแล TiGER iDEA เป็นหลัก, จ๋งดูแล VaivaiSoft เป็นหลัก และผมดูแล Small Valley เป็นหลัก ทำให้แนวทางการผลักดันของผม เป็นไปตามข้อที่ 2. ที่เคยคิดไว้ใน บันทึกวิถีแห่งเจ้าสำนัก ว่า

มิเช่น นั้นก็ต้องนอกระบบไปเลย แล้วให้ในระบบคงความเป็นที่ปรึกษาไว้ แต่เงินที่ใช้ผลักดันทั้งหมดอยู่นอกระบบ

นั่นคือรายได้ในระบบของผมจะมาจากการเป็นที่ปรึกษา ทั้งให้กับบริษัทของหุ้นส่วน หรือรับจ้างอิสระ ทั้งรับจ้างสอน รับจ้างทำเว็บ ฯลฯ (ดูรายละเอียดที่ ค่าแรงรายชั่วโมงของกระผม) กับรายได้อีกส่วนผ่านสำนัก Small Valley ที่ผมวางแนวทางคร่าวๆ ไว้ว่า

เราคือทีมเล็กๆ ที่ไม่แสวงผลกำไร
สอนเด็กในแม่ฮ่องสอนและชนบทสร้างเว็บไซต์
เพื่อทำงานจริงให้ผู้สนับสนุน
โดยมีมืออาชีพตรวจและแก้ไขงาน

ซึ่งคงเน้นผู้สนับสนุนเป็นชาวต่างชาติเป็นหลัก

จุดประกาย?

ความคิดจะสร้างวิถีชีวิตของตนเองในชนบทนั้นมีมานานแล้ว เช่น บันทึกวิถีแห่งเจ้าสำนัก แต่มันมาชัดเจนเมื่อ

1. พบว่างานโปรเจ็ค (ออกแบบ/ทำเว็บ) ต้องทำกับคนที่ให้เกียรติเรา

เร่ิมมีชาวต่างชาติหลายรายมาติดต่องาน เพราะผลงาน WordPress ของผมที่อยู่ในเว็บ, มีชาวต่างชาติมาบริจาคเงินให้ธีมที่ผมแจกฟรี ฯลฯ และผมพบว่า ชาวต่างชาติจำนวนมากเข้าใจในคุณค่าของงานบริการสูงมาก จ่ายเงินตรงเวลา ยอมรับระบบคิดเงินตามเวลาที่ทำ (manday/manhour) พูดจาตรงไปตรงมา ฯลฯ ผมจึงสรุปว่า หากเป็นงานโปรเจ็ค ให้รับงานชาวต่างชาติที่เจอเราผ่านเว็บ หรือคนไทยที่มีคนแนะนำมาเท่านั้นดีกว่า

2. พบว่างานโปรดักท์ (ขายสินค้า) ที่ดีที่สุดคือ Digital Asset

นักการตลาดทั้งหลายต่างก็รู้ว่า Digital Asset (หรือซอฟท์แวร์, ในที่นี้ขอรวม SaaS หรือ Software as a Service ด้วยละกัน) คือสุดยอดของโมเดลธุรกิจ เนื่องจากใช้ทุนสมอง ผลิตซ้ำได้ไม่จำกัด ไม่ต้องห่วงเรื่องสต๊อก/ขนส่ง ฯลฯ แต่เมืองไทยไม่ใช่ที่สำหรับ Digital Asset ดังนั้นชัดเจนว่าผมไม่ควรเขียนโปรแกรมภาษาไทย, สร้างสื่อภาษาไทยเพื่อหารายได้ ฯลฯ ถ้าจะทำอะไรเป็นภาษาไทยแล้ว แจกฟรีเลยดีกว่า

ตอนนี้ที่ผมทำจึงเป็นไฟล์ที่ขายผ่านเว็บของเมืองนอก กับโปรเจ็คด้านความรู้ภาษาไทยแจกฟรี

3. พบว่าธุรกิจที่คนไทยยอมจ่ายเงินคือธุรกิจการศึกษา เพราะเราคือประเทศแห่งการเรียนพิเศษ

จากการทำ iSchool ทำให้ได้พบว่า ธุรกิจการศึกษานั้นจ่ายเงินก่อน ได้สินค้าทีหลัง (ใครๆ ก็รู้เนาะ )  และคนที่โดดเรียน (ไม่ได้สินค้า) ไม่ค่อยเรียกร้องเงินคืน จนถึงไม่เรียกร้องเรียนชดเชย นั่นคือมี Cash Flow ดีมาก, ไม่มี Refund, เป็นเงินสด, มีสิทธิยกเว้น VAT  ฯลฯ แต่ข้อเสียของธุรกิจนี้ก็คือ โมเดลที่จะได้กำไรสูงสุดนั้น ต้องทำคอร์สให้คุณภาพกลางๆ ลงทุนให้น้อยๆ เน้นการโปรโมท (ตามโทรทัศน์/รถไฟฟ้า/หนังสือพิมพ์ ฯลฯ) กับเน้นใบรับรอง เพราะคนไทยจำนวนมากอยากได้แค่ใบรับรองจากที่ที่มีชื่อเสียง ฯลฯ

แต่ก็เป็นธุรกิจที่ผมคิดว่า ถ้าทำให้ดี แม้จะลงทุนเวลาหาความรู้มาก ได้เงินช้า แต่ก็อยู่ยาวได้ ซึ่งผมเลือกเป็นอาจารย์อิสระ มากกว่าสร้างสถาบันการศึกษา

4. พบว่าถ้าอยากทำในสิ่งที่ดี ทำไปเลย อย่ามัวรอฟ้าดิน อย่าพึ่งใคร

ก่อนหน้านี้ได้รับเกียรติไปช่วยสร้างหลักสูตรโอเพนซอร์ส กราฟฟิค (Gimp, Inkscape, Blender, etc. มีเอกสารส่วนหนึ่งที่ issuu.com)  และสอนเด็กมัธยมที่แม่ฮ่องสอน ในโครงการ ไอที วัลเลย์ ของเนคเทค, นอกจากนั้นยังได้ไปสอนคนในหน่วยงานรัฐ, องค์กร, ครูชนบท หลายครั้ง ดีใจที่ได้พบกับคนที่กระตือรือล้นจำนวนมาก แต่หลังจากใช้พลังและเวลาไปพอสมควร ผมก็คิดว่าระบบนั้นใหญ่โตและอุ้ยอ้ายมากเกินกว่าผมจะเข้าไปผลักดันได้ดังใจ และเอาเข้าจริง อุดมคติมากเกินไป (เช่นเรื่องลิขสิทธิ์) ก็ทำให้เจอข้อจำกัดจำนวนมาก (เช่น ครูจำนวนมากต้องการให้สอนแฟลช เพราะเอาไปทำโครงการปรับระดับ/ขอทุนได้ ซึ่งที่ต้องเป็นแฟลช เพราะผู้ตัดสินเห็นว่าใช้แฟลชมันเท่ มันยาก ถ้าเป็นรูปธรรมดา แม้จะเนื้อหาดีก็มักไม่ค่อยได้คะแนน ฯลฯ)

สอนให้เด็กใช้ซอฟแวร์ทดแทนอย่างยากลำบาก บางทีผมก็แซวตัวเองว่า สงสัยตรูจะเป็นชนชั้นกลาง ไปบอกให้เด็กชนบทพอเพียง ใช้ Gimp ไปซะ แล้วเด็กในเมืองก็ใช้ Photoshop เถื่อนอย่างสบายใจอยู่ดี

ฯลฯ

ผมเลยคิดว่า งั้นสร้างสำนักของผมขึ้นมาเองดีกว่า สอนเด็กเท่าที่มีกำลัง ให้ทำงานจริง ไม่คิดค่าสอนและไม่ให้ค่าแรง แต่อาจมีทุนการศึกษา หรือเบี้ยเลี้ยงบางกรณี หากมีผู้สนับสนุนมากพอ

แล้วถ้าเด็กเติบโตขึ้น ก็ไปตั้งทีมรับงานกันเอง ผมไม่ค่อยชอบดูแลชีวิตของใคร ไม่ชอบสถานะเจ้านายลูกน้อง ชอบให้เราเป็นหุ้นส่วนในแต่ละโปรเจ็คมากกว่า

Small Valley

แล้วเพื่อนเบ๊นซ์ก็มากระตุ้นว่า เม่น มึงจะหวังพึ่งใครไปทำไมวะ มึงก็ทำเองเลย ทำไปเปลี่ยนไปยังไงก็ได้ มันอาจจะไม่ใหญ่อย่างที่มึงต้องการ แต่มันเกิดขึ้นทันทีนะเว้ย ก็เลยทำให้ผมมาคิดร่างโครงสร้างในหัวว่า

คำอธิบายของสมอลล์ วัลเลย์

เราคือทีมเล็กๆ ที่ไม่แสวงผลกำไร
สอนเด็กในแม่ฮ่องสอนและชนบทสร้างเว็บไซต์
เพื่อทำงานจริงให้ผู้สนับสนุน
โดยมีมืออาชีพตรวจและแก้ไขงาน

กรณีผู้สนับสนุน-สนับสนุนเงินให้สร้างงาน

• ผู้สนับสนุน
  • สนับสนุนเงินและให้โจทย์งานเว็บไซต์ที่ต้องการ (เช่นสนับสนุน $150 จะทำเว็บ content ให้ 1 เว็บ พร้อม host ให้ 1 ปี แต่คงต้องจำกัดขอบเขตพอสมควร เช่น เตรียม sitemap มาให้/ไม่เกิน xx หน้า/เลือกธีมมาเลยแล้วเรา modify จากธีมเท่านั้น ฯลฯ)
• ทีม Small Valley
  • ฝึกอบรมการทำงานเว็บ
  • สรุปงานกับนักเรียนที่ได้รับมอบหมาย
  • สอนงาน ตรวจงาน และแก้งาน
• นักเรียนในโครงการ
  • เข้าอบรมการทำงานเว็บ
  • สร้างงานที่ได้รับมอบหมาย
  • เขียนบันทึกการทำงานและชั่วโมงงาน
  • เผยแพร่ข้อมูลเทคนิคต่างๆ หลังเสร็จงาน

กรณีผู้สนับสนุน-สนับสนุนเงินให้สร้างองค์ความรู้

• SmallBooks.org – สร้างบทความ/หนังสือ/คู่มือ  ให้กับสาธารณะ

กรณีผู้สนับสนุน-สนับสนุนเป็นสิ่งของ

• เดี๋ยวก็คงสร้าง Wish List เหมือน เว็บแต่งงาน (แน่นอนว่ามันยากที่จะมีคนบริจาค แต่ถึงไม่มีก็ยังดำเนินต่อไปได้นี่นา)

สมัครเป็นนักเรียนในโครงการ

• เขียนบล็อกเพื่อแนะนำตัวเอง สิ่งที่อยากจะทำในอนาคต และเหตุผลที่อยากเข้าร่วมในโครงการ
• การทำงานต่างๆ จะทำผ่านเว็บเป็นหลัก ทั้งการสรุปงาน, ส่งงาน, ตรวจงานและแก้งาน
• อาจมีการฝึกอบรมให้ หากมีเงินทุนเพียงพอ
• ต้องมีความรับผิดชอบส่งงานตามกำหนด
• ต้องเผยแพร่ข้อมูลเทคนิคต่างๆ หลังเสร็จงาน
• ไม่ได้รับค่าตอบแทนในการทำงาน

ระหว่างนี้ก็เร่งทำเอกสารต่างๆ ที่เคยคิดไว้ ลงในเว็บ SmallBooks.org ซึ่งเน้นให้ความรู้ แจกฟรีเป็นหลัก

SmallBooks.org เร็วๆ นี้จ้า

เมษาฯ เป็นเดือนที่เหมาะกับการทำงานที่สุดจริงๆ เพราะคนอื่นๆ เค้าหยุดกัน ไม่มีใครโทรมาติดต่องานกวนใจ หวังว่าหนังสือ 4 เล่มแรกนี้จะเขียนเสร็จทันต้นเดือนพ.ค.นะ เพราะว่ารับปากทีม Marvelic ไว้แล้ว ว่าจะไปสอนให้ วันที่ 11-14 พ.ค. 24-27 พ.ค. (WP Basic, PS for Web 2.0, CSS+XHTML, WP Theme – เลื่อนวันเพราะมีปัญหาการเมืองเล็กน้อย) และก็รับปากคุณพรพรหมแล้วว่า จะไปสอน WP Basic ให้วันที่ 20 พ.ค.

ชีวิตวุ่นวาย สู้ต่อไป! คุณ @iannnnn รีทัชรูปมาให้เป็นกำลังใจ!!

เม่นริโอ้ว - ถ่ายภาพโดยแอมจิ้ม

อีกซักรูปส่งท้าย โตขึ้นหนูจะเป็นเจ้าสำนัก กังฟูแพนด้า!!

อะจ๊ากกกกก ถ่ายภาพโดยแอมจิ้ม

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?
• ออกรายการ My Design ณ FukDuk TV
• ให้สัมภาษณ์เรื่องไอทีวัลเลย์ แม่ฮ่องสอน
• ออกรายการช่างคุย เรื่อง Web Design
• เปิดสอนเวิร์ดเพรสเบื้องต้น, ออกแบบเว็บ, CSS+XHTML และสร้างธีม

มีคุณ @kejuliso มาช่วยถ่ายด้วยบางรูป ขอบคุณยิ่ง

มีความรัก มีความสุข ขอบคุณปายและภาพถ่ายของเธอ

อ้อ ขอบคุณเธอด้วยสิ รักนะจ๊ะจี้

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ปาย – ที่พำนักของข้าพเจ้า
• บทเพลงจากแสงแดด (ฉบับร่าง)
• ผมและรมิดา
• ให้สัมภาษณ์เรื่องไอทีวัลเลย์ แม่ฮ่องสอน
• สุขสันต์วันเกิด ขวบปีที่ 33

Software บน Mac ที่ซื้อไว้เพราะเห็นว่าคุ้มค่า

Adobe Photoshop CS4
ทำงานเว็บ กราฟฟิค ฟุ่มเฟือยเลเยอร์ (100+) ใช้โปรแกรมทดแทนอื่นๆ ก็ไม่สามารถใช้ได้จริงซักที ก็ต้องยอมซื้อในที่สุด

BBEdit
เป็น Text Editor ที่ชอบที่สุด เปิดปิดกลุ่มคำสั่ง/แท็กต่างๆ ได้ ใช้กับภาษาไทยได้ดี ปรับรหัสภาษาเป็น Unicode – no BOM ได้ง่าย (ซึ่งต้องเข้ารหัสแบบนี้สำหรับไฟล์ภาษาไทยบนเว็บ)

CSSEdit
เป็น CSS Editor ที่น่าจะดีที่สุด ฉลาด ไม่เทอะทะ มีทั้งส่วนตัวช่วยใส่โค้ด และตัวโค้ดให้ดู มีระบบ Preview ที่แก้โค้ดสดๆ ก็แสดงการเปลี่ยนแปลงของเว็บสดๆ (คล้ายๆ FireBug แต่ดีกว่า)
สรุปคือ ใช้ร่วมกับ BBEdit แล้วดีกว่า DreamWeaver มากมาย

Final Cut Studio 2
ซื้อมาสมัยทำงานโปรดักชั่นเฮ้าส์ ที่ต้องการเครื่องมือในการตัดต่อระดับสูง (ดีกว่า Adobe Premier)

Flip4Mac
ทำงานตัดต่อร่วมกับงานเว็บ ก็ต้องการโปรแกรมมืออาชีพที่จัดการ wmv สำหรับลูกค้าที่ใช้ Windows

FotoMagico, PhotoPresenter
เอาไปไว้ทำ Presentation แบบง่ายๆ เฟดรูป ใส่เพลง

iShowU
เอาไว้จับวีดีโอหน้าจอ บันทึก Screencast

iWork, iLife
ชุดออฟฟิศและชุดโปรแกรมไลฟสไตล์ประจำเครื่อง ได้รับความอนุเคราะห์จาก Apple Thailand เสมอมาทุกครั้งที่เปลี่ยนเวอร์ชั่น (เพราะทำ iSchool และช่วย Apple Thailand ในงานต่างๆ เช่น เมื่อราว 2 ปีก่อนที่กระผมไปพรีเซนท์ขาย GarageBand)

Snow Leopard
Mac OS รุ่นใหม่ ซื้อแบบ Family Pack เพราะใช้กับเพื่อนหลายคน (ถือว่าอยู่บ้านเดียวกันละกันนะ )

Squirrel
โปรแกรมบันทึกค่าใช้จ่ายและวางแผนการเงินส่วนบุคคล ก่อนหน้านี้ซื้อ iBank ไว้แท้ๆ แต่เจออันนี้แล้วพบว่าสวย ง่าย เลยชอบ

Things
ระบบ Todo จัดการสิ่งที่ต้องทำแบบง่าย ใช้แล้วสนุก

Transmit
โปรแกรม FTP ที่ผมว่าดีที่สุดบนแมค แม้จะมีตัวฟรี แต่ถ้าต้องการทำงานเว็บจริงจัง ตัวนี้สเถียรกว่า ทำงานผ่าน Port ต่างๆ ได้ดีกว่า

VisualHub
โปรแกรมสารพัดประโยชน์ในการแปลง vdo format ปัจจุบันเค้าเลิกทำไปแล้วแต่ก็ยังใช้อยู่ ยังไม่เจอตัวที่ดีกว่าเลย (ใครเจอแนะนำได้นะคร้าบ)

my mac app

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ให้สัมภาษณ์เรื่องไอทีวัลเลย์ แม่ฮ่องสอน
• เครื่องมือช่วย “ทำงานให้เสร็จ”
• ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books
• บรรยายเรื่อง เว็บรัฐบาลควรทำอย่างไรดี?
• คำศัพท์สวยๆ ในโลกไอที

หลังจากเริ่มหายป่วยยาวนานราวกับถูกปายรับน้องใหม่ ผมก็คิดว่าน่าจะบันทึกมุมมองที่มีต่อเมืองแห่งนี้ ในฐานะผู้อาศัยคนหนึ่ง

เมืองท่องเที่ยว

ปายเป็นเมืองเล็กที่มีเสน่ห์ ทั้งจากความเล็ก ความเรียบง่าย และการยังไม่เป็นธุรกิจเต็มรูปแบบ ซึ่งปัจจัยที่ทำให้ปายยังคงเสน่ห์แบบนี้ได้ ส่วนหนึ่งเพราะนักท่องเที่ยวมาเที่ยวปายกันไม่เกิน 3-4 เดือนต่อปี ทำให้ธุรกิจท่องเที่ยวในปายไม่สามารถดำเนินธุรกิจได้เต็มที่ ส่วนใหญ่จึงเป็นคนพื้นที่ หรือคนที่รักจะอยู่ที่นี่ เป็นคนดำเนินการ

ในปายจึงมีคนมาเก็งกำไรในหน้าหนาว และเจ๊งกลับไปในหน้าร้อนจำนวนมาก

ซึ่งทำให้ปายไม่สามารถพัฒนาเป็นเมืองท่องเที่ยวแบบสมุย พัทยา เชียงใหม่ ฯลฯ ที่มีตลาดท่องเที่ยวรองรับทั้งปีได้ในเร็วๆ นี้ (รัฐอาจจะมองว่าเป็นข้อเสีย แต่ผมมองว่าเป็นข้อดี)

และพลอยทำให้ปายไม่มีอาคารสูงไปโดยปริยาย

แหล่งวัตถุดิบ

เมื่อได้จ่ายตลาดที่ปาย จึงทำให้คิดว่า ปัจจุบันจะเหลือ Prime Source แบบนี้ซักอีกกี่ที่นะ นั่นคือ เราได้ซื้อผักจากแม้วที่ปลูกโดยตรง พริก/มัน ที่ขาวเขาไปเก็บมาขายยังมีดินติดอยู่ ฯลฯ แต่เนื่องจากปายมีฝรั่งอยู่พอควร จึงมีชีส, ไวน์, วัตถุดิบในการปรุงอาหารฝรั่งไม่น้อย

ในหัวเมืองใหญ่ กว่าจะซื้อของสดเหล่านี้ ต้องผ่านมาหลายมือมาก แต่ถ้าจะไปซื้อถึงแหล่ง ก็ต้องไปไกลมาก ปายกลายเป็นแหล่งที่ “เมือง” ที่สุด เท่าที่จะพบ Prime Source ได้

ปายเป็นแหล่งวัตถุดิบชั้นเยี่ยม จึงช่วยไม่ได้ที่อาหารในปายมักจะอร่อยเป็นพิเศษ

สิ่งแวดล้อม

ปายมีอากาศดี ต้นไม้เยอะ  ไม่แล้งน้ำแม้ในฤดูแล้ง (ถามฝรั่งที่มาแต่งงานกับคนไทยที่นี่) หากรู้สึกในเมืองปายวุ่นวายไปซักหน่อย แค่ขับรถออกไป 5 นาที ก็จะกลายเป็นป่า เป็นทุ่งนา อันนี้คงไม่ต้องอธิบบายมาก น่าจะเห็นได้จากรูปทั่วไป

คนรักปาย

เสน่ห์ของเมืองที่สำคัญมากก็คือ คนในเมืองรักเมืองของเค้า ซึ่งเผอิญว่า ปายมีทั้งคนท้องที่ ที่รักที่นี่ และมีคนต่างถิ่นที่ตกหลุมรักเมืองนี้ เข้ามาอยู่

ปายเมื่อหลายสิบปีก่อน ขึ้นชื่อในแง่ว่าเป็นที่พี้กัญชาของฝรั่งฮิปปี้ (เพราะบรรยากาศดี, ที่พักถูก – ปีละ 500 บาทก็มี, ใกล้เชียงใหม่ เดินทางไม่ลำบากนัก) ต่อมาเมื่อศิลปินคนไทยเริ่มมาเที่ยวมาอยู่ ก็เริ่มพัฒนาอัตลักษณ์ให้ปายกลายเป็นเมืองชิค แนว และชิล

ในปายถ้ามีคนเมาทำขวดเหล้าตกแตกกลางถนน ในเวลาไม่นานร้านแถวๆ นั้นจะเก็บกวาดให้เรียบร้อย

ปัจจุบันมีคนหลากหลายสัญชาติในปาย ทั้งคนอิตาลีที่รักที่นี่ เลยมาเปิดร้านพิซซ่าที่นี่, คนอังกฤษที่มาแต่งงานกับคนไทยแล้วขุดบ่อปลา ทำไร่ รวมทั้งทำขนมเค้กส่งร้านในเมือง, ฝรั่งหลายสัญชาติ มาเป็นครูสอนภาษาอังกฤษให้เด็กเมืองปาย ฯลฯ

อาจเป็นเพราะ โดยพื้นฐาน ปายก็เป็นเมืองหลากวัฒนธรรมอยู่แล้ว (มีชาวเขาหลายเผ่าที่นี่/มีคนนับถือศาสนาหลากหลายในนี้) เมื่อฝรั่งและคนเมืองเข้ามาอยู่ ก็เลยไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไรกัน

การศึกษา

ข้อดีอย่างหนึ่งก็คือ ระบอบการศึกษาของไทยมันเหี้ยเสียจนผมคิดว่า หากผมมีลูกโตในปาย ผมน่าจะจัดการศึกษาที่ดีให้เค้าได้ ยิ่งประกอบกับ “เด็กนานาชาติ” Generation ต่อไปของปาย ผมคิดว่าการศึกษาในปายน่าจะพัฒนาอย่างก้าวกระโดดด้วยซ้ำ

คนรักปายหลายๆ คนก็พูดเช่นเดียวกันว่า ให้ลูกโตในสิ่งแวดล้อมที่ดี ดีกว่า แล้วถ้าอยากให้ทัดเทียมคนอื่นๆ มากค่อยส่งเรียนที่เชียงใหม่ละกัน

ข้อดีอีกข้อก็คือ ผมได้รับเกียรติให้ดูแลหลักสูตร ไอทีวัลเลย์ อยู่ ซึ่งใช้กับระดับมัธยมของปายด้วย

การงาน/อินเตอร์เน็ท

ตอนนี้ผมยกเลิกงานแทบทุกอย่างในมือ (รายได้หายไปครึ่งนึง – แต่อยากมาปาย ก็ต้องแลกกันหน่อยใช่มั้ย ) เหลือเพียงงานของ TiGER iDEA, vaivaisoft และ MADz ซึ่งทำผ่านอินเตอร์เน็ทเป็นหลัก ก็เข้าไปประชุมในกรุงเทพฯ เดือนละ 2 ครั้ง ก็พอไหว

เพียงแต่ต้องต่ออินเตอร์เน็ททั้งของ TOT และ CAT ในปาย เผื่อเวลาล่มฉุกเฉิน (ซึ่งเกิดได้เสมอ)

ที่หนักสุดคือไฟดับ ช่วงท่องเที่ยวก็อาจจะดับซักสัปดาห์ละครั้งสองครั้ง ก็ต้องเตรียมตัวหน่อย

อนาคต

ความฝันในระยะนี้ซ้อนทับกับใครหลายคนทีเดียว แต่มันก็ยังต้องทำอะไรอีกเยอะ ทั้งการอยากจะสร้างไอทีวัลเลย์, ชุมชนคนทำเว็บ, หลักสูตร Open Source บนอินเตอร์เน็ท, การสร้างครอบครัวที่ดี, การมีบ้านในกลางทุ่งนา เลี้ยงม้า ขุดบ่อ ทำไร่ ฯลฯ ดูเหมือนจะเป็นฝันเฟื่อง แต่เมื่อเลือกปายแล้ว ทุกสิ่งก็ดูเหมือนจะเป็นไปได้หมดเลยเชียว

เรื่องอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง

• ปาย และภาพถ่ายของเธอ
• ให้สัมภาษณ์เรื่องไอทีวัลเลย์ แม่ฮ่องสอน
• สุขสันต์วันเกิด ขวบปีที่ 33
• ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน
• บทเพลงจากแสงแดด (ฉบับร่าง)