ตื่นมาด้วยความกระปรี้กระเปร่า วันนี้ต้องเริ่มคิดโครงเรื่องสำหรับการพรีเซ้นต์ลูกค้า (รายแรก) ในวันศุกร์นี้แล้วเหวย แล้วทันใดไอ้อัคก็โทรมาว่า

“ไอ้เม่น กูลาออกแล้ว มาทำงานกับมึงละกัน … มาทำธุรกิจเจ๊งกันอีกรอบเถอะ…”

มันเป็นเวลาสายตะวันโด่ง เมื่อชายร่างอ้วนได้บิดไขมันและแหกขี้ตาตื่น ก่อนที่จะลุกไปเปิดคอมฯ ล้างหน้า และมาชั่งน้ำหนัก

เมื่อวาน(20 ก.พ.) ได้ฤกษ์เอามือถือไปซ่อมที่มาบุญครองเสียที ช่างบอกว่า 2 ชั่วโมง เราเลยไปดูหนังรอ ไปๆมาๆ ซ่อมเท่าไรก็ไม่หาย (คือพอลองใช้ได้พักนึงก็เจ๊งอีก) จนไอ้เม่นชักเหนื่อย แต่เนื่องจากช่วงนี้ว่างอยู่ เลยไม่เดือดร้อน ไปหาหนังสือ+การ์ตูนมาอ่าน รอช่างซ่อมไปเรื่อยๆ จนอ่านจบ 2 เล่มไม่รู้ตัว

คงคล้ายๆกับสาววัยแรกแย้ม ที่ผิดหวังจากความรัก แต่ยังใจไม่แข็งพอจะฆ่าตัวตาย เลยต้องตัดผมของเจ้าหล่อนเพื่อแปลงโฉมตนเอง … สังเวยให้แก่ความเศร้ารันทด

จำได้ว่าเป็นวาบความคิดแรกที่เกิดขึ้นหลายเดือนก่อน เมื่อมีคนติดต่อมาว่า สนใจจะทำเพลง หรือ ออกเทปไหม? ในขณะที่ตอนนั้น กำลังเริ่มโปรเจ็คทำอนิเมชัน และ เพลงประกอบ

ความจริงมันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย สำหรับการจะผ่านพ้นวันวาเลนไทน์ไปได้โดยสติยังสมประกอบอยู่ …

ชาดกเรื่องสุดท้ายก่อนจะเกิดเรื่องราวของเจ้าชายสิทธัตถะนั้น แม้นักสิทธิมนุษยชนจะกังขาต่อแนวคิดการบริจาคลูกเมียของพระเวสสันดร แต่อย่างไร เรื่องราวของชูชก ผู้ตกอยู่ในวังวนแห่งบริโภคนิยม ก็เป็นที่สอนใจแก่ลูกหลานทุกสมัย

“ไอ้เม่น เดี๋ยวนี้มึงกลายเป็นเครื่องบำบัดความเหงาให้เพื่อนๆไปแล้วหรือวะ?”
คำอุทานจากไอ้อัค เมื่อรับทราบว่าไอ้เม่นตอนนี้ คิวเยอะอย่างกับดาราฮอลิวูด ต้องไปสลอนในที่ต่างๆ แล้วแต่ใครกำลังว่าง จนแทบไม่ค่อยได้กลับบ้าน

ยื้อแย่งตัวอักษร มาจากอากาศว่างเปล่า
เขียนเล่าเรื่องราว แห่งความคิดฝัน
โลกคงหมุนเร็วขึ้น เร็วขึ้นทุกวัน
จะมีบางเวลาไหม ? ที่หยุดมัน … และบันทึก

ว่าจะเล่าเรื่องราวของความรัก(ที่เคย)หวานๆ มาประชันกับ เว็บพี่กุ้ง มั่ง แต่ดูท่าคนดีจะมิยอม ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร กระผมเองก็เขิลเหมือนกัน เพราะย้อนกลับไปอ่านอีเมลที่กู้มาได้นั้น … ก็คิดว่า ไม่เอามาลงดีกว่า