ดูท่าว่า ถ้อยคำก่นด่า และทวงถาม จะเป็นแรงบันดาลใจอันใหญ่หลวง ให้ไอ้เม่นมานั่งพรมนิ้วอวบๆบนแป้นพิมพ์ดีดนี่อีกครา ซึ่งก็ออกจะละอายมิน้อย เมื่อคิดว่า เรื่องที่จะบันทึกนี่มันเป็นเหตุการณ์เมื่อสัปดาห์แล้วนี่หว่า

เคยเขียนถึงทรรศนะในเรื่องชะตากรรมไปบ้าง เมื่อได้ศึกษาเพิ่มเติม (จากหมอดูหลายท่าน) ก็คิดว่า ควรต่อด้วยทรรศนะของโชคและเคราะห์ซะหน่อยดีกว่า

จนกระทั่งนึกได้ว่า ไอ้หนังสือที่อยากจะเขียนถึงเนี่ย (Veronika Decides to Die) ไอ้เก๋มันตบไปอ่านโว้ย …
เวลาก็ล่วงมาหลายวันทีเดียว…

ช่วงนี้มีงานอะไรต่อมิอะไรเข้ามาพอควร แต่หลายเรื่องที่คิดว่าน่าสนใจนั้น พี่กล้าก็รีบดักคอไว้ก่อนแล้วว่า อย่าเอาไปลงเว็บนะโว้ยเม่น มันเป็นความลับทางธุรกิจ

มันเป็นค่ำคืนที่สวยงาม และ ขมขื่น เมื่อเพื่อนคนหนึ่งมีปัญหากับแฟน และเพื่อนอีกคนหนึ่งเอารูปคู่หมั้นมาอวด – เชิญชวนไปงานหมั้น

ดูท่าว่าไอ้เม่นเริ่มใกล้จะอดตายเสียแล้ว ดังนั้นขอความเห็นใจพ่อแม่พี่น้องให้ไอ้เม่นได้โปรโมทเว็บบ้างเถิด ThePenguinDesign.com ขอรับ

ห่างหายไปเสียหลายหน
กับชีวิตวกวน จนใจหาย
…

2-3 วันมานี้ เล่นเน็ทอย่างบ้าคลั่ง (คือประมาณวันละ 10-15 ชั่วโมง ถ้าทำงานคอมอย่างบ้าคลั่ง จะประมาณวันละ 20-25 ชั่วโมง) แต่กลับไม่ได้เขียนบันทึกบนเน็ท คิดไปคิดมา ชักสงสัยว่า บางที มันอาจเป็นอาการอย่างหนึ่งของความเหงา ?

วันก่อนปั่นงาน Present ยันเช้า เข้านอนแปดโมงครึ่ง ตื่นเก้าโมงกว่าๆ เพราะนัดพี่กล้า (ที่จะไปพรีเซ้นท์ด้วยกัน) เอาไว้ คิดๆไปแล้วก็กลับนึกถึงสมัยเรียน… นี่ถ้าเป็นการสอบนะ
“คงช่างแม่งไปแล้ว ..”

ข้อดีของการเขียนบันทึกคือ มันได้ทำหน้าที่จดจำบางสิ่งบางอย่าง ..
ที่ลำพังความทรงจำ ไม่อาจเก็บไว้ได้ทั้งหมด