มันเป็นคำอุทานแรก และคำอุทานเดียว ที่ชำแรกมาในก้นบึ้งแห่งสัมปชัญญะ เมื่อไอ้เม่นได้กระทำชำเราแก่ข้อมูลใน HARDDISK 30 GB อันบรรจุข้อมูลส่วนตัว-ทั้งหมดของชีวิต-อยู่ 20 GB

จู่ๆ คำเชื้อเชิญที่ไม่ได้คาดคิด ก็ผ่านมาทางโทรศัพท์ของผม ในช่วงที่ทั้งงานยุ่ง และ ความคิดยุ่งๆ

กดตีนไปบนคันเร่ง
สองมือมั่น ประคองพวงมาลัย

ห่างหายไปเสียนาน ข้าพเจ้ามิได้หมดเรื่องที่จะเขียนหรอกขอรับ แต่มีบางเรื่องที่ยังเขียนไม่ได้ต่างหาก
บางเรื่องที่ต้องใช้เวลาคิด ตัดสินใจ รวมถึงความโอหังที่ยังไม่อยากได้ยินคำปรึกษา หรือ ปลอบประโลมตามมารยาท

ทำมายไอ้เม่นมันถึงขี้เกียจได้ขนาดนี้
วันนี้ทำงานนิดๆหน่อยๆ
อัพเดทเว็บนิดๆหน่อยๆ

วันนี้ เซ็ง เหนื่อย ไม่ทราบสาเหตุ
ทั้งๆที่ก็ไม่มีเรื่องอะไรให้หนักใจ (นอกจากคิดว่า ควรลดความอ้วนได้แล้ว ไม่งั้นมันจะอยากนอนตลอดเวลา :P)

ผมคิดว่า ชะตากรรม หรือ พรหมลิขิต หรือ โชคชะตา อะไรก็แล้วแต่ อยู่บนพื้นฐานของสมการ ชะตากรรม = กรรม + ชะตากรรม

แต่ที่รู้สึกดีๆ และ ครึ้มใจในเช้านี้นั้น ก็เพราะเพิ่งได้รับจดหมายจากไอ้เหี้ยแมน ที่มาไกลถึงน็อททิงแฮม ประเทศอังกฤษ เพื่อกล่าวถ้อยคำของความคิดถึง และขอบคุณเว็บไอ้เม่นด๊อทคอม

”… แม้นิยายเรื่องนี้จะมิได้เบาสมอง แต่ก็มิได้หมายความว่า มันจะพลอยมิได้ตลกและมิได้สนุกไปด้วย หรือพูดกลับกัน คือการตลกและสนุก ไม่จำเป็นต้องมีเฉพาะในเรื่องเบาสมองเท่านั้น วรรณกรรมไทยและหนังไทยไม่ควรจำกัดตัวเองอยู่ในกรอบแคบๆกันน่าอึดอัด …”

ปีใหม่คราวนี้ไปเที่ยวแพกัน เพราะดูจากตัวเลือกแล้ว การไปภูเขานั้นจะเหนื่อย ส่วนการไปทะเลนั้นหนาวไป เพื่อนๆวิศวะที่คิดแค่ว่าจะเปลี่ยนที่กินเหล้า ก็เลยตกลงไปกาญจนบุรีกัน